stem geplaatst

Ik begin met een voorzichtige score. ER (Ed) Jurken, de man heet echt zo, is een solo project dat de lat nogal hoog heeft gelegd. De Jeff Buckley meetlat mag beslist tevoorschijn worden gehaald. Nee, Jurkens stem is niet zo goed, maar samen met zijn begeleiders en arrangeur, weet hij beslist de sfeer op te roepen, die Buckley opriep. Het maakt To Be Continued een zeer interessante en gevarieerde plaat. Jurken is niet voor een genre te vangen en gaat van een zachte ballad naar rock, al is zijn stem daar niet helemaal op toegerust. De band wel en dat middelt goed uit.

Muzikaal doet het mij af en toe denken aan Midlake ten tijde van "Van Occupanther", maar er zitten ook elementen in van 1960s The Kinks en van Wilco op een pop streak.

De combinatie maakt dat To Be Continued een zeer goed luisterbaar, verrassend en muzikaal zeer consistent album is. Verslavend zou ik het ook kunnen noemen. Nu zien of onze muzikale relatie zich gaat verdiepen.

Geweldige plaat. Al die subtiele, soms heel kleine lead melodieën die in nummers verstopt zitten, maken het een genot om naar te luisteren. Maar er is ook de pure hoempa van 'Rainy Day Women'. Er staan gewoon drie hits op deze plaat, o.k. geen heel grote, maar toch. Geen nummers die vaak op de radio voorbij kwamen overigens en nog steeds niet. Dylan is en blijft een artiest, die in de covers van andere artiesten voorbij blijft komen, zonder dat veel mensen zich dat zullen realiseren. Volgens mij is hij daar ook veel rijker van geworden dan door zijn eigen verkoop.

Een aantal nummers van Blonde On Blonde heb ik leren kennen door de verzamelaar 'Biograph' uit 1985, denk ik. In 1989 heb ik de cd gekocht. Die beviel direct en blijft een van de Dylan platen die ik met regelmaat uit de kast trek. 'Sad-Eyed Lady' blijft het mooist, misschien wel het mooiste Dylan nummer ooit, maar mijn favoriet is 'Leopard Skin Pillbox Hat'. Gewoon een heerlijk nummer tussen rock en roll en blues, perfect uitgevoerd.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Ik was te jong voor deze albums. Door de singles van The Moody Blues, die kende ik wel allemaal en omdat ze bijna allemaal up tempo zijn, had ik een totaal verkeerd beeld van de band. Toen ik de albums leende van een huisgenote midden jaren 80 en ze op cassettebandjes zette, viel dat niet mee.

Ergens in de tweede helft van de jaren 10 ben ik aan een inhaalslag begonnen en heb alle albums tweedehands op de kop getikt. 'Question Of Balance' vrij recentelijk als laatste. En de meeste landden heel goed. Deze weer eens gedraaid en ik vind hen gewoon heel erg mooi gemaakt. Ja, het klinkt soms heel braaf, maar enorm goed en gevarieerd uitgevoerd. Opvallend feitje, voor mij. Ik had destijds één The Moody Blues single, 'The Story In Your Eyes'. Die staat niet op dit album. B-kant 'Isn't It Strange' wel. Een overblijfsel dat bij gebrek aan materiaal hier is toegevoegd?

Het eindigt met wat toch wel mijn favoriet is 'I Am Just A Singer In A Rock And Roll Band'. Geweldige samenzang, knallende gitaren en weergaloze solo. Alles wat de gemiddelde LP The Moody Blues liefhebber niet direct met de band zal associëren.

In mijn derde klas MAVO lang geleden zat een jongen Sjef of Jef genaamd. De band was al met grote vakantie. Hij kocht of kreeg iedere week wel een of meer LPs. (Wat een droom was dat.) Hij was een groot The Moody Blues fan. Het heeft even geduurd, maar ik weet eindelijk waar hij het over had als hij er enthousiast over vertelde.

Draai ik Rumours weer eens en blijkt nu dat ik het album niet gescoord heb. Ik twijfelde tussen 4,5 en 5 sterren. Kom toch op het eerste uit. Het album behoort net niet tot mijn absolute topfavorieten, maar zit er heel dicht tegen aan. De singles zijn alle vier geweldig, 'The Chain' absoluut top, het fingerpicking gitaargeweld van 'Never Going Back Again' overweldigend goed. Het zijn die twee zoetsappige nummers van Christine McVie die me weerhouden van de volle mep. Ze zijn mooi, maar het glazuur springt van mijn tanden af.

Ik kan me nog enorm goed herinneren dat ik 'Go Your Own Way' voor het eerst hoorde op de radio. Dat knalde recht mijn brein in. Nog steeds vind ik het nummer zo goed. Het kop en schouder nummer van het hele Fleetwood Mac oeuvre, inclusief Peter Green's FM.

Opvallend is wel dat er zoveel jongeren zijn die dit album ook in bezit hebben (op vinyl natuurlijk). Het spreekt hele generaties aan en blijft dat waarschijnlijk ook doen. Over honderd jaar gaan mensen naar een integrale opvoering, zoals nu naar Mahler of Beethoven. Fascinerend idee.

Elles Bailey heeft een goede stem, die zich heel comfortabel door genres als soul, country(rock) en blues manoeuvreert Een aantal nummers is heel geslaagd en ik hoor moeiteloos hoe Aretha of Dusty zich met verve op enige van deze nummers hadden kunnen storten. Als geheel wordt het mij iets teveel, maar dat heeft er mee te maken dat dit genre aan de rand van mijn muzikale interesse valt. Maar wat een stem!

De box weer eens gedraaid, althans de eerste drie cds. Echt absoluut top. Wat een enorme string aan hits hebben de Earring op hun naam staan. Ja, de ene song is beter dan de ander, maar als geheel staat deze box set als een huis. Een aantal songs verdient veel meer dan vijf sterren en een enkele iets minder. Het gemiddelde komt dan zeker op vijf uit.

De pop periode is gewoon echt heel lekker. Als rockers zijn ze top en al wordt het op een gegeven moment een beetje een formule, maar nog steeds met veel kwaliteit. ***** zijn dan ook volkomen verdiend.

De Earring en ik en LPs? Daar heb ik er veel te veel van. Op de een of andere manier klinkt het gewoon niet. Dat is al sinds op 12 of 13 jarige leeftijd een vriend de 'Pop History' nummer zoveel verzamelaar kreeg. Hij was weg van een aantal nummers en ik vond het niet zoveel. Dat is nooit veranderd door de jaren heen en na 'Cut' besloot ik geen LPs meer aan te schaffen.

De Earring, ik en singles? Ja, dat is een heel ander verhaal. Maar, To The Hilt. Dat was mijn eerste LP. Nadat ik 'Sleepwalking' (tweede Earring single na 'Holy Holy Life') en 'To The Hilt' (3e) al in de uitverkoop had gekocht, deed Spronk in Breda ook 'To The Hilt' in de afprijzing.

Vandaag heb ik het album voor het eerst sinds heel erg lang weer eens gespeeld. Het beviel toch weer volkomen. De symfonische rock elementen met Robert Jan Stips doen het heel goed en de langere nummers zijn gewoon heel goed uitgewerkt. Daarnaast heeft het album een ijzersterke leadsingle. Nummers als 'Why Me?', Violins', 'Nomad' en 'Facedancer' staan na 60 jaar gewoon overeind. Dat maakt To The Hilt mijn favoriete Golden Earring LP.

En de discussie 1975 - 1976. Ik weet echt zeker dat het 1976 is. Goede check is wanneer de plaat in hitlijsten kwam te staan. Dat was bij de LP top 20 van de VARA, gepresenteerd door Willem van Beusekom toch echt in de winter van 1976, als ik na heel hard fietsen uit school precies op tijd (16.00) met mijn cassetterecordertje klaar zat.

Muziek zoals men het echt leuk vond midden jaren 80 en dan vooral de groep jongeren die Robert Smith de mooiste persoon op Aarde vonden: de vleermuizen. Golden Hours gooit daar een aantal stralen licht doorheen in de vorm van helder klinkende gitaren. De twee zangers die om beurten zingen zorgen voor de echte goth feel. Beyond Wires werkt dus voor beide groepen, voor heb die liever naar hun tenen staren en voor hen die dansen leuk vinden vanwege de positieve interactie. Gewoon een lekkere plaat met een stevig donker randje.

Dit is gewoon een heel erg goede plaat, met twee nummer 1 hits, een top 5 hit en een postume top 20 hit. Daarnaast nog een aantal geweldige LP tracks/b-kanten, zoals 'Travelin' Band' en 'Run Through The Jungle'. Het aantal covers ligt best hoog, vier, maar wat wil je met het output niveau van CCR. Ze zijn gewoon nog heel lekker ook en alles samen maakt het een van de beste CCR albums. Hierna ging het langzaam naar het einde. Er is vandaag de dag niet een band meer die dit presteert en zeker geen act van grote naam.

"Grapevine" duurt natuurlijk te lang, maar de mannen hadden het vast prima naar hun zin in de studio en dat is te horen. Ik mag deze versie, met onze keyboardspeler die zijn partijen leent bij het origineel, graag spelen, maar beperk de solo tot 1,5. Dat is precies genoeg om interessant te blijven. 'Up Around The Bend' is een feestje om te spelen. Die staat sinds kort op het repertoire.

Alles lijkt makkelijk, maar er zit vaak een ritmisch boertje in dat wel wat aandacht behoeft. Het maakt de muziek van CCR des te interessanter.

stem geplaatst

Waar 'The Tribute: Battle of the Bands' al niet goed voor is. Eind vorig jaar ben ik The Fortunate Sons live gaan bekijken en haalde niet geheel tot mijn verbazing de gemiddelde leeftijd omlaag. Dat is doorgaans geheel anders tegenwoordig. Een geweldig concert, maar ter voorbereiding deze plaat en 'Willy And The Poor Boys' opgezet. Die heb ik in de jaren 80 als twee in een LP gekocht. Het resultaat is een CC revival in huize WoNa. 1969, drie LPs in één jaar en een reeks hits.

Het viel me direct op hoe goed het allemaal klinkt. Ik vind dit een heel goed album. De start is geweldig met het titel nummer. Het zet een toon, maar en daar moet ik een aantal mensen hierboven gelijk in geven, die wordt niet geheel waargemaakt. CCR is van een aantal markten thuis en laat dat met veel plezier zien. Toen ik meer dan 50 jaar jonger was, dacht ik dat de band uit de bayou kwam, totdat mijn nicht zei dat ze gewoon uit San Francisco kwamen. Ik geloofde het eerst niet. Die bayou zit wel heel diep in de muziek van de band en dat komt er dan ook uit. Het maakt het voor mij enkel aantrekkelijker. Daarnaast is CCR natuurlijk ook een über coverband Waarschijnlijk uit noodzaak, want hoe schrijf je zoveel albums vol in zo'n korte tijd. Prima overigens, want de meeste covers zijn van grote klasse.

Het was ook het eerste CCR album dat ik hoorde. Mijn jeugdvriend Eric had het album, maar heel veel herinneringen heb ik er niet aan. Zijn muzieksmaak ging heel snel naar de jazzrock en de mijn echt niet.

Als een terzijde. Ik realiseerde mij door The Fortunate Sons eigenlijk pas echt bewust hoeveel nummers mijn vorige band, de Flopsband uit Leiden, speelde van CCR. Ook nummers die ik om een of andere reden in die context niet associeerde met CCR, al wist ik het wel natuurlijk. Die Flopsband vierde gisteravond haar 50 (!) jarig bestaan. Nog een keer een set meegespeeld.

Terug naar Green River. Het zou goed kunnen dat dit mijn favoriete CCR album is, maar ik ga er weer eens verder naar luisteren. Wordt elders vervolgd.

stem geplaatst

Ja, door 'It's Never Over, Jeff Buckley' ben ik weer gaan luisteren. 'Grace' kwam zo hard binnen. Misschien nog wel meer dan ooit tevoren. Ik ben het helemaal eens met harm 1985. 'Lover, You Should've Come Over' is het mooiste nummer ooit gemaakt. (Ik heb het durven spelen solo voor mijn lief op haar 50e verjaardagsfeest. Ik hoorde later dat iedereen dacht dat ik haar daarna ten huwelijk zou vragen. Nee, dus.).

Tijdens de zoveelste luisterbeurt in drie dagen liepen de tranen over mijn wangen. Het is gebeurd, 'Grace' is de beste plaat ooit gemaakt en is 'Wish You Were Here' voorbij gegaan. In het forum heb ik gepleit om een buitencategorie te creëren, voor dit soort platen. Vijf sterren is te weinig.

Wat een album. Deze staat direct genoteerd voor album van 2026. De naam van Jeff Buckley zingt hard rond. Dat is deels terecht. Simon Raman en band weten die sfeer regelmatig te brengen en brengen zelf een slide/blues vibe mee, die ronduit zorgt voor spannende muziek. Wat dan weer ontbreekt, is de kracht van Buckley's stem en de magie die Gary Lucas aan een aantal nummers toevoegde. Hoe dan ook, het is meer dan voldoende om Raman af te raden met zijn kleren aan te gaan zwemmen in de Schelde of Leije. De vraag is hoe ver het album door zal groeien. De eerste indrukken zijn heel erg goed.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Dankzij een recensie de recensie van Harcourts nieuwe album van erwinz bedacht ik mij dat ik een totaal vergeten album in de kast had staan sinds 2001. Het blijkt zijn debuut. Vandaag weer eens geluisterd, met een vrijwel vers oor. Ik ben het helemaal eens met keijzm73. Ook ik hoor voornamelijk Jeff Buckley (ik ga morgen naar 'It's Never Over'), zij het op een heel losjes gebrachte manier. Die intensiteit hoor ik nergens op Here Be Monsters. Het is gewoon een aardig album, een die niet voor niets al 20 jaar of zo stof ligt te vergaren. Zeker leuk genoeg om nog eens uit die grote kast te trekken, maar niet meer dan dat.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren