De tweede overtuigt in zijn geheel. Een 'Literary Mind' effect zit er meer dan waarschijnlijk niet meer in, maar dat neemt niet weg dag All That Is Over een meer dan prima album is. De band weet een spanningsboog in nummers op te bouwen, die al dan niet tot ontlading komt en weet geweldig te rocken. Met Karla Chubb die al de mogelijkheden die haar stembereik bezit etaleert. En dan komt de samenzang met de heren nog. SPRINTS kan wel eens een blijvertje worden.

Ik heb weinig toe te voegen aan het bovenstaande. Tot op zekere hoogte kan ik de schrijvers volgen die zeggen dat deze muziek hen niet raakt. Die dromerigheid heeft het on zich en dat pakt je of niet. Mijn indruk is dat Robin Kester op dit nieuwe album een laag dieper in haar muziek gegraven heeft en daardoor gelaagdere muziek maakt dan op haar debuutalbum.

Ja, dit is een mooi album, maar zeker niet voor alle dagen. Je hebt albums voor feesten, voor de behoefte aan herrie en een plaat als deze om heerlijk rustig naar te luisteren. In die categorie scoort het album heel goed.

Vijf albums in één jaar. Dat leidde bij de eerste beluistering van ocd tot de conclusie genoeg is genoeg. Omdat de vier eerdere albums allemaal bevielen, ben ik toch verder gaan luisteren. Terecht, want een aantal nummers zit zo goed in elkaar. Zo gelaagd, maar perfect passend. Tamar Berk verdient het om beter bekend te raken in ons land.

Berk kan alternatief rocken, heeft sterke ballads en soms een misser, maar ze legt zichzelf weinig beperkingen op. Op ocd (obsessive compulsive disorder) laat ze opnieuw horen, dat zij doet waar vele indie artiesten naar streven, maar zelden bereiken.

stem geplaatst

Bleeds. Het is alsof zangeres Kathy Hartzman in een rubberboot zit. Onder haar mogen dan wel piranha's zwemmen, krokodillen proberen aan boord te klimmen, maar zij blijft volkomen rustig. De rivier is dan weer rustig, dan weer een razende, kolkende massa. Hartzman dobbert rustig verder in haar boot. Tot het moment dat zij er niet een beetje, maar volkomen genoeg van heeft, om alles en iedereen de huid vol te schreeuwen. Daarna de rust in de boot terugkeert en dobbert zij rustig naar zee.

Dat is het beeld dat Bleeds bij mij opriep. Het is een album met louter hoogtepunten. Een van de beste albums dit jaar tot op heden.

Ik dacht genoeg Suede platen te hebben na ruim 30 jaar, maar er lijkt toch plek te moeten komen voor nog een plaat. Antidepressants zit vol energie, toont inspiratie en durft een stevigere kant van de band te laten zien, die daarmee zichzelf volledig afstoft. Die stem, al klinkt hij iets lager, is natuurlijk het eerste dat opvalt. Dat geldt ook voor de muziek, en toch is het anders. Knap als dat kan zo ver in de carrière.

stem geplaatst

stem geplaatst

Double Infinity is een prima album, waarbij nummers die in de basis vrij simpel van opzet zijn, met onderhuidse geluiden een mystieke laag en spanning meekregen. Dit is een album dat geheimen heeft die zich over de tijd gaan prijsgeven. Nieuwe geluiden die ontdekt kunnen worden. Misschien omdat ik niet zo heel veel kon met de eerste albums en pas aan boord kwam bij 'Dragon' etc., dat deze plaat meteen heel goed valt. Het begint met vier sterren, maar wie weet...

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst