Hoe lang geleden is het dat ik Sparkle In The Rain voor het laatste heb gespeeld? Ik zou het echt niet weten, maar heel lang. Ik moest de plaat eerst grondig reinigen, want de mysterieuze aanslag die oude platen soms hebben, zat op beide eerste nummers van de plaatkanten.

Het effect van 'Up On The Catwalk' was identiek aan mijn indruk van 41 jaar geleden. Bam! Wat een plaatopener. Hiervoor vond ik Simple Minds vrijwel niets en daarna hield het al snel op na de grote hitsingles van 1985. Het moet dus de productie zijn die hierboven zo vaak becommentarieerd wordt. Ik vind het geweldig, althans de eerste vier nummers. Kant 2 luisterde ik sowieso nooit. Vandaag wel en het is veel beter dan mijn herinnering mij vertelde. Vooral 'The Kick Inside Of Me' beviel heel goed.

Hoe slecht ik naar kant 2 gekeken heb destijds, blijkt wel uit het feit dat ik in 2025 pas ontdekte dat 'Street Hassle' gecoverd wordt. Een draak van een plaat van ome Lou overigens, vind ik. Ook hier doet het nummer mij niet veel.

Als geheel een dikke voldoende voor dit album . O, ja, ook mijn exemplaar heeft een DMM sticker.

'New Gold Dream' heb ik niet. Ik zal eens kijken of ik die uit een 2e hands bak kan trekken binnenkort.

(reactie op ander bericht)



Ik hoor juist een ruige versie van The Black Keys, maar kan me wel vinden in deze extra laag. Alhoewel ik me te pletter schrok van de eerste geluiden op het album, die vanwege de afstelling van de via een link toegestuurde muziek, veelste hard mijn oren binnenkwamen, draaide ik al gauw bij. Metro is een prima plaat, die misschien nog wel kan groeien. Binnen de beperking die een duosetting zichzelf oplegt, presenteren The Blue Stones zelfs een paar parels. Parels die liggen te blinken in het smerige geluid dat de band over het algemeen presenteert op Metro. Hoe luidt het gezegde ook al weer? Het is volkomen van toepassing op de muziek op Metro.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Wat een bakken teringherrie staan er toch op deze plaat en vrijwel van voor naar achter is het genieten geblazen. Ik liep lang geleden Plato in in Leiden en daar stond iets op wat ik meteen gekocht heb. Het is het soort plaat dat ik alleen kan spelen als ik alleen thuis ben, want ik doe niemand een plezier met dit melodieuze gerag uit Japan. Totaal obscure plaat kennelijk, want na al die jaren heeft er nog niemand over geschreven. Ik had de plaat laatst weer eens op staan en werd wederom meegenomen op een sonische trip van epische proporties. Ja, er staan ook rustigere en ronduit esoterische stukken op. Allemaal goed en wel, maar het gaat mij om die uptempo stukken. Episch goed.

Als ik het met iets moet vergelijken dan is het 'In Search Of Ancient Gods' van Absolute Elsewhere. Geheel andere muziek, maar net zo'n soort ervaring.

De plaat gisteren voor het eerst sinds jaren weer eens gespeeld. De vorige keer beviel hij ook weer, maar ik kan mij herinneren dat ik op een gegeven moment heb gedacht, ergens in de jaren 00 of begin 10, nou dit was het wel. Niets zo veranderlijk als de stemming van een luisteraar. Dit is echt een bijna magistrale plaat.

Ik zal hem in 2004 gekocht hebben afgaande op de recensie in Oor. Het is gewoon heerlijk wegdromen op de zachte melodieën van Marjorie Fair. Ja, heel blij dat ik hem toen gekocht heb en gewoon weer een kans gegeven later.

Net als erwinz ben ik inmiddels een serieuze volger van de nieuwsbrief van de Flying Nun Record store uit Nieuw Zeeland en het daaraan verbonden label Flying Nun. Eigenlijk moet ik schrijven, dankzij Erwin, want via zijn recensies kwam ik label op het spoor. Inmiddels ben ik "goede vrienden" en krijg wel eens tijdig muziek toegezonden, zodat ik een recensie kan voorbereiden.

Dit album is er daar een van. Nee, ik ben niet zo lyrisch als Erwin hier boven, maar ik begrijp hem volkomen. Womb neemt je als het ware mee naar een andere wereld. Een droomwereld waarin het uitzonderlijk goed toeven is. Het is een album waar eigenlijk maar heel weinig woorden voor nodig zijn om te omschrijven, terwijl het toch heel goed is. Dreampop voor echte dromers. Die vlag dekt de lading wel.

stem geplaatst

stem geplaatst

Deze man maakt gewoon geen slechte plaat. Altijd een 7 of een 8, werkelijk ieder liedje. Kop, staart en midden, met doorgaans een korte puntige gitaarsolo om je vingers bij af te likken. En dan te bedenken dat dit zijn muzikale kliekjes zijn! Van The Kinks tot The Ramones en terug en dan wat V.S. powerpop als kruidenmengsel om het af te maken.

stem geplaatst

The Knack, dat is My Sharona. Omdat mijn bandje besloot het nummer te gaan spelen een aantal jaren terug, heb ik de LP tweedehands aangeschaft voor €4. Get The Knack is gewoon een leuke plaat, maar niets bijzonders anno 2025. Ik kan niet meer beoordelen hoe dat in 1979 geweest moet zijn. My Sharona vond ik geweldig, maar kan me niet herinneren de LP ooit geluisterd te hebben.

Wat nu wel helder is, zijn de invloeden die The Knack toelaat in zijn toen nieuwe powerpop. Buddy Holly's 'Heartbeat' is natuurlijk de meest evidente, maar ook allerlei jaren 60 spul komt al dan niet subtiel verwerkt voorbij. Mijn voorzichtige inschatting is dat The Knack met een aantal andere V.S. bands als The Romantics voor een kleine verschuiving in het poplandschap hebben gezorgd. Met name voor mensen die punk veel te extreem vonden, maar hun pop best met een stevige bite wilden horen. Laat ik daarom Blondie ook toevoegen vanaf 'Parallel Lines'. (Zie ook de Buddy Holly connectie hier.)

Op een paar nummers na luistert Get The Knack heerlijk weg, met een enkele uitschieter naar boven en 5 sterren voor de eeuwige hit.

Echt een prima album van MMEB. Natuurlijk is de hitsingle ook mijn favoriet en heb ik 'Mighty Quinn' al sinds de jaren 60 in mijn collectie, al is dit een van mijn vroegste singles waarvan ik niet meer weet hoe ik er aan kom. Voor mij staat er geen misser op Watch. De songs zijn mooi gevarieerd, met elk een eigen sfeer, wat duidelijk meerwaarde aan het geheel geeft.

Wie de song credits leest, ziet dat MMEB deels een covers band is, die songs wel volledig naar eigen hand weet te zetten en er een unieke draai aan geeft. Als je muzikaal zo goed bent, dan valt het bijna niet op.

Ik heb nog drie of vier albums van de band, maar dit is toch altijd wel mijn favoriet geweest.

stem geplaatst

Recent was een tweedelige Paul Simon docu op tv over de opnames van zijn laatste album en een stuk geschiedenis vanaf de jaren 50. Opnieuw werd voor mij duidelijk waarom ik altijd worstel met de muziek van de man. Als ik de zeer goed in het gehoor liggende hits en zeker de duo hits, even apart zet, dan hoor ik nummers die moeilijk in het gehoor, maar razendknap gemaakt zijn. Toch nam ik mij voor, dat als ik weer eens een platenzaak in loop, gebeurt minder vaak tegenwoordig moet ik toegeven, ik eens in de tweedehandsbakken zou kijken onder de S.

Gelukkig keek ik eerder in mijn platenkast, want deze wilde ik eerst aanschaffen en bleek hem al tweedehands gekocht te hebben. Meteen opgezet en ja. hij bevalt heel goed, maar mijn tweestrijd is niet veranderd. Wellicht mijn welwilligheid om er serieus naar te luisteren wel.

De hit single is 'Kodachrome'. Die staat al 50 plus jaar in mijn singlesbak. Eigenlijk een raar nummer, maar zo aanstekelijk. Het valt mij op dat er in het ritme een paar keer een heel rare hik zit. Kan iemand dat uitleggen? Ik heb geen idee hoe ik dat na zou moeten spelen. (Niet dat dat aan de orde is.) Verder valt me op hoe ontzettend mooi 'American Tune' is. Daar vallen die twee werelden in Paul Simons muziek ineens samen voor me. De tweede single 'Love Me Like A Rock' springt er als laatste volkomen uit. Ook door de achtergrondkoortjes. Paul knoopt hier succesvol muzikale werelden aan elkaar, iets wat hij eigenlijk zijn hele muzikale carrière is blijven doen.

Uitslag. Mooie soms heel knappe plaat, maar moeizaam voor mij om naar te luisteren.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst