Toen het album uit kwam waren de verwachtingen te hoog gespannen. Nu terug luisterend is het best een aardig blues rock plaatje. Het betreedt nergens nieuwe paden, maar de vakmanschap spat er vanaf af. De sterke opener don't fade away is een slow bluesy track met goed ingetogen gitaarwerk van adrian vandenberg. Het tempo blijft over het algemeen vrij laag en van een hardrock album kun je hier eigenlijk niet spreken.
Maar Edwynn heeft het eigenlijk al perfect omschreven.
Ik vind het jammer dat er geen echte uitschieter op staat zoals de Days of thunder score The last note of freedom van de heer coverdale. Ik ga die Page/Coverdale cd iig ook weer eens opsnorren.

De eerste 2 nummers kunnen zo op een Anthrax album, smaakt goed. Daarna wordt het wat afwisselender en eigenlijk ook spannender dan op een standaard thrash plaat. Een tweetal ballads wisselen de stevigere tracks mmoi af. Af en toe een knap basloopje erdoor naast de enorme tempowisselingen. Sommige stukjes deden me aan oud peppers materiaal denken , maarr omdat er zo veel wordt afgewisseld van stijlen ook binnen een nummer blijft het een genot om keer op keer naar te luisteren. Aanrader voor Anthrax fans, die moeten dit kunststukje wel kunnen waarderen.

Ik heb de cd versie hiervan en volgens mij is het verschil dat de nummers op de elpee niet aan elkaar worden gepraat door een bbc narator. Op de cd dus wel. Tis net of deep purple te gast is bij Willem Duis voor de vuist weg. Narator: en dan nu een nieuw liedje genaamd Lazy, misschien een langzaam nummer, probably not. Response van IG vanuit de achtergrond: No its not. Hilarisch.
Opcd 1 is de inbreng van gillan erg beperkt. Tja net nieuw he. Wring that neck is echt geweldig.
Cd 2 bied meer afwisseling en is opgenomen nog voor de release van machine head ter promotie van dat album.
Dit is (oorspronkelijk) meer een aanvulling op de 1cd made in japan dan een concurrent.

Lekkere over the top geproduceerde pop rock die erg internationaal aandoet. Die zanger heeft een uitstekende high pitch stem voor het AOR genre.
All because of you is een echt heerlijke blues rock stamper echter wordt het gevolgd door een paling sound riedeltje waar BZN nog jaloers op kon worden. Down in the silvermine heeft dus zo'n meedeinrefreintje wat ze destijds bij de Tros ook nog wel konden waarderen. Want ja, iedere zendgemachtigde moet wel je plaatje draaien natuurlijk. Gelukkig komen er een paar Steve Miller like songs met dito solos achteraan. Prima gedaan.
De 2 album openers zijn de hitsingles die de meeste radioluisteraars wel kennen, zoniet dan wordt het toch wel tijd omwille van de vaderlandse muziekgeschiedenis deze eens mee te nemen in een playlist.
De afsluiter van het album Bite Back is weer een onvervalste bluesrock stamper, niet al te ingewikkeld, Whitesnake early days, maar dan zoals de Amerikanen het probeerden.

Wat ik zo lees is dat het album na Scorpion's Black Out (Don doet daar wat backing vocals) in de overgebleven studio time is opgenomen. George Lynch is de gitaargod to be maar dat komt hier maar af en toe echt uit de verf. De 1983 versie bevat nog Live to Rock (ten koste van We're Illegal) wat wel wat weg heeft van April Wine's I like to Rock. De afsluiter is het prima Paris is Burning wat een live track zou moeten zijn (incl Lynch intro). Na 3 weken studio zo veel man op de been brengen, het zou kunnen, maar het publiek klinkt toch behoorlijk ingemixt. Daar had Dieter Dierkx al genoeg ervaring mee (Tokyo Tapes) dus dat lijkt mij heel wat waarschijnlijker.
Breaking the chains , Nightrider en Seven Thunders trekken het album over de streep. De rest is leuk om mee te pikken zodat het de luisteraar snel duidelijk wordt dat niet iedere beginnende USA band in een korte tijd gelijk een hitalbum weet te maken. Dat geeft niks. Hard werken was het devies, en dat heeft de Californische band zich ten harte genomen.

Don Airey is de huidige keyboard speler van Deep Purple met al een lange staat van dienst. Hij speelde mee op oa Down to Earth van Rainbow , Blizzard of Oz van Ozzy, Run for cover van Gary moore en 1987 van Whitesnake. Daarna maakte hij dit solo album.
Afwisselend sfeervolle key board melodieen met wat Rock/blues geweld. Ongeveer de helft is instrumentaal en Gary Moore helpt hem nog een handje daarbij op tracks 2, 5 en 14. Cozey Powell slaat nog een stukje op de trom en de vocale hoogtepunten zijn van Colin Bluntstone (APP op no 12) en Chriss Thompson (blinded by the light, meen ik, op no 2 en 8 )
Maar het hoogtepunt is de japanse zanger met de eigenaardige stem, mede door zijn tongval, Genki Hitmoi (Vow Wow) op de rocker Deathzone.
Heerlijk plaatje van deze toptoetsenist.

Lekkere Metal tribute met niet de minste namen uit die gitaarwereld. Verwacht geen Queen-like productie daarvoor is het te recht toe recht aan en is het normaliter bombastische I want it all niet geschikt. Maar dan gaan Marty Friedman ( megadeth) en James Labrie (dream theater) lekker los op Sheer heart attack. Vervolgens maakt Petrucci (again DT) een blues-funk versie bites the dust waar je een dikke smile van krijgt. Save me krijgt een extended remake met Soto (Malmsteen) op zang en de broertjes Kulick (Kiss) op gitaar. De gebrekkige zang helpen we will rock you en we are the champions om zeep (hij haalt de timing van de woorden geeneens) maar dan is het tijd voor Lemmy! (Motorhead). Wat gaat hij samen met Ted Nugent lekker tekeer op tie your mother down.
Glen Hughes (deep purple mkiii) , jake e lee (Ozzy) en vooral de fretloze bass van Tony Franklin (blue murder) geven Get Down make love een mega blues injectie.
Keep yourself alive staat bol van de virtuoze fratsen van Yngwie Malmsteen zoals gewoonlijk bij hem en op One Vision mag James Labrie met Racer-X gitarist Bouillet zijn kunsten nogmaals vertonen. Helaas wat onder geproduceerd, dat had vetter gemogen.
En dan komt de highlight van de plaat. Het minder bekende It's Late krijgt een ware Anthrax saus over zich heen gesmeten middels de inbreng van john bush en Scott Ian. Die versnelling aan het einde, heerlijk.
A tribute to Queen, Dragon attack is voor de liefhebbers van snelle gitaren en hardrock vocals waarvan 3 songs mislukt, 2 zo-zo, en 6 heerlijke remakes van Brits trots.

Nog een keertje Lemmy om het af te leren...

Van bijna alle singles zijn er diverse uitvoeringen dan wel ingekort of net iets anders ingemixt. Sommige van die edits zijn hier op terug te vinden en klinken dus wat minder vertrouwd dan de album versies. Dan nog eens een heropgenomen non album track , dus kom niet mee aan dat er voor de fan niks te onderzoeken valt op deze 2ceedee.
De twee openers krijgen hier een moderne 2007 Caveman make over die eigenlijk de angel uit kont trekt. Daarnaast ontbreken veelal de lange epische tracks zoals Metropolis prt1 ten faveure van de korte single edits en de een na meest gestreamde track (Panic Attack). Dan, door de verdeling metal en emo is er per schijf wat minder afwisseling dan je gewend bent en lijkt alles uit zijn verband getrokken. Dus kom er niet mee aan dat dit een must buy is voor de doorgewinterde fan.