menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van WoNa. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019

Cold War Kids - New Age Norms 1 (2019) 3,0

afgelopen maandag om 08:36 uur

In mijn oren is New Age Norms 1 gewoon een lekker album, waar niet heel veel mis mee is. Met de Cold War Kids van de jaren 00 had ik vrijwel niets, dus neem ik die bagage niet mee. Ik zie het maar als een geval van Bowie die ineens met 'Fame' aan komt zetten en The Stones met 'Miss You'. Dat was even slikken, maar daarna was het een kwestie van meegroeien met de muzikanten.

Cold War Kids brengt hier een aantal genres, waaronder "dikke disco". Daar is weinig mis mee. Op mijn favoriete nummer van het album 'Fine Fine Fine' is dat zeker het geval. Wel moet ik zeggen dat als ik het nummer kritisch beluister en niet voor de lol ga, er wel wat op aan te merken valt. Echt vloeiend is het niet tussen de verschillende stukken en Cold War Kids benadert het The Scissor Sisters camp gehalte wel heel dicht. Misschien vind ik het nummer wel leuk juist doordat The Scissor Sisters toen deze muziek speelden, waardoor het nu normaal is om het te horen. Iets wat de tijd met vrijwel alle muziek doet. Het klinkt bekend en triggert daarom al een respons in de hersenen.

De variatie van deze plaat is voor mij het boeiende er aan. Cold War Kids laat een aantal kanten van zichzelf zien en doet dat prima. Het ene nummer overtuigt mij meer dan het ander, maar een zeperd zit er niet tussen. Kortom, geen hoogvlieger, maar zeker meer dan voldoende om uit te kijken naar deel 2 en dan zien we wel verder.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Neil Young & Crazy Horse - Colorado (2019) 4,0

7 november, 11:15 uur

Mooi hoe de meningen scherp uiteenvallen hier boven.

Voor mij is het heel makkelijk. Ik zit a) te luisteren naar een plaat van ome Neil met Crazy Horse zoals ik hem wil horen en b) hij bevalt gewoon heel erg goed, maar c) ook deze ga ik (weer) niet kopen.

Neil Young heeft er een straf tempo in zitten de laatste jaren en ja, dat heeft ook heel matige platen opgeleverd, maar ook een aantal die beslist en goede aanvulling van oeuvre zijn. Het feit dat ik genoeg platen van hem in huis heb, waar onder heel matige uit de jaren 80, wil niet zeggen dat ik zijn recente output niet waardeer. 'The Monsanto Years' vond ik heel sterk zelfs. Bevlogen en op dreef. Dat geldt ook voor Colorado. De man heeft wat te zeggen en rommelt heerlijk in de mid-tempo rock waarop hij toch een soort van patent heeft gevestigd. De verrassingen zitten aan de twee uiteinden van de plaat, waar hij atypische Crazy Horse muziek uitbrengt, maar van niveau.

Zijn stem, ja, die is duidelijk "roadworn" om het zo maar te noemen. Nu is Neil Young nooit een kandidaat voor het kerkkoor geweest, maar zijn stem is hier en daar uiterst dun. Dat past bij Colorado. Het album rammelt, soms lijken het meer repetities dan nummers. Dat doet niets af aan de kracht er van. Colorado straalt iets uit, wilskracht en dat komt bij mij positief over. Zelfs die 13 minuut zoveel van 'She Showed Me Love' vervelen geen seconde. Geen idee waarom, want helemaal niemand anders komt bij mij met zoiets weg. Ome Neil wel.

Misschien zit het ook in het feit dat ik 's mans best gewaardeerde platen minder hoog inschat. Hele delen van 'Harvest' kom ik niet door heen en 'Tonight's The Night' kan ik nauwelijks naar luisteren. 'Colorado' wel, graag zelfs, merk ik. Sterker, als de LP niet zo achterlijk geprijsd was, € 60,=, had ik hem waarschijnlijk gekocht vandaag. Nu niet dus. (Het werd daarom 'Ode To Joy' van Wilco.)

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Bullfight - Eggs & Marrowbone (2019) 4,5

Alternatieve titel: The Art of the Murder Ballad, 6 november, 09:29 uur

Wie niets vermoedend een LP opzet, doet dit op 33 RPM. Dat deed ik dan ook, nadat het prachtig totaalpakket was afgegeven. Ongelofelijk mooie muziek klonk in mijn kamer. Traag, maar betoverend. In het tweede nummer klonk de zang van Nico Verhoeven, hij heeft een eigen, maar apart stemgeluid en zangstijl, wel heel merkwaardig. Ik dacht, misschien een speciaal effect omdat het een murder ballade betreft, maar in het derde nummer bleef het zo en dat klopt niet. Feit is wel, dat de muziek betoverend mooi klonk op 33 toeren.

Gelukkig bleef dat zo op 45 RPM (en bleek de mannenstem uit het eerste nummer een vrouwenstem te zijn).

Met Eggs & Marrowbone presenteert The Bullfight een totaalconcept. Een kunstboek, een expositie, een plaat en een tournee. Een tour de force dat bewondering oproept, maar ook de waardering verdient voor de geboden kwaliteit. Die ligt namelijk bijzonder hoog.

Muzikaal, want daar gaat deze website over, valt er heel veel te genieten. De ingetogen wijze waarop The Bullfight musiceert, accentueert het onderwerp, murder ballads, soms op uiterst lichtvoetige wijze om vervolgens zeer duister toe te slaan. De jazzy arrangementen van oude nummers zijn omgeven door een weemoed naar een tijd die niemand van ons meer heeft meegemaakt: de jazzholen van de jaren 20 en 30. De eigen nummers stralen een tijdloosheid uit die het album nog jaren goed beluisterbaar zullen maken. Fijngevoelig, fijnbesnaard, zijn woorden die de muziek op Eggs & Marrowbone juist beschrijven. The Bullfight is een meester in beheersing en delicaatheid. Daar geeft de eigenwijze zangstem van Nico Verhoeven iets totaal eigens aan. Indrukwekkend mooi.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Grace Slick - Dreams (1980) 4,0

4 november, 23:37 uur

Jeetje, Grace Slick 80. Pieter Paal, maar de tijd heeft niets weggenomen van de kracht van dit album. inmiddels staat de plaat bijna 40 jaar in mijn kast en laatst weer eens gespeeld. Ja, het is verschrikkelijk bombastisch, maar het werkt volkomen en Grace Slick is als zangeres volkomen in haar element in de bombast die producer Ron Frangipane rondom haar neerzet.

Van gevoelig, 'Full Moon Man', tot de rock van 'Angel Of Night' en de Spaanse invloeden in 'El Diablo' de variatie in de muziek is een belangrijk onderdeel wat dit album laat werken. De single 'Seasons' is eigenlijk een heel raar werkje, maar ik mag het nummer nog steeds graag horen.

Inmiddels is Grace Slick al bijna 30 jaar met zang pensioen, een mooie bijdrage op het solo album van die Four Non Blondes zangeres daar gelaten. 'Dreams' is wel een van de mooie nalatenschappen van haar carrière als zangeres.

» details   » naar bericht  » reageer  

Grotto - Lantern of Gius (2019) 3,5

2 november, 14:08 uur

Dit is mijn muziek natuurlijk helemaal niet. Geen liedje in zicht, geen aansprekende, vloeiende melodieën, geen zang. En toch doet Grotto op deze plaat alles goed. De enorme stormen van herrie die over mij heen walsen, zijn wel van de compleet juiste soort.

Op een abstracte manier is Grotto als de grote rocktrio's van heel vroeger, die de standaard zetten: Cream en The Jimi Hendrix Experience. Alle drie de leden staan voor hun eigen fort, omdat er anders te weinig vulling in de muziek zit. De drummer kan vrijwel alles doen wat in hem opkomt, de bas kan een tweede lead gitaar zijn en de gitaar kan zowel dienen als nog verder over de grenzen heen duiken.

Grotto neemt dat concept nog een stap verder. Het is niet vreemd dat ik bij hun muziek ook uit kom bij Stickman labelmaten Soup en Motorpsycho, maar dan alleen als uitgangspunt. Grotto neemt het experiment en de daarmee gepaard gaande sonische stormen nog een stap verder. Het dendert vervolgens door en door. Dat kan ook, want er is geen liedje of basismotief met zang om bij terug te komen.

Het einde van de plaat, na twee composities die beide 17 minuten en een heel klein beetje duren, is daarom het meest verrassende. Dat vergt 32 minuten van geduld en doorzettingsvermogen. Die laatste twee minuten zijn niet de beste van de plaat en gelukkig maar. Alleen maar heel verrassend.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Patti Smith Group - Wave (1979) 4,5

1 november, 15:29 uur

Mijn favoriet van Ms Smith. De meeste nummers op dit album kloppen helemaal, alsof haar Group eindelijk echt is ingespeeld en het niveau heeft bereikt dat Patti recht doet. Mijn favorieten zijn dezelfde als hierboven worden genoemd. Het ijzersterke 'Dancing Barefoot' had een veel hogere notering verdiend, maar ja dat vind ik van wel meer nummers.

Wat ik ook 40 jaar later nog steeds jammer vind, is dat zij na dit nummer als zangeres met pensioen ging. Wat had hier nog meer ingezeten als ze direct had doorgepakt? We zullen het nooit weten. Ze werd Mrs. Smith en hopelijk gelukkig.

