stem geplaatst

stem geplaatst

The Black Keys doen gewoon waar ze heel goed in zijn, een bovengemiddeld album afleveren, met ditmaal een soulvolle component. Ik sluit **** niet uit,als ik het album nog wat vaker heb gehoord, want dat gaat zeker gebeuren. En voor iedereen die vindt dat het zo glad klinkt. Ik zou eens beter luisteren naar hoe de sologitaren door de nummers heen gieren. Echt heel lekker.

stem geplaatst

En weer doet Wolf Alice een volte. Zelfs zo stevig, dat ik mij afvraag of dit de opstap naar Ellie Rowsell's solo carrière is. In een aantal nummers draait echt alles om haar en dat was in het verleden niet zo.

Dat daargelaten, The Clearing bevat meer dan genoeg interessants om de fan en gewone luisteraar te vermaken. Een paar hints naar het verleden daargelaten, laat de band een soulvolle kant van zich zelf en liedjes gebaseerd op een pianopartij, die alternatieve ballads genoemd kunnen worden. Dat gaat vooral ten koste van gitarist Jeff Oddie, die er in sommige nummers zeer bekaaid af komt. Daar staan weer en aantal prachtige akoestische gitaarpartijen tegenover, waarin in mijn oren de geest van The Beatles en George Harrison duidelijk duidelijk rondwaren.

Voorlopig hoogtepunt voor mij is 'White Horses'. Dat nummer nodigde mij echt uit om serieus te gaan luisteren naar het album, waar 'Bloom Baby Bloom' mij het ergste deed vrezen. Ik vond het nummer helemaal niets bij eerste beluistering. Dat was een tegenvaller omdat 'Blue Weekend' mijn favoriete plaat van 2021 was.

Wolf Alice is een band die zich niet in één hokje laat duwen en niet allen bereid, maar ook in staat is om zichzelf te ontwikkelen. Fans van het eerste uur gruwen wellicht, maar met The Clearing heeft Wolf Alice in mijn ogen weer een stevige troef in handen op weg naar de volgende stap in haar carrière. Die stap wordt onder andere in de AFAS Live gezet eind november.

stem geplaatst

Na dit geweldige openingsduo staan mijn oren wijd open. Vanaf dat moment verdiept het album zich, openbaren zich steeds meer details en wordt de stem van Tay Roebuck warmer en gevarieerder. Smut was mij tot nu toe alleen opgevallen door een aantal singles, maar nooit door een album in zijn geheel. Daar is met Tomorrow Comes Crashing verandering ingekomen. Deze plaat gaat nog wel een tijdje voorbij komen.

Game, set, match. Wet Leg lost alle beloftes in en doet daar nog een schepje bovenop. Het leven is geen krentenbol, zei een oud-huisgenoot van mij altijd bij de juiste gelegenheid. Met Moisturizer laat Wet Leg zien dat het leven wel degelijk een krentenbol is en nog gevuld met gezouten roomboter en lekkere, belegen kaas erop als extraatje. Ik sluit ***** niet uit.

Pet Sounds is al decennia een legendarische plaat waar superlatieven te kort schieten, maar toen ik rond het jaar 2000 een heruitgave op cd kocht, hoorde ik er helemaal niets in. Na een paar pogingen gaf ik het op en verdween de plaat in de kast. Als ik hem had kunnen scoren op dit forum destijds, was er een 2 of 2,5 uitgekomen.

Dat geldt overigens voor de meeste albums van de band die ik heb. Ik hoor het niet. Die magische singles uit de beginperiode en een aantal daarna, daar zit leven en pit in en doet de band ook waar het onovertroffen in is: het zingen van koortjes.

Deze week werd op tv de documentaire 'Long Promised Road' uitgezonden, waar de journalist Jason Fine een angstige, oude man met zenuwtrekjes en duidelijke angsten mee op pad neemt en hem langs zijn leven leidt. Het werkt, zonder dat er serieuze grenzen overschreden worden.

Daardoor zette ik Pet Sounds weer eens op en toen gebeurde het: ik hoorde het wel. Voor het eerst drong de muziek tot mij door en raakte me wel. Ik luisterde door hitsingle 'Wouldn't It be Nice' heen of beter, ik liet mij er niet door afleiden. Het gevolg was, dat de wereld achter de single zich openbaarde. Daardoor was ik in staat om de schoonheid te ervaren die Brian Wilson de wereld heeft geboden. Beter laat dan nooit.

'God Only Knows' is natuurlijk onovertroffen, waar de keuze om Carl te laten zingen onmiskenbaar de juiste was. Als er een hemel is, dan spelen ze het nummer daar al jaren. Nieuw voor mij was, wat ik op Wikipedia vond, dat 'Caroline No' een solo hit voor Wilson was in 1966 in de V.S., met een nummer 2 notering.

P.S. hoeveel Brian Wilson ook geïnspireerd werd door 'Revolver' en die sterke drang tot competitie voelde, The Beatles, met George Martin erbij, zijn niet te kloppen. Bij hen bleef de speelsheid vrijwel altijd een onderdeel van het palet en die ontbreekt op Pet Sounds nagenoeg volledig. Dat is wat het voor mij in het verleden zo'n lastige plaat maakte en in wezen nog steeds voor me is. Schoonheid alleen is niet altijd voldoende. Ik denk dat dat het was wat Wilson uit het oog verloor in de studio en wat bijdroeg aan zijn ondergang. Frank Zappa stelde de vraag al: 'Does humor belong in music? Het antwoord voor mij is ja. Humor mag daarbij vervangen worden door plezier, luchtigheid, spontaniteit, etc.

Ik heb echt geen idee hoe lang deze plaat in mijn kast staat. Een voorzichtige schatting zegt 1980. Een tweede voorzichtige schatting is, dat ik de plaat voor de tweede keer draaide deze week sinds de aanschaf. De reden is de documentaire die de publieke omroep uitzond over Brian Wilson. Daardoor wilde ik '15 Big Ones' opzetten, maar die bleek ik helemaal niet te hebben. Wel deze.

The Beach Boys zijn voor mij met name de band van de stroom hits uit de jaren 60 en iets minder daarna nog begin jaren 70. De LPs daar was ik veel te jong voor en tegen de tijd dat ik daar wel geld voor had, was de band heel erg over het hoogtepunt heen. Dat is op Love You goed te horen. De aanzet tot goede nummers is er een aantal maak, maar het briljante, de vonk ontbreekt te enen male. Brian Wilson had het niet meer op dat moment, om bekende redenen, en de rest van de band is als alles gezegd is het vehikel voor Brian. Dat is te horen. Aardig maar niet meer dan een marginale plaat in het oeuvre.