Trek een plaat blind uit de kast. Vandaag deze. Herkenning? Nee, maar in het tweede nummer kwam ik wel op JDB uit. Ik was de plaat geheel vergeten. Vandaar mijn blind "project". Opnieuw trof het mij dat dit een sterke plaat is. Ik vond nu de eerste paar nummers eigenlijk ietwat tegen vallen en dat de plaat daarna groeide. In de eerste nummers vroeg ik mij af waarom dit een soloplaat was, maar naarmate de plaat vorderde, vormde zich eenzelfde oordeel als ik hierboven zes jaar geleden schreef. Hij begeeft zich geregeld (een heel stuk) buiten de betreden Manics paden. Even In Exile is ten onrechte uit mijn blikveld verdwenen.

Trek een album blind uit de kast. Vandaag deze. De herkenning duurde ongeveer een seconde. Ik heb Let It Be nooit geweldig gevonden. Dat lag deels aan de ontzettend slechte persing die ik rond 1980 kocht, maar de nummers lagen me ook niet destijds. Blues, rock 'n' roll, dat moest ik nog leren kennen (en waarderen). Deze plaat kocht ik op cd in 2003 en dat veranderde mijn mening niet echt. Als ik toen had gescoord was het *** geweest, denk ik.

Mijn herwaardering kwam met de 'Get Back' documentaire en vooral de 'Let It Be' heruitgave, die ik als twee cd versie kocht. Vanaf dat moment was ik 'Let It Be' fan. De Naked versie heb ik niet herbeluisterd, tot vandaag. Ook dit is gewoonweg een geweldige plaat. Noodzakelijk? Nee, maar als alternatieve kijk op het album, meer dan de moeite waard. Dit zijn The Beatles met Billy Preston. Vlak hem niet weg, want die elektrische piano is een prachtige toevoeging. De Spector versie is toch de versie die ik het meest heb gehoord en dus bij mij "past". Uiteindelijk zijn beide versies me dierbaar.

Wat ik echt ben gaan waarderen, is de rauwheid van veel van de nummers op Naked / 'Let It Be'. Dat knalt er echt uit. Welk nummer als beste te selecteren? In ieder geval niet de kweel ballades, die zeker mooi zijn, maar geef mij de blues en rock maar.

stem geplaatst

In mijn ogen is dit album de laatste stuiptrekking van de jaren 60 The Kinks. Hierna werd de afslag naar de V.S. genomen, wat de band uiteindelijk op arena niveau bracht daar. Ja, er zit country in, maar daarin trok de band gelijk op met The Rolling Stones, die deze invloeden uit de V.S. ook toelieten. Voor mij was het wel wennen in 1980 ongeveer toen ik de LP in een midprice serie aanschafte. Toen vond ik het niet zo geweldig.

Dit is net geen perfect album, zoals 'Village Green' dat wel is. Het zit er echter heel dicht tegenaan. Het is zelfs moeilijk om maar drie favoriete nummers aan te wijzen. Ik vind het daarom verbazingwekkend dat The Kinks zo enorm zijn weggezakt in het collectieve geheugen. Nog even en alleen 'Lola' staat nog in de Top 2000. Er is zoveel meer heel erg moois. Het wordt tijd dat de Ray Davies Appreciation Society wordt opgericht. Zonder gaan The Kinks het niet redden richting eeuwigheid.

Ik heb overigens een cd uitvoering met twee nummers extra.

Na het album een aantal keer gehoord te hebben op Spotify, heb ik:
a) besloten hem te kopen;
b) weet ik nog steeds niet welke kant het album op zal vallen;
1) doet het een 'X&Y' van Coldplay bij mij? = fan af van nieuw werk;
2) groeit Dopamine Chamber uit tot een van mijn favoriete albums van 2026?;
3) het kan nog beide kanten uit.

Ik weet het echt nog niet. Er zijn een aantal songs waarvan ik denk 'zit de gemiddelde Fontaines DC fan hier op te wachten'?, terwijl een zo'n nummer 'Japan' een bloedmooie ballad is. Het duet met Rosalia, nog zo'n nummer, doet me denken aan een nummer uit de jaren 10 van een obscure zanger die een plaat gratis weggaf op Noisetrade. Toen ik de naam van de website terugvond, kon ik gericht zoeken. Het gaat om het nummer 'Dancing In A Dream' featuring Carina Round van Jon DeRosa. Niet dat de nummers identiek zijn. De sfeer en lading zijn dat wel.

Zoals gezegd, ik ga het album kopen en mijzelf er in verdiepen. Daarna volgt een definitieve mening.

Trek een LP blind uit de kast. Vandaag was dat Eight Miles High. Kant 2 kwam voorop, maar ik herkende het in een paar tellen, ondanks dat ik deze plaat heel weinig heb gespeeld. Uiteindelijk is het nummer veel te lang en kent te veel gefreak. Laat ik het optimistisch een tijdsdocument noemen. Toch viel het me mee.

Kant 1 is veel interessanter omdat het laat horen waar de band op weg naar was in 1969. Een jaar voor 'Back Home' en twee voor 'She Flies On Strange Wings', beide toch hoogtepunten in het oeuvre.

'Everyday's Torture' kende ik van de verzamelaar 'Pop History' nummer zoveel, een serie van het Polydor label, met nadruk pop LP nummers en veel minder de singles. Mijn toenmalige vriend Frits had het album en dit was het nummer dat hij met zijn eerste bandje instudeerde. De zangpartij viel niet mee, kan ik me herinneren.

'One Huge Road' bevalt mij eigenlijk het beste. Dat nummer moet ik een vaker gaan spelen.

Als geheel, valt het album me eigenlijk helemaal niet tegen, zeg ik als iemand die altijd op de Earring LPs mopper. Als singles band zijn ze daarentegen ongeëvenaard.

En de documentaire. Ja, die heb ik destijds op TV gezien als jongetje. Waarschijnlijk logeerde ik ergens (en mocht opblijven), want zelf hadden wij nog geen TV in huis.

Trek een LP (of CD) blind uit de kast, leverde gisteren deze plaat op. Ik herkende helemaal niets en kon me niet herinneren deze plaat ooit gekocht te hebben, noch waarom. Tijdens de eerste drie nummers vroeg ik me af of het een plaat van Jefferson Starship mark II was, die ik niet herkende. Zo Amerikaans klinkt het allemaal en veel ronduit plat en gedateerd. Maar, toen las ik wie allemaal meededen, Jack Bruce, Manfred Mann, Rabbitt, Chris Thompson en meer. Is de Jack Bruce connectie de oorzaak van aanschaf? Is er geen plaat van Bruce, Rabin en een derde muzikant? Ik heb hem niet in mijn kast teruggevonden. BLT zei mijn brein. Nee, antwoordde Google. Dat was met Robin Trower. Nu die plaat nog terugvinden.

Wolf kent een paar nummers die beter klinken/zijn dan de meeste andere. Dat is het wel. Ook de gasten redden Wolf niet. Ray Davies staat genoteerd als "associate producer", wat dat ook betekent. The Kinks zaten ook in hun V.S. stadium rock periode. Die beviel mij destijds veel beter.

stem geplaatst

stem geplaatst

Ook deze plaat kwam na ik schat 45 jaar uit de platenkast, omdat ik hem er blind uittrok. Het titelnummer waarmee de plaat opent, herkende ik direct, de rest niet. Kant 1 beviel me heel goed, kant 2 tot het laatste nummer iets minder. Wat opvalt hoe gevarieerd de plaat is. Tot en met Beach Boys-achtige samenzang toe. Die 4 of 5,95 die ik hier rond 1980 voor betaalde, zijn toch goed besteed. Ik had de band op de radio gehoord, een teken dat er redelijk obscure dingen werden gedraaid in 1975-76.

Geweldig album, met zoveel onderhuidse spanning dat het een wonder is dat de cd niet uit elkaar spat. Toen hij uitkwam, viel hij me wat tegen, maar ik merk dat een aantal van deze nummers, mede door live uitvoeringen, tot mijn favorieten zijn gaan behoren.

In het kader van "het project" trek een plaat blind uit de kast kwam deze tevoorschijn. De eerste paar nummers bliezen me echt van de sokken. Wat een kracht, wat een souplesse en wat een muzikaliteit. Daarna begon het me te vervelen en haalde ik het einde van het album maar met moeite. Na 'Free Peace Sweet' ben ik de band uit het oog verloren. Ik zal het nog een kans geven voor de zekerheid.

Er staat me vaag bij dat ik ze live heb gezien in het LVC in Leiden. Meer een gevoel dat het goed was en dat de samenzang live zeker ook klopte.

In het kader van "het project" trek een plaat blind uit de kast, kwam deze tevoorschijn. Eigenlijk wist ik nauwelijks meer dat ik hem had. Het is lekkere blues, maar toch wel duidelijk uit de tweede divisie, Het klinkt lekker, maar echt warm wordt ik er niet van. Of deze nog een keer de kast uitkomt, durf ik wel te betwijfelen. Geen mij Muddy Waters maar als ik blues wil luisteren.

In het kader van het "project" trek een plaat blind uit de kast, kwam deze tevoorschijn. Het is natuurlijk een zeer legendarische plaat, maar hij viel me enorm tegen toen ik hem circa 25 jaar geleden kocht. Deze keer beviel het veel beter. Dan doen veel oudere bluesplaten nu ik ouder wordt overigens, Toch wil ik de kwaliteit van dit monument niet overdrijven. Er wordt goed gemusiceerd en Clapton laat zeker horen waarom hij rond deze tijd tot God werd gepromoveerd. Echter, echt spetteren doet het geregeld niet en laten we wel wezen, John Mayall was een middelmatige zanger. Om zo af en toe te spelen is dit zeker een goede bluesplaat.

stem geplaatst

Mijn kennismaking met deze band uit Dordrecht. Een plaat die je verzoekt de veiligheidsriemen aan te doen en niet uit te doen voordat de plaat bij de gate is aangekomen. Invloeden van Yes en Marillion (on speed), QOTSA en nog veel meer. De sfeerveranderingen, de uitbarstingen, de arrangementen alles gaat bij The Machine in een overtreffende trap, maar nooit zonder de basis te verliezen en dat is uiteindelijk de compositie, Dat maakt Another Sun een heel sterke plaat.

Voor wie slecht in slaap valt, is dit album wel een remedie. Nee, het album is niet slecht. Er wordt duidelijk met zorg en liefde voor de songs gemusiceerd, maar het is als geheel zo ontzettend saai. Tijden en mensen veranderen. Mijn oren (nog) niet. Ik zet 'Thirteen' nog maar eens op.

Tweede plaat syndroom? Niet bij Tramhaus. Blister klopt aan alle kanten. De oude furie wordt afgewisseld met een nieuwer geluid. Iets meer richting Fontaines DC, maar zonder zichzelf te verliezen. Muzikaal zijn er weer vele vondsten te horen op de plaat en Lukas Jansen kan ook gewoon goed zingen. Ik kan niet wachten om dit live te kunnen gaan zien.

Op avontuur in mijn platenkast, trok ik er weer blind een LP uit. Raden kostte maar een paar seconden. On The Border is een plaat met twee gezichten, iets wat ik over het algemeen heb met alle platen van Eagles. Kant 1 is een vijf sterren plaat. Daar spat het vuur vanaf, qua zang, qua spel, qua variatie van nummers en op kant 2 zakt alles in elkaar. Dat maakt dat het geen ***** zijn geworden. Als geheel is het zeker prettig om naar te luisteren. Songs als 'Already Gone', 'Midnight Flyer, maar ook 'My Man' springen er enorm uit.

Ik heb de plaat overigens twee keer. De eerste versie was voor mij onherkenbaar. De verpakking is namelijk voor 100% Andrew Gold's 'What's Wrong With Picture?'. Toepasselijker kan de titel niet. De plaat had ik voor een paar gulden uit een uitverkoopbak geplukt. Ik was aan het luisteren en toen kwam 'Lonely Boy' de hitsingle uit 1977 niet. Maar wat was het dan wel? Ik had geen idee.

Jaren later kocht ik 'On The Border' afgeprijsd en hoorde ik 'Ol' 55' en dat deed een belletje rinkelen, maar hoe dan? Niet veel later viel het plaatje. Is er toevallig nog iemand met die ervaring?

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Ik kocht dit album afgeprijsd, omdat ik alle Jefferson Starship albums daarvoor ook had, maar ik geloof niet dat ik verder ben gekomen dan kant een. Het AOR gehalte was simpelweg te hoog geworden. De plaat kwam recentelijk blind uit de kast, iets wat ik ben gaan doen om ook platen te spelen die ik oversla of zelfs vergeten ben. Kant 1 bevestigde wat ik ergens in de jaren 80 vond, maar kant 2 bleek wel degelijk te tippen aan wat ik over het algemeen wel kon waarderen in Jefferson Starship van de eerste helft van de jaren 80. Pit en vuur. Dan komt toch vaak Paul Kantner om de hoek kijken. Hoe voorspelbaar zijn songs ook zijn, ze houden het vuurtje wel brandend. Om een echt oordeel te geven, moet ik toch nog een keer luisteren.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik heb een veel goedkoper exemplaar onder de titel "essential". Vandaag bleek, is deze cd weer een voorbeeld dat de stelling uit de jaren 80 "een cd voor eeuwig" is echt niet klopt. Vooral een aantal zeer gunstig geprijsde verzamelaars van rond 1990 blijken geen eeuwigheidswaarde te hebben. Dat verandert niets aan de kwaliteit van de nummers zelf die het nog wel goed doen. Elmore James was fantastisch in het neerleggen van een boogie en daar met zijn snerpende slide overheen te spelen. Het is wel leuk om te merken dat ik goede, oudere opnames van blues veel meer ben gaan waarderen door de jaren heen en nu ook met gemak over de mindere geluidskwaliteit heen stap, iets wat mij in 1990 beslist niet lukte. Het maakt een plaat als deze onmisbaar in een platencollectie. Ik ga mijn bezem weer iets vaker afstoffen.

In 1991 en 92 had ik heel weinig geld. In mijn herinnering heb ik twee albums gekocht deze en 'Ten'. En allebei moest ik heel erg aan wennen. Mijn eerste stappen in muziek voorbij mijn favoriete artiesten uit mijn jeugd, na veel in de jaren 80 soort van te hebben overgeslagen.

Ik haalde de cd voor het eerst sinds jaren uit de kast, omdat ik dacht dat het nummer Shake Your Money Maker er op stond. Nee dus. De plaat toch maar opgezet en hij is echt heel goed. De mix van southern rock en The Rolling Stones is nagenoeg perfect. Ik zeg bewust Rolling Stones, want op deze plaat benaderen The Black Crowes de Engelse band heel dicht. In de platen erna evenaren ze Faces en die band blinkt voor mij toch vooral uit in (net) niet. Daar is hier geen sprake van. Zowel in de rocknummers als in de ballads is de band absoluut top. Twee favoriete nummers kiezen kan eigenlijk niet.

Hierna volgt de absolute top, 'Remedy', maar het album is al minder en daarna hield het voor mij op. Deze plaat heb ik herontdekt dankzij een verkeerde herinnering. Mooi hoe zoiets op zijn plaats kan vallen.

De recensie in Oor leek met name te gaan over wat deze plaat niet is, gebaseerd op de bio. Ik heb de neiging om deze schrijfsels doorgaans niet te lezen en zeker niet voordat ik de muziek heb gehoord. Dat leidt alleen maar af. Luisterend met een open oor, hoor ik een plaat die zich heel prettig nestelt tussen indierock en pop met een enkele afslag naar een ballad. Sabrina Teitelbaum heeft zeker geen meesterwerk afgeleverd, maar zeker wel een plaat die er mag zijn. Hoe binnen een lied naar musiceren op orkaankracht wordt toegewerkt, bevalt heel goed en zorgt voor veel variatie op het album. Haar stem is prettig om naar te luisteren, ondanks dat ze soms een tikje verveeld klinkt. Dat ze beter kan, misschien is anders een beter woord, laat ze in 'Reinstall' horen. Al met al een prima album dat Violins.

Vandaag er een halfje bij gedaan. Ik kom toch na 47 jaar tot de conclusie dat dit Blondies beste LP is. Wie had dat gedacht? Ik in ieder geval niet in 1978. Zie mijn opmerkingen hier boven. Ik heb hem niet eens gekocht toen, maar uit een tweedehands bak gevist in de jaren 90. De LP klinkt perfect overigens.

En ja, 'Hanging On The Telephone' blijft mijn favoriet.

(P.S. ook volgend op hierboven. Met mijn coverband Sweetwood spelen we een heel goede 'Call Me'. De drumpartij is indrukwekkend.)

stem geplaatst

In het project "trek een LP of CD blind uit de kast" kwam gisteren Hotel California tevoorschijn. Na ongeveer 1 seconde wist ik welke plaat het was natuurlijk. De gelijknamige single is een van de meesterwerken van de jaren 70. Ik kocht de LP tweedehands in de jaren 90 en vond het eigenlijk maar tegenvallen. Vaak heb ik de plaat niet gedraaid in de ruim 30 jaar dat ik hem heb.

Tijd heelt wonden, lijkt het, want dit maal beviel het album mij prima. Nee, the Eagles zijn nooit echt een favoriete band van mij geweest, maar ik heb de meeste albums wel staan, allemaal tweedehands aangeschaft. Dit is toch wel mijn favoriet en ondanks een enkele mindere broeder, 'Life In The Fast Lane' bijvoorbeeld, gaat het album er goed in. De enorm gelaagde gitaren en zang zijn gewoon heel erg goed. De meester single staat terecht heel hoog in de Top 2000, maar nummer 2 of 3 is net teveel eer.

Hierna is er samen en solo nooit meer iets van dit niveau gemaakt door de heren.

En aansluitend op hierboven. Ja, ook ik sla 'Rumours' hoger aan.

De Staat in de overtreffende trap. Volgens mij kan dat geluid niet verder worden uitgewerkt. Misschien dat daarom de rest van de plaat zo aangenaam verrast. Zelfs een mopje jazz komt voorbij, voor wie de plaat op het einde niet meteen uitzet. Deze combinatie bevalt me echt goed en maakt dat ik de totale bombast goed kan verdragen, waar ik dat als losse nummers op single veel minder goed kon. 'De Staat' is een sterke plaat, maar hoe het verder moet zie ik niet geheel voor me. Niet met een nog dieper en stevigere vorm van het "oergeluid" in ieder geval. Dat kan dus interessant worden in 2028.

Geen enkel bericht hier? Dat is raar.

Mijn oom Ben had deze plaat en toen hij overleed begin deze eeuw had ik hem. Als jongetje hoorde ik de vele singles in de top 40, te beginnen met Nina Simone en snel daarna 'Hair' van Zen. Die laatste plaat blijft een van mijn favoriete singles uit de jaren 60. De musical zei mij toen nog niets. Toen ik de LP voor het eerst hoorde viel hij me tegen. Die singles waren veel beter!

Door de decennia heen, bleef de plaat groeien en groeien. Ik zag de musical in de 'Pepsi Stage' en in Ahoy en vond het weer beter. Vandaag kwam de plaat weer eens uit de kast en "it blew my mind" om in de spraak van de tijd te blijven. Waar te beginnen met wat het beste nummer is? Dat is onmogelijk. Natuurlijk er zitten hele rare werkjes tussen, maar het geheel is zo ijzersterk. De zang, de muziek, de harmonieën, alles klopt gewoon.

Het meest rare vind ik eigenlijk dat een eind dertiger pak en stropdas man, Galt MacDermot, er bij is gehaald om de teksten van twee hippies op muziek te zetten en het hem is gelukt om een tijdloos hippiedocument te componeren. Vanuit een achteraf zaaltje naar Broadway en ver daarbuiten.

Ik houd helemaal niet van musicals. Er zijn twee uitzonderingen, deze en 'Jesus Christ Superstar'. Beide zijn absoluut tijdloos.

stem geplaatst

stem geplaatst

Natuurlijk was deze plaat een tegenvaller in 1979. Wat wil je na 'Wuthering Heights' en 'The Kick Inside', maar hoeveel slechter is de plaat nu echt? Het blijkt anno 2026 heel erg mee te vallen. Kate is volledig in vorm, met een selectie sterke songs die haar verkregen status eigenlijk gewoon bevestigde. Heel eigenzinnig, uniek getalenteerd en vrijwel uniek in alle wijzen waarin zij zichzelf presenteerde aan de wereld. Een mooi album.

stem geplaatst

Ik zal dit album voor het laatst gespeeld hebben in de jaren 80, nadat ik hem voor 10 gulden uit een uitverkoopbak van V&D heb gehaald. Ik vond er toen niet veel aan. Daar moet ik bij vertellen dat ik de originele versies van veel rock and roll nummers pas vanaf de jaren 90 leerde kennen. Als ik het daarvoor al hoorde, vond ik het zwaar tegenvallen ten opzichte van de jaren 60 covers uit met name het V.K.

Vandaag de plaat weer eens opgezet. Na een sterk begin, viel mijn aandacht eigenlijk snel weg. Er viel mij een paradox op. De nummers zijn (lijken?) losjes opgenomen, maar een aantal klinken ook uitzonderlijk plichtmatig. De stem van John redt het allemaal niet voor mij. Geef mij maar 'Twist And Shout', 'Dizzy Miss Lizzy' of 'Rock and Roll Music' uit zijn The Beatles tijd. Daar zit van begin tot einde vuur in. Hier houdt het na 'Ain't That A Shame' wel zo'n beetje op.

Met Human Assholes laat Personal Trainer naar mijn mening zien een band in transitie te zijn. De druistige jaren liggen achter het collectief rond Willem Smit. Het is op weg naar meer volwassenheid en daarmee verantwoordelijkheid. Dat uit zich in de nummers. Op dit moment haalt de plaat het voor mij nog niet bij debuut album 'Big Love Blanket' maar is nummer twee al ruimschoots voorbij. Ik ga investeren in de komende weken en maanden door het album regelmatig op te zetten. Dat zal leren waar het werkelijk uitkomt.

Met Dumb Sites heeft Tape Toy een enorm energieke plaat uitgebracht, waar het enthousiasme vanaf spat. Voor een zo'n goede plaat, is het hier wel heel erg stil. In 'Oor' las ik een review dat de band achter lijkt te houden, niet het beste uit zichzelf haalt. Persoonlijk zou ik niet weten wat Tape Toy beter of anders moet doen, behalve het laatste nummer weglaten dan. Alweer een hele leuke en vooral goede Nederlandse band erbij.

In Style kwam vandaag blind uit mijn platenkast, vastgeplakt aan zijn voorganger. Beide hoezen zijn geblesseerd geraakt. De stem maakte dat het bekend klonk. Maar wie? De nummers op kant een kwamen me wel bekend voor en in nummer drie kwam de naam David Johansen op. Kant 2 liet geen enkele bel rinkelen. Kant 1 is dus ooit mijn favoriet geweest.

De plaat beviel me heel erg goed eigenlijk, als geheel. Beter dan destijds denk ik zelfs. De plaat is enorm gevarieerd qua genres en uitvoering. In een van de nummers komt de Buster Poindexter uit de jaren 80 al naar boven. (Die naam staat overigens al onder de credits van de nummers die Johansen (mee)schreef als publishing maatschappij.

De hernieuwde kennismaking beviel dus heel erg goed. Overigens, ik wist dat ik deze plaat in bezit had. Dat ik er nog een heb, dat is wel een verrassing.

Gisteren kwam deze LP blind uit de kast en bij seconde een wist ik: Fischer Z, maar welke? Dat probleem was met 'So Long' wel verholpen. Het luisteren beviel heel erg goed. Ik heb er een halfje bij gedaan en één favoriet nummer gewijzigd. Ja, het debuut is goed, maar Going Deaf For A Living is overall mijn favoriete Fischer Z plaat. Om de een of andere reden matcht 'Red Skies Over Paradise' niet met mijn oren. De bas overheerst te erg, wat ik ook doe aan de instellingen. Een mispersing?

De tweede realisatie die ik had, is dat ik Fischer Z veel beter en leuker vind dan The Police. Ja, een aantal geweldige singles, maar ik kan naar niet een van hun LPs als geheel luisteren. Dat is bij Fischer Z heel anders. Sterker, de mix van reggae, postpunk en punk is veel beter uitgebalanceerd en gevarieerd. De stem van John Watts is natuurlijk een apart geval, maar past heel goed bij deze muziek. Het orgeltje doet de rest.

En 'Limbo'? Deze onbedoelde ode aan de inwoners van onze meest zuidelijke provincie, is absoluut top. Een grote muzikale grap die uiterst serieus wordt uitgevoerd.

Hoe kan het dat teenagers begin jaren 20 The Velvet Underground oppikken als belangrijkste bron van inspiratie? De vraag komt pregnant naar voren als ik naar dit album luister. Wie opener 'Kick Stones' luistert hoort een een-op-een kopie van 'What Goes On' terwijl een ballade als 'Candy Says' en zelfs het door Ml Tucker gezongen 'After Hours' krijgen beide een "nod of the head". Dit album heet bovendien 'It Goes On', dus hoe dik wil je de hint hebben?

Dat alles daargelaten. It Goes On bevalt me na een paar luisterbeurten prima. Het is gevarieerd, in de nummers onderling en in zang. De zang van bassiste Aoife Anson O'Connell is een parel van een toevoeging. de energie die het alles uitstraalt is aanstekelijk. Ik ben er nog niet helemaal uit of ik het echt goed vind en de relatief absurd hoge prijs van cd en LP, maakt dat ik het nog even niet ga aanschaffen.

stem geplaatst

In augustus bereikte me het trieste nieuws dat de frontvrouw van The Chelsea Curve, Linda Pardee, was overleden. Daardoor heb ik dit album weer eens opgezet en werd min of meer verrast hoe goed het is.

Als ik het me goed herinner, kwam het album bij me terecht via Justine Covault, die vlak daarvoor Red on Red Records had opgericht (en niet veel later op veel te jonge leeftijd aan een hartaanval overleed). Bijna alle bands die door Red on Red werden gepromoot, waren veteranen van de Bostonse scene die ofwel terugkeerden naar de muziek of in talloze bands speelden waar de meeste mensen nog nooit van gehoord hebben. The Chelsea Curve was een van die bands.

Dit album werd vooraf gegaan door een lang lint aan singles. Een per maand als ik me goed herinner. De meeste besproken op mijn blog, WoNoBlog. Een paar dingen vallen me op. Het enthousiasme waarmee de leden musiceren. Het druipt gewoon van de plaat af. De kwaliteit van de nummers. Dit is gewoon een echt goede powerpop plaat, met sterke refreinen. De muzikanten zijn allemaal goed. Wat is er vroeger niet goed gegaan, waardoor een doorbraak uitbleef?, vraag ik me dan af.

Al deze bands opereren in de marge van de muziek, die ik nooit zou hebben ontdekt, als ik niet lang geleden een bericht had gekregen van Lou Mansdorf van Rum Bar Records uit Boston. Door hem en later anderen uit de regio heb ik een muziekscene leren kennen, die ik nooit live zal aanschouwen, geen fysieke plaat van zal bezitten, maar enorm van geniet zoveel duizenden kilometers verderop. The Chelsea Curve is een van die bands. Ik denk aan en dank Linda Pardee (en haar bandleden).

Dit is het enige Bee Gees album dat ik heb, m.u.v. twee Greatest Hits en heel veel singles. Als jongetje kreeg ik de Bee Gees mee en waren dat hits!!!! in mijn beginnende puberjaren verloor ik de band, net als de rest van wereld geloof ik, uit het oog en toen opeens 'Nights On Broadway'. Weer zo'n superieure single zoals toen ik jonger was. Het blijft een van mijn favoriete Bee Gees nummers en in dat rijtje hoort 'Fanny' ook thuis. Ook een prachtig nummer.

Dit album heb ik meer dan 40 jaar terug in de uitverkoop gekocht met een inkeping in de hoes, zoals dat toen soms ging. Hij kwam gisteren blind de kast uit en bij de eerste noot wist ik het: Bee Gees. Main Course is een album dat op een cesuur zit voor de band. De eerste stappen richting "soul", want "disco" bestond nog niet in 1975, maar ook heel duidelijk nog één been in het verleden. Luister maar naar het Robin Gibb solo gezongen nummer 'Country Lanes'. Dat is toch een 'Saved By The Bells'.

Als geheel kan ik heel goed naar dit album luisteren. Bee Gees is toch een guilty pleasure voor mij geworden. Ook later 'Stayin' Alive', maar niet in 1978. Ik weet even niet meer welk nummer, maar ook Elton John is van invloed geweest. Blijft over een mysterie. Ik herkende niet een van de niet-singles, behalve 'All This Making Love'. Dat moet dan gecovered zijn, dacht ik, maar ik vind er geen, snel googelend.

Met twee superieure singles, plus nog een hitsingle, 'Jive Talkin'' en nog een paar goede nummers is Main Course een album dat nog wel een keer gedraaid zal worden.

Dit was mijn eerste Lou Reed plaat, met dank aan Willen van Beusekom's LP top 20 programma bij de VARA op dinsdagmiddag. De 8km hard fietsen uit school en precies op tijd thuis bij mijn radio en cassette recordertje. Ik kocht hem eerst als cassette in een uitverkoopbak. De twee lange nummers vond ik toen niks, maar dat is inmiddels volledig bijgedraaid, waardoor het album nog hoger scoort. De waardering voor de andere nummers is niet minder geworden. Dit is wel duidelijk de zachte kant van Lou Reed die naar buiten komt. Die van 'Jesus' en 'Candy Says'. Het is genieten.

Is 'Coney Island Baby' beter dan 'Transformer' of 'New York'? Dat weet ik niet, maar je heb zo wel mijn top 3 te pakken, met 'Lou Reed' daar heel kort achter aan. 'Berlin' vraag je? Dat is de eerste LP van Lou Reed die ik hoorde. De schok was enorm. Ik kan er nog steeds niet naar luisteren. Het is te erg, te intens, te diep in de goot.

Samen met 'The Velvet Underground' veruit mijn favoriet. Ik trek de John Cale gekte niet zo heel goed. Met 'Foggy Notion', dat alleen al goed is voor 10*, voorop, is dit het album dat destijds uitgebracht had moeten worden. Het blijft wat onduidelijk waarom niet. Aan de kwaliteit kan het niet gelegen hebben.

Lou Reed bleef tot 1975 putten uit de nummers van dit album. 'She's My Best Friend staat op 'Coney Island Baby'. Dit album staat zeker in mijn Lou Reed top 3.

stem geplaatst

Het is zeker niet slecht, maar ik wordt er niet warm of koud van. De beluistering bracht mij niets waarvan ik dacht, ik moet nog een keer gaan luisteren. Het klinkt degelijk, licht psychedelisch en zweverig, maar ver van bijzonder.

Ik vond het maar matig toen ik het album in een uitverkoopbak vond in een afgrijselijk slechte persing rond 1980. Mijn mening is inmiddels behoorlijk bijgedraaid. Deels los, deels strak en vrijwel allemaal goed. Ook als The Beatles als band even minder goed in hun vel zaten, kwam er nog veel uit. Dankzij de 'Get Back' serie weten we in wat voor een hoog tempo met name George en Paul met nieuwe ideeën aan kwamen zetten, maar het hoogtepunt blijft John en Paul die elkaar in de ogen kijken en 'Get Back' even afmaken. Pure magie tussen twee eenzame toppers. 'Get Back' blijft ook een enorm goed nummer. Veel te ruig voor de bakvissen, die inmiddels grotendeels waren afgehaakt, is mijn inschatting. The Beatles waren vanaf 'Paperback Writer' begonnen (ook) een band voor jongens te worden. Een song als 'Get Back' is daar de vervolmaking van.

Al vind ik de twee Paul ballads uiteindelijk nog altijd te zoetsappig, daar staat wel de solo van George in 'Let It Be' tegenover. Om over 'I've Got A Feeling', maar niet te spreken. Hoofdrol voor Billy Preston. Ook de George songs zijn top. 'Two Of Us' en 'Dig A Pony' zijn door de jaren heen steeds verder gegroeid voor mij. De vier sterren zijn dus volkomen verdiend.

Als dank voor haar doorbraak gooide ze de Tuesday Night Music Club leden eruit en begon opnieuw. Dat leverde een deels stevigere, maar zeker donkerdere plaat op. Diverser ook. Er wordt op tijd gerockt en op tijd geballaded. Dat somt het wel op. Dat ene punkachtige nummer steekt er wel echt uit, maar ligt haar ook goed. In een van de nummers richting het einde zingt ze als Amy van the Sniffers zonder die band's begeleiding. Variatie genoeg dus om de aandacht vast te houden. Dat lukte haar debuut een stuk minder bij mij. Een goede keuze dus, die nieuwe start.

Dit is gewoon de beste plaat van Supergrass. Period, zoals Amerikanen dan zeggen. Misschien omdat het net iets volwassener klinkt. 'Supergrass' was de eerste die ik goed vond, al heb ik heel recent mijn mening over 'In It For The Money' bijgesteld. Ergens rond deze tijd zou ik ze live gaan kijken, maar werd ziek en verkocht mijn kaartje aan een collega. De single, 'Grace' is ijzersterk, maar het begin met 'Za' zegt eigenlijk al alles. De plaat heeft echt veel te lang stof liggen te vergaren in de muziekkast.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Zo, de plaat krijgt wel heel veel minder sterren dat het zichzelf geeft op de hoes en de cd schijf. Dat aantal is inderdaad flink overdreven, maar onder de drie? Zo slecht is het geenszins. Het is gewoon Live, met veel bombast en af en toe een stapje terug. En, als 'Overcome' de vele rouwende mensen troost heeft geboden na 9-11, prima toch? Er staat geen 'Pillars Of Davidson' op dit album, mijn absolute Live favoriet, maar genoeg om van te genieten op zijn tijd. Mijn vrouw vond het niets, dus hij ging heel snel weer af. Later in alle rust nog eens gespeeld, met een 3.5* als resultaat.

stem geplaatst

Het album kwam blind de kast uit vandaag. Bij het tweede nummer dacht ik, zouden dit The Members zijn en inderdaad. Er staat me vaag bij dat ik dit album heb gekocht omdat we destijds onder deze naam hockeytoernooien afliepen. Zoiets, en toen zag ik het album in een uitverkoopbak staan. Het is een heel erg leuke plaat. Met een iets betere zanger was het nog leuker geweest. Ska, rocksteady, punk, het gaat allemaal lekker door elkaar heen. Ik schat zo obscuur als wat, maar dat verlaagt de feestvreugde allerminst. Mijn favoriet is 'Police Car'. Anno 2026 kan ik schrijven: een volkomen terechte aanschaf.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

En zo kwamen de Stones blind uit de platenkast getrokken. Zo zorg ik ervoor platen te draaien die altijd worden overgeslagen. Voor het eerst sinds echt heel erg lang. Als geheel viel het niet echt tegen, maar overall voor de Stones een matig album, met een paar uitschieters. Ik heb 'She Was Hot' altijd top gevonden. Die stukken waar het Jagger de zanglijnen als het ware verlengt zijn geweldig. Een 'Respectable', maar dan zonder de punk invloed van 1978. 'Undercover Of The Night' is een vooraankondiging van de richting die Jagger solo op ging. Het is een sterke single. 'Too Much Blood' zit ook heel goed in elkaar. Is het Keith nummer op deze plaat de laatste de hij uptempo doet? Mijn gevoel zegt ja, maar ik heb het niet uitgezocht. Het slotnummer is echt afgrijselijk. Een heel slecht aftreksel van 'Heaven' op 'Tattoo You', wat ik daar het minste nummer vind. Overall een 6+.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik heb een LP met maar een aantal van deze nummers. Ik ken Jaap Fischer van een EP met zes nummers die mijn oom Ben had. Ik mocht er eigenlijk niet naar luisteren, want daar was het veel te schandalig voor. Een zeer slechte invloed op een broze kinderziel. "Omdat ik zo vervloekt veel je hou". Ik bedoel maar. Het is ook niet meer goed gekomen . De EP heb ik sindsdien geërfd. De LP heb ik daarvoor ooit bij V&D uit een uitverkoopbak geplukt.

Het is uit de tijd gevallen, knullig, muzikaal een beetje matig, etc., allemaal waar, maar tegelijkertijd is het prachtig mooi. De meeste nummers zijn goed en hebben leuke, originele plottwisten, zoals Jan Soldaat, Cipier en Het Veerse Gat. Ik betrapte mezelf een paar keer in lachen uit te barsten, toen ik de plaat blind uit de kast had getrokken. Iets wat ik regelmatig doe, om buiten de geplande platen te luisteren. Het is deels vroeg jeugdsentiment, die zes nummers, maar toch ook gewoon goed genoeg om 60 jaar later nog steeds naar te luisteren.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Twaalf jaar en een week na mijn bovenstaande commentaar. Het lot van alle platen in een grote verzameling is dat hij op een gegeven moment niet meer uit de kast komt en zeker niet als de plaat ook nog een overtroffen wordt door de opvolger, in dit geval 'Another Place'.

Ik heb daar op het volgende gevonden. Geregeld trek ik een plaat blind uit de kast en probeer hem op te zetten zonder te kijken naar hoes en label. Met deze lukte het voor 100%. Herken ik het dan ook? Het begon instrumentaal, maar ik had geen idee. Wel kwam er kort een Pink Floyd associatie boven. (zie hierboven.!) Na een paar minuten, dacht ik, dit is Nederlands en aan het einde van 'Alaska', Maggie Brown! Gelukt dus. Ik herinnerde me een optreden van de band in Haarlem bij Stiels, waar met 'Alaska' begonnen werd. Het optreden was toen al geslaagd.

Opnieuw was ik behoorlijk onder de indruk van de plaat. Wel iets minder dan in 2014. Daar is 'Another Place' wel debet aan, omdat ik weet dat het nog beter kan. Toen niet. Inmiddels is het al acht jaar stil rondom Maggie Brown. Drie leden speelt nu onder de naam Mountaineer samen. De kwaliteit is zeker zo hoog.

Ik ben het volledig met O.B.B. eens. Dit zou een klassieker in de Nederpop moeten zijn.

Blind kwam Once upon A Time uit de kast. Na afloop zag ik, voor drie gulden tweedehands gekocht in 1994. Het begon met 'Oh Jungleland' en ik twijfelde heel even, U2? Nee, teveel synths. Bij de stem wist ik het, maar nog niet welke plaat van SM. Ik heb er vier op LP, denk ik. De plaat ging er moeiteloos in, van voor naar achter. De hits staan allemaal nog overeind en de rest is ook prima. Een knieval voor de commercie? Who cares, als je zo'n sterke plaat aflevert.

Als ik me goed herinner had de buurjongen aan de overkant, Johan, deze plaat en ik dus de TDK cassette. Echt goed vond ik de plaat toen niet. De twee hitsingles uit 1976 die kwamen wel binnen. Toen mensen hun LPs weg gingen doen in het begin van het cd tijdperk, zal ik de plaat voor een paar gulden gekocht hebben. Gisteren kwam hij uit de kast, blind getrokken, zoals ik geregeld doe. Ik vond Dreamboat Annie beter dan ooit tevoren.

Wat me in 2026 opviel, is de Led Zeppelin invloed. Led Zep kende ik in de jaren 70 alleen van singles en toen ik geld verdiende was de band hopeloos uit. Pas eind jaren 90, begin 00 heb ik dat gat gevuld met CDs en rond 2020 nog eens op LP. Juist die kennis maakte wellicht dat ik nu pas hoorde hoe goed de akoestische nummers van Heart zijn. Hoe rijk de arrangementen en het spel. Eigenlijk is bij tijd en wijle de stem van Ann Wilson de zwakke schakel omdat ze de rauwe rock diepte net niet heeft.

Hoe goed het nummer ook is, 'Magic Man' klinkt duidelijk gedateerd. 'Crazy On You' niet, wat ik ook veruit het betere nummer vind overigens. De rest kwam zo goed binnen. Ik twijfelde daarom tussen 4,5 en 5*. Voor nu de eerste, maar wie weet.

Toen mijn vrouw zei: "zou 'België' wat voor de band zijn?", haalde ik de LP uit de kast om het nummer eens lekker hard tijdens het koken af te spelen. "Lijkt me wel", antwoordde ik ruim zes minuten later. Vandaag de plaat weer eens helemaal gespeeld. Voor mij heeft het album niets aan kracht ingeboet. De synths en het geluid van de lead gitaar plaatst de muziek wel in het begin van de jaren 80, maar totaal niet hinderlijk door de kracht van een aantal nummers.

Het titelnummers komt natuurlijk nog steeds met een zekere regelmaat voorbij, maar dat geldt ook voor 'Vriendschap'. Dat blijft voor mij toch wel een van de sterkste ballads van de 80s. Verrassend was het nummer 'Alleen', het enige nummer die ik eigenlijk vergeten was. Dat lijkt me toch een overblijfsel uit een punkperiode van net daarvoor waar de band wellicht doorheen is gegaan.

'Hou Van Mij', 'In Het Leven', 'Gijzelaar', het blijven goede nummers, zoals eigenlijk de hele plaat sterker is dan ik vooraf dacht. LPs niet wegdoen, het blijft toch een van de betere beslissingen in mijn leven.

Met mijn blind uit de kast trekken van LPs actie, kwam vandaag deze tevoorschijn. Mijn favorieten zijn altijd, 'Troubadour, 'Shades' en 'Grasshopper' geweest. Op die laatste twee kwam ik echt binnen met JJ Cale. Really zal ik in een uitverkoop bak bij de goede oude V&D gekocht hebben aan het stickertje op de hoes te zien.

Het album speelt gewoon heerlijk weg. Typisch JJ Cale, van voor naar achter en terug. Heerlijk laidback en schijnbaar zonder a worry in the world. Ik kan werkelijk niets negatiefs over het album zeggen. De variatie tussen de nummers onderling zorgen ervoor dat Really niet voortkabbelt, al zal dat bij oppervlakkige beluistering misschien zo lijken. En is dat verraderlijk lijkende voortkabbelen niet zijn sterke punt?

Kennelijk viel het album me destijds wat tegen, want ik kan me niet herinneren wanneer ik het album voor het laatst speelde. Geheel ten onrechte, zo blijkt in 2026.

Dit is toch wel mijn favoriet van alle Roxy Music albums. Het broeierige en vaak saaie is er uit en heeft plaats gemaakt voor anders uitgewerkte songs, maar is ook nog niet door de gladschaafmachine van Bryan Ferry gehaald. De single 'Love Is The Drug' is nog steeds enorm goed. Broeierig en muzikaal uitgewerkt en met 'Both Ends Burning' heeft de plaat mijn absolute Roxy Music favoriet in handen, die op het 'Viva!' live album nog een slagje beter is uitgevoerd. Tijd om het album vaker te draaien.

De plaat kwam blind uit de kast en het duurde even voordat ik band raadde. Het was de samenzang die het weggaf. Voor mij het unieke element van de Little River Band. Tien nummers lang herkende ik helemaal niets. Op alle andere LRB LPs die ik heb, ik schat vier, staat er wel minimaal een. Dus dan moest het het tweede album zijn, waarvan ook de naam me niet te binnen schoot.

After Hours is een plaat vrijwel zonder uitschieter, wel met een enkele dip. Die samenzang is fantastisch en maakt dat ik het einde van plaat moeiteloos haalde. Toch zal ik dit album niet vaak meer opzetten, ook nooit gedaan overigens. Geef mij 'First Under The Wire' maar en die ene single 'It's A long Way There'. Die LP heb ik dan weer niet.

Vandaag een halve ster erbij gedaan. Wat Mo toch wel uniek maakt in het postpunk (voor het gemak noem ik het maar zo) tijdperk is dat alles zo'n vrolijke uitstraling heeft. Synths kunnen ook speels en vrolijk klinken. Kwam daar maar eens om bij al die Engelse bands die zo zwaar gepusht werden in 'Oor' destijds, waardoor ik het blad uiteindelijk zo'n 10 jaar niet las. Mo is echt anders.

Ik zal direct toegeven dat ik The Jayhawks al een jaar of 20 uit het oog was verloren. Ook de oude platen liggen stof te vergaren in hun cd hoesjes. Nadat ik een prettige single had gehoord, ben ik ook naar het album gaan luisteren en mijn reactie was al snel, ik voel hetzelfde als toen ik 'Hollywood Town Hall' en 'Smile' voor het eerst hoorde. Kortom, Sanctuary Park kan een favoriet worden van deze band.

Het album begint overigens met een stevige referentie aan The New Pornographers. Dat "oh-oh" en de strakke manier van spelen geeft het duidelijk weg. Daarna ontspint zich een typisch The Jayhawks album met country, country rock en een beetje pop. Prachtige samenzang achter de stem van Gary Louris die toch duidelijk ouder begint te klinken. Samen is het overigens ontzettend mooi. Maar ook degelijk, ietwat voorspelbaar en geregeld netjes binnen de lijnen kleurend.

De band komt weer deze kant uit, maar daar ga ik niet bij zijn. Ooit heb ik de toegift niet afgewacht en besloten de trein naar huis te nemen. Ik vond het dodelijk saai live daar in Tivoli. Daarin is de band wel uniek voor mij.