Voor mij is het heel duidelijk, dit is haar beste album tot op heden. Juist datgene wat mij altijd irriteerde, is weg. Dat slacker, verveelde, ongeïnteresseerde in haar stem is vervangen door een prettiger leven in de zon in Californië. Het kan ook liggen aan Warpaints Stella Mozgowa en/of John Congleton.

Het vorige album vond ik uiteindelijk echt vreselijk, dat daarvoor verveelde na enige tijd. Daar is met Creature Of Habit nog geen enkele sprake van. Een aantal nummers sprankelt en dat is nieuw bij ms. Barnett. Is het toeval dat het beste nummer op de plaat, 'One Thing At A Time', samen geschreven is met Mozgowa? Ik denk het niet. Zelfs de lege(re) nummers doen het prima en de nummers die dichter tegen haar "oude" zelf aankruipen, zijn dan ook gewoon goed te doen, maar ook lichter van toon.

Ik stond niet te springen om dit nieuwe album van Courtney Barnett te gaan luisteren, maar ben blij dat ik het toch gedaan heb. Sterker, de LP ligt al enige dagen in huis.

De nieuwe the New Pornographers. Wat is het overigens leeg hier voor zo'n goede band! Het duurde een paar luisterbeurten voordat het begon te landen. Aanvankelijk had ik het idee dat er niets gebeurde, op de uitstekende single 'Votive' na. Dat blijft mijn favoriet, zonder concurrentie.

Nadere inspanningen brachten de kracht van het album zeker naar boven. De samenzang tussen A.C. Newman en de twee dames is altijd geweldig, maar er is meer en dat zit in de subtiele, maar uitstekende arrangementen in de nummers. Het vergt enige luisterinspanning om het te horen. Die inspanningen betalen zich direct terug. Opnieuw een prima album van de Canadezen.

Met 'Troy' kwam Sinéad O'Connor met een knal de muziekwereld in. Een zeer abnormale hit, want het heeft alles van een LP nummer dat toch in de Top 2000 terecht komt. In 1988 werd ik gedwongen te verhuizen. Van het geld dat ik meekreeg kocht ik mijn eerste cd speler en drie cds. Dit was één van die drie. (De andere? 'Freak Out' van Zappa & MoI. De derde weet ik niet meer.)

Vandaag de cd in de speler, een andere, gestopt. Misschien wel voor het eerst dit millennium. Wel terecht, want het grootste deel van de plaat bevalt heel erg goed. Het begint met 'Jacky', dat de sfeer van het album perfect neer zet. Donker, "brooding" zoals de Engelse taal dat mooi omschrijft. Broeierig in het Nederlands. Ik kies voor dit nummer als tweede favoriet. Ook omdat het best een gewaagd eerste nummer is ten opzichte van het ook meer dan prima 'Mandinka', 'Jeruzalem' en 'Just Like U Said It Would B', die er op volgen. Deze nummers zijn normaler. Ook het laatste nummer 'Just Call Me Joe', dat prettig ontspoort op het einde, komt hiervoor in aanmerking.

In het midden zit wel een dipje, wat een hoger punt tegenhoudt. Als geheel is dit een prima debuutplaat. In tegenstelling tot menig plaat uit de jaren 80 is The Lion And The Cobra totaal niet gedateerd. Zoals alle klassiekers in de popmuziek.

Overigens, ik haakte destijds bij plaat twee af. Niet vanwege de ophef iets later. Sinéad bleek helemaal gelijk te hebben, maar rehabilitatie? Ho, maar!

Ik weet het nog niet voor 100%, maar dit zou wel eens een van de knallers van 2026 kunnen zijn. Ja, het album verzamelt heel veel van wat er in de afgelopen 35 jaar in indie/alternative/grunge/etc. gebeurd is, maar op zo'n manier dat het nieuw en fris klinkt. Hiding Places heeft er vijf jaar over gedaan om tot deze prestatie te komen. Het geduld van de band is meer dan beloond. Wie haalt ze naar Nederland?

stem geplaatst

Het is gebeurd, ik heb het album de volle mep gegeven. Village Green blijft groeien en groeien. Iedere keer als ik het album opzet, dan lijkt het wel of ik het beter vind worden. De afgelopen twee weken is het zelfs de plaat die ik het meeste heb gespeeld. Op cd, de reissue met stereo nummer en 'Days' en de LP. Die zal ik gekocht hebben begin jaren 80 en toen viel hij me eigenlijk heel erg tegen. Dat is door de jaren heen meer dan goed gekomen. Misschien is dit ook wel een album waarvoor je wat ouder moet zijn om echt op waarde te schatten.

Wat het Pye label betreft. Ik geef dat toch wel de schuld van het feit dat bijna niemand The Kinks meer lijkt te kennen. Deze schat is echt heel slecht beheerd, terwijl ook destijds de marketing niet heel goed geweest lijkt te zijn, maar daar was ik destijds te jong voor om echt te kunnen beoordelen. Ik had een aantal singletjes, 0,59 (later 0,95) gulden bij Ter Meulen in Rotterdam. Ook dat The Kinks daar lagen met honderden singles tegelijk geeft te denken. Ook dikke top 10 hits als 'Dandy' en 'Mr. Pleasant'. Wat was daar mee aan de hand?

Dit album steekt voor mij boven alles van The Kinks uit. Pure perfectie.

stem geplaatst

Sinds kort trek ik blind LPs uit de kast. Ook om te kijken of ik weet wat het is. Ik kocht The Garden in 1981 vanwege die prachtige single, die de plaat ook opent. Dat maakte het raden makkelijk. De tijd was ook makkelijk te plaatsen, want deze plaat klinkt hopeloos gedateerd. Dat gezegd hebbende beviel hij mij veel beter dan destijds. Ik was toen na vier nummers meestal wel klaar en kant twee is zeer waarschijnlijk nog minder gedraaid. Daar staat wel het best nummer van de plaat op, merkte ik. 'Fusion/Fission'. Eigenlijk was ik prettig verrast. Wel vind ik John Foxx in een aantal nummers een rondweg matige zanger.

(reactie op ander bericht)


Dat was ik vergeten. Ik wist nog wel dat hij uit een bekende band, voor de doorbraak, kwam, maar dacht aan Magazine. De Ultravox connectie hoorde ik overduidelijk in een aantal nummers. 'The Garden' en 'Vienna'. Het is duidelijk wie dat commercieel gewonnen heeft.

Wel jammer dat de enige twee tikken op deze 45 jaar oude LP precies in de single zitten.

Ik schrijf al jaren recensies op mijn WoNoBloG - wonomagazine.blogspot.com, maar ik merkte dat ik gewoon geen enkele unieke invalshoek meer kon verzinnen bij dit nieuwe Motorpsycho album. Meteen bij de eerste noten hoorde ik dat het helemaal goed zit. Dat klopte dus ook, want "Gaia II" is alweer een uitzonderlijk consistent album. Met de zang Stalin heb ik juist geen enkele moeite. Die past heel goed bij de opgezwollen sound van de band.

Motorpsycho vindt het volgens mij leuk om een bepaald nummer of band/artiest als uitgangspunt te nemen en er vervolgens de eigen draai aan te geven. Voorbeelden te over, lees ik al hierboven. Daar wil ik Frank Zappa aan toevoegen. Hij komt zeker ook voorbij op dit album.