Big Special is de Ray Davies van The Kinks voor dit decennium. Zo lang je maar geen 'Waterloo Sunset' verwacht. 'Dead End Street' in heel veel verschillende vormen komt dichter in de buurt. Zanger, prater, rapper Joe Hicklin stompt je tegen het lijf om de boodschap over te brengen en de muziek geeft je een trap onder de kont na. Ook al meent hij het maar voor de helft, zijn boodschap komt wel aan. Daarnaast strooit hij lustig met dichterlijke vrijheden, tekstvondsten en klinkklare onzin. Machtige plaat.

stem geplaatst

Nog nul opmerkingen? Dat is opvallend bij een artieste die toch alweer wat jaartjes meedraait. De zangeres/gitariste van Blood Red Shoes komt met een solo plaat, die met recht een solo plaat genoemd kan worden, omdat ze echt iets totaal anders doet hier. Een referentie aan Lana del Rey is enkel terecht als je direct twee dingen meeneemt:
a) de invloeden op Lana uit de jaren 50, zoals Doris Day en Debbie Reynolds en;
b) de gitaren noemt die best wel aanwezig zijn op Bye Bye Jackie (alleen veel subtieler).
Alleen al de titel 'Pillow Talk' van een van de nummers geeft het allemaal weg.

Als solo album is dit project volledig geslaagd te noemen. Ik begrijp dat Blood Red Shoes niet uit elkaar is, dus hebben we zo the best of both worlds, om Robert Palmer eens te citeren.

Een heel verdienstelijk debuut, waar ik met veel plezier naar luister, maar iets meer variatie op het jeugdige gestuiter is op termijn wel wenselijk. Aan de positieve kant maakt dit het album heel aanstekelijk om naar te luisteren. De zusjes Tedeschi krijgen hopelijk de kans om die verdieping op termijn ook aan te gaan brengen, want die kans verdienen zij zeker.

Uh Oh heeft mij buitengewoon verrast. Ik was Watson tijdens covid uit het oog verloren en draaide mijn favoriete albums al een tijdje niet meer. Door een aantal singles was ik wel benieuwd geworden naar Uh Oh; en terecht. De manier waarop dit album productioneel en qua arrangementen in elkaar steekt is ronduit intrigerend. Soms klinkt het als een in duizend stukken gefragmenteerde spiegel die nog in de lijst zit, maar bij iedere beweging schuurt en knispert. Daaronder of -boven legt Watson een slome mariachi of een bossa nova ritme, terwijl een gastzanger in het Portugees zingt. Het mysterieuze en mijmerende van vroeger is ook nog steeds aanwezig, maar slechts een onderdeel van een veel groter geheel.

Ik geef op dit moment ****, maar de ware beleving van deze plaat moet nog komen. Eerlijkheid gebied te zeggen dat het beide kanten op kan. Voor nu, een zeer positieve ontvangst.