Alleen al hoe het album begint, scheurende gitaren overgaand in het heerlijke rockin with you was toendertijd echt wel lekker. De priest ripp off stellar masters is wel wat tenenkrommend. Maar het ingetogen dan weer snelle no haven for the raven en speedy godz of thunder heb ik toen wel grijs gedraaid. Echte jaren 80 metal van beginnende band met dito productie. Niks mis mee.Zeker in vergelijking met de zwakke releases van Raven (stay hard) en Y $ T ( down for the count) dat jaar was het een lichtpuntje.

Ik ben begonnen met The Hunter en die vond ik erg gaaf. Ik was al gewaarschuwd dat de voorgangers minder toegankelijk zijn. En terecht. Ik heb de sprong maar gewaagd. Echter, deze luister je niet even tussen neus en lippen door. Aanvankelijk wel geprobeerd om er alvast een beetje aan te wennen. Nou, viel me niet mee, geen touw aan vast te knopen. Ik kan me voorstellen als je ze live hebt gezien in eoa voorprogramma toen en je kent geen enkele song dat je het best zwaar hebt gehad.
Afijn, toch maar eens even rustig voor gaan zitten dus en dan ontvouwt zich een hele interessante plaat. De veelal logge wat zweverige songs worden vakkundig dicht getimmerd door de fantastische drummer. Elk nummer heeft wel iets eigenwijs. Of het nou die stemvervormer is of die eigenwijze toetsen die ineens opduiken. Dan weer een fantastische gitaarsolo, waarbij ze dachten daar kan er nog wel een onder in het andere geluidskanaal. Vervolgens gooit de man met de (dubbel aantal?) Stokken het ritme even om. Je blijft je verbazen. Het ontbreekt aan pakkende refreinen, maar die mis je eigenlijk niet.
Voorlopig vind ik the last Baron het beste nummer. Daar zit eigenlijk alles in waar deze band toe in staat is.

Beste MD album samen met rip. Songs zijn hier evenwichtiger en hij duurt langer (is langer genieten). Captive honour , ashes.. en melodieuze titesong zijn mijn favorieten. En daar doe ik de rest mee tekort, eigenlijk. Mocht je m nog niet hebben probeer dan wel de originele uitgave te scoren en niet de opnieuw ingezongen remaster uit 2004. Ik heb de 20th anniversary edition uit 2012 nog niet gehoord. Anyone ?

Van toen dave nog wel bij stem was. Heb alleen de dvd, erg aanstekelijk trash feestje. De world needs a hero nummers komen hier beter uit de verf en she- wolf lange versie is geweldig.

Eens met kronos. En dan over de productie nog maar te zwijgen. Alle schuifjes omhoog, geen enkele dynamiek meer. Mooie tracklist, slechte uitvoering. Leuke uitgebreide kennismaker voor nieuwkomers voor weinig geld ( en voor in de auto)

Dave heeft anger managment therapie ondergaan zo lijkt het hier. Het duurt tot Burning Bridges om weer even lekker los te gaan. Disconnect is best een aardig nummer maar het kleurt wel erg netjes binnen delijntjes. Moto psycho gaat als een puch maxi terwijl je een dragracer verwacht. Het voordeel is dat de baslijntjes , de voorlopig laatste, van ellefson wel goed te volgen zijn. En dat de met violen begroeide prima Promises en het deels geblazen instrumentaaltje Silent Scorn mooi op de plaat passen. Weer eens wat anders.
Echter er zit ook wat stukjes leentjebuur bij (when = am i evil, dread...= sweating bullets, Recipe for hate = ach ja wat maakt het uit)
Al met al niet onaardig, een MD album waar je rustig bij kan blijven zitten.
highlights Burning Bridges, Silent scorn/return to hangar, Warhorse

De overgang van Reckoning day naar Train of Consequences had voor mij wel zonder drumsticks ertussen gemogen, dan had de eerdergenoemde trein gelijk op spoor 1 door kunnen razen. Alleen de baslijn in de laatstgenoemde maakt dit voor mij al een klassieker. Dat er zelfs al een mondharmonica aan te pas komt bewijst wel min of meer de pure trash enigszins wordt bijgeschaafd van de ruwe kantjes. Het wat langzamere addicted to chaos wordt nog steeds lekker met het mes tussen de tanden gezongen. Prachtige gitaarlijn die het couplet begeleid die dan overgaat in zowaar een bluesy solo. ( roeptie nou om bier tegen het einde ) . Dan moet de ballad die op single verschijnt het album gaan vertegenwoordigen. Helaas helaas, mtv banned de clip vanwege vermeende link naar suicidaal gedrag in de tekst. Dus dat feest gaat niet door.Maar als je m niet te vaak hoort is het best een aardig nummer.
Beter was het geweest om dan een soort van high speed dirt er tegen aan te gooien om de vaart er weer wat in te brengen. Nu blijft het album wat hangen in melodramitische songs die ieder op zich erg steunen op het refrein. Behalve de titeltrack, die dan ook gelijk erbovenuit steekt. Tanden op elkaar en zingen maar, heerlijk.
Ithought I knew it all heeft nog een goeie solo maar waarom geen twin duel? En dat maakt het verschil met zijn voorganger. Op zich allemaal goeie songs maar net iets te gepolijst. Was Countdown to Exctinction de ideale mix van melodie en (trash) metal, deze gaat nog een stapje verder richting pakkende riffs en refreinen. Logisch vervolg eigenlijk en er valt nog genoeg te genieten.

Michael Kamen moet toch wel behoorlijk idolaat van metallica zijn om van ruim 2 uur aan gitaargeweld om te zetten in een symphonie partituur. Het lijkt me een hels karwei. Het is niet dat je even naar de bibliotheek of naar de lokale zangvereniging loopt om daar even een kopietje te trekken van de carmina burana (of zoiets). Het is ook niet even meespelen met de band, maar alle partijen noot voor noot uitschrijven en dat samenvoegen met werelds bekendste metalband.
Het lijkt soms dat ik commentaren lees alsof het over James (over) Last op klompen (1969) gaat. Het heeft ook niet veel zin om deze versies te vergelijken met het origineel, want dat is geenszins de bedoeling, lijkt me. Dat het symphonie orkest wat meer op de voorgrond treedt dan de band vind ik niet zo'n probleem. Als ik een live registratie van de band alleen had willen horen dan had ik wel een van de tientallen live dvd's met airmiles korting gekocht.

Het is een hele zit en als je hier geen bewondering voor op kunt brengen dan is het een regelrechte kwelling. Echter, als je (bij voorkeur op dvd in 5.1 ) een symphonietje mee wil pikken waarbij je ook nog eens kan meeneurieen, knikken en hoofdschudden dan is deze symphonica a nero een dikke aanrader.