Die twee singles, dat zijn toch de twee nummers waardoor Don McLean de eeuwigheid in zal gaan. De LP heb ik ergens begin jaren 80 gekocht, denk ik, mid price. Behalve de singles deed het mij niet veel en ik merkte van de week dat dat in ruim 40 jaar niet is veranderd.

Wat mij opviel, is hoe oud de man klinkt in een aantal nummers qua muziek. Dit is geen midden 20ger, maar een oude lul, vroeg oud dan. Sommige nummers zijn best mooi, misschien zelfs wel allemaal eigenlijk, maar het is niet aan mij besteed. Dat geldt eigenlijk ook voor 'Vincent', maar dat nummer ken ik al zo lang en de emotie er achter heeft ook mij bereikt Dat zal de reden zijn dat ik dit nummer wel trek.

Het hoogtepunt is natuurlijk het titelnummer. Dit zit zo goed in elkaar. Ook als het nog 10 minuten langer had geduurd, was het nog steeds geweldig geweest. In 'American Pie' zit alles wat Don McLean is samengebald. Verder heb ik niets meer nodig van de man.

3,5 * op basis van die twee nummers en een beetje voor de moeite van de rest.

Heel lang geleden zei ik tegen iemand, dat ik er naar uitkeek de carrière van een band als Fischer Z te kunnen gaan volgen. Heel snel daarna was er geen Fischer Z meer, maar wel een solo plaat. Die vond ik best goed, meen ik me althans te herinneren, maar hij verdween met opvolger 'The Iceberg Model' in de kast. Daar kwam One more Twist recentelijk uit, als onderdeel van mijn nieuwe "hobby" blind LPs uit de kast trekken.

Hij beviel echt direct en misschien wel meer dan de drie Fischer Z LPs, misschien omdat Watts vanuit een ander format muziek is gaan maken. De twee singles herkende ik direct, maar de rest toch echt niet meer. Misschien dat daarom 'Relax' mij zo opviel. Wat een banger is dat nummer. Alle remmen los.

Al met al een prima hernieuwde kennismaking. Ik zal 'The Iceberg Model' ook draaien binnenkort.

stem geplaatst

Ja, ik ben een Bowie fan. Nee, veel van zijn albums trek ik niet in zijn geheel en na 'Let's Dance', heel veel singles ook niet. Uitzonderingen daargelaten.

Ik kocht Lodger destijds gewoon omdat het de nieuwe Bowie was en de single, hoezo stond dit niet in de top 10 of beter op nummer 1?, was ronduit geweldig. 'Boys Keep Swinging' is een van mijn favoriete Bowie nummers. Het zit zo goed in elkaar, met zoveel heerlijke details. met een gitaarsolo waarvan je niet wilt dat hij eindigt (dus precies op tijd stopt). Maar ook, wat doen die gitaren nu precies? Hoeveel zijn het er?

Er staat nog zo'n prijsnummer op de plaat. 'Look Back In Anger'. Die drive, dat tempo, de drummer die het hele nummer door zijn innerlijke "Animal" los laat, de verschillende timbres van Bowies stem, dit nummer is zo ontzettend goed.

Maar daarna. Er zijn een paar aardige nummers. 'DJ', 'Yassassin', maar ook een aantal waarvan ik denk, waarvoor? Zo opent het album zo ontzettend vlak en bijna ongeïnteresseerd klinkend. Een paar songs zijn gewoon te weird voor mij. Dat mag en daar kan ik nog wel naar luisteren. Met andere woorden, twee vijven, veel drieën en tweeën, samen ***.

Overigens, Ik trok de plaat blind uit mijn collectie. als verrassing wat ik zou gaan horen. Ik voelde op de een of andere manier dat ik :Lodger in mijn handen had. De hoes blijft prachtig. Scary, maar prachtig.

Waiata is mijn absoluut favoriete Split Enz en wat dat betreft Crowded House plaat. Ik kocht de plaat op basis van de singles, die geen hits werden. Als ik me goed herinner 'History Never Repeats' en ''Hard Act To Follow. Ze stonden vast in 'De Verrukkelijke 15' van DJ Jeroen Soer of zo. Ik draai de plaat niet vaak, maar als ik hem opzet, is hij nog steeds even goed en klinkt niet gedateerd. Ik vroeg mijzelf tijdens het luisteren af, waarom niet? Omdat zoveel platen uit die tijd dat wel doen.

Ik hoor dat de plaat een mix is van twee tijden. De synths van Eddie Raynor zijn zeker oontemporain 80s, maar de gitaar van Neil Finn niet. Die weet er steeds doorheen te komen en de muziek iets tijdloos te geven. Luister naar die mix in 'I Don't Wanna Dance', dat prachtige, totaal paranoïde nummer. De kwaliteit van bijna alle nummers doet de rest.

Het is ook duidelijk dat Neil afstand begint te nemen van Tim. Het was diens band en het kleine broertje mocht mee doen. Dat is hier niet meer zo. Ze zijn volkomen gelijkwaardig en al snel niet meer, met het mooiste nummer van alle tijden Finn, 'Message To My Girl' als hoogtepunt.

Mijn kennismaking met de band was overigens in 1977 toen ik bij familie in Australië was voor een aantal maanden. 'My MIstake' was een totaal freaky, maar grappig nummer in de lokale top 40 van een uiterst merkwaardig uitgedoste band. Maar wie de clip van 'Baked Beans' van Mother Goose ooit heeft gezien, die weet dat het ook nog erger kon. Geweldig raar nummer overigens.

Waiata blijft verbazingwekkend goed en een van de weinige albums uit de 80ties die ik moeiteloos in zijn geheel kan draaien. Toen en nu, al vind ik de plaat nu nog beter.

Uiteindelijke zijn Faces a poor man's Rolling Stones, maar wel een band waar vele bands, niet in het minst The Black Crowes, een carrière op hebben gebouwd. Vandaag de plaat weer eens gedraaid en ik moet zeggen, dat viel helemaal niet tegen. De band rockt en rollt op een lekker vuige manier. De single, 'Stay With Me', is een van de beste rock platen van de jaren 70. Het moment van absolute briljantie van Ronnie Wood. De B-kant. 'Debris', heb ik altijd een zwak voor gehad. Ja, ik heb de single in de uitverkoop gekocht ergens in 1972. Het laat het contrast in songschrijverskills tussen de verschillende leden goed zien. Ronnie Lane bracht de nodige diepte aan. Daarnaast klinkt het orgel van Ian McLagan altijd enorm to the point.

Het is allemaal niet briljant, maar zeker prettig en degelijk. En het was natuurlijk de opstap voor Rod Stewart naar een succesvolle carrière die tot op de dag van vandaag door gaat.

Autonomy is een album dat alleen maar uit het V.K. kan komen, Liverpool in dit geval. Alternatieve rock, Britpop met vleugjes The Beatles en postpunk. Niet alle nummers overtuigen volkomen, maar het enthousiasme zorgt voor de uiteindelijke overwinning. Dit is gewoon een heel lekker album, met een paar enorme uitschieters.

Recentelijk speelde ik 'Deceptive Bends' weer eens, de enige 10cc plaat in mijn collectie. Dat bracht het voornemen met zich mee dat als ik tegen een tweedehands exemplaar van de oude albums, voor 'Dreadlock Holiday', aan zou lopen, ik het er op zou wagen. Nu, hier is de eerste. Het is een plaat met twee invalshoeken, die op de bovengenoemde plaat ontbreekt. Dat zal te maken hebben met het vertrek van Godley & Creme. Dat maakt ook dat ik de plaat niet in zijn geheel echt goed vindt. Het is zeker prima om naar te luisteren, ook het cabaretske, om het maar een naam te geven. In de "echte" nummers zit toch wel de meeste kwaliteit, wie het ook zingt van de heren. De single, waar ik in 1976 echt niets aan vond, steekt er toch wel echt bovenuit. Wat is 'I'm Mandy, Fly Me' een pracht van een nummer. De echte verrassing voor mij van How Dare You!

Een plaat die op een heerlijke manier laveert tussen indierock en pop. Het kan van lekker vuig naar (niet te) zoet gaan en terug, waarbij de stem van Juanita Stein altijd het anker blijft dat solide in het midden staat. Dit album is de prettige verrassing, waar ik op basis van twee vooruit gezonden singles al op hoopte. Broer en zus Stein en drummer Moule laten een paar kanten van zichzelf zien, maar toch met name de indierock kant. Wat zij spelen is soms speels, soms meer berekenend, maar altijd doeltreffend. Prima plaat.

Na het concert van Sivert Høyem maandag (9-2) kwam ik de dag erna Grit tegen op LP voor een normale prijs. Die heb ik maar eens meegenomen. Meteen knalt het album los met het geweldige 'Blood Shot Adult Commitment'. Het nummer heeft zo'n enorme drive en power en is het hoogtepunt in Madrugada's rock kant. Echt heel erg goed.

Grit is het album waarop Madrugada in transitie is na de eerste twee zeer sferische albums. Die transitie is nooit echt voltooid door het overlijden van Robert Burås in 2007. Juist door de rock kant is Grit misschien wel mijn favoriete Madrugada album. De mix tussen beide zijden is gewoon perfect. Ook de DVD uit 2006 heeft die mix, waardoor ik er zeer regelmatig naar kijk.

In Nederland is het niet echt te bevatten hoe groot de band in Noorwegen was (en is), evenals Sivert solo. Met albums als Grit is dat volkomen verdiend.

Na 'Body & Soul' was ik wel klaar met Joe Jackson ,tot ver in de jaren 10. Big World kwam uit nadat ik was gaan studeren en me geen albums meer kon veroorloven, althans niet zoals daarvoor wel kon. Big World landde gewoon slecht. Ik had het wel van een vriend getaped, maar algauw verdween de cassette in die grote doos. Van de week kwam ik het album 2e hands tegen voor een heel redelijke prijs. Geen tikje te horen en toch (ongeveer) 40 jaar oud.

Waar zaten mijn oren in 1986? Het album knalt echt uit mijn speakers en landt direct goed. Een aantal nummers ken ik toch beter dan ik dacht van te voren. 'Body & Soul' heeft een soort mythische status bij mij. Ik hoef het niet meer te horen om te weten hoe goed het is. Minstens een paar keer per maand knalt, 'You Can't Get What You Want ...' door mijn hoofd heen, als ik het al niet sta te zingen. Daar kan geen Big World tegenop. Maar ondertussen. Ik heb er gewoon een heel goed album bij, dat echt knalt. Joe Jackson was ook hier in top vorm. Daarna werd het echt snel minder of ik kon er niets mee, zoals 'Willpower'.

stem geplaatst

stem geplaatst

Dit is werkelijk een prachtige plaat. Rustiek, mooie samenzang, melodieus. Ik plaats het in de Midlake sectie van muziek, maar Paragons heeft een verdiepingslaag, die de muziek mystieker maakt. Aan de ene kant een plaat die ik telkens vergeet, maar toch steeds uit de stapel met meest recente aanschaf tevoorschijn komt, omdat ik hem daar niet uit haal om op te bergen. Zo zit hij er alweer dik drie jaar tussen en volkomen terecht.

Ik heb een paar nummers twee keer een kans gegeven, maar beide keren sprong ik binnen een paar tellen in de gordijnen de kat achterna. Dodelijke muziek, voor mijn oren. Daarom geen stem.

Een enorme verrassing na het te gewone tweede album. Op de cruciale derde plaat gaat de band er vol voor en dat heeft niet alleen geleid tot een enorme verdieping van het geluid en palet, maar ook geresulteerd in een album vol goede songs. In tegenstelling tot bijvoorbeeld coldwarkids raak ik geregeld zeer plezierig verrast door Nederlandse bands in het, voor het gemak, postpunk genre. Daar is dit er zeker een van. (Andere voorbeelden, Global Charming, Tramhaus, Marathon om er drie te noemen.) Het zou mooi zijn als ze een (internationale) stap als die van Tramhaus zouden kunnen maken. Op basis van Stunt Double zou dat helemaal terecht zijn.

stem geplaatst

Het duo laat op deze plaat horen hoe het moet, daar bestaat geen enkele twijfel over. Het zit allemaal zo goed in elkaar. In mijn oren gaan ze ook beslist verder dan The Beatles en Paul McCartney. Er wordt bij tijd en wijle stevig doch beschaafd gerockt. Wat echter niet gebeurd, ik word niet heel warm van All Good Things. Begrijp me niet verkeerd, ik kan heel goed luisteren naar het album en sluit zelfs een extra halve ster niet uit, maar die warme gloed ontbreekt (vooralsnog?).

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren