menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van WoNa. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020, september 2020, oktober 2020, november 2020, december 2020, januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021

Delving - Hirschbrunnen (2021) 4,0

18 juni, 09:38 uur

IK heb doorgaans niets met instrumentale albums (en ken Nick DiSalvo alleen via de e-mail die ik wel eens van Stickman Records ontvang). Op Hirschbrunnen brengt hij alle stukjes muziek samen die hij in de loop der jaren verzamelde, maar nooit iets mee heeft gedaan. Door de lockdown kreeg hij meer tijd en joeg zijn droom na. Het resultaat is Hirschbrunnen, een instrumentaal album waarin allerlei stijlen samen komen en tot een geheel zijn gesmeed. Zelfs binnen nummers slaat de sfeer volledig om, zodat telkens weer verrassing aangeboden worden.

Je kunt het bijna vergelijken met rondlopen in een oefencomplex voor bandjes. Uit iedere ruimte klinkt totaal andere muziek. Zo ook op deze plaat, maar dan gepresenteerd als een logisch geheel. Van jazzrock naar synth ambient en van stevige (prog)rock naar dromerige passages. Het komt allemaal voorbij.

Zoals ik al schreef, normaal ben ik vrij snel verveeld als er niet (ook) wordt gezongen. Hier merkte ik voor het eerste dat zang af zou kunnen leiden van het avontuur dat wordt aangeboden. Of Hirschbrunnen heel bijzonder is, kan ik daarom niet echt beoordelen. Ik kan me zelfs voorstellen dat dat niet zo is, maar voor mij is dit geweldig, zeer smaakvol en met veel fantasie gemaakt En, niet te vergeten, fantastisch ingespeeld.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Feu! Chatterton - Palais D'argile (2021) 4,0

15 juni, 09:42 uur

Inmiddels luister ik al weken naar het album en het avontuur is nog niet over. De plaat duurt lang, is heel gevarieerd en blijft voorlopig groeien. Er is nog meer dan genoeg te ontdekken. De zang is zo typisch Frans qua klank. Die zanger ademt chansons en weet dat gevoel succesvol te vertalen naar veel modernere muziek. De 1001 invloeden maken de plaat enorm rijk, zonder ook maar een moment te ontsporen. Voor nu ****, op weg naar meer?

» details   » naar bericht  » reageer  

Mummy's a Tree - New Song (2021) 3,5

15 juni, 09:32 uur

stem geplaatst

» details  

HOWRAH - Bliss (2021) 3,5

14 juni, 09:25 uur

Dit is een album dat in mijn geval wat zonneschijn nodig had om in de smaak te gaan vallen. In het donkere, natte en frisse voorjaar viel het in ieder geval niet goed. Vanaf het moment dat de zon eindelijk mee kon gaan doen, werd steeds meer duidelijk hoe goed HOWRAH het licht en de duisternis weten te vangen op de tweede plaat, Bliss.

De stem van Cees van Appeldoorn heeft een klank die nu eenmaal gemaakt is voor de postpunk van 1979-82. Hij is nog geen Ian Curtis, maar komt een heel eind. Dat zet de toon voor de muziek die HOWRAH maakt. Ik kwam daar tot voor kort gewoon niet voorbij geluisterd. Sinds dat wel lukt hoor ik hoe in de muziek heel succesvol verschillende sferen worden gevangen, die Bliss letterlijk in het licht zetten. De helderheid van de productie, niet iets wat gewoon was in postpunkkringen destijds, maakt dat alle muziekonderdelen goed te onderscheiden zijn en dat er ruimte lijkt te zitten tussen de instrumenten.

Juist dit maakt van Bliss een prettig gevarieerde plaat, die, net als de rododendrons met de komst van de zon twee weken geleden, eindelijk openbarstte. Zo is het toch nog goed gekomen tussen Bliss en mij, hetgeen op basis van de eerste plaat toch in de lijn der verwachtingen lag.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Radio Days - Rave On! (2021) 3,5

12 juni, 11:56 uur

Deze Italiaanse band grossiert in perfecte popliedjes. Rave On! suggereert van het soort Buddy Holly, maar, op een nummer na, is het meer The Beatles, jaren 60 samenzang en de hardere manier van spelen van de postpunk powerpop. Het resultaat is een perfecte mix van stijlen gekoppeld aan echte liedjes.

Deze korte conclusie is voldoende om de plaat te duiden. Als je van mooie, veelal stevige popliedjes houdt, zit je goed met Rave On!. Als je het leuk vindt om een persoonlijke muziekherinnering te lezen, gaan dan verder in deze Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wolf Alice - Blue Weekend (2021) 4,5

8 juni, 09:10 uur

Het album is nog jong, maar heel voorzichtig durf ik de noemer meesterwerk toch wel tevoorschijn te halen. Vanaf de eerste beluistering (en twee singles) was het gewoon raak. Verbaasd ben ik wel een beetje. De eerste plaat was aardig, maar toch gewoon een van de vele aardige Britse bandjes. Niets bijzonders. De tweede was een stevige sprong voorwaarts en de liveshow in Paradiso verpletterend goed. Dat maakte de verwachtingen wel wat gespannen. Die zijn meer dan waargemaakt.

De band ging in zee met top producer Markus Dravs, dat las ik pas na beluistering, maar tot op heden als de man zich bemoeide met topbands, raakte mijn interesse al snel achterop. Hier niet. Ondanks dat Blue Weekend geregeld een arena sound meekrijgt, blijft het spannend. Ellie Rowsell zingt beter dan ooit. Haar verschillende klankkleuren komen allemaal aan bod en nog wel binnen nummers in de verschillende harmonies en background vocals. Het is ook meer haar album dan ooit te voren, bedenk ik mij.

Er wordt met grote en grove kleuren geschilderd, vegen synthesizers liggen over songs heen, zonder details uit het oog te verliezen. Alles om de luisteraar in de sfeer van Blue Weekend te brengen, hetgeen moeiteloos lukt. Een enkele keer wordt deze opgeschrikt van een punkrock song, die prima variatie biedt.

Een reuzenstap noemt met dit en met Blue Weekend zet Wolf Alice die schijnbaar moeiteloos. Pracht album.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pickle Darling - Cosmonaut (2021) 4,5

7 juni, 09:49 uur

Cosmonaut is een bescheiden album. Alles aan de songs is klein, misschien wel zoals een muzikaal slaapkamerproject betaamt. Heel veel elektronica, vervormde stemmen en een banjo. Dat is de basis waarop Lukas Mayo uit Christchurch zijn muziek maakt. Vergelijking zijn, Astral Swans, Carol Cleveland Sings, ons eigen Moon Moon Moon en Sparklehorse.

Pickle Darling trok mijn aandacht met de single 'Blushing'. Het nummer duurt nog geen twee en een halve minuut en toch keert het zichzelf succesvol totaal binnenstebuiten. Pickle Darling doet dat een paar keer op de plaat, die daarom niet snel verveelt. Er vallen ook heel veel geluidjes te ontdekken en nog een extra vervorming van de stem van Mayo. Het maakt Cosmonaut een weliswaar bescheiden album, maar niet waar het ambitie betreft.

Wel vroeg ik me af of Mayo zich schuil houdt achter alle elektronica, maar wie naar de teksten luistert, weet wel beter. Er is weliswaar een scherm opgetrokken hier en daar, maar de teksten laten weinig aan onduidelijkheid over. Conclusie, alweer een topplaat uit Nieuw Zeeland.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Brad Marino - Looking for Trouble (2021) 3,5

5 juni, 11:55 uur

Brad Marino zet er vaart achter. Ieder jaar een solo album, nadat zijn samenwerking met Geoff Palmer in ieder geval voorlopig is gestopt. Marino weet hoe je een goede rock and roll song in elkaar zet en krijgt alle elementen op de juiste plaats. Goede refreinen, korte puntige intro's en solo's, een goede hook. Voor de meeste van zijn songs weet hij er altijd een aantal te vinden die opvallen en de songs de juiste swing en impact geven.

Vanaf Chuck Berry gemeten weet hij invloeden uit het verleden op de juiste manieren in zijn eigen werk te versmelten. Veel liedjes zijn daarom op een prettige manier een feest der herkenning, zonder ze te ondermijnen. Daarvoor is het enthousiasme, spelplezier en kwaliteit te hoog. Brad Marino is geen supertalent, maar een zeer degelijke songsmith die precies weet welk effect hij kan en wil bereiken. Zeg maar de Ron Sexsmith van de moderne(re) rock en roll. Looking For Fun was eigenlijk een betere naam voor het album geweest. Al zijn er mensen voor wie dat hetzelfde is natuurlijk.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Chris Eckman - Where the Spirit Rests (2021) 4,5

4 juni, 08:44 uur

Wat is het toch mooi als een artiest, opnieuw, volledig verrast. Ik ontdekte The Walkabouts in 1993 met het album 'New West Motel'. The Walkabouts stopten definitief in 2012 of zo en ik was de solo verrichtingen van Chris Eckman al enige tijd uit het oog verloren. De laatste blijkt overigens uit 2013 te stammen. Een album dat ik niet eens van een recensie voorzag. Samenwerkingen daargelaten, is het al lang stil dus.

Enter Where The Spirit Rests. Een album gebouwd rond Eckmans stem en akoestische gitaar. Twee Sloveense muzikanten spelen bas en drums. Dat was echter niet genoeg. Eckman liet de controle los en stuurde individuele nummers naar bevriende muzikanten. Zij kleurden de nummers in zoals zij goed achtten. De vraag was ook: "speel naar wat je hoort".

Het resultaat is een prachtig album dat kan wedijveren met het beste werk van The Walkabouts, allemaal stammend uit het midden van de jaren 90. Sfeervol, gedragen, prachtig. Vol verhalen van en over het kleine leven, ergens onderweg opgedaan, al dan niet persoonlijk. Voor het eerst sinds decennia ben ik weer onder de indruk van een plaat met het werk van Chris Eckman. Heerlijk, zulke muzikale verrassingen.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

black midi - Cavalcade (2021) 3,5

3 juni, 09:41 uur

Met 'Schlagenheim' was ik na twee en een half nummer wel klaar. Dat maakte me niet heel erg benieuwd naar Cavalcade. TIjdens het beluisteren 'John L' veranderde dat echter vrij snel. King Crimson met Adrien Belew, niet dat ik daar echt naar kon luisteren, maar toch wel een aantal keren gedraaid, lang geleden. Zelf het olifanttrompetter op gitaar komt terug op deze plaat!

Wat ik echt van Cavalcade moet gaan maken, weet ik nog steeds niet. Feit is dat ik de plaat nu meerdere malen gespeeld heb en dat zal blijven doen, denk ik. Het is gewoon echt een heel weirde plaat. Sommige stukken doen mij aan Zappa denken, waar hij een van zijn zangers ver buiten het normale liet zingen, tijdens een van zijn meer idiosyncratische uitstapjes. Kortom, niets lijkt te gek voor deze jonge, Britse band op zijn tweede plaat, waarbij invloeden van voor de rock en roll explosie van de jaren 50 voorbij komen. Grofweg, wat ook bij The Beatles wel eens voorbij kwam, maar dan zo anders. Een avontuur waarop de luisteraar wordt meegenomen, mits deze zich durft over te geven aan weliswaar gecontroleerde, maar wel totale gekte. Heel veel spannender kan muziek niet gepresenteerd worden. Of ik het over een jaar echt goed vind? De tijd zal het leren.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Shang Hi Los - "Kick It Like a Wicked Bad Habit" (2021) 4,5

27 mei, 09:47 uur

In Boston wonen hele kolonies overjarige muzikanten die het of nooit gemaakt hebben in de jaren 80 of 90, maar altijd muziek zijn blijven/weer gaan maken of hun hobby nu iets serieuzer aanpakken. Via het lokale label Rum Bar Records, "we maken net niet teveel verlies met dank aan de reguliere baan", komt dat werk in de wereld. Ik weet niet meer hoe ik met het label in contact ben gekomen, maar de relatie is inmiddels op een moderne variant van "penpal" aangeland.

The Shang Hi Los is een samenwerkingsverband tussen twee leden van Watts en The Dents, allebei prachtig nieuw werk recentelijk en een bassist en drummer uit het Boston circuit. Samen maken ze een nostalgische trip door de muzikale tijd en ruimte, maar plakken hier de kennis die in de afgelopen tientallen jaren is opgebouwd aan vast. Het resultaat is een aantal uitermate sterke pop/rock songs, met prachtige samenzang, die het beste samenbrengt dat deze vier muzikanten te bieden heeft. Voeg daar een verrassende cover van Chicago's 'Saturday In The Park' aan toe en The Shang Hi Los presenteert zich met een zeer overtuigend mini album.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

ViVii - Mondays (2021) 3,5

25 mei, 10:32 uur

In het intro van het openingsnummer 'One Day' weet ViVii op succesvolle wijze de ingetogen kant van ABBA te koppelen aan een 'Love Will Tear Us Apart' riff à la Joy Division. Dat is iets wat ik nog niet eerder hoorde. Het zet eigenlijk direct de toon voor Mondays. De zon weet nooit echt door te breken, omdat het Zweedse trio graag zwelgt in melancholie en een beetje tristesse. Tegelijkertijd is de pop nooit ver weg, omdat het dat eigenlijk wel heel leuk vindt.

Het resultaat is een plaat die er zeker mag zijn. Wat men doet, doet men goed. Het zit heel lekker in elkaar, waarbij ViVii de balans tussen elektronica en organisch goed weet te bewaren. Daarnaast doen de vocalen van het echtpaar Jonsson het echt goed. De triestheid in de stem van Caroline trekt de muziek algauw richting het donker. De tonen van de synths trekken geregeld naar de andere kant.

Maandagen. Iedereen heeft er een mening over. Ik schrijf vandaag op een dinsdag die als maandag dienst doet. ViVii gebruikte de maandagen om dit album op te nemen. Heel veel positieve energie meteen op de maandag. Het hoeft niet altijd negatief te zijn zo'n maandag, maar ook een dag om naar uit te kijken. Het is maar hoe je het organiseert. Met Mondays heeft ViVii het goed aangepakt.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Black Keys - Delta Kream (2021) 4,5

21 mei, 09:17 uur

Toen ik las dat er een blues coverplaat uit ging komen waren mijn verwachtingen uitzonderlijk laag gespannen. Mooie manier om inspiratieloze bloedarmoede te maskeren, zoiets. Wat schetst mijn verbazing dat ik een heerlijk groovende plaat hoor, waarop nummers worden gespeeld waar ik het normaal gesproken niet op heb. R.L. Burnside? Ik kon er niet naar luisteren en dat geldt eigenlijk voor veel blues uit de North Mississippi hills.

De wijze waarop The Black Keys de songs, veelal van Junior Kimbraugh, heeft ingevuld, is echter heerlijk. Het is allemaal in korte tijd opgenomen, maar dat betekent niet dat een nieuwe plaat van het duo geen big business is. Kortom, het moet wel kloppen en dat doet het ook. Toch wordt de sfeer van één lange jam heel goed overgebracht. Door goedkope trucjes, door een onvolkomen begin of einde te laten horen, maar vooral door de muziek zelf. Die is superieur. En net als op de soloplaat van Matt Berninger is het het Hammond orgel dat op gezette tijden de zon door laat breken in zijn volle glorie. Gewoon een heel lekkere plaat dit.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Matt Sweeney & Bonnie 'Prince' Billy - Superwolves (2021) 4,0

19 mei, 08:52 uur

Het eerste album vond ik echt goed, maar om een reden die ik niet kan verklaren, heb ik moeite om er naar te luisteren. Dat gaat niet op voor Superwolves. De samenwerking tussen twee heren is nagenoeg perfect te noemen. Op het album gaan superzachte liedjes samen met het experiment, zonder dat het een het ander stoort.

Als Matt Sweeney echt op dreef is, dan lijkt het wel alsof hij op de vierkante centimeter noten speelt. De lagen aan gitaarpartijen komen zo dicht op elkaar dat er bijna geen ruimte meer is. Alles vloeit samen, zonder een brei te worden. Een lading gitaren is ook genoeg in een aantal nummers. De rest wordt gewoon weggelaten, omdat het overbodig is. In andere nummers komen er meer instrumenten bij kijken en dat is goed voor de afwisseling.

Het heeft er alle schijn van dat deze muziek het beste uit beiden heeft gehaald. Het is voor het eerst sinds een aantal jaar dat ik aangenaam verrast ben door Will Oldham. (Deze week weer met de nieuwe split single met Broeder Dieleman?) Alle nummers zijn goed, met als kers op de taart het rare 'Hall Of Death'. Wat een feestje is dat nummer.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

lùisa - New Woman (2021) 3,5

18 mei, 09:20 uur

stem geplaatst

» details  

Homemade Empire - Fog Rolls In (2021) 3,5

15 mei, 22:20 uur

stem geplaatst

» details  

White Flowers - Day by Day (2021) 3,5

10 mei, 09:35 uur

stem geplaatst

» details  

'68 - Give One Take One (2021) 3,5

9 mei, 14:37 uur

stem geplaatst

» details  

King Hannah - Tell Me Your Mind and I'll Tell You Mine (2020) 3,5

9 mei, 14:37 uur

stem geplaatst

» details  

Wings - London Town (1978) 4,5

9 mei, 14:22 uur

Hoe lang had ik London Town niet gespeeld tot vorige week? Ik schat 20, 30 jaar. Toen het uitkwam heb ik het album niet gekocht. Dat gebeurde ergens in de jaren 90, tweede hands. Nu valt me, de discussie hierboven indachtig, op dat het geluid niet heel denderend is op een aantal plaatsen.

Wel viel ik meteen voor de titel song. Die is zo ongelofelijk mooi en zoog me direct het album in. De andere singles, 'With A LIttle Luck' en 'Deliver Your Children'/'I've Had Enough' stonden me allemaal nog wel goed voor ogen, veel van de rest was toch weggezakt. Eigenlijk ben ik maar één McCartney plaat regelmatig blijven spelen en dat is 'Band On The Run', totdat die me een jaar of 10 geleden ook een beetje begon te vervelen. 'Red Rose Speedway' heb ik zelfs nog nooit gehoord. Ik zal de plaat 2e hands op de kop tikken als shoppen weer iets veiliger is geworden.

London Town bevalt me prima. Net als 'Speed Of Sound' en 'Ram'. Komt het dankzij mijn zoon toch tot een herwaardering in 2021. Het album is fraai gevarieerd en de bijdragen van zowel Denny Laine als Linda is prima. Dat gezeur over die laatste moet maar eens ophouden. Zij heeft The Beatles echt niet uit elkaar laten klappen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Major Murphy - Access (2021) 4,0

8 mei, 11:07 uur

Er zijn albums die zich op de grens van hoop en wanhoop begeven. Er staat muziek op die niet vrolijk klinkt. Er wordt gezongen met een wat lijzige stem, waarin simpelweg geen vrolijkheid te leggen is. Aan de andere kant staat het overduidelijke plezier waarmee de band heeft gewerkt aan de vele, kleine en subtiele details die zijn verwerkt in de nummers.

Access van de band Major Murphy is zo'n album waaraan heel veel klopt. De zang refereert aan die van Teenage Fanclub begin jaren 90, de muziek heeft componenten van 50 jaar plus alternatieve pop/rock muziek, waarin heel veel fijns samenkomt. Access sprak mij dan ook aan vanaf de allereerste luisterseconden en bleef dat doen, over het hele album heen.

Nee, er gebeurt weinig heel erg spannends. Wel vond het album direct zijn plek in mijn hoofd tussen heel veel albums die mij muzikaal een goed gevoel geven. Gewoon heel erg lekker zwelgen en tegelijkertijd genieten van al die details. Lekker album dus.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Hold Steady - Open Door Policy (2021)

8 mei, 10:56 uur

Ook weer met dit album heb ik hetzelfde als met veel Amerikaanse acts die dit soort muziek spelen. Het eerste nummer klinkt fantastisch, het tweede nummer is al iets minder in mijn beleving en na het vierde nummer haak ik af. Waarom dat is, is moeilijk te duiden. Teveel van hetzelfde sturm und drang gedrag in de muziek, maar hier helpt de stem van Craig Finn niet. Die gaat mij ook wat tegenstaan. Het is geen slechte muziek, dat hoor ik direct wel. Het is mijn soort muziek niet.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Fratellis - Half Drunk Under a Full Moon (2021) 3,0

7 mei, 10:59 uur

Eigenlijk had ik de plaat al overgeslagen, maar na een recensie, volgens mij in NRC, met maar één bal, dacht ik: zo slecht was hij toch niet? en ben nogmaals gaan luisteren. Inderdaad, zo slecht is de plaat helemaal niet.

Ook voor mij is The Fratellis de band van die ene hit: 'Chelsea Dagger' en voor 99.9% van de mensen met enige kennis van muziek zal dat zo blijven. Ik vond de tweede plaat overigens stukken beter dan het debuut, maar daarna hield het kennelijk op voor mij. Ik heb ze ook één keer live gezien, in het Paard en dat was heel vermakelijk.

Wat mij opvalt, is dat de plaat bij mij herinneringen oproept aan lang vergeten nummers als 'My Little Lady' van The Tremeloes en hits van The Fortunes, misschien zelfs The Searchers. Zanggroepjes, ook al bespeelden de leden ook instrumenten. Als er een uitstapje is, dan is het naar het geluid van de laatste van Arctic Monkeys. Direct het minste nummer op de plaat. (Door de paar jaren heen is de Arctic Monkeys plaat me wat gaan tegenstaan.) Deze plaat is vooral gevuld met prachtige, maar ook enigszins platte popliedjes; en daar is vaak niks mis mee en ook hier niet. Ik ga niet zo ver dat ik Half Drunk Under A Full Moon echt goed ga noemen. Dat is het niet.

Kortom, deze plaat 1 bal geven, zonder te verwijzen naar een zeer rijke poptraditie uit de jaren 60 en vroege jaren 70, is een gebrek aan muzikale opvoeding, vind ik. De genoemde bands zullen nooit mijn favorieten worden van die tijd, maar af en toe 'You've Got Your Troubles' horen, blijft toch even zwijmelen, net zoals de hits van The Tremeloes goed zijn voor een lach, met het vrolijkste nummer allertijden 'Even The Bad Times Are Good' voorop. En zo is het bruggetje met 'Chelsea Dagger' ook gemaakt. Beide waren in hun tijd vast goed voor veel gebrul in de kroeg.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer