Sinds kort trek ik blind een LP uit de kast en probeer hem op te zetten zonder hoes en label te zien. Met deze plaat lukte dat. Tot mijn verbazing hoorde ik Frank Boeijen zingen. Ik had echt geen idee een plaat van hem te bezitten. Op de hoes zit een sticker van V&D, 5 gulden. Misschien dat ik hem daarom heb meegenomen? Ik zal de plaat misschien nog geen halve keer gespeeld hebben.

En toen gebeurde het. Ik vond het echt goed wat ik hoorde. Natuurlijk, het is gedateerd. Echt jaren 80. Dat viel mij het eerst op bij het intro van 'Winter In Hamburg', waarmee kant 2 begint. Dit is jaren 80, maar wat? en dan zet Boeijen in. De manier van gitaar spelen, de synths, het is allemaal zwaar jaren 80, maar de songs bevielen mij gewoon. Het kwam binnen, bijna op een manier waarop 'Wild God' van Nick Cave & the Bad Seeds bij mijn binnenkwam in 2024. Zou het aan het merk bier liggen, donker Kasteelbier?

Ik ben meteen gaan kijken hoe groot de hits waren, maar tot mijn verbazing hebben twee van de drie singles de Top 40 helemaal niet gehaald en die ene herkende ik nou juist niet, 'Welkom In Utopia'. Dat verbaasde me, want 'Winter In Hamburg' en met name 'Hier Komt De Storm' kon ik toch wel een beetje meezingen. Kennelijk wel regelmatig gedraaid op de radio of elders.

'Hier Komt De Storm' knalt er toch wel echt heel ver bovenuit. Wat een geweldig nummer. Ik heb de plaat niet terug in de kast gezet, omdat ik hem nog wel een keer wil luisteren. Verrassingen zijn de wereld gelukkig nog niet uit.

Gisteren kwam Slug Line blind getrokken uit mijn platenkast. Op het moment dat Hiatt begon te zingen, herkende ik zijn stem onmiddellijk. Het album klinkt hier en daar zeker gedateerd, maar mag er nog steeds zijn.

John Hiatt kwam in mijn leven via een live uitgezonden concert op een woensdagavond bij de KRO (Patronaat, 1984?). Wat een geweldig concert, met een aantal nummers van deze plaat. Het cassettebandje ligt vast op zolder, maar of dat nog beluisterbaar is??? Ik weet niet meer wanneer ik deze LP heb aangeschaft. Wel dat ik hem in geen jaren heb gespeeld.

Mijn favorieten blijven toch de titelsong, 'Radio Girl', dat volgens mij wel als single op de radio is gespeeld in 1979 en 'Washable Ink', dat ik inderdaad ook van de Neville Brothers ken.

John Hiatt's stem is er een uit duizenden. Op Slug Line zet Hiatt hem nog iets ruiger in, in lijn met de new wave aanpak van een aantal van de nummers. Af en toe komt hij op het randje terecht in mijn oren, maar over het algemeen is het een heel goede match.

Toen de single uitkwam in 1978 vond ik het helemaal niets. De LPs vn The Who kende ik nog niet. Via The Who Story op de radio (Theo Stokkink?) had ik wel de meeste singles op een cassettebandje staan en had een paar singles in de uitverkoop weten te scoren. 'Join Together' en 'The Relay' bijvoorbeeld, twee meer obscure hitjes.

Enigszins tot mijn verbazing kwam ik Who Are You in mijn platenkast tegen. Kennelijk ooit ergens tweede hands opgepikt. Dat ik hem vergeten was, zegt genoeg over de eerste indruk. In 2026 moet ik zeggen dat het me niet tegenvalt. Verdieping is nog noodzakelijk, maar de eerste beluistering beviel best goed eigenlijk. En de single is ronduit fantastisch, maar dat vind ik al veel langer dan vandaag.

Dat de band anders klonk dan in 1965 mag je 13 jaar later toch hopen. Alle drie de muzikanten zijn gewon meer dan goed in hun vak en Townsend had enorme progressie doorgemaakt in zijn songwriting skills. Daarnaast speelde wel, zoals Roger Daltrey aangeeft in 'The Kids Are Alright', dat er drie verslaafden waren in de band. Dit zak ongetwijfeld zo zijn zijn weerslag op deze plaat hebben gehad. Keith Moon is zelfs komen te overlijden in 1978.

