stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Een prima plaat die zijn rijkheid per draaibeurt prijsgeeft. Er gebeurt heel veel op dit mini album. Misschien wel teveel voor sommigen. Voor mij toont het aan hoe goed Nore is en hoe goed het alle ideeën in elkaar laar vallen, zonder bestudeert over te komen. Het album ademt en leeft.

Toen ik de plaat kocht was ik teleurgesteld. Misschien terecht, want nee, Volunteers is geen 'Surrialistic Pillow' noch "Baxter's". Ik kwam na de eerste twee nummers niet door kant 1 heen. Vandaag ben ik omgedraaid, deels dan, want de andere twee blijven beter.

Het nummer 'Volunteers' stond op de Woodstock lp. Die had een vriend van mij en later ikzelf. Dat was mijn kennismaking met JA, uitgezonderd de twee hitsingles uit de top 40 van 1970. Het is een van de beste songs op Woodstock. Het knalt zo enorm, met een legendarische intro van Grace Slick. Het staat helemaal op het einde van het album Volunteers verstopt. Maar, het knalt net zo hard. 'Wooden Ships' staat ook op Woodstock in de versie van CSN&Y.

Alle vier de gebruikelijke songschrijvers dragen weer nummers aan, maar er komt een vijfde bij: Spencer Dryden, de drummer. Hij draagt een voor JA totaal atypisch countrynummer aan. Dat was voor mij rond 1980 een flinke afknapper. Ook dat is wel verandert, al zal ik nooit echt een fan worden. Dryden verliet JA al snel en is verder gegaan in de countrymuziek.

De rest van de plaat staat als een huis. Alles wat JA goed maakt, is aanwezig, met uitzondering van een Marty Balin ballade. Ook hij zou de band vrij snel na dit album verlaten. Misschien daarom.

2025 Brengt dus een flinke herwaardeing van Volunteers. De toenmalige vriend had ook 'Bark'. Die zal ik ook eens opzetten binnenkort.

stem geplaatst

Gisteren geschreven over 'Danger Money', vandaag U.K. uit de kast gehaald. Beide albums zijn gewoon echt goed. Op U.K. zit iets meer variatie door de toevoeging van Alan Holdsworth's gitaar, maar mijn mening is toch wel dat hij "vulling" is. Dit is echt de band van Jobson en Wetton. Het is ook iets meer naar jazz rock geneigd. Dat zal zowel Holdswoth's als Bill Bruford's invloed zijn.

Heel kant 1 is prachtig Kant 2 is iets meer wisselvallig. Dat vond ik 40 plus jaar geleden ook al, dus dat is niet veranderd. Een grappig detail dat mij opvalt, is dat er op 'Danger Money' meer Zappa invloeden zitten dan op dit album.

Het blijft ontzettend knappe muziek, complex en toch makkelijk beluisterbaar, met geweldige details die steeds weer om aandacht vragen. Als laatste opmerking, hoe goed was dit album geweest met een echt goede zanger? John Wetton is soms de zwakke schakel hier.

Wanneer heb ik deze plaat voor het laatst gedraaid? Echt geen idee. Tot gisteren en vandaag. Waarom? Geen idee. Hij beviel wel direct en ik vond hem ook beter dan destijds. Ook ik vond de eerste plaat altijd beter, maar hoor op Danger Money direct de enorme muzikaliteit. Misschien hier en daar too much of a good thing, maar dat stoort me totaal niet. Terry Bozzio drumt geweldig en is een waardige opvolger van Bill Bruford. Aan deze vervanging zal de Zappa link tussen Jobson en Bozzio de oorzaak van zijn.

Alle nummers hadden wel een haakje in mijn brein, maar 'Nothing To Lose' knalde er toch het meeste uit qua herinnering. Misschien omdat het nummer op de radio gedraaid is destijds? Het klinkt als een hit in mijn oren, dat het niet werd. De hit is natuurlijk 'Rendez Vous'. Dat zal rond het begin van mijn diensttijd geweest zijn. Een zeer bijzondere hit terugkijkend op 1979 en de muziek zelf, maar het blijft een mooi, zeer filmisch nummer.

Danger Money is toch wel een album dat ik nog eens uit de kast ga trekken na deze hernieuwde kennismaking.

We worden ouder, dus ook Chris Eckman. Zijn werk is introspectiever dan in zijn wilde The Walkaboutsjaren met stevige rockers als 'Old Crow Lied' en 'Jack Candy'. Niet zozeer de teksten, die zijn nog steeds verhalend en rapporterend. Het zit in de sfeer van het album en in hoe de muziek.wordt uitgevoerd. Verstilling is het verkeerde woord. Daar dreigde hij rond 2000 totaal in te verdwijnen. Dat is hier niet het geval. Het is rustig en contemplatief en bloedmooi.

Mijn twee favorieten op dit album 'Haunted Nights' en 'Last Train Home' onderstrepen dit. Prachtige, zeer rustige nummers die toch het hele verhaal vertellen onder de huid blijven sluimeren en grote indruk maken met relatief weinig middelen.

Ik was een grote The Walkabouts fan en dacht de doorbraak mee te gaan maken toen de grotere zalen in Nederland begonnen uit te verkopen rond 1995/6, maar het ging juist naar beneden naar de bovenzalen. Eeuwig zonde want het was een grootse band die meer had verdiend. Met The Land We Knew Best toont Chris Eckman wederom zijn talent als songwriter.

Voor het eerst sinds jaren uit de kast getrokken en weer eens gespeeld. Aanvankelijk dacht ik dat het zonder Stills een geweldig Neil Young album was geweest, maar kwam daar snel van terug. Het album is zoveel beter dan ik het me kan herinneren.

De kennismaking in 1976 verliep via de single, 'Long May You Run', die ik zeker aardig vond in toen. Een paar nummers kwamen tot me via de LP Top 20 bij de VARA op dinsdagmiddag. De LP zal begin jaren 80 in huis gekomen zijn. Zo een met een inkeping, maar van prima kwaliteit.

De Neil nummers zijn een verlengde van wat hij uit heeft gebracht op 'Zuma' en doen daar niet echt voor onder. Met Crazy Horse hadden ze vast ook prima geklonken. Stills is Stills en daar had ik altijd wat moeite mee, maar dat verdween hier volkomen naarmate het album vorderde. Uiteindelijk vond ik het heel lastig om tot de twee beste nummers te komen. Daar komen er meer voor in aanmerking. Prettige herkennismaking met andere woorden.

Klassieker. Dat kan inmiddels wel gesteld worden. Ik vind de plaat veel beter dat toen. Ik draaide recentelijk een live plaat van Joe Jackson en het viel me op hoezeer de heren rond 1979 in dezelfde vijver visten. Hierbij is het geluid van The Specials wel veel authentieker (en de ontwikkeling van Jackson veel indrukwekkender). Mijn indruk is dat de heren op de toppen van hun kunnen spelen op deze plaat. Veel moeilijker moest het niet worden. Dat geeft de plaat het rauwe randje wat het juist zo goed maakt. In 1979 was Madness mijn favoriet. Het is inmiddels meer gelijkgetrokken.

Een aantal nummers knalt werkelijk uit mijn speakers. Ook zoveel jaar later. Eigenlijk ben ik best onder de indruk. De groove is heerlijk, de wisselwerking tussen de ritmesectie en de meer melodische instrumenten is geweldig en de zang heel erg authentiek met de working class accenten uit Engeland en de Caraïben samen. De plaat versie van 'Too Much Too Young' kan ik nu zelfs hebben, ook al is het teveel vulling. Kortom, een volledige herwaardering.

De band The Field Mice zegt mij niets, maar heeft rond 1990 enkele hits gescoord in het V.K. De zanger/gitarist en songwriter van The Gentle Spring, Michael Hiscock, maakte deel uit van de Engelse band en komt nu terug in deze Franse band. Samen met Emilie Guillaumot and Jérémie Orsel is hij verantwoordelijk voor de nummers.

De liedjes op Looking Back On The World zijn grotendeels zacht en sensitief, gericht op de luisterervaring. Er staat dan ook veel moois op het album, dat een mooie een-op-een ervaring biedt om je in onder te dompelen. Wie vaker luistert, zal steeds weer een nieuw, subtiel, element ontdekken in de songs. Soms is gewoon iets moois meer dan voldoende om naar te luisteren en daar valt dit album zeker onder.

Joe Jackson is een artiest die zijn carrière lang dingen heeft gedaan die niemand verwacht en daar zeker fans mee van zich heeft vervreemd. Wie verwachtte na 'Beat Crazy' 'Jumpng Jive'? Of een soundtrack of een klassieke plaat? Ik denk echt niemand. Zelf haakte ik af bij 'Big World' en daarna was ik, het uit stapje 'IV' met de Band daargelaten, klaar met de mans muziek. Tot 'Fast Forward' en daarna 'The Fool'.

Deze live registratie toont aan dat Jackson ook iedere tour zijn muziek echt anders invult. Hij was klaar met de (post) punk van zijn eerste drie albums. De muzikaliteit van de Band is al enorm, maar daarna gaat het naar virtuositeit, Dus daarom drie versies van 'Is She Really Going Out With Him'. Dat had waarschijnlijk ook met andere nummers gekund, maar deze valt het meeste op en leverde zijn grootste top 40 hit op.

Ik heb Joe Jackson in totaal vier keer live gezien. Allemaal een fantastische ervaring. Deze liveplaat onderstreept dat nog eens. Prachtig opgenomen en soms zo verrassend, maar vooral weergaloos gespeeld.

Ik ervaar dit album als een op muziek gezet dagboek, waarin al Jasmines ups en downs van de afgelopen jaren voorbij komen. Het (moeten) breken met alles en iedereen, het maken van nieuwe vriendschappen en het vinden van gelijkgestemden voor steun en het delen van ervaringen. Bovenal maakt het album en het verhaal er omheen mij nog meer bewust van het feit hoe intolerant de maatschappij wordt en hoe makkelijk er vijandbeelden gecreëerd kunnen worden, uit mensen die behoorlijk weerloos zijn. Leven en laten leven is iets waar we allemaal beter en gelukkiger van worden.

Muzikaal is het album over het algemeen sterk, maar ook ietwat zwalkend. Ik sluit een halve * extra in de toekomst niet uit. Tot nu toe heb ik You Are The Morning zeker met plezier gespeeld.

Voor het eerst sinds jaren weer eens uit de kast getrokken. Deels voor 'Cortez The Killer' die ik dit weekend op de 'Live Rust' dvd hoorde, maar ook omdat ik zin had om 'On The Beach' weer eens te draaien. Dat blijft mijn favoriet en daar zit Zuma direct achter in mij platenkast.

'Zuma' kwam met beetjes tegelijk in mijn leven. Met de cassetterecorder in de aanslag op dinsdagmiddag bij de LP top 20. Als ik hard fietste was ik precies voor vier uur thuis uit school. Zo leerde ik 'Drive Back' en 'Looking For A Lover' kennen. Dat laatste nummer is als ik me goed herinner ook op single uitgebracht.

Waarschijnlijk heb ik rond 1980-81 Zuma op LP gekocht. een mid price aanbieding. Het album was zeker o.k., maar na alle hype vond ik 'Cortez' erg tegenvallen vergeleken met 'Like A Hurricane' en het album is 'On The Beach' niet.

Anno 2025 heb ik er van begin tot eind van zitten genieten. Vooral mijn appreciatie voor 'Cortez' is enorm toegenomen. Het ligt ook meer in het verlengde van 'Ambulance Blues' en 'Revolution Blues' dan 'Like A Hurricane' weet ik nu. Alle andere nummers zijn gewoon prima. Zuma is een classic Neil Young album en hoort in het rijtje met grote platen thuis van de (nu) oude meester thuis.

De plaat maar weer eens uit de kast getrokken. Ik twijfel tussen 3,5 en 4 *. Een aantal nummers komen mij anno 2025 teveel als een pastiche over. Country, rock en roll, (net geen) postpunk, het komt allemaal voorbij. Een aantal nummers steekt er met kop en schouders bovenuit. Vooral 'Is that Love?' is voor mij het topnummer. Het zit zo ontzettend goed in elkaar. Het werd geen hit destijds maar had het wel moeten zijn. 'Tempted' werd wel een hitje en is het Squeeze nummer geworden, maar ik heb altijd het idee dat Squeeze niet echt wist hoe het een goed einde aan het nummer moest breien. Het gaat uit als een nachtkaars en dat is jammer.

Verder luistert het van voor naar achter heerlijk weg. Dit was destijds een topband, waar nooit helemaal uit is gekomen wat er in zat of leek te zitten. De twee songschrijvers waren heel goed, bijna Lennon en McCartney waardig, maar zagen er niet goed genoeg uit denk ik, waarbij de start in de (post)punktijd niet hielp. De kwaliteit van songschrijven en zingen druipt ervan af.

Voor mij is en blijft East Side Story het album van Squeeze.

Ook ik kocht deze plaat ooit zoals pieterpaal beschrijft en heb hem toentertijd een keer gedraaid. Dat was genoeg. Het is ook de enige LP van Ringo die ik heb. De grote singles heb ik wel bijna allemaal. De plaat vandaag dus voor het eerst sinds heel lang geleden gespeeld en eigenlijk valt het helemaal niet tegen. Wat mij opvalt dat ik de plaat muzikaal veel beter plaatsen dan toen, genres beter herken en soms meer waardeer dan ik destijds deed. (Is er dan toch belegenheid ingeslopen?)

Het is natuurlijk de vraag of Ringo als solo artiest ooit een platendeal had gekregen. Het ligt veel meer voor de hand dat hij zonder The Beatles gewoon een drummer in een trouwerij band geworden was, dat op de achtergrond deuntjes speelt en af en toe opvalt. Het repertoire op Rotogravure onderstreept deze theorie ook wel. Het kabbelt soms aangenaam voort, een paar keer is het te erg en een paar nummers springen er compleet uit.

Als zanger kan ik Ringo eigenlijk best goed hebben. Niet alleen vanwege zijn status. Hij is een competent zanger. Dat is iets anders dan een goede zanger. Hij klinkt prettig en vertrouwd, als een goede vriend. Dit alles maakt Rotogravure een degelijk album, dat best wel een keer uit de kast getrokken mag worden.

Een band waar ik nog nooit van gehoord had, maakt een comeback in 2025 en doet dat heel verdienstelijk. De twee originele leden moeten dikke 60gers zijn inmiddels, maar dat is er niet echt aan te horen. Zeker het eerste deel van het album klink urgent. Tegen het einde verandert dat, toegegeven, dus geen 3,5 *. De eerste zwik songs zijn echt top. Voor wie van jaren 70 pop-rock houdt, zit goed op Back To California.

Wat eens was, blijft altijd in de muziek sinds het opgenomen kan worden. Ja, het debuut album was mindblowing. Ik kan mij nog precies herinneren waar ik was en het intro van 'Jacqueline' hoorde. De plaat kon direct mee naar huis, maar het is 2025. Dingen zijn anders vandaag. Eerst naar Spotify ipv de platenzaak, maar ook nu heb ik de plaat direct gekocht en niet alleen maar uit nostalgische redenen.

The Human Fear is een rijke plaat. De band is minder uitbundig, maar hé, we zijn allemaal 21 jaar ouder. Ik hoor op deze plaat een band die met veel plezier, veel verschillende soorten invalshoeken gezocht en succesvol gevonden heeft en in het bandgeluid geïncorporeerd. Dat het bandgeluid iets anders is, volgt ook uit de gewijzigde line up. Een vaste keyboardspeler brengt een breder geluid met zich mee en dat gaat ten koste van de gitaar. Op The Human Fear vind ik het prima.

De link met BZN had ik niet gelegd. Wel met traditionele Griekse muziek. Mijn ex speelde dat graag, dus ik heb er nogal wat van meegekregen. Kapranos is van Griekse afkomst, dus zo raar is dat niet. Nee, het is niet mijn favoriete nummer op de plaat. Dat is single 'Night Or Day', een van de beste nummers van de band sinds 'Do You Want To'. Ik mag graag naar alle albums luisteren, m.u.v. 'Tonight', die komt nooit uit de kast nu ik er over nadenk. Deze gaat dat beslist wel komen, net als 'Always Descending'.

Kortom, een **** album en wie weet iets meer in de toekomst. Fra Fer blijft een van mijn favoriete "nieuwe" bands.

Een album in een genre waarin alles wel gezegd en gespeeld lijkt, maar Early James trok mij moeiteloos zijn nieuwe album binnen. Waar ik verwachtte na het derde nummer wel klaar te zijn, werd Medium Raw alleen maar beter en rauwer. James beweegt zich moeiteloos op de grenzen tussen folk, roots, country en rock. Veel nummers hebben een akoestische gitaar of dobro als basis. Des te verrassender is het als een elektrische gitaar het voortouw neemt. Aan de titels van een aantal nummers is al af te lezen dat de ups en downs van het leven bezongen worden. Het zou mij niet verbazen als Early James schoenmaat 42 heeft, omdat hij het leven van de gewone man perfect bezingt. Medium Raw met uitstapjes derhalve.

stem geplaatst

Laten we zeggen 1980, waar ik het startpunt voor deze plaat wil leggen. 'Going Deaf For A Living' van Fischer Z en 'A Forest' van The Cure. Voeg daar wat jaren 90 shoegaze aan toe plus de manier waarop traumahelikopter op het recente album 'Save Yourself' punk invult. Dat alles bij elkaar opgeteld, geeft goed weer wat Duuster biedt.

De toevoeging van een gitarist heeft het bandgeluid vanzelfsprekend zeer veranderd. Feedback van een gitaar die nauwelijks onder controle wordt gehouden, is een van de geluiden die aan het Groningse Hister is toegevoegd. De gezongen taal is nog steeds, grotendeels Gronings.

Duuster is een prima plaat, die Hister duidelijk op de map plaatst.

Dit is een plaat met een wat modderig geluid, dat de stem van Merce Lemon perfect laat uitkomen. Dit is een zangeres die er niet op uit lijkt om te pleasen, maar dat toch doet in een combinatie van vaak stevige nummers, die overal tussen country, rock, roots en indie uitkomen. Het rockpedaal kan rustig zijn ingedrukt voordat er een jankende pedal steel gitaar wordt toegevoegd, om maar iets te noemen. Er lijkt ook een zekere nonchalance in het geluid te zitten, ware het niet dat het allemaal zo goed in elkaar steekt.

Ik had nog nooit van Merce Lemon gehoord en ze kwam ook te laat mijn leven in voor mijn jaarlijstje. Toch weer bedankt voor de tip, erwinz

Dit is mijn enige The Style Council plaat. Ik had er ook nog wat op cassette, maar het bleef niet echt mijn ding. Dat is niet veranderd. Net zoals ik The Jam of Paul Weller solo nooit echt zal gaan waarderen. Het blijft bij individuele nummers. Dat is hoe het is.

Introducing heeft wel zijn momenten en toont duidelijk aan waar de band naar toe zou groeien in de paar jaar die het bestond. De mix van soul, pop en een vleugje jazz of class komt al tot volle wasdom. De schok voor The Jam fans, afscheid single 'Beat Surrender' indachtig, zal groot geweest zijn. Al zong Weller dus al over die overgave, waarmee hij een lange en succesvolle carrière tegemoet ging.

Dit album is zeker goed te beluisteren, maar beter gaat het niet worden.

Ik heb het niet zo op albums uit de jaren 80. Ze komen dus niet vaak uit mijn platenkast. Vandaag deed Aural Sculpture dat wel. De twee hits van het album komen nog steeds met een zekere regelmaat voorbij in het publieke domein, waarvan ik 'No Mercy' altijd al veruit de beste vond.

Als geheel beviel de plaat me circa 40 jaar na dato eigenlijk wel. Een paar nummers verrasten mij zelfs. Sterker, ik ga het album nog wel een paar keer draaien de komende tijd.