stem geplaatst

Dit is toch wel een heel gladde plaat, maar wel een waar bijna alles op de goede plek valt. De dromerige zang die opgaat in de "hertaling" van traditionele muziek uit Indonesië en een beschaafde surf twang gitaar. Het heeft allemaal weinig te maken met Anneke Grönlohs hits van begin jaren 60, maar haar opvolger is wel opgestaan. Het heeft dezelfde soort weemoed die Paradiso en Soerabaja kenmerkten. Dat maakt dat de band de sfeer precies goed raakt.

stem geplaatst

stem geplaatst

Welbeschouwd, ben ik 'The Dreaming' afgehaakt. Ik trok en trek die plaat niet. En toen kwam 'Hounds Of Love'. Inmiddels was ik gaan studeren en had minder geld. We tapeten ons rot in die jaren. Als iemand een populaire plaat had, dan ging die snel rond. Zo ook deze. Door de singles was ik wel degelijk weer geïnteresseerd geraakt. 'Running Up That Hill', 'Cloudbusting' en 'The Big Sky' zijn nummers die in geen collectie mogen ontbreken.

Toen kwam kant twee en was ik er wel klaar mee. Voor de hits had ik de Greatest Hits cd. Ergens in e tijd, ik denk jaren 00, kwam een heruitgave uit met een hoop extra's en toen die mid price stond heb ik hem toch gekocht. Het eindresultaat was ook 20 of meer jaren later niet veranderd. Hounds Of Love verdween in de kast, om er niet meer uit te komen.

Onlangs hoorde ik in de sportschool een afgrijselijke beat mix van 'Running Up The Hill', dat een paar jaar terug opnieuw een grote hit hit werd. Daardoor trok ik na thuiskomst de cd uit de kast. (Wie iets bewaart, heeft iets.) Ik werd door kant één van de eigenlijke LP, zeg maar, weggeblazen, maar kant 2? Het beviel iets beter, maar ik kan er gewoon niet veel mee. Ook 40 jaar later is er nog niet heel veel veranderd.

stem geplaatst

De wijze waarop de dames samen zingen in 'Secrets' is hemels. De plaat van dit duo is niet hemelbestormend nieuw. Daarvoor brengen de nummers teveel herinneringen boven. Maar deze dreamrock werkt op alle fronten. Gewoon een heerlijk plaat.

Met de EPs van twee jaar geleden maakte de (toen) Engels-Nederlandse band, maar inmiddels een duo gevestigd in Brighton, een flinke belofte. Die wordt nagenoeg nagekomen. Ciel presenteert een overtuigende mix van alternatieve rock, elektronica en 80ties doom, maar ook een paar rustigere nummers. Veruit de meeste songs zijn geslaagd en bevatten een goede drive. Gewoon een lekker album.

Ook na een aantal luisterbeurten is het lastig scoren met Shish. Zeker, er staan een aantal echt goede nummers op het album, maar ook een aantal waarvan ik nog niet weet wat ik er mee aan moet en één die totaal uit de bocht vliegt, 'Pittman Ralliers'.

Mijn theorie is dat die ene wereldhit de toch relatief obscure band totaal verraste en overviel. Wat nu? Feit is dat de hele band is opgestapt in de afgelopen twee jaar, op de voorman en zijn vrouw, ook achtergrondzangeres, na. Wat zegt dat over dit album? Waar zat de pijn voor alle anderen? Op beide vragen heb ik geen antwoord.

Ik heb wel eens naar een of twee albums van de band rond 2010 geluisterd, maar bezit er geen een. Ik betwijfel of Shish daar verandering in gaat aanbrengen. Het is zeker een zeer divers album, met een paar mooie uitschieters. Een wereldhit?, Nee, die hoor ik niet, maar ik durf te betwijfelen of ik die vooraf gehoord had in 'Feel It Still'.

Vandaag na twee draaibeurten de score opgehoogd. Ik realiseerde mij twee dingen. De eerste, dat ik de plaat relatief beoordeelde op **** ten opzichte van de voor mij drie grote PF platen: TDSOTM, WYWH and TW. De tweede, dat ik dit ook gewoon een heel erg goede plaat vind en misschien nog wel beter dan toen hij uitkwam. Dat leidde toch tot een verhoging van de score met 1*.

Animals was mijn derde PF plaat. WYWH was mijn eerste en een mijlpaal in mijn muziekbeleving. Het blijft uiteindelijk ook mijn favoriet. TDSOTM volgde al heel snel (Sinterklaas, verjaardag) en in 1977 dus Animals. In dat jaar ging ik voor een half jaar naar Australië en in het vliegtuig zat in de muziekselectie rock 'Pigs (Three Different Ones)' dus ik heb er een paar keer naar kunnen luisteren tijdens die lange vlucht.

Animals beviel direct goed, maar was wel een "moeilijkere" plaat, donkerder ook. Als ik nu, 48 jaar later, luister, hoor ik dat ook, maar ik hoor ook alle PF muzikale trucjes die zo goed werken en een heleboel mysterie, zoals in het tussenstuk in 'Sheep' bijvoorbeeld. Nog steeds intrigeert die droomachtige sequentie mij enorm. Het drijvende ritme van de rest van het nummer maakt het mijn favoriet.

Alle andere vier nummers zijn ook ronduit top. Ja, ook die twee kleintjes, inclusief herhaling. Animals is niet mijn favoriete PF plaat, daar zitten er drie voor, maar het album zit er wel heel dicht tegenaan.

Aan een best of LP lijst ga ik mij nooit meer serieus wagen, nou misschien als ik nog eens veel vrije tijd heb, maar tegen de voorbereiding en selectie zie ik nu al op. Animals zou daar zeker in staan, dat wel.

Ik zal dit album niet gaan kopen en draai geen enkel Wings album nog geregeld. Als ik dan een keuze moet maken, dan valt de keuze doorgaans toch op 'Band On The Run', maar ik ben ook een beetje uitgekeken op dit album. 'Venus And Mars' bevalt soms net iets beter. Ook 'London Town' wil ik nog wel eens uit de kast trekken, als in eens in de paar jaar. De rest, mwah. 'Red Rose Speedway' moet ik nog eens uit een tweedehands bak trekken. Het is er nog nooit van gekomen dit album te beluisteren. Natuurlijk zijn een aantal van de singles geweldig.

Over de Paul en John discussie hierboven. Wie 'Get Back' heeft gezien, weet wat er gebeurde als die twee lockten. In een minuut of vijf (op het scherm dan) werd 'Get Back' ineens het nummer zoals wij het kennen. John en Paul koppen tegenover elkaar en gaan. Dat hebben beiden nooit meer gehad. Dus ja, ik ben het wel eens. Ze hadden beter in 1971-72 een album op kunnen nemen als The Beatles en op toer gaan. Maar, ja, niet gebeurd.

stem geplaatst

stem geplaatst

Heel lekkere plaat die per luisterbeurt weer een geheim weggeeft. Subtiel, gelaagd, mooie samenzang en als het gaspedaal dan een keer wordt ingedrukt, dan is het ook spot on. 43 Jaar in dezelfde samenstelling en nog steeds zeer relevant.