menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van WoNa. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019

Olympia - Flamingo (2019) 3,0

11 juli, 10:05 uur

Op dit moment heb ik nog geen definitief oordeel over Flamingo. Alhoewel het de vraag is of dat er ooit zal komen, want is de plaat echt de investering waard?, kan ik wel duidelijk aangeven waar de schoen wringt en waar hij goed past.

Wat me bevalt aan Flamingo is de zang van Olympia of Olivia Bartley zoals haar ouders haar kennen. Zij weet met haar stem een balans te creëren tussen onschuld en stevigheid die heel goed weet te overtuigen. Dat deel scoort ze goed. Ook waar ze steviger rock weet te vermengen met elementen van 60s girlpop, gaat dit vaak goed.

Het is op de momenten waarop ze naar een artiest of Pink doorschuift, dat de twijfel toe slaat. Is dat wel wat ik wil horen? Samen met producer Burke Reid heeft ze een paar maanden gesleuteld aan het geluid van haar tweede plaat. Misschien gewoonweg iets te lang? De plaat blijft te alternatief voor een mainstream pop publiek dat naar Pink trekt, maar is te netjes voor het alternatieve publiek dat naar Courtney Barnett et al luistert. Een geval van wal en schip? Het zou zo maar kunnen.

En toch luisteren delen van Flamingo goed weg, met nummers die gewoon goed in elkaar zitten en is het beslist geen straf om het album in een keer uit te luisteren. Daarom (voor nu?) zeker meer dan gemiddeld, maar nog even niet meer.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cheap Gunslingers - Cheap Gunslingers (2019) 4,0

10 juli, 09:43 uur

Een plaat die begint als een eerbetoon aan Iggy Pop, die bijgestaan wordt door The Ramones, die bijzonder goed geworden zijn in The Velvet Underground ritmes, dat is een aanbeveling die staat. Mits de nummers goed zijn natuurlijk en dat zijn de nummers van Cheap Gunslingers. (Een lelijke naam, maar goed, ik leef dan ook niet in de V.S. laat staan Florida.)

Zoals vele acts op Rum Bar zijn ook Cheap Gunslingers veteranen van het garage/punk/rock circuit, die in het verleden misschien lokale faam hebben bereikt, maar zelden meer dan dat. Nu op een zekere leeftijd geraakt, krijgen deze muzikanten de gelegenheid om nog een keer uit te pakken. Ik merk dat velen van hen dit doen met het beste dat ze in zich hebben en waarin de invloeden van 60 plus jaren van rock en roll verweven worden tot een prachtige mix, met gewoon ronduit sterke songs. Zo ook Cheap Gunslingers. Ik vrees het ergste waar het het bereik betreft, maar Rum Bar heeft een nagenoeg onvoorwaardelijke fan in mij gevonden.

Zo ook dus dit album. Het knettert en dat geknetter wordt afgemaakt door de juiste stem. Vies en smerig, ruig en zonder compromissen. Het maakt de songs af. Een stevige ritmesectie, een slaggitaar en wat overdubs in de solo's. Alles wat een nummer dan nog nodig heeft, is een goede melodie. Ook daar scoort Cheap Gunslingers een ruime voldoende en als het gas er dan twee keer afgaat, overtuigt de band wederom.

Kortom, als je houdt van garage rock met een juiste verhouding 60s pop en punkrock dan zit je met dit album gebakken.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Raconteurs - Help Us Stranger (2019) 4,0

26 juni, 16:18 uur

Help Us Stranger is mijn favoriete The Raconteurs album tot op heden. 'Broken Toy Soldier' was het album met die ene waanzinnig sterke single, een van de beste van de jaren 00. "Consolers Of The Lonely' was een goed album zonder een hit in zicht. Inmiddels is het radiolandschap volkomen veranderd. Een hit voor een band als The Raconteurs is net zo onmogelijk als energievriendelijke vliegtuigen. Zeer gewenst, maar gewoon (nog?) niet mogelijk.

Er staan genoeg nummers op Help Us Stranger die het verdienen om een hit te worden. Zowel up tempo als ballads en dat maakt het een gevarieerd en sterk album. Daarnaast staan er een aantal sterke albumtracks op. Ook een beperkt aantal dat ik toch als filler zal bestempelen. Dat maakt het geen wereld album, wel een heel sterk album.

Kennelijk is in 2013 al een poging ondernomen om een nieuw album te maken, wat niet lukte. Wat er toen mis is gegaan, weet ik niet, maar aan de relaxte manier waarop hier gemusiceerd wordt, blijkt uit alles dat deze vier heren, maar voor alles Benson en White natuurlijk, elkaar alle ruimte geven om het beste in zichzelf naar boven te halen. Dat leidt tot een goede wisselwerking waarin een plus een regelmatig drie wordt.

