Elles Bailey heeft een goede stem, die zich heel comfortabel door genres als soul, country(rock) en blues manoeuvreert Een aantal nummers is heel geslaagd en ik hoor moeiteloos hoe Aretha of Dusty zich met verve op enige van deze nummers hadden kunnen storten. Als geheel wordt het mij iets teveel, maar dat heeft er mee te maken dat dit genre aan de rand van mijn muzikale interesse valt. Maar wat een stem!

De box weer eens gedraaid, althans de eerste drie cds. Echt absoluut top. Wat een enorme string aan hits hebben de Earring op hun naam staan. Ja, de ene song is beter dan de ander, maar als geheel staat deze box set als een huis. Een aantal songs verdient veel meer dan vijf sterren en een enkele iets minder. Het gemiddelde komt dan zeker op vijf uit.

De pop periode is gewoon echt heel lekker. Als rockers zijn ze top en al wordt het op een gegeven moment een beetje een formule, maar nog steeds met veel kwaliteit. ***** zijn dan ook volkomen verdiend.

De Earring en ik en LPs? Daar heb ik er veel te veel van. Op de een of andere manier klinkt het gewoon niet. Dat is al sinds op 12 of 13 jarige leeftijd een vriend de 'Pop History' nummer zoveel verzamelaar kreeg. Hij was weg van een aantal nummers en ik vond het niet zoveel. Dat is nooit veranderd door de jaren heen en na 'Cut' besloot ik geen LPs meer aan te schaffen.

De Earring, ik en singles? Ja, dat is een heel ander verhaal. Maar, To The Hilt. Dat was mijn eerste LP. Nadat ik 'Sleepwalking' (tweede Earring single na 'Holy Holy Life') en 'To The Hilt' (3e) al in de uitverkoop had gekocht, deed Spronk in Breda ook 'To The Hilt' in de afprijzing.

Vandaag heb ik het album voor het eerst sinds heel erg lang weer eens gespeeld. Het beviel toch weer volkomen. De symfonische rock elementen met Robert Jan Stips doen het heel goed en de langere nummers zijn gewoon heel goed uitgewerkt. Daarnaast heeft het album een ijzersterke leadsingle. Nummers als 'Why Me?', Violins', 'Nomad' en 'Facedancer' staan na 60 jaar gewoon overeind. Dat maakt To The Hilt mijn favoriete Golden Earring LP.

En de discussie 1975 - 1976. Ik weet echt zeker dat het 1976 is. Goede check is wanneer de plaat in hitlijsten kwam te staan. Dat was bij de LP top 20 van de VARA, gepresenteerd door Willem van Beusekom toch echt in de winter van 1976, als ik na heel hard fietsen uit school precies op tijd (16.00) met mijn cassetterecordertje klaar zat.

Muziek zoals men het echt leuk vond midden jaren 80 en dan vooral de groep jongeren die Robert Smith de mooiste persoon op Aarde vonden: de vleermuizen. Golden Hours gooit daar een aantal stralen licht doorheen in de vorm van helder klinkende gitaren. De twee zangers die om beurten zingen zorgen voor de echte goth feel. Beyond Wires werkt dus voor beide groepen, voor heb die liever naar hun tenen staren en voor hen die dansen leuk vinden vanwege de positieve interactie. Gewoon een lekkere plaat met een stevig donker randje.

stem geplaatst

stem geplaatst

Waar 'The Tribute: Battle of the Bands' al niet goed voor is. Eind vorig jaar ben ik The Fortunate Sons live gaan bekijken en haalde niet geheel tot mijn verbazing de gemiddelde leeftijd omlaag. Dat is doorgaans geheel anders tegenwoordig. Een geweldig concert, maar ter voorbereiding deze plaat en 'Willy And The Poor Boys' opgezet. Die heb ik in de jaren 80 als twee in een LP gekocht. Het resultaat is een CC revival in huize WoNa. 1969, drie LPs in één jaar en een reeks hits.

Het viel me direct op hoe goed het allemaal klinkt. Ik vind dit een heel goed album. De start is geweldig met het titel nummer. Het zet een toon, maar en daar moet ik een aantal mensen hierboven gelijk in geven, die wordt niet geheel waargemaakt. CCR is van een aantal markten thuis en laat dat met veel plezier zien. Toen ik meer dan 50 jaar jonger was, dacht ik dat de band uit de bayou kwam, totdat mijn nicht zei dat ze gewoon uit San Francisco kwamen. Ik geloofde het eerst niet. Die bayou zit wel heel diep in de muziek van de band en dat komt er dan ook uit. Het maakt het voor mij enkel aantrekkelijker. Daarnaast is CCR natuurlijk ook een über coverband Waarschijnlijk uit noodzaak, want hoe schrijf je zoveel albums vol in zo'n korte tijd. Prima overigens, want de meeste covers zijn van grote klasse.

Het was ook het eerste CCR album dat ik hoorde. Mijn jeugdvriend Eric had het album, maar heel veel herinneringen heb ik er niet aan. Zijn muzieksmaak ging heel snel naar de jazzrock en de mijn echt niet.

Als een terzijde. Ik realiseerde mij door The Fortunate Sons eigenlijk pas echt bewust hoeveel nummers mijn vorige band, de Flopsband uit Leiden, speelde van CCR. Ook nummers die ik om een of andere reden in die context niet associeerde met CCR, al wist ik het wel natuurlijk. Die Flopsband vierde gisteravond haar 50 (!) jarig bestaan. Nog een keer een set meegespeeld.

Terug naar Green River. Het zou goed kunnen dat dit mijn favoriete CCR album is, maar ik ga er weer eens verder naar luisteren. Wordt elders vervolgd.

stem geplaatst

Ja, door 'It's Never Over, Jeff Buckley' ben ik weer gaan luisteren. 'Grace' kwam zo hard binnen. Misschien nog wel meer dan ooit tevoren. Ik ben het helemaal eens met harm 1985. 'Lover, You Should've Come Over' is het mooiste nummer ooit gemaakt. (Ik heb het durven spelen solo voor mijn lief op haar 50e verjaardagsfeest. Ik hoorde later dat iedereen dacht dat ik haar daarna ten huwelijk zou vragen. Nee, dus.).

Tijdens de zoveelste luisterbeurt in drie dagen liepen de tranen over mijn wangen. Het is gebeurd, 'Grace' is de beste plaat ooit gemaakt en is 'Wish You Were Here' voorbij gegaan. In het forum heb ik gepleit om een buitencategorie te creëren, voor dit soort platen. Vijf sterren is te weinig.

Wat een album. Deze staat direct genoteerd voor album van 2026. De naam van Jeff Buckley zingt hard rond. Dat is deels terecht. Simon Raman en band weten die sfeer regelmatig te brengen en brengen zelf een slide/blues vibe mee, die ronduit zorgt voor spannende muziek. Wat dan weer ontbreekt, is de kracht van Buckley's stem en de magie die Gary Lucas aan een aantal nummers toevoegde. Hoe dan ook, het is meer dan voldoende om Raman af te raden met zijn kleren aan te gaan zwemmen in de Schelde of Leije. De vraag is hoe ver het album door zal groeien. De eerste indrukken zijn heel erg goed.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Dankzij een recensie de recensie van Harcourts nieuwe album van erwinz bedacht ik mij dat ik een totaal vergeten album in de kast had staan sinds 2001. Het blijkt zijn debuut. Vandaag weer eens geluisterd, met een vrijwel vers oor. Ik ben het helemaal eens met keijzm73. Ook ik hoor voornamelijk Jeff Buckley (ik ga morgen naar 'It's Never Over'), zij het op een heel losjes gebrachte manier. Die intensiteit hoor ik nergens op Here Be Monsters. Het is gewoon een aardig album, een die niet voor niets al 20 jaar of zo stof ligt te vergaren. Zeker leuk genoeg om nog eens uit die grote kast te trekken, maar niet meer dan dat.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Runo Plum zingt met een stem alsof ze bijna in slaap valt of zorgeloos wakker wordt en lekker loom in haar bed kan blijven liggen. De muziek om haar stem heen is elementair:gitaar, bas, drums. Allemaal super relaxt. De enige dissonant is een ontregelende elektrische gitaar die op de achtergrond in de mix, opvallende geluiden voortbrengt, zonder de sfeer te veranderen. Als een onweersbui die in de verte voorbij drijft. patching is enigszins eenvormig qua geluid en ervaring, maar dat mag de pret niet drukken. Verre vanzelfs, het is een overtuigend debuut.

Het blijft duister, maar dat zou nog heel veel erger worden op de platen na 17 Seconds. In 1980 kwam ik toch nooit echt door het album heen en heb het dan ook niet heel vaak gespeeld in de afgelopen 45 jaar. Wie wat bewaard, heeft iets, dus kon ik de plaat uit de kast trekken toen ik 'A Forest' op de radio voorbij hoorde komen. Dat blijft het top nummer van de plaat en met een paar andere nummers van het oeuvre van The Cure. Maar, als geheel viel het me reuze mee op deze mistige ochtend. Het is gewoon een goed album en een tijdsdocument uit de tijd dat de hemel op onze hoofd dreigde te vallen en men nog niet wist, of vergeten was, dat we dan allemaal een blauwe hoed zouden dragen. (Overdag, bij mooi weer dan.)

stem geplaatst

erwinz heeft de geschiedenis van de drie muzikanten in Loupe al ruimschoots uit de doeken gedaan. Dat scheelt weer. Ik liep Dakota tegen het lijf toen ik een uitnodiging ontving van Roelof Scherff, toen gitarist bij Elenne May, om zijn afstudeeroptreden van het conservatorium bij te wonen. Die avond gold dat ook voor een lid van Orange Skyline en voor toen Jasmine van der Waals van Dakota. Ik was direct onder de indruk van de vier dames en dat bleef zo door de jaren heen.

Met Oh, To Be Home (vreemd genoeg heb ik hierdoor al een paar weken 'Oh, To Be In Love' van Kate Bush in mijn hoofd zitten. Nee, dat is niet erg) zet Loupe een enorme stap voorwaarts. Dat komt wellicht deels door de beperking die band zichzelf oplegde bij het opnameproces. Live, geen overdubs, wel wat hulp bij de samenzang en een extra instrument, tweede gitaar of keyboards, hier en daar. Dat maakt het geluid iets leger dan voorheen, ook omdat de extra gitaaroceanen die Abel van der Waals weet te creëren er nu meestentijds niet zijn. Daarnaast klinkt alles volwassener. Daar precies een vinger opleggen is moeilijk, merkte ik. De muziek klinkt serieuzer, de twijfel lijkt eruit verdwenen. Dat kan te maken hebben met de stem van Nina Ouattara, maar ook met de "legere" muziek,

Met een nieuw album is het altijd afwachten hoe het beklijft op de langere termijn, maar de eerste indruk was bijna overweldigend. Echt op het puntje van mijn stoel. Dat gebeurde voor het laatst met 'Wild God' van Nick Cave en consorten. Als dat het referentiepunt is, zal het met 'Oh, To Be Home wel goed zitten die toekomst.