Lekkere foute plaat om aan te zetten. Alle liedjes zijn lekker catchy maar vooral dancing queen, money moneu money en knowing me knowing you springen erbovenuit. Laatste nummer vond ik niks de rest is leuk voor een keertje maar niet hoogstaand. Maar goed dat het een lekker kort album is!

Wat een geweldige beleving dit album zeg!

Alles klopt hieraan.
Heb hem eens 's ochtends geluisterd(zoals de bedoeling was, dacht ik) met koptelefoon op en alle nummers zijn zo mooi. Allemaal hebben ze een rustig karakter, wat op het eerste gezicht nogal saai lijkt, maar dat was het zeker niet.

Er zitten zoveel mooie melodieen in en alle instrumenten zijn zo zorgvuldig overal aan toegevoegd en Beck's stem klinkt zo vol en mooi, echt productioneel is het prachtig gedaan. Ik heb wel persoonlijke favorieten, maar het beste is om gewoon dit album vaak te luisteren voor de volledige ervaring die je hierbij hebt! Vandaar dat ik mijn stem meteen ga verhogen, omdat er geen een minder goed nummer op staat, het plaatje klopt perfect. Kan hier niet veel meer aan toevoegen.

Wauw, ik had niet verwacht dat dit album zo goed zo zijn.
Ik kende een paar nummers en had verwacht dat het allemaal te duister zo zijn ten opzichte van de prachtige voorganger 'low'.
Maar na drie nummers begon ik al te twijfelen of deze misschien wel beter is dan 'low'. Het begint met twee snelle dansbare nummers met overal vreemde geluiden. Daarna komt de mooie titelsong en dan het (voor mij) nog mooiere 'Sons of the Silent age'. Daarna twee nummers die goed zijn maar niet speciaal en dan...
Drie instrumentale nummers die het album een heel andere wending geven. Het wordt ineens heel rustig en je hoort geluiden die aan een soort onderwereld doen denken. Vooral 'Sense of Doubt' vind ik prachtig. Het is eng , maar de rare synthesizer geeft het iets sentimenteels en moois. Dat nummer gaat over in een ander instrumentaal nummer waarin een instrument de hoofdrol speelt dat me aan China doet denken, ook heel mooi. Daarna 'Neuköln' waarin het vooral een saxofoon is, die je een beetje op de zenuwen doet werken en als einde weer een dansbaar nummer met stem.
Alhoewel Bowies aparte, vreemde maar vooral prachtige stem hier meer te horen is vind ik de voorganger net een tandje beter. Toch is dit een geweldige opvolger en geef ik hetzelfde aantal sterren.

Wauw wat een geweldig album.

Het begint al met de mooiste opening van een album: de stem van Peter in 'Dancing with the moonlit knight' gelijk ook mijn favoriete nummer van het album.
Dit fantastische nummer wordt opgevolgd door het vrolijke I know what I like en daarna het epische firth of fifth.
Daarna een luchtig nummertje dat phil helemaal zingt en dan 'The battle of epping forest.
Dit vind ik jammer. Ik heb al vaker naar het nummer geluisterd, maar het doet mij helaas niet zoveel. Van mij had dit nummer van het album afgekunnen, dan had ik het wel vijf sterren gegeven.

After the ordeal is een mooi instrumentaaltje met een middeleuuws tintje, wat wel vaker op dit album te horen is. En dan krijgen we het meesterwerk 'the cinema show' die mooi overloopt in het laatste nummer waarin de riff van de opener van het album zit. Hierdoor is het album echt een geheel.

De opbouw in de muziek, de fluit, gitaar en natuurlijk de prachtige meeslepende stem van Gabriel maken dit voor mij een van mijn favoriete albums ooit en daarom ook mijn eerste recensie bij dit geniale album. Ik kan echt helemaal wegdromen in deze prachtige meeslepende, soms zelf sprookjesachtige muziek.

Mooi album van genesis.

Er zit mooie opbouw en veel afwisseling in de lange nummers, waarvan ik de mooiste 'blood on the rooftops', 'one for the vine' en 'your own special way' vindt. De rest van de nummers zijn ook prima, maar deze steken er toch wel bovenuit.
'Afterglow' is echt een bloedmooi nummer en een perfecte afsluiting van het album. Op dat nummer komt Phil's stem het mooist naar voren. Nu kom ik ook gelijk bij een minpuntje: De stem van Collins. Het klinkt nogal onzeker en zacht en dat kan soms mooi zijn, maar bij sommige stukken komt het niet echt overtuigend over zoals Gabriel of later werk van genesis.
Voor de rest is het gewoon een heel mooi intens episch progalbum, beter dan zijn opvolger.

Ik vind dit een erg goed album.
Het begint catchy met 'Head up High'. Dit nummer doet me trouwens erg denken aan Sympathy for the Devil van de Stones, en dan vooral die gitaarsolo!
Het tweede nummer is onzinnig maar wat maakt het uit, het is enorm catchy en heeft een erg leuke bridge!
Charlene voelt lekker zomers aan met een heel fijn refrein en gitaarsolo.
Hero of our time is typisch Go back to the zoo met zo'n deuntje dat al meteen meezingbaar is. Heerlijk vlot nummer.
Dan is het tijd voor mijn favoriet: You. Dit is mijn favoriet omdat het eens wat anders is als wat Go back to the zoo normaal doet. Ze nemen dit keer eens de tijd voor een nummer. Langzaam wordt het opgebouwd en de zanger gaat hier van een lage stem op het begin prachtig naar een hoge stem die echt alles eruit schreeuwt.
Echt heel goed.
Situation doet mij weer aan de Stones denken, door die hoge stemmetjes in het refrein ala Fool to cry. Aardig nummer, niet zo goed als alle voorgaande nummers. Julia heeft een beetje dezelfde sfeer en structuur als Charlene(en laten dat nou allebei liedjes zijn over een meisje!), klinkt lekker zomers en heeft een leuke bridge. Dan komt het langste en slechtse nummer van het album. Bedroom klinkt op het begin nog best lekker, maar het refrein is zo simpel qua tekst dat ik mij daar ernstig aan irriteer. Decision heeft een lekkere reggaefeel en na het catchy tweede refrein krijgt het een extra dimensie door de typische gitaren die erbij komen van de band. De bridge is wel weer erg simpel jammer genoeg.
Victoria vind ik nogal ongeinspireerd klinken en hier komen ze ditmaal niet goed mee weg, omdat het nummer de catchiness(is dit een woord?) van Go back to the zoo mist.
Miracle en Home sluiten het album mooi af met een diepe synthsound die heel fijn aan de oren klinkt, en zoals ook aan de lengtes van deze nummers te zien nemen ze lekker de tijd en dat is goed voor deze nummers!

De band experimenteert een beetje met dit album, maar toch gaan ze vooral voor catchy poprock en daar is niets mis mee, omdat het lekker luistert en ik wordt er gewoon erg vrolijk van(op victoria en bedroom na). Als geheel vind ik dit dus wel een sterk album (zoals velen hier niet vinden) en geef ik het vier sterren.

Oohja, zoals al bij sommige nummers staat zijn de teksten niet altijd zo goed, maar gelukkig maakt dat voor de meeste nummers weinig uit

Apart album met alleen maar synthesizermuziek. Alles klinkt heel interessant, maar soms had ik het gevoel dat het toch iets te veel doorging met vreemde geluiden zonder melodie of ritme. Wanneer die momenten er wel in kwamen, was dat heel mooi. Kant twee is de beste kant, omdat daar de grote hit op staat. Dat vind ik echt een mooi nummer. Maar ook part 5 was erg mooi. Kon niet de hele tijd mijn aandacht erbij houden, maar ik heb het idee dat wanneer ik hem vaker luistert mijn waardering ervoor zal groeien.

Velen vinden dit het slechtste album van Queen.
Ik ben het hier zeker mee eens.

Kant A bevat disco-achtige liedjes die slecht in elkaar zitten qua sound en tekst. Het absolute dieptepunt is dan ook 'body language'. Het enige nummer op kant A wat er mee door kan is 'Back Chat'. Fijne baslijn en Freddie zingt heel enthousiast en het is gewoon lekker catchy. Soms hoor je nog wat coole gitaargeluiden van May, dat je weer even merkt dat het toch echt Queen is, maar voor de rest is het echt Queen-onwaardig.

Op kant B wordt er toch wat meer teruggegrepen op het vertrouwde Queen, met bijvoorbeeld 'Las palabres de Amor.' wat ik dan nog een nogal zeikerig nummer vind. Calling all girls is dan wel weer machinale disco, maar niet onaardig.
Het laatste nummer maakt veel goed. Dat is een van de beste Queen-nummers waarin Bowie en Mercury elkaar versterken. Zonder dit prachtige nummer was mijn stem toch een ster lager uitgevallen.

Goed album van Queen.

De meeste nummers zijn oke, maar de uitschieters zijn toch wel radio gaga, it's a hard life, I want to break free en Is this the world we created. Alleen 'back to machines' vind ik echt een slechte 'albumopvuller'. Klinkt nogal ongeinspireerd. 'Keep passing the open windows' is ook leuk en de baslijn doet me sterk denken aan een een versnelde versie van 'it's a kind of magic'.

Wat voor mij toch een beetje het probleem met dit album is, is dat alles zo'n echte 80's style heeft. Ze rocken niet meer zoals in de jaren 70 en alles klinkt wat meer mainstream. Queen laat met dit album horen dat ze wel met de tijd meegaan en goeie popsongs kunnen afleveren. Het is gewoon dat ik ze liever hoor rocken als in de jaren 70 zonder drumcomputers en synthesizers. 'Tear it up' en 'Hammer to fall' zijn dan wel echt catchy rocknummers, maar ze hebben veel betere.

Het laatste nummer vind ik trouwens wel echt een topnummer dat net zo goed op 'a night at the opera' had kunnen staan. Alleen Freddies stem met de akoestische gitaar, niet teveel poespas en gewoon een heel sterk nummer met ook nog eens een mooie boodschap.

Goed album van stromae.
De liedjes zitten goed in elkaar, ik was wel bang dat het geheel ging inkakken bij 'Humain a l'eau'. Dat nummer vind ik echt veel te hiphop/rapachtig. Had er van mij af gemogen. Het nummer dat daarna komt vind ik ook wat minder, maar daarna komen toch nog een paar leuke liedjes.
De drie singles zijn voor mij toch wel de hoogtepunten, slim dat ie die nummers gekozen heeft als single want ze hebben enorm veel succes gehad.
Al met al een prima album dus.

Lekkere rocker van de stones.
Alle nummers klinken lekker, muzikaal niet heel uitdagend en de teksten zijn meestal ook niet erg diep, maar het swingt goed van begin tot eind en alle nummers zijn van goede kwaliteit.
Er is eigenlijk geen zwak nummer en de grote hit 'Satisfaction' en mijn persoonlijke favoriet 'Play with Fire' springen er toch wel bovenuit.
Een dikke voldoende!