En die punkinvloed? Zoals The Ramones 'Wipe Out' gewoon twee sneller speelden, een carrière lang, zo hebben The Who en The Kinks een onuitwisbare indruk achtergelaten op de generatie bands die circa 10 jaar later begon en doorbrak. Niemand komt van Mars, dus heeft bagage meegenomen om daar zelf iets van te brouwen. In 1978 was The Who veel verder, net zoals Paul Weller en anderen in 1987 verder waren.

Ik heb de plaat, duidelijk oud, op LP onder de titel 'The Kids Are Alright', uitgegeven door het Brunswick label, al worden Decca en MCA ook in het klein genoemd. Ik weet het niet zeker meer, maar denk dat mijn moeder de plaat voor me heeft meegenomen uit Nieuw Zeeland, na een verblijf daar in de jaren 80 of 90. Zo heb ik ook een Nieuw-Zeelandse versie van 'Paperback Writer' en 'Magical Mystery Tour', bijvoorbeeld.

Op deze plaat staat The Who duidelijk met een been in een ander tijdperk. De muziek die Roger Daltrey het meeste aansprak, komt nog naar voren in de covers en sommige liedjes van Pete Townsend. Daar zijn heel duidelijk Amerikaanse R&B invloeden in te vinden. De eigen stijl die The Who beroemd zouden maken komt het sterkst naar voren in 'My Generation' en 'The Kids Are Alright'. De samenzang van de drie mannen is echt geweldig en waar John Entwhistle zijn stijl van bassen vandaan heeft, geen idee. 'My Generation' moet een waterscheiding in het basspelen geweest zijn, lijkt mij. Als een spin bespeelt hij het instrument.

De plaat heeft nog een zekere naïviteit over zich, die de band snel zou gaan verliezen. Het totaal is zeer prettig om naar te luisteren, maar niet alle nummers zijn even sterk. Het is gewoon een goede debuutplaat van jonge twintigers die er vol voor gaan.

Op mijn hoesfoto staat Keith Moon met een grote fles bubbels in zijn hand. Vandaag weten we hoe het met hem is afgelopen. Een nogal omineuze foto dus eigenlijk.

En BoyOnHeavenHill, ik ben het helemaal eens met je keuze voor 'A Legal Matter'. Ik leerde dat nummer pas kennen na de aanschaf van een heel goedkope verzamelaar van The Who in een V&D hoes. Ik was meteen verkocht.

stem geplaatst

Nog geen posts zie ik. Mosquito bevalt heel goed. Het album is geen hoogvlieger, maar zeker de moeite waard. De nummers zijn goed uitgewerkt en de stem van Caroline Landahl heel prettig om naar te luisteren. Het album had iets meer vuurwerk kunnen gebruiken. Zodra dat wel wordt ingezet, komt een nummer ook direct tot leven. Hater is al een jaren een goede subtopper en handhaaft die positie moeiteloos met Mosquito.

De plaat kwam random uit de kast. McCartney probeerde zichzelf opnieuw uit te vinden, nadat hij Wings had ontbonden. Thuis in de studio probeerde hij van alles uit en speelde alles zelf in. Dat maakt dat sommige dingen minder goed klinken dan ze met experts op hun instrumenten hadden gedaan.

Als geheel merk ik dat de plaat goed te pruimen is. Sommige nummers klinken wel heel erg gedateerd qua sound, andere nog steeds heel erg geslaagd. De single is verre van memorabel. De videoclip was natuurlijk wel erg geestig, voor een keer dan. Mijn topper is de tweede single, 'Waterfall'. In essentie een McCartney "zeiknummer", zoals hierboven beschreven, maar in sommige van die nummers doet hij gewoon alles goed. En dat is hier zeker het geval.

Een prachtig warm album, waar ik met bewondering naar zit te luisteren. Het heeft een lichte touch van Nick Cave meegekregen, maar toch vooral is de band zichzelf. Voor een band die als postpunk begonnen is, is het hard zoeken naar het verleden, maar af en toe springt er wel een gitaarloopje op of een woestere bas onder al dat schone. Onder het geheel speelt de band met oost Europese noten, terwijl een sfeer wordt gecreëerd van een ver na middernachtelijk moment in een jazz club, met een spotlight op de zanger, terwijl de rook van zijn sigaret om zijn hoofd en de microfoon kringelt. Zo mooi inderdaad.

stem geplaatst