Rammelpop in optima forma. ik ben daar normaal niet zo'n fan van, maar de drie dames van Horsegirl hebben me uiteindelijk wel gevangen. Ik heb regelmatig associaties met 'The Velvet Underground'. De dames hebben heel goed naar dit album geluisterd en weten enerzijds de 'Jesus', 'Candy Says en 'Pale Blue Eyes' en anderzijds de 'What Goes On' vibe succesvol te pakken.

Alles klinkt erg onvast en soms alsof ze het nummer voor het eerst spelen, maar dit wordt weersproken door hoe catchy een aantal nummers zijn. Hier is duidelijk meer over nagedacht dat men wil uitstralen. Het heeft een aantal luisterbeurten gekost, maar uiteindelijk overtuigt het album voldoende. Dat ik door heb gezet, is te danken aan de single 'Switch Over'. De "What Goes On" van Phonetics On And on.

Dit was destijds mijn derde The Walkabouts album en hij kwam keihard binnen. Nog steeds vind ik hem echt geweldig. De mix van aan de ene kant the beauty and the beast in de zang en de andere kant folk-ballad en de alternative rock werkt heel erg goed. In een interview op de Praag dvd van de band, zegt Chris Eckman, "toen ik Carla ontmoette was ik fan van punkrock en zij van folk. Later in onze carrière was het omgekeerd. Zij wilde juist hardere nummers spelen". Qua gitaarsolo's is Eckman natuurlijk een Neil Young kloon.

De balans tussen de twee is op de plaat veruit het beste. De rockers rocken echt. 'Old Crow', 'Fire Trap, 'Hole In The Mountain', met toeters en al, staan als een huis. Live behoorden ze ook echt tot mijn favorieten. De ballads zijn ook absoluut top. 'Bordertown', 'Up In The Graveyard' en 'Sand And Gravel', behoren tot de bands beste.

Hierna werd de band gepolijster, met nog een aantal zeer mooie platen daaronder, totdat de muziek in verstilling dreigde te verdwijnen. Setting The Woods On Fire rockt echt hard op de juiste plaatsen en is niet meer geëvenaard.

Ik draai het niet vaak meer, maar als ik het doe, weet ik weer waarom The Walkabouts mijn favoriete band was in de jaren 90. Ik heb ze heel vaak gezien en ook de laatste keer in Paradiso was ik er bij. Hopelijk op 5 april a.s. Chris Eckman solo in Rotterdam. Daarmee heb ik de band zien groeien, maar ook weer naar de kleinere zalen zien afdalen. Ik vraag mijzelf nog steeds af, waarom het niet is gelukt om de volgende stap te zetten. Echt zonde van zoveel talent en schoonheid.

Een album dat op de grens van country, singer-songwriter en folk balanceert. Soms krijgt de country teveel de overhand voor mij. Er staan echter een paar ballades op de plaat, die zo rijk zijn, dat ik er echt van onder de indruk ben. Die maken de rest (bijna) goed. De stem van de man en de productie van D. Patrick doen de rest.

stem geplaatst

Ik ken de eerdere EP niet, maar Heartworms gaf voor de release van deze plaat aan dat ze zoveel meer is dan de muziek op het debuut. Dat geloof ik graag, want met deze plaat gaat de luisteraar mee op een muzikaal avontuur dat vooral langs elektronische variaties voert. Soms interessant, soms iets minder en te beperkt om spannend te zijn. Het beste voorbeeld is het nummer 'Extraordinary Wings', dat eigenlijk het hele album samenbalt in een track. Het is veruit mijn favoriet.

Glutton For Punishment in geen groots album, maar zeker het leren kennen waard. Heartworms toont aan niet bang te zijn voor verandering en experiment. Dat kan het begin zijn van een langere carrière, die interessant is om te volgen.

Hoe lang ik 'Gloria' en 'Here Comes The Night' ken, is niet meer te achterhalen. Wel ongeveer toen 'How Long Baby' in mijn leven kwam, een nummer waar ik direct van onder de indruk was. Rond 1976 zat ik met mijn zelf bij elkaar gespaarde radio en cassette deck met een draad ertussen regelmatig klaar om op record te drukken op de dinsdag- en woensdagmiddagen na school (VARA en KRO). Op een van die al lang niet meer bestaande bandjes stond het nummer.

Deze verzamelaar kocht ik op cd begin jaren 00. Hem in 2025 weer eens afspelend, valt mij op hoe muzikaal Them was. Het klinkt anders en ze waren niet bang om zelf aan de slag te gaan met een nummer, hetgeen voor verrassende uitvoeringen zorgde. Van Morrison heeft niet voor niets zo'n lange carrière, kan terugkijkend gesteld worden. Het felle geluid zorgt voor een echte luisterervaring. Het scherpe orgeltje, de raspende stem van Morrison, de saxofoon. Allemaal elementen die Them apart zetten van veel andere U.K. R&B/blues bands uit die tijd.

Deze dubbelaar geeft heel veel luisterplezier en is heel goed per cd integraal af te luisteren. Bijna perfect zelfs.

Echt een heel prima plaat, die bij de eerste beluistering al opviel en daarna alleen maar beter werd. Vooral de afwisseling tussen ballads en meer rockende nummers doet het goed bij mij. De indruk die ik heb, is dat dit een album met nummers is die niet pasten op 'On An Island' en een jaar later alsnog een release krijgen. De ballads waren of over of nieuw geschreven. De toevoeging van een live nummer, dat de magie van Madrugada live heeft, onderstreept dit nog eens. Als dit een kliekjesplaat is, dan is het echt een heel goede. Zoals 'Tattoo You' dat voor de Stones was, bijvoorbeeld (maar niet zo goed).

De vraag is of het album nog meer gaat groeien. Dat deden 'On An Island' en de laatste Madrugada voor mij overigens niet.

Tsja, na een paar maanden dezelfde plaat uitbrengen met een extraatje. Ik blijf het geldklopperij van de eerste orde vinden. Ook als de Stones het doen. Ik vond de plaat als een LP recentelijk en besloot hem te kopen vanwege de Lady Gaga 'live versie van 'Sweet Sound Of Heaven'.

Eigenlijk valt het allemaal wat tegen. Er zitten zelfs hoorbaar kleine foutjes hier en daar. Dat neemt niet weg dat de energie er nog steeds in en de power in Jaggers stem is onmiskenbaar. 80 Jaar en zoveel kracht. Er is niet heel veel verschil met 40 jaar geleden. Sterker, hij zingt misschien wel beter dan toen, omdat er iets meer diepte in zijn stem zit.

De grote vraag blijft, waarom is de Europese tour afgelast? Was dit het dan? Ik was van plan ze toch nog een keer te gaan zien.

stem geplaatst

De eerste en tot voor kort laatste keer dat ik Dogrel luisterde vond ik het vreselijk. Echt niet om aan te horen. Omdat ik de platen daarna alle drie heb aangeschaft, besloot ik het album maar blind te kopen en dan maar verder te zien.

Meteen bij het eerste nummer begreep ik waarom ik er in 2019 niet naar kon luisteren. Dit is zo ruw en Grattens stem bijna niet om aan te horen. Sindsdien is er veel veranderd in mijn brein en hoor ik de energie, het enthousiasme en vooral de dadendrang. Dit is een band die het wil maken en geen enkel compromis heeft toegelaten tot haar visie. Het resultaat is een plaat die staat als een huis. Pas als de storm is uitgeraasd, volgt er een rustige ode aan The Pogues en Ierse folk.

Inmiddels is duidelijk dat Fontaines DC een grote band is geworden en de leiding heeft genomen in de vele bands van het post-postpunk tijdperk. Zelf is de band daar al ruim voorbij. Dit debuut blijft echter staan.

Een plaat met twee kanten. Kant 1 is zo sterk. Single 'The Voice' is nog veel beter dan ik mij herinnerde. Dit is echt heel erg goed en onbegrijpelijk dat het in ons land geen hit geworden is. De drie nummers die volgen zijn allemaal top. Daarna gaat het, zoals op zoveel platen uit de jaren 80 behoorlijk mis. Gedreuteld, geen inspiratie noch richting. Wat was er toch met dat decennium? Rage In Eden bewijst ook zoveel jaar later mijn bezwaren weer eens. Ik had gehoopt toch iets meer verrast te worden, maar neen.

Kant 1 4.5 *
Kant 2 2*
Naar boven afgerond vanwege de kracht van de eerste vier nummers.

stem geplaatst

Wat is het eeuwig zonde dat de band hierna op was. Vandaag heb ik alle vier de platen weer eens gespeeld. De succesvolle ontwikkeling van enthousiast punkpop bandje naar volwassen pop band is toch op zijn
minst opvallend te noemen. Het doet mij denken aan de stappen die Fontaines DC zet van 'Dogrel' naar 'Romance'. Die band lijkt echter wel door te zullen stoten naar de mainstream, waar The Undertones naar de obscuriteit toe gleden. Hier had gewoon heel veel meer in gezeten, als de bandleden het met elkaar waren blijven vinden.

In de jaren 00 zag ik de band alsnog live zonder Feargal in het LVC in Leiden. Een geweldig concert. Zo kreeg ik toch nog iets mee van waar ik rond 1980 geen enkele interesse in had.

Ik heb The Sin of Pride in 1983 gekocht, maar het album viel me na een paar luisterbeurten zwaar tegen. Het duurde flink wat jaren, maar inmiddels kan ik het volledig op waarde schatten,

Positive Touch is de eerste stap van een band in transitie die helaas nooit is afgemaakt omdat de band na 'The Sin of Pride' al uit elkaar ging, Van punk(pop) bandje uit Noord-Ierland naar een band die in verschillende muziekstijlen en -invalshoeken zijn weg succesvol weet te vinden. Nummers als 'Julie Ocean', destijds geregeld op de radio te horen, net als eerste single ''It's Going To Happen' zijn daar sterke indicaties van. Zover ik mij kan herinneren was het laatst genoemde nummer mijn introductie tot The Undertones' muziek.

De bovenstaande conclusie kan ik anno 2025 trekken, toen niet. Ik kende de eerste twee platen nog niet. Voor mij was dit album destijds een grensgeval. Ja, ik kon er naar luisteren, maar heel goed vond ik het niet. Punk vond ik gewoon niet veel aan en daar staan nog steeds wel een aantal nummers van op Positive Touch.

Vandaag de dag vind ik The Undertones een echt goede band. Misschien wel de beste van de punk golf van 1977-79. Door de drie songschrijvers die de band rijk is, kent zij een enorme muzikaliteit en variatie. In Feargal Sharkey een aparte stem die goed bij de korte songs past.

Door de jaren heen heb ik al mijn oude LPs nooit weggedaan. Het is zo'n rijkdom om de plaat zo uit de kast te kunnen trekken. Ook al is het eens in de vijf jaar. Het is direct feest.

Wanneer ik Hypnotised heb aangeschaft, weet ik niet meer. In de eerste helft van de jaren 80 schat ik, nadat ik album #3 had aangeschaft. Ik vond het helemaal niks, weet ik nog. Eigenlijk begon mijn liefde voor de band met de verzamelaar 'True Confessions' die ik in de jaren 00 afgeprijsd kocht.

Gisteravond stond ik in het Patronaat in Haarlem voor de Duitse metal band Néander. Op uitnodiging van een bandlid. Ik had het zelf nooit verzonnen. De show begon met 'Teenage Kicks' over de PA en werd zo op het idee gebracht om mijn drie The Undertones LPs eens uit de kast te trekken. (De eerste heb ik op cd.) Van begin tot eind van deze plaat zitten genieten. De snotneuzen uit Derry die het toen waren, maakten zulke scherpe muziek. Het is inderdaad onbegrijpelijk Lens dat dit niet breder is opgepikt.

Ter troost. Het heeft mij ook decennia gekost en ik vind het inmiddels beter dan ooit te voren. Dus wie weet wat er nog kan gebeuren.

Het album voor het eerst sinds jaren weer eens gedraaid. In het verleden viel het me tegen. Nu niet meer. Met de ijzersterke single 'Give A Little Bit' aan de start, kan er al niet veel meer fout gaan. Alhoewel ik een sterke voorkeur heb voor de stem van Roger Hodgson, vallen Roger Davies' songs niet tegen. De tweede single, geen hit, is ook prima. Als er ergernis is, zoals hier boven aangestipt, ligt dat meer aan het wat infantiel klinkende "babaji" dan de melodie. Het eindigt allemaal met het onovertroffen 'Fool's Overture'. Er staan twee albums van Supertramp boven deze qua waardering, 'Crime' en 'Breakfast'. 'Crisis' zal ik binnenkort eens aanschaffen. Daar is het nooit van gekomen.

Ik ben niet echt een fan van Sharon van Etten, meer iets wat ik af en toe wel wil luisteren. Met dit band album heeft zij mij echter wel verrast. Ook nu zijn niet alle nummers voor mij, maar het album kent zeker goede uitschieters met nummers als 'Idiot Box' en 'Indio' voorop. Van Etten legt ook meer passie in haar zang, wat haar muziek ten goede komt. Eigenlijk voor het eerst heb ik het idee dat een album van haar nog kan groeien voor mij. Met 3* scoor ik vooralsnog voorzichtig. Als dit het resultaat is van werken met haar touring band, dan zou ik zeggen ga zo door.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Vandaag er een halfje bij gedaan. Kant 2 is toch echt beter dan ik een aantal jaar geleden, eigenlijk altijd al, dacht. Er viel mij trouwens iets op, wat ik nooit eerder hoorde. De manier van zingen en spelen in 'South City Midnight Lady' is zo ongeveer de blauwdruk voor de hele carrière van de Little River Band. Toevallig noemt milesdavisjr de band hier boven. Ook b-kant van de single 'Natural Thing; 'Ukiah' beviel mij veel beter dan ooit te voren.

Al met al blijft The Captain And Me het album van The Doobie Brothers. Daar verandert mijn voortschrijdend inzicht niets aan. The Doobies hebben drie singles voor de eeuwigheid geleverd: 'Listen To The Music', 'Long Train Running' en 'What A Fool Believes' en een LP: deze.

stem geplaatst

stem geplaatst

Met dit album maakt de band de belofte gedaan met debuutalbum 'De Toegift' waar, maar maakt het ook een belofte naar de toekomst toe. Op Kleine Auto, Grote Hot Wheel, zet De Toegift een enorme stap in haar ontwikkeling. De songs kunnen van de, bekende, verstilling langs diepe kloven van emotie en hoge toppen van de postpunk reizen. De luisteraar gaat echt op een muzikale reis met de band. Daarmee heeft de band mij echt verrast en op een zeer positieve manier. Als dit mogelijk is in de twee jaar tussen de twee platen, wat zit er dan nog meer in het vat?

stem geplaatst

Ten Years After kwam mijn leven in via een Taiwanese kopie Woodstock LP in 1973 of 74. Zijn vader zat ook op zee en bracht dit soort leuke dingen mee terug. De mijne niet veel later ook, goed geïnstrueerd. We speelden de plaat steeds opnieuw. Ik had toen geen idee dat in 'I'm Going Home (by helicopter) verschillende blues covers waren opgenomen. Daar kwam ik pas later achter. Songs als deze zorgden er ook voor dat het lang duurde voordat ik de originele songs ben gaan waarderen. Het klonk in vergelijking immers nergens naar, vergeleken met de spierballen bluesrock van bands als deze.

Ik kwam dit album tegen in de jaren 00 en nam het mee. Het is mijn enige TYA album en het verdween snel in de kast. Het was mijn muziek niet meer in de jaren 00. Dat ligt nu weer iets anders. Ik hoor de kracht van de band en de link met het publiek. Alvin Lee is een geweldige gitarist en de band volgt hem zodat hij kan shinen. Toch is het wat zuur, dat in vergelijking de originele artiesten in de schaduw van de Britse rockers stonden. De tijd heeft dat wel enigszins geheeld, waarvan een aantal van hen de vruchten nog hebben geplukt.

Wat mij vooral opvalt, is hoe zwaar TYA leunde op covers en daar korte tijd groot succes mee heeft gehad. Rockers in 1970 waren fans van bluesrock. Dat veranderde toen er hardrock groepen kwamen die goed eigen materiaal presenteerden en er geen noodzaak meer tot het spelen van (veel) covers bestond. Dat maakte TYA minder interessant waarschijnlijk.

Ik ben het met iedereen hierboven eens dat TYA hier gevangen is op de top van haar kunne. Als zodanig is het een mooi monument.

Herfst 1968 ontdekte ik de top 40 van Veronica. Vanaf dat moment werd op donderdag omgelopen op weg van school naar huis om op de Stadhoudersweg het nieuwe exemplaar op te halen. Zo leerde ik heel veel singles kennen, die zich in mijn derde en vierde klas lagere schoolbrein boorden. Een van die singles was 'That Was Only Yesterday'. Ik kon mij eigenlijk alleen het refrein herinneren, verder niets.

Een paar jaar terug ben ik op mijn muziekblog WoNoBlog de LPs gaan bespreken die bij die singles hoorden. Deze plaat wilde ik direct hebben en vond hem al snel 2e hands. Echt een prima plaat, gevarieerd en goed gemusiceerd. En een zanger met een lekkere rasp in zijn stem. Sommige platen in deze serie vielen zo enorm tegen, andere zoals deze echt niet.

Horen jullie ook de Jefferson Airplane invloed in 'Feeling Bad'? De massale zang, inclusief "een Grace Slick" en de muziek daaronder doet mij er in ieder geval erg aan denken. Voor mij een van de topnummers op dit album. De eerder genoemde single is overigens een prima nummer. De eindeloze akkoordenwisselingen onder het refrein? Ik vind het iets te ver doorgevoerd. Wel snap ik waarom het refrein me dus tientallen jaren is bijgebleven.

Conclusie? Een hele goede aanwinst die regelmatig uit de kast getrokken wordt.

stem geplaatst

De Tee Set zit in mijn vroegste jeugd als lagere school leerling (klas 2 en 3) en Veronica op stond. 'Tea Is Famous', Áfter Tea', 'Not Just A Flower In Your Hair' (van After Tea), Tetteroo solo en dan 'Ma Belle Amie'. De hits daarna kende ik vanzelfsprekend allemaal. Dat leidde allemaal tot een verzamel LP op mijn 10e of 11e verjaardag.

Vandaag de dag hoor ik niet een nummer meer voorbij komen in de publieke ruimte. Uit en vergeten is Tee Set, Dat is toch niet helemaal terecht. Ik kwam deze cd tegen omdat ik een Teenage Fanclub plaat draaide. Vergeten n een doos met o.a. Talking Heads, Talk Talk. Allemaal gespeeld deze week.

Ja, ik ben het deels eens met foxhusky. De oubolligheid springt soms te erg uit de nummers. Daar staat toch een hele trits aardige tot goede nummers tegenover en niet alleen de twee grootste hits. Vooral de laatste paar jaar bevalt me goed, maar ook een paar van de oudere nummers. Leuk om te hebben, niet de top van Nederlandse bands.

Opvallend weetje. Drie van de nummers op deze verzamelaar zijn geschreven door Robbie van Leeuwen, die toch in The Motions zat in die tijd. Hij schreef dus rustig voor "de concurrentie".

Eind oordeel. Leuk om te hebben, meer jeugdsentiment dan heden. Zoals ik ook naar de vroege The Cats luister en daar ver boven de eerste versie van Bee Gees.

stem geplaatst