Voor mij is het heel duidelijk, dit is haar beste album tot op heden. Juist datgene wat mij altijd irriteerde, is weg. Dat slacker, verveelde, ongeïnteresseerde in haar stem is vervangen door een prettiger leven in de zon in Californië. Het kan ook liggen aan Warpaints Stella Mozgowa en/of John Congleton.

Het vorige album vond ik uiteindelijk echt vreselijk, dat daarvoor verveelde na enige tijd. Daar is met Creature Of Habit nog geen enkele sprake van. Een aantal nummers sprankelt en dat is nieuw bij ms. Barnett. Is het toeval dat het beste nummer op de plaat, 'One Thing At A Time', samen geschreven is met Mozgowa? Ik denk het niet. Zelfs de lege(re) nummers doen het prima en de nummers die dichter tegen haar "oude" zelf aankruipen, zijn dan ook gewoon goed te doen, maar ook lichter van toon.

Ik stond niet te springen om dit nieuwe album van Courtney Barnett te gaan luisteren, maar ben blij dat ik het toch gedaan heb. Sterker, de LP ligt al enige dagen in huis.

De nieuwe the New Pornographers. Wat is het overigens leeg hier voor zo'n goede band! Het duurde een paar luisterbeurten voordat het begon te landen. Aanvankelijk had ik het idee dat er niets gebeurde, op de uitstekende single 'Votive' na. Dat blijft mijn favoriet, zonder concurrentie.

Nadere inspanningen brachten de kracht van het album zeker naar boven. De samenzang tussen A.C. Newman en de twee dames is altijd geweldig, maar er is meer en dat zit in de subtiele, maar uitstekende arrangementen in de nummers. Het vergt enige luisterinspanning om het te horen. Die inspanningen betalen zich direct terug. Opnieuw een prima album van de Canadezen.

Met 'Troy' kwam Sinéad O'Connor met een knal de muziekwereld in. Een zeer abnormale hit, want het heeft alles van een LP nummer dat toch in de Top 2000 terecht komt. In 1988 werd ik gedwongen te verhuizen. Van het geld dat ik meekreeg kocht ik mijn eerste cd speler en drie cds. Dit was één van die drie. (De andere? 'Freak Out' van Zappa & MoI. De derde weet ik niet meer.)

Vandaag de cd in de speler, een andere, gestopt. Misschien wel voor het eerst dit millennium. Wel terecht, want het grootste deel van de plaat bevalt heel erg goed. Het begint met 'Jacky', dat de sfeer van het album perfect neer zet. Donker, "brooding" zoals de Engelse taal dat mooi omschrijft. Broeierig in het Nederlands. Ik kies voor dit nummer als tweede favoriet. Ook omdat het best een gewaagd eerste nummer is ten opzichte van het ook meer dan prima 'Mandinka', 'Jeruzalem' en 'Just Like U Said It Would B', die er op volgen. Deze nummers zijn normaler. Ook het laatste nummer 'Just Call Me Joe', dat prettig ontspoort op het einde, komt hiervoor in aanmerking.

In het midden zit wel een dipje, wat een hoger punt tegenhoudt. Als geheel is dit een prima debuutplaat. In tegenstelling tot menig plaat uit de jaren 80 is The Lion And The Cobra totaal niet gedateerd. Zoals alle klassiekers in de popmuziek.

Overigens, ik haakte destijds bij plaat twee af. Niet vanwege de ophef iets later. Sinéad bleek helemaal gelijk te hebben, maar rehabilitatie? Ho, maar!

Ik weet het nog niet voor 100%, maar dit zou wel eens een van de knallers van 2026 kunnen zijn. Ja, het album verzamelt heel veel van wat er in de afgelopen 35 jaar in indie/alternative/grunge/etc. gebeurd is, maar op zo'n manier dat het nieuw en fris klinkt. Hiding Places heeft er vijf jaar over gedaan om tot deze prestatie te komen. Het geduld van de band is meer dan beloond. Wie haalt ze naar Nederland?

stem geplaatst

Het is gebeurd, ik heb het album de volle mep gegeven. Village Green blijft groeien en groeien. Iedere keer als ik het album opzet, dan lijkt het wel of ik het beter vind worden. De afgelopen twee weken is het zelfs de plaat die ik het meeste heb gespeeld. Op cd, de reissue met stereo nummer en 'Days' en de LP. Die zal ik gekocht hebben begin jaren 80 en toen viel hij me eigenlijk heel erg tegen. Dat is door de jaren heen meer dan goed gekomen. Misschien is dit ook wel een album waarvoor je wat ouder moet zijn om echt op waarde te schatten.

Wat het Pye label betreft. Ik geef dat toch wel de schuld van het feit dat bijna niemand The Kinks meer lijkt te kennen. Deze schat is echt heel slecht beheerd, terwijl ook destijds de marketing niet heel goed geweest lijkt te zijn, maar daar was ik destijds te jong voor om echt te kunnen beoordelen. Ik had een aantal singletjes, 0,59 (later 0,95) gulden bij Ter Meulen in Rotterdam. Ook dat The Kinks daar lagen met honderden singles tegelijk geeft te denken. Ook dikke top 10 hits als 'Dandy' en 'Mr. Pleasant'. Wat was daar mee aan de hand?

Dit album steekt voor mij boven alles van The Kinks uit. Pure perfectie.

stem geplaatst

Sinds kort trek ik blind LPs uit de kast. Ook om te kijken of ik weet wat het is. Ik kocht The Garden in 1981 vanwege die prachtige single, die de plaat ook opent. Dat maakte het raden makkelijk. De tijd was ook makkelijk te plaatsen, want deze plaat klinkt hopeloos gedateerd. Dat gezegd hebbende beviel hij mij veel beter dan destijds. Ik was toen na vier nummers meestal wel klaar en kant twee is zeer waarschijnlijk nog minder gedraaid. Daar staat wel het best nummer van de plaat op, merkte ik. 'Fusion/Fission'. Eigenlijk was ik prettig verrast. Wel vind ik John Foxx in een aantal nummers een rondweg matige zanger.

(reactie op ander bericht)


Dat was ik vergeten. Ik wist nog wel dat hij uit een bekende band, voor de doorbraak, kwam, maar dacht aan Magazine. De Ultravox connectie hoorde ik overduidelijk in een aantal nummers. 'The Garden' en 'Vienna'. Het is duidelijk wie dat commercieel gewonnen heeft.

Wel jammer dat de enige twee tikken op deze 45 jaar oude LP precies in de single zitten.

Ik schrijf al jaren recensies op mijn WoNoBloG - wonomagazine.blogspot.com, maar ik merkte dat ik gewoon geen enkele unieke invalshoek meer kon verzinnen bij dit nieuwe Motorpsycho album. Meteen bij de eerste noten hoorde ik dat het helemaal goed zit. Dat klopte dus ook, want "Gaia II" is alweer een uitzonderlijk consistent album. Met de zang Stalin heb ik juist geen enkele moeite. Die past heel goed bij de opgezwollen sound van de band.

Motorpsycho vindt het volgens mij leuk om een bepaald nummer of band/artiest als uitgangspunt te nemen en er vervolgens de eigen draai aan te geven. Voorbeelden te over, lees ik al hierboven. Daar wil ik Frank Zappa aan toevoegen. Hij komt zeker ook voorbij op dit album.

Sinds kort trek ik blind een LP uit de kast en probeer hem op te zetten zonder hoes en label te zien. Met deze plaat lukte dat. Tot mijn verbazing hoorde ik Frank Boeijen zingen. Ik had echt geen idee een plaat van hem te bezitten. Op de hoes zit een sticker van V&D, 5 gulden. Misschien dat ik hem daarom heb meegenomen? Ik zal de plaat misschien nog geen halve keer gespeeld hebben.

En toen gebeurde het. Ik vond het echt goed wat ik hoorde. Natuurlijk, het is gedateerd. Echt jaren 80. Dat viel mij het eerst op bij het intro van 'Winter In Hamburg', waarmee kant 2 begint. Dit is jaren 80, maar wat? en dan zet Boeijen in. De manier van gitaar spelen, de synths, het is allemaal zwaar jaren 80, maar de songs bevielen mij gewoon. Het kwam binnen, bijna op een manier waarop 'Wild God' van Nick Cave & the Bad Seeds bij mijn binnenkwam in 2024. Zou het aan het merk bier liggen, donker Kasteelbier?

Ik ben meteen gaan kijken hoe groot de hits waren, maar tot mijn verbazing hebben twee van de drie singles de Top 40 helemaal niet gehaald en die ene herkende ik nou juist niet, 'Welkom In Utopia'. Dat verbaasde me, want 'Winter In Hamburg' en met name 'Hier Komt De Storm' kon ik toch wel een beetje meezingen. Kennelijk wel regelmatig gedraaid op de radio of elders.

'Hier Komt De Storm' knalt er toch wel echt heel ver bovenuit. Wat een geweldig nummer. Ik heb de plaat niet terug in de kast gezet, omdat ik hem nog wel een keer wil luisteren. Verrassingen zijn de wereld gelukkig nog niet uit.

Gisteren kwam Slug Line blind getrokken uit mijn platenkast. Op het moment dat Hiatt begon te zingen, herkende ik zijn stem onmiddellijk. Het album klinkt hier en daar zeker gedateerd, maar mag er nog steeds zijn.

John Hiatt kwam in mijn leven via een live uitgezonden concert op een woensdagavond bij de KRO (Patronaat, 1984?). Wat een geweldig concert, met een aantal nummers van deze plaat. Het cassettebandje ligt vast op zolder, maar of dat nog beluisterbaar is??? Ik weet niet meer wanneer ik deze LP heb aangeschaft. Wel dat ik hem in geen jaren heb gespeeld.

Mijn favorieten blijven toch de titelsong, 'Radio Girl', dat volgens mij wel als single op de radio is gespeeld in 1979 en 'Washable Ink', dat ik inderdaad ook van de Neville Brothers ken.

John Hiatt's stem is er een uit duizenden. Op Slug Line zet Hiatt hem nog iets ruiger in, in lijn met de new wave aanpak van een aantal van de nummers. Af en toe komt hij op het randje terecht in mijn oren, maar over het algemeen is het een heel goede match.

Toen de single uitkwam in 1978 vond ik het helemaal niets. De LPs vn The Who kende ik nog niet. Via The Who Story op de radio (Theo Stokkink?) had ik wel de meeste singles op een cassettebandje staan en had een paar singles in de uitverkoop weten te scoren. 'Join Together' en 'The Relay' bijvoorbeeld, twee meer obscure hitjes.

Enigszins tot mijn verbazing kwam ik Who Are You in mijn platenkast tegen. Kennelijk ooit ergens tweede hands opgepikt. Dat ik hem vergeten was, zegt genoeg over de eerste indruk. In 2026 moet ik zeggen dat het me niet tegenvalt. Verdieping is nog noodzakelijk, maar de eerste beluistering beviel best goed eigenlijk. En de single is ronduit fantastisch, maar dat vind ik al veel langer dan vandaag.

Dat de band anders klonk dan in 1965 mag je 13 jaar later toch hopen. Alle drie de muzikanten zijn gewon meer dan goed in hun vak en Townsend had enorme progressie doorgemaakt in zijn songwriting skills. Daarnaast speelde wel, zoals Roger Daltrey aangeeft in 'The Kids Are Alright', dat er drie verslaafden waren in de band. Dit zak ongetwijfeld zo zijn zijn weerslag op deze plaat hebben gehad. Keith Moon is zelfs komen te overlijden in 1978.

En die punkinvloed? Zoals The Ramones 'Wipe Out' gewoon twee sneller speelden, een carrière lang, zo hebben The Who en The Kinks een onuitwisbare indruk achtergelaten op de generatie bands die circa 10 jaar later begon en doorbrak. Niemand komt van Mars, dus heeft bagage meegenomen om daar zelf iets van te brouwen. In 1978 was The Who veel verder, net zoals Paul Weller en anderen in 1987 verder waren.

Ik heb de plaat, duidelijk oud, op LP onder de titel 'The Kids Are Alright', uitgegeven door het Brunswick label, al worden Decca en MCA ook in het klein genoemd. Ik weet het niet zeker meer, maar denk dat mijn moeder de plaat voor me heeft meegenomen uit Nieuw Zeeland, na een verblijf daar in de jaren 80 of 90. Zo heb ik ook een Nieuw-Zeelandse versie van 'Paperback Writer' en 'Magical Mystery Tour', bijvoorbeeld.

Op deze plaat staat The Who duidelijk met een been in een ander tijdperk. De muziek die Roger Daltrey het meeste aansprak, komt nog naar voren in de covers en sommige liedjes van Pete Townsend. Daar zijn heel duidelijk Amerikaanse R&B invloeden in te vinden. De eigen stijl die The Who beroemd zouden maken komt het sterkst naar voren in 'My Generation' en 'The Kids Are Alright'. De samenzang van de drie mannen is echt geweldig en waar John Entwhistle zijn stijl van bassen vandaan heeft, geen idee. 'My Generation' moet een waterscheiding in het basspelen geweest zijn, lijkt mij. Als een spin bespeelt hij het instrument.

De plaat heeft nog een zekere naïviteit over zich, die de band snel zou gaan verliezen. Het totaal is zeer prettig om naar te luisteren, maar niet alle nummers zijn even sterk. Het is gewoon een goede debuutplaat van jonge twintigers die er vol voor gaan.

Op mijn hoesfoto staat Keith Moon met een grote fles bubbels in zijn hand. Vandaag weten we hoe het met hem is afgelopen. Een nogal omineuze foto dus eigenlijk.

En BoyOnHeavenHill, ik ben het helemaal eens met je keuze voor 'A Legal Matter'. Ik leerde dat nummer pas kennen na de aanschaf van een heel goedkope verzamelaar van The Who in een V&D hoes. Ik was meteen verkocht.

stem geplaatst

Nog geen posts zie ik. Mosquito bevalt heel goed. Het album is geen hoogvlieger, maar zeker de moeite waard. De nummers zijn goed uitgewerkt en de stem van Caroline Landahl heel prettig om naar te luisteren. Het album had iets meer vuurwerk kunnen gebruiken. Zodra dat wel wordt ingezet, komt een nummer ook direct tot leven. Hater is al een jaren een goede subtopper en handhaaft die positie moeiteloos met Mosquito.

De plaat kwam random uit de kast. McCartney probeerde zichzelf opnieuw uit te vinden, nadat hij Wings had ontbonden. Thuis in de studio probeerde hij van alles uit en speelde alles zelf in. Dat maakt dat sommige dingen minder goed klinken dan ze met experts op hun instrumenten hadden gedaan.

Als geheel merk ik dat de plaat goed te pruimen is. Sommige nummers klinken wel heel erg gedateerd qua sound, andere nog steeds heel erg geslaagd. De single is verre van memorabel. De videoclip was natuurlijk wel erg geestig, voor een keer dan. Mijn topper is de tweede single, 'Waterfall'. In essentie een McCartney "zeiknummer", zoals hierboven beschreven, maar in sommige van die nummers doet hij gewoon alles goed. En dat is hier zeker het geval.

Een prachtig warm album, waar ik met bewondering naar zit te luisteren. Het heeft een lichte touch van Nick Cave meegekregen, maar toch vooral is de band zichzelf. Voor een band die als postpunk begonnen is, is het hard zoeken naar het verleden, maar af en toe springt er wel een gitaarloopje op of een woestere bas onder al dat schone. Onder het geheel speelt de band met oost Europese noten, terwijl een sfeer wordt gecreëerd van een ver na middernachtelijk moment in een jazz club, met een spotlight op de zanger, terwijl de rook van zijn sigaret om zijn hoofd en de microfoon kringelt. Zo mooi inderdaad.

stem geplaatst