Bij 'Wave' moet ik altijd denken aan 'Coney Island Baby' van Lou Reed. Ook zo'n lang neuzelnummer, nog titelnummer ook op een ijzersterke plaat.

Na de plaat jarenlang op een cassette te hebben gehad, ligt vast nog op zolder en daarna cd, heb ik vrij recentelijk de plaat 2e hands gekocht voor €3. Wat een prijs voor een van de betere platen van de jaren 70. Hij klinkt geweldig.

» details   » naar bericht  » reageer  

Patrick Watson - Wave (2019) 4,0

1 november, 08:36 uur

Met vier **** een voorzichtige eerste schatting. Het is mij onmogelijk om dit album na een paar draaibeurten volledig op waarde te schatten. Er gebeurt heel veel. Patrick Watson zweeft en zwerft weer over de muziek van zijn band heen, die met mate meer aards klinkt dan op 'Love Songs For Robots'. Zijn stem kan zo ijl klinken, dat het is alsof hij vanuit een andere dimensie komt, niet bestemt voor mijn oren, maar toch bij me geraakt door een gat in tijd en ruimte. Om mij vervolgens, bij vlagen diep te raken. Maar wat gebeurt hier nu echt? Dat is met een paar luisterbeurten niet te beantwoorden. Dat moet de toekomst gaan uitwijzen, maar dat ik deze plaat op LP ga aanschaffen, dat staat wel bijna vast. LP kwaliteit noem ik dat tegenwoordig.

Neem nu 'Broken'. Wat maakt dat nu tot zo'n mooi nummer? De basis is een pianonoot die maar herhaald wordt. Daar overheen klinken spaarzame piano akkoorden, synthesizerklanken en wat ik maar atmosfeer noem. Daar weer overheen zweeft de stem van Patrick Watson, vele, vele malen. Alles te samen is het pure magie.

Daarom dus is Wave zo intrigerend en soms bloedstollend mooi. Maar om nu te zeggen dat ik de plaat nu al echt op waarde kan schatten, nee, daarvoor is het nog veel te vroeg.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Sweet Release of Death - The Blissful Joy of Living (2019) 3,5

31 oktober, 18:18 uur

stem geplaatst

» details  

Half Moon Run - A Blemish in the Great Light (2019) 4,0

31 oktober, 08:55 uur

Gewoonweg een prachtige plaat met een aantal momenten waarop de rillingen over mijn lijf lopen. Een aantal invloeden zijn weliswaar eenvoudig te spotten voor iemand met een beetje kennis van de betere popmuziek van de afgelopen 54 jaar. Het gaat er vervolgens om wat je met die invloeden doet en dat is in de handen van deze mannen goed belegd. Wat een schoonheid stroomt van de plaat af, met 'Natural Disaster' als absolute nummer een. Weer een stap verder en beter dan 'Sun Leads Me On'.

» details   » naar bericht  » reageer  

Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen (2019) 4,5

31 oktober, 08:54 uur

En zo bouwt Nick Cave zijn eigen kathedraal. Zo'n middeleeuwse, gothische waar bij de juiste lichtinval prachtige kleuren op de grond vallen van de glas-in-lood-ramen. Ghosteen is een monument. Ergens las ik dat dit Cave's laatste plaat is. Of dat klopt weet ik niet. Hij heeft in ieder geval geen Bowie gedaan, al is de plaat nog niet fysiek uit. Als het zo is, dan mag dit zeker als Cave's Blackstar gelden.

Hoe vaker ik de plaat draai, hoe imposanter hij wordt. Tegelijkertijd verdwijnt Cave langzaam in zijn eigen muziek. De Bad Seeds zijn een voetnoot op de plaat. Het is Warren Ellis die een grote rol speelt in het creëren van de atmosfeer rond Cave. Cave is in volle vaart op weg om het zwarte gat van zijn muziek ingezogen geworden om daarin voor altijd te verdwijnen. Wat hij met Ghosteen achterlaat is prachtig. Een plaat om alleen mee te zijn en om iedere noot op te zuigen. Om ieder geheim van te willen ontdekken.

'Skeleton Tree' is al een paar maal genoemd op deze pagina's. Een prachtig album, maar niet van dit niveau. Ik had eigenlijk verwacht dat voornoemd album het moment was voor Cave om zijn muziek een andere richting uit te duwen, maar hij heeft het nog een slag verfijnt en met groot succes.

Zoals ik al eens eerder heb geschreven, kwam ik laat tot Nick Cave. Gezien de kwaliteit van zijn laatste drie albums, moet ik misschien toch maar eens het verleden in. Tips met welk album te beginnen?

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Manfred Mann '06 with Manfred Mann's Earth Band - 2006 (2004) 4,0

30 oktober, 12:23 uur

stem geplaatst

» details  

Borka Balogh - Borka Balogh (2019) 4,0

28 oktober, 10:39 uur

stem geplaatst

» details