In de discussie wat beter is solo of band meng ik me niet. Beide heren hebben zeer verdienstelijke soloplaten gemaakt om niet te spreken van een paar werkelijk superbe The White Stripes platen natuurlijk. Met Help Us Stranger is The Raconteurs helemaal terug aan het front en daar gaat het om. Genieten voor zolang het weer duurt.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Swinder - Nosk (2019) 3,5

24 juni, 12:09 uur

Nosk begint alsof een onbekend nummer van The Beatles mijn kant op gestuurd is. Zo een waarin ze 'Penny Lane' aan het uitproberen waren, maar besloten een andere kant op te gaan, waarna deze pre-versie op de studiovloer achter bleef.

Zodra er gezongen wordt, in het Gronings, neem ik aan, valt die illusie weg, maar hij is wel gewekt en dat is op zich al knap. Mijn interesse is gewekt, ondanks dat zingen in een sterk dialect mij doorgaans direct iets anders laat doen. Door dit intro ben ik over mijn vooroordeel heen geholpen.

Dit is ook terecht, want Swinder presenteert op Nosk gewoon lekkere muziek en verschillende invalshoeken tot hun muziek. Licht jachtige up tempo of een ballad die met een iets ander arrangement bij Acda en De Munnik ondergebracht had kunnen worden. Door de zang moet ik steeds aan Skik denken, maar dat is even niet anders.

Nosk is geproduceerd door Tim Knol en opgenomen in zijn studio in Hoorn. Wie goed luistert hoort hem ook zingen in een aantal nummers. De countrytinten die af en toe opduiken zullen hier niet vreemd aan zijn. Swinder weet regelmatig een fraaie atmosfeer te bespelen. Zoals in 'Meerlam'. "Later als ik groot ben, wacht op meer" zingt Bas Schröder (denk ik althans). Nou, ik heb nieuws, wie een nummer als dit kan schrijven hoeft niet meer te wachten. Dat later is er al. Mooi, subtiel en melancholiek. Gewoon een pareltje dat wacht op ontdekking. En zo staan er meer op Nosk, een plaat om heerlijk naar te luisteren.

Dit stuk is eerder gepubliceerd op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Hollywood Vampires - Rise (2019) 3,5

24 juni, 08:34 uur

Gewoon een "simpele" plaat waarop de band zich uitleeft in het bekende classic rock straatje, maar dat wel doet op een zeer aansprekende manier. Geen classic rock cliché wordt geschuwd, iets dat moeiteloos wordt overschaduwd door het enthousiasme waarmee de heren hun liedjes spelen. Voor iets dat toch gezien kan worden als een hobbyclubje, doen de drie voor mannen en hun meer en minder bekende kompanen erg hun best om het levensecht te laten klinken. Een prima plaat voor een avondje nieuwe classic rock dus. Meer woorden zijn niet nodig.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Hackensaw Boys - Keep It Simple (2002) 4,0

21 juni, 15:02 uur

stem geplaatst

» details  

Dexys Midnight Runners - Don't Stand Me Down (1985) 3,0

Alternatieve titel: Don't Stand Me Down - The Director's Cut, 15 juni, 14:15 uur

Na twee absolute topalbums en een zwik prachtige, maar zeer obscure singles daar tussenin volgde dit album. Ik weet nog dat ik niet eens zin had om er naar te gaan luisteren. Waarom weet ik eigenlijk niet eens meer. Uiteindelijk stond de plaat bij V&D heel goedkoop en heb hem toch maar meegenomen. Na een halve draaibeurt verdween de plaat in mijn platenkast. Voor meer dan 30 jaar dus.

Diverse verhuispartijen, opslag en ander ongemak later trok ik gisteren blind een plaat uit de kast. Shit, dacht ik, nu moet ik hem ook draaien. Zo ben ik dan ook wel weer. Waar komen die enorme kraken vandaan in beide eerste nummers? De plaat is nooit gedraaid!

Tot mijn verbazing viel de muziek me eigenlijk mee en toch is ook duidelijk dat Kevin Rowland de weg totaal kwijt is. Wie zet er in godsnaam zoveel gebrabbel op een plaat en zoveel maar half geïnspireerd gefiedel? Vooral wie weet wat deze band wel kan (kon?) zal zich toch afvragen wat er in het brein van de man is gebeurd. Het lijkt er toch sterk op dat bepaalde verbindingen niet meer aangelegd waren of onbereikbaar geworden. Oververhitting door alle intensiviteit van de eerste jaren? Uiteindelijk komen er toch een aantal aardige en een enkel geslaagd nummer voorbij, maar onvoldoende om de plaat te redden.

Ineens valt me iets te binnen. Bij een aantal van de beste nummers van DMR staat de naam van 'Big' Jim Paterson bij als co-auteur. De trombonist speelde voor deze plaat een grote rol in de band. Zeker op 'Too-Rye-Ay'. Hoe dat hier zit weet ik niet, maar hij staat niet meer op de foto's. Misschien daar de verklaring. (Even snel naar Wikipedia en idd, Paterson toetert alleen hier een daar nog wat mee als sessiemuzikant.)

De eerste van DMR stond weer bijna bovenaan in mijn jaren 80 lijst. De tweede is er uit gekukeld dit jaar. Te weinig gespeeld. Daar moet maar weer eens verandering in komen. Deze, kansloos.

» details   » naar bericht  » reageer  

Luke Sital-Singh - A Golden State (2019) 3,0

14 juni, 23:01 uur

stem geplaatst

» details  

Jefferson Starship - Modern Times (1981) 3,5

14 juni, 16:52 uur

stem geplaatst

» details  

Jefferson Starship - Winds of Change (1982) 3,5

14 juni, 16:51 uur

stem geplaatst

» details  

The Kinks - Give the People What They Want (1981) 4,0

14 juni, 16:51 uur

stem geplaatst

» details  

Lou Reed - The Blue Mask (1982) 4,0

14 juni, 16:50 uur

stem geplaatst

» details  

Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987) 3,5

14 juni, 16:49 uur

stem geplaatst

» details  

Lou Reed - New York (1989) 4,0

14 juni, 16:49 uur

stem geplaatst

» details  

Paul Simon - Graceland (1986) 4,0

14 juni, 16:48 uur

stem geplaatst

» details  

Fischer-Z - Going Deaf for a Living (1980) 3,5

14 juni, 16:47 uur

stem geplaatst

» details  

Jefferson Airplane - Jefferson Airplane (1989) 4,0

14 juni, 16:46 uur

stem geplaatst

» details  

The Rolling Stones - Emotional Rescue (1980) 4,0

14 juni, 16:45 uur

stem geplaatst

» details  

Bob Dylan - Oh Mercy (1989) 4,0

14 juni, 16:45 uur

stem geplaatst

» details  

Peter Gabriel - So (1986) 4,5

14 juni, 16:44 uur

stem geplaatst

» details  

The Kinks - State of Confusion (1983) 4,0

14 juni, 16:44 uur

stem geplaatst

» details  

Neil Young - Freedom (1989) 4,0

14 juni, 16:44 uur

stem geplaatst

» details  

Grace Slick - Dreams (1980) 4,0

14 juni, 16:35 uur

stem geplaatst

» details  

Doe Maar - Doris Day en Andere Stukken (1982) 4,5

14 juni, 16:35 uur

stem geplaatst

» details  

The Pogues - Rum Sodomy & the Lash (1985) 4,0

14 juni, 16:34 uur

stem geplaatst

» details  

Van Morrison - Inarticulate Speech of the Heart (1983) 4,0

14 juni, 16:34 uur

stem geplaatst

» details  

The Stone Roses - The Stone Roses (1989) 4,0

14 juni, 16:33 uur

stem geplaatst

» details  

Masters of Reality - Sunrise on the Sufferbus (1993) 4,5

14 juni, 16:33 uur

stem geplaatst

» details  

Masters of Reality - Masters of Reality (1988) 4,0

Alternatieve titel: The Blue Garden, 14 juni, 16:33 uur

stem geplaatst

» details  

David Sylvian - Brilliant Trees (1984) 4,0

14 juni, 16:32 uur

stem geplaatst

» details  

Suzanne Vega - Suzanne Vega (1985) 4,5

14 juni, 16:32 uur

stem geplaatst

» details  

Joe Jackson - Night and Day (1982) 4,5

14 juni, 16:32 uur

stem geplaatst

» details  

Bob Dylan - Biograph (1985) 5,0

14 juni, 16:31 uur

stem geplaatst

» details  

Violent Femmes - Hallowed Ground (1984) 5,0

14 juni, 16:30 uur

stem geplaatst

» details  

The Velvet Underground - VU (1985) 5,0

Alternatieve titel: A Collection of Previously Unreleased Recordings, 14 juni, 16:29 uur

stem geplaatst

» details  

Chicago Transit Authority - Chicago Transit Authority (1969) 4,0

13 juni, 14:35 uur

Chicago was mijn band niet, behalve die drie geweldige singles, 'I'm A Man', '25 Or 6 To 4' en 'Feeling Stronger Every Day'. Tegen de tijd dat ik geld begon te krijgen om af en toe een LP te kopen speelde Chicago 'If You Leave Me Now' en 'Baby What A Big Suprise' en verdween de band van mijn radar.

Een paar jaar terug kocht ik deze plaat tweedehands voor €4 in een prima conditie en er ging best wel een wereld voor me open. Bedenk, dit is een debuutplaat van een tot dan toe volslagen onbekende band, die een zekere reputatie in een bescheiden live circuit genoot. Het grote label Columbia staat toe om aan de hand van een jonge producer niet een, maar twee platen uit te brengen met daarop voor zeker één LP kant van de vier instrumentaal gefreak.

Mijn theorie is dat vanaf circa 1966 de bazen van platenmaatschappijen, vaak heren van een zekere leeftijd, werkelijk geen idee meer hadden wat de jeugd bewoog en wat muzikanten brachten. In een korte periode konden bands eigenlijk doen waar ze zin in hadden. Dat verandert weer in de eerste jaren van de jaren 70. Het keurslijf wordt weer aangetrokken door jongere managers.

Een krachtig resultaat is dit dubbel album met daarop een aantal prachtige nummers, waarin alle sterke kanten van Chicago Transit Authority naar voren komen, hierboven al meermalen aangehaald. Ook ik geniet van de toeters, van de verschillende stemmen en het scheurende gitaarwerk. Wat mij treft, is de verscheidenheid van het album. Het instrumentale gefreak, waar ik overigens best doorheen kom, is afgewisseld met een aantal prachtige, jazzy ballads, die zover afstaan van wat dit band in de 2e helft van de jaren 70, laat staan 80 laat horen. Songs als 'Beginnings' en 'Does Anybody Really Know What Time It Is?' hebben een heerlijke bite, juist door de ongepolijste toeters en stem. Alles kan niet verder van het Peter Cetera/David Foster geluid afliggen.

Dit najaar is het 50 jaar geleden dat ik 'I'm A Man' voor het eerst op de radio hoorde (zelfs wist dat het een cover was, voordat ik dit woord kende overigens). Een van de eerste Alarmschijven bij de Top 40. Sinds een jaar of drie ken ik ook de LP. Daarover schreef ik ooit een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pip Blom - Boat (2019) 4,0

12 juni, 09:18 uur

Mijn score is vooralsnog een voorzichtige ****, waarbij ik een verhoging in de toekomst niet uitsluit. Veel meer dan het, ook, bejubelde debuut van Eut, is dit een debuutplaat waar de oren voor gespitst mogen worden. Er is alle reden om te juichen voor deze jonge, Nederlandse band, maar ook een punt van aandacht voor de toekomst.

Laat ik daar beginnen. De rammelpop van Pip Blom leunt wel heel erg op de muziek zoals Courtney Barnett en, door haar doorbraak meer bekend geraakte, Jen Cloher de laatste jaren hebben uitgebracht. Dat zorgt er voor dat Pip Blom (nog) geen eigen smoel heeft. Dat is iets wat op termijn zal moeten veranderen, maar op een debuutplaat natuurlijk helemaal prima is.

Sterker, naar mijn mening laat Pip Blom meer melodische kracht zien dan Barnett op haar eerste twee platen en kan zich zeker meten met 'Jen Cloher'. Pip Blom weet te verrassen binnen de songs. Het kan wat afstandelijk rammelen in de coupletten, om daarna overdonderend toe te slaan in de refreinen. Deze zijn in staat een kamer direct te verlichten, zo sprankelend. Dat zorgt er voor dat Pip Blom een droomdebuut is voor de Amsterdamse band.

Daarin wil ik hen vergelijken met de debuutplaat van Dakota. Ook al zo'n enorm sterk debuut. Beide hebben ook een overeenkomst: als de plaat echt vordert, neemt mijn attentiespanne iets af. Het is iets te eenvormig wellicht, want bij beide platen zijn de songs o.k. als ik de plaat halverwege instart. Toch schat ik Pip Blom iets hoger in. De songs zijn krachtiger, wat mij persoonlijk net beter bevalt.

Met Pip Blom heeft Nederland er opnieuw een prima band bij. Een groot deel van dit decennium zing ik al de lof voor veel Nederlandse bands, waar ik het vroeger vrijwel altijd slappe aftreksels vond. (Geweldige singles daargelaten.) Inmiddels kunnen wij qua kwaliteit makkelijk mee met de Engelse en Amerikaanse indie top.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Josh Ritter - Fever Breaks (2019) 4,0

10 juni, 12:53 uur

Ik ben nooit een fan geweest van Jason Isbell, maar wat hij hier met zijn band doet met en voor Josh Ritter is uitzonderlijk goed. Het leek er meer dan een decennium op dat Josh Ritter voor mij de man van die ene song zou blijven, 'Man Burning At Both Ends'. Dat veranderde twee jaar terug met het prettige 'Sermon On The Rocks'.

Nu dus Fever Breaks. Voor mij staat het al vast: dit is Josh Ritter's sterkste album tot op heden. De kracht van deze plaat zit niet alleen in de krachtige rocknummers, maar juist het contrast met de meer ingetogen nummers maakt de plaat zo goed. Daarnaast neemt hij geen blad voor de mond waar het het beleid van zijn huidige president betreft. Het feit dat ik twee rockers als favoriet heb gekozen, wil niet zeggen dat de rest er niet toe doet. In tegenstelling dus.

Mijn eerste luisterervaring was overigens negatief. Ik had de plaat al na een paar nummers afstaan en daarna was ik hem min of meer vergeten. Dat is gelukkig goed gekomen. Er zijn van die momenten dat ik de, achteraf, goede plaat op het verkeerde moment op heb staan. In dit geval ben ik ook blij dat het goed gekomen is, omdat ik anders een echt goede plaat gemist had. Neem alleen al 'I Still Love You (Now And Then)'. Het korte intro geeft meteen een prachtige omlijsting. Het is een en al subtiel spel, dat samen een prachtig melancholisch geluid geeft, die de nostalgische, maar ook berustende tekst prachtig ondersteunt. Dat is wat Fever Breaks toch kenmerkt, de enorme effectiviteit van de muziek. Isbell weet steeds de juiste omlijsting te creëren voor de songs van Josh Ritter, wat een mooi en gevarieerd album oplevert. Precies datgene wat ik vroeger bij hem vond ontbreken en de reden waarom ik hem uit het oog verloor ergens in de loop van de jaren 00.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Allusinlove - It's Okay to Talk (2019) 3,5

10 juni, 12:08 uur

allusinlove heette hiervoor allusondrugs. Als dat een tendens is dan staat ons in de nabije toekomst allusaremarried, iets later alluswithkids en nog iets later allusonexwives te wachten. Of zoiets. De bandnaam aanpassen aan de levensfase. Het zou ook iets zijn voor De Jeugd van Tegenwoordig bijvoorbeeld.

Maar, alle gekheid op een stokje. allusinlove is een band die zich niet vreselijk onderscheidt van het gros van bands in het rock/punkrocksegment, maar wel iets doet wat niet alle bands goed kunnen, de energie die in hun muziek samengebald zit succesvol op plaat vangen. Dat is toch de hoofdgedachte die bij mij opkomt als ik naar It's Okay To Talk luister.

Daarnaast is dit een Engelse band en die zijn over het algemeen melodisch iets sterker dan hun Amerikaanse voorbeelden. Ook allusinlove laat dat maar weer eens zien.

Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? allusinlove maakt dat Nederlandse gezegde meer dan waar op deze plaat. Mijn eerste indruk was die van een album dat begint, doorraast en ineens ophoudt. Bij betere beluistering werkt de band wel degelijk met meer subtiele lagen, maar het feit dat de hoofdindruk daardoor niet verandert, geeft aan dat het met het vangen van energie wel goed gezeten heeft.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Tragically Hip - Up to Here (1989) 4,0

8 juni, 15:10 uur

Gisteren voor het eerst sinds een tijd Up To Here weer eens opgezet. Voor het eerst had ik het idee dat ik het wel gehoord heb, hoe furieus de plaat ook begon. Een beetje gedateerd ook, na 30 jaar.

Mijn avontuur met The Hip begon met plaat drie, 'Fully Completely'. Dus dit zal mijn tweede of derde album geweest zijn, wel het album waarbij alles echt op zijn plaats viel. Zo lekker. Het enorm geweldige gitaarwerk in 'New Orleans is sinking', voor altijd mijn favoriete TTH song. Alles valt hier op zijn plaats lijkt het wel.

Wat vooral opvalt op Up To Here is het lekker slidewerk van Rob Baker, die rare stem van Paul Langlois en het inventieve baswerk van Gord Sinclair. Het gitaarduo Baker - Langlois dat heerlijk in en uit elkaar weeft. Een tandem zoals dat alleen ontstaat door van jongst af aan of heel erg lang samen te spelen. Daar overheen legt Gordon Downie natuurlijk zijn onbegrijpelijke teksten, die hij brengt met elke vezel in zijn lijf.

Voor mij is en blijft Up To Here hun beste plaat. De zoektocht die dreigde te verdwijnen in het muzikale niets, een beetje vergelijkbaar met het pad dat The Walkabouts aflegden in dezelfde tijdsspanne, eindigde soort van waar TTH begon, opwindende muziek, maar nooit meer met deze intensiteit en kwaliteit.

Toen ik hem meteen weer opzette, viel hetgeen waarmee ik hierboven begon wel weer mee, maar het moet gezegd, ik kwam door tijdgebrek niet verder dan de eerste vier songs.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Fire Harvest - Open Water (2019) 4,0

8 juni, 14:37 uur

stem geplaatst

» details  

Clinic - Wheeltappers and Shunters (2019) 3,5

8 juni, 09:30 uur

Een aantal luisterbeurten verder en de nieuwe Clinic is prettig geland. Net als erwinz was ik de band volledig uit het oog verloren. Al vrij snel na 'Walking With Thee' (2002) is mijn inschatting. Ik kan mij verder geen album herinneren. Als ik er een gehoord heb, heeft het totaal geen indruk gemaakt.

Zoals ik al schreef, klinkt Wheeltappers And Shunters direct vertrouwd. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de wat vreemde stem van zanger Ade Blackburn en het (regelmatige) gebruik van een melodica als lead instrument. Beide zetten de toon nogal op het geluid van Clinic. Het zorgt voor een vervreemdend element, iets klinisch zelfs. Blackburn kan zingen alsof hij er niets mee te maken heeft, op een steriele manier die emoties uitsluit. Ook de melodica zorgt voor afstand. Tegelijkertijd intrigeert het mij mateloos, want het is zo vreemd en tegelijkertijd goed.

Met 12 liedjes in nog geen 27 minuten heeft Clinic er flink de sokken in. Toch stoort dit geen moment. Dit zijn geen schetsjes, maar uitgewerkte gehelen. Meer hoefde niet, verhaal verteld. Zelfs als in het maar 1.12 minuut durende D.I.S.C.i.P.L.E. de punkkant van Clinic alsnog even uit de kast wordt gehaald. Voor mijn gevoel duurt het liedje veel langer. Opzet geslaagd dus.

Resteert die album titel. Wat zijn dat wheeltappers en shunters? Het antwoord valt te vinden in de wereld van het treinonderhoud. De zen is ver te vinden op dit album.

Dit is een bewerking van een post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Motorpsycho - The Crucible (2019) 4,5

7 juni, 22:47 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Slowness - Berths (2019) 3,5

7 juni, 22:22 uur

Berths is een album dat tot stand kwam te midden van break ups, zowel binnen als half buiten de band. Wel betwijfel ik of dit zal leiden tot een succes als 'Rumours'. Daarvoor ontbreekt ten ene male songs als 'Go Your own Way' en 'Don't Stop'.

Wel laat het trio uit San Francisco horen uiterst geïnspireerde en enigszins mysterieuze muziek voort te kunnen brengen. Het voormalige setje Julie Lynn en Geoffrey Scott, aangevuld met drumster Christy Davis, is samen verantwoordelijk voor de gedragen muziek. Scott schrijft de teksten. Actief sinds 2008 is dit het derde album van de band, na een stilte van ruim vijf jaar.

Als ik een vergelijking moet geven voor deze in Nederland onbekende band, dan begin ik met Low, maar dan veel spannender. Op Berths heeft Slowness er voor gekozen om de bandnaam volkomen eer aan te doen. Alles is lang uitgesponnen. De nummers zelf, de noten, de zang, de gitaaraanslagen, alles duurt lang. Iets wat zorgt voor een spanning die Slowness goed vast weet te houden.

Als de muziek vervolgens een vleugje Neil Young mee krijgt in de eerste single 'Rose', dan ben ik om. 'Rose' is een song zoals ome Neil ze niet meer maakt. Heerlijk langzaam, donker. Ik hoef ze niet de hele dag zo, maar dit is 100% geslaagd. Ook de rest van het album beweegt zich in dit duister. De sfeer van de vroege The Cure, is zeker ook aanwezig.

Een album om lekker rond te wentelen in ellende, terwijl ik zelf best lekker in mijn vel steek. In alle andere gevallen is dit beslist geen aan te raden muziek.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Peter Perrett - Humanworld (2019) 4,0

7 juni, 09:51 uur

Meer dan een vage herinnering aan een enkel nummer heb ik niet van The Only Ones. Er staat een song op de verzamelaar genaamd 'Stepping Into The 80s', maar iets meezingen?, nee. Dus Spotify maar eens opgezet.

Na jaren van voornamelijk stilte is Perrett terug met zijn tweede solo album binnen twee jaar. Deze tweede moet ik zeggen bevalt me heel erg goed. Dat zijn stem klinkt in 2019, zoals hij klinkt is niet verwonderlijk nu ik The Only Ones' debuut album aan het beluisteren ben. Rauw op het dak, vroeg ik me af wat er allemaal mee gebeurd had kunnen hebben om dit effect te hebben. Het is wel een horde om te nemen, kan ik me voorstellen.

Toch is het een makkelijke om overheen te stappen. Muzikaal zitten zoveel nummers zo lekker in elkaar. Hier is duidelijk een songsmith aan de slag gegaan om alle mogelijke sterke momenten van de plaat nog beter uit te laten komen. Een koortje hier, een viool daar. Het klinkt allemaal zo volkomen organisch.

Met de hulp van twee zonen en een paar dames heeft Perrett de ideale band achter zich staan die hem op het juiste pad houdt. Het resultaat is een plaat die mij enorm prettig verrast met iedere draaibeurt. Mooi dat deze man op zijn 66e de inspiratie hervonden heeft, die hem kennelijk meer dan 30 jaar ontvloten was. Alcohol en drugs zijn niet altijd de juiste manier om inspiratie te vinden.

De muziek slaat een mooie brug tussen de new wave waarbinnen hij enige bekendheid kreeg en de bands die in dit en het vorige decennium hun inspiratie haalden uit deze periode. Hij weet beide invloeden te verknopen tot muziek die in 2019 gewoon ronduit goed klinkt en indruk maakt. Met Domino lijkt hij ook nog eens op het juiste label te zitten.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Boudewijn de Groot - Voor de Overlevenden (1966) 4,0

6 juni, 15:32 uur

Het is een album dat ik heel makkelijk kan draaien en prachtig kan vinden maar tegelijkertijd totaal achterhaald. Dat heeft niet alleen te maken met de productie maar zeker ook de (uitspraak van) teksten. Ik zal 12 geweest zijn toen ik 'Testament' voor het eerst hoorde. Een vriendje zijn moeder had de single van 'Het Land Van Maas En Waal'. Dat nummer kende ik natuurlijk al veel langer, want was heel veel op de radio geweest. 'Testament', de b-kant, trof me enorm. Het liet me iets zien van wat er rond die leeftijd voor het eerst begon te knellen in de opvoeding, maar ook dat het wel goed zou komen. Tien jaar later was dat ook zo. Maar daarna? Dan is het gepasseerd jeugdsentiment, met die dingen die je meeneemt zo lang je verder leeft. Alleen bleek het niet zo makkelijk om een aantal dingen "terug te geven", hoe graag ik dat toen ook had gedaan. Ook die gingen mee.

Dat alles daar gelaten. Ik kocht deze plaat niet lang geleden tweedehands op LP. Niet grijsgedraaid, want hij klinkt prima. (En The Kik deed ook nog een duit in het zakje recentelijk. Hun versie is misschien wel mooier. Er kan nu ook meer qua productie, etc.) Toch viel de plaat een beetje tegen, merkte ik. Misschien omdat ik er iets of beter nog meer van verwacht had?

Wat opvalt, is dat de productie van deze plaat prima is. De arrangementen zijn dik in orde. Daar had Boudewijn niet veel over te zeggen, schat ik zo. Er staan een aantal echt prachtige nummers op deze plaat en daar schaar ik de #1 hitsingle ook onder. Prachtig gemaakt en Jeroen Bosch is naar mijn mening perfect in muziek en tekst omgezet. En Boudewijns dictie? Tja, dat was toen gewoon zo. Luister naar die andere Nederlandstalige #1 hit uit die tijd van Karen Kent. Daar is het veel storender. Nu, want toen was het gewoon zo. Iedereen op tv en de radio klonk zo. Het was me niet opgevallen totdat ik beide platen echt beluisterde recentelijk.

Het zijn dus de teksten, hoe mooi ook, die niet meer bij me passen. Erg? Nee, helemaal niet, want de nummers zijn veelal prachtig en meezingen is meezingen. Lennaert Nijgh schreef heel dicht bij zichzelf en zijn ervaringen als begin 20-ger en doet dat schitterend. Met alle twijfel, stoerheid en onzekerheid van een jonge man op zoek naar wie en wat hij echt is. Die zoektocht, het experiment dat het leven is, heeft hij prachtig neergeschreven. Dat kan ik in 2019 alleen maar onderschrijven.

Ik heb eigenlijk maar een vraag over. Ga ik The Kik op LP aanschaffen of niet?

» details   » naar bericht  » reageer  

Veruca Salt - Eight Arms to Hold You (1997) 4,5

4 juni, 14:08 uur

In een interview met de dames van Veruca Salt in Guitar World stond ooit hoe ze door hun producer Bob Rock gedwongen werden om telkens een nieuwe melodie te verzinnen en nog een en daarna nog een. Waarschijnlijk tot aan gekheidmakend toe. Het heeft wel gewerkt, want op de plaat die hiervoor zit en die daarna, de dames gingen uit elkaar, dus Louise Post met wisselende bandleden, werd dit niveau bij verre niet meer aangetikt. Bob Rock heeft er alles uitgeperst wat er in zat en dat is te horen.

Ik weet niet meer hoe lang geleden, misschien wel 10 jaar geleden, draaide ik de plaat en was er ineens klaar mee. Ik hoorde inderdaad de lompe rock zoals hierboven, alweer 14 jaar geleden beschreven staat. En verder niets (voor mij en het schrijven over Eight Arms To Hold You).

Vandaag zette ik hem toch maar weer eens op. Alles wat ik direct in 1997 hoorde kwam weer terug. Het spelplezier, al die fijne wendingen en melodielijntjes. Het lompe, diepe geluid dat toch zo lekker en melodieus klinkt, de kirrend, jubelende zang van de dames Post en Gordon. Alles past zo ontzettend goed.

Het album schurkt tegen metal aan, maar ook tegen de alternatieve rock van de jaren 90 en grunge. Tegelijkertijd valt op te maken dat de dames niet vies waren van een goede popmelodie. Dat alles komt samen op deze plaat, waar ik van voor tot achter weer intens zat te genieten.

» details   » naar bericht  » reageer  

Kim Thompsett - The Hollows (2019) 4,0

4 juni, 10:09 uur

Kim Thompsett is al 20 jaar actief in de muziek, voor mij is zij een volledig nieuwe naam. 11 Jaar geleden leverde zij haar eerste solo plaat af. Nu is er dus The Hollows, met een song genaamd 'Woebetide Hill'. Prachtige titel alleen al en een goed begin voor een relatie met een album.

Meteen bij de eerste beluistering van de eerste song, het uitermate statige 'Moonchild's Lullaby', kreeg ik een beeld uit het intro van 'Flikken Maastricht' voor ogen. Daarin zit een klein stukje waarin bureauchef Frieda Mechels, een rol van Ria Eimers, te zien is. Zij lijkt te schrijden of ze zit te paard. Het is zo statig. Precies dat stukje is voor mij het beeld van 'The Hollows'.

Het blijft echter niet bij deze op Engelse, mystieke folk gebaseerde muziek. Dat is echter wel de basis. Muziek zoals deze circa 50 jaar geleden werd gemaakt door Sandy Denny en Fairport Convention en vele anderen. Deze gedragen pracht is waar The Hollows start en eindigt.

En vandaar begint Thompsett samen met producer Harvey Summers nummers in te kleuren. Wat dan vooral op gaat vallen, is de lead gitaar van David Kent die af en toe zijn kooi uit mag. Die stevigheid geeft The Hollows de, voor mij, broodnodige variatie mee, waarmee de plaat de middelmaat snel ontstijgt. Dit eindigt in het, in perspectief gezien, totaal knallende 'Hollow Hill'. Het nummer is zo krachtig dat ik mijzelf zelfs afvraag waar het vandaan komt.

The Hollows is een van die albums die perfect zijn om af te spelen als je alleen bent. Laat de mystiek en stemmigheid toe en Kim Thompsett c.s. leggen een warme deken over je heen. Het is nog even een vraag in hoeverre het album gaat groeien, maar als dat het geval is, kan dit een van mijn favorieten van 2019 worden. Altijd leuk zo'n verrassing vanuit het niets.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Geoff Palmer - Pulling Out All the Stops (2019) 4,0

3 juni, 14:44 uur

In de zomer van 1989 zat ik achterin een gehuurde Volvo met achter het stuur iemand die besloten had te kijken of hij ons allemaal te pletter kon rijden in de lokale avondspits. Ondanks verzoeken om normaal te gaan rijden, ging hij rustig door met zich overal tussen door wurmen en als een gek remmen en optrekken. Ik besloot genoeg gezien te hebben en werd getrakteerd op een prachtige zonsondergang door de achterruit.

Deze herinnering kwam bij me boven terwijl ik naar de golven van energie zat te luisteren die in een kleine 40 minuten zijn samengebald op deze solo plaat van Geoff Palmer. Een plaat waar het beste van jaren 60 pop melodieën, garage rock, The Ramones en late jaren 70 punk- en powerpop wordt samengebracht in een groot aantal geweldige melodieën.

Samen met Brad Marino speelt Palmer in The Conversation. Beiden hebben dit voorjaar een soloplaat uitgebracht. Marino 'Extra Credit' afgelopen april. Wat een plaat zou de samenvoeging van de beste nummers opgeleverd hebben. Marino's plaat heeft meer diepgang, door een veelheid aan stijlen waarmee hij uit de voeten kan. Palmer wint toch op punten. Weliswaar is zijn plaat eendimensionaler, de energie is onklopbaar. Het is eigenlijk pas helemaal tegen het einde dat ik denk: help, het is genoeg. Het kan ook de enige zwakke broeder op Pulling Out All The Stops zijn. Een prachtige titel trouwens. Het doet alle recht aan de plaat, want dat lijkt wel gebeurt te zijn. Een grote stroom inspiratie die hoorbaar met enorm veel plezier is opgenomen door Palmer c.s. Kortom, een echt feestje deze plaat.

Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rammstein - Rammstein (2019) 4,5

3 juni, 10:55 uur

En zo geeft Rammstein zijn fans de lucifer om zelf eens de zaak in de hens te zetten. Op de plaat doet de band het zeker. Ja, ik heb me afgevraagd of ik zo blij ben met 'Rammstein' omdat er na 10 jaar eindelijk nieuw werk ligt of dat 'Rammstein' echt goed is. Na meerdere luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat het echt het tweede is. Hoeveel platen ik in het verleden na een lange pauze vond tegen vallen, zijn niet op de vingers van een hand te tellen. Vaak is het een herhaling van zetten, maar dan gewoon minder. Hier klopt heel erg veel. 'Puppe' rukt de kop van de plaat af, met 'Diamant' voegt Rammstein een prachtige ballad toe aan aan het oeuvre en met 'Radio' een pop song. Zo kan ik nog wel doorgaan. Met 'Deutschland' heeft de band er een heuse klassieker bij.

Met 'Mutter' maakte de band een behoorlijke indruk op me. Uit het niets had ik ineens een metal band onder mijn favorieten. Dat paste eigenlijk niet. Wat mij echt inpakte waren de fantasievolle melodieën die overal doorheen liepen. Bijna altijd uit het keyboard dat dartelt over de loodzware drums, bas en gitaren. Dat element komt ook weer heel sterkt terug op 'Rammstein'. Voor mij is dat het verschil met andere bands in dit genre. Rammstein kent een zekere lichtheid, die prachtig mixt met de loodzware realiteit van alledag.

Er is veel geschreven over de mindere teksten op 'Rammstein'. Ik hoor zelfs een aantal pure herhalingen. Ja, ik sluit me erbij aan dat het minder is, maar als ik iets wil lezen koop ik een boek. De teksten zijn het sluitstuk van alles daaronder, -boven en -tussen. Laat dat nu juist de sterke punten van Rammstein zijn. Met geweldige teksten en waardeloze muziek laat ik een plaat toch rustig aan me voorbij gaan. Met 'Rammstein' heeft Rammstein er weer een klassieker bij. Mijn score is zojuist met een halfje omhoog gegaan.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer