menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van WoNa. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019, januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020, september 2020, oktober 2020

Nordmann - In Velvet (2020) 3,5

gisteren om 12:57 uur

stem geplaatst

» details  

Lauren Mann - Dearestly (2016) 3,0

afgelopen zaterdag om 16:57 uur

stem geplaatst

» details  

Red Rum Club - The Hollow of Humdrum (2020) 4,0

afgelopen zaterdag om 16:53 uur

stem geplaatst

» details  

Elsa Birgitta Bekman - Once in My Life (2020) 3,5

12 oktober, 09:53 uur

stem geplaatst

» details  

Sophia - Holding On / Letting Go (2020) 4,0

11 oktober, 12:14 uur

stem geplaatst

» details  

The Alan Parsons Project - Eye in the Sky (1982) 4,0

10 oktober, 11:30 uur

Platen kunnen soms zo maar een kant opvallen in de kast en Eye In The Sky staarde mij zo al een aantal dagen aan. Wanner heb ik de plaat voor het laatst gespeeld? IK heb werkelijk geen idee. Lang geleden. Opvallend is hoeveel van de nummers gewoon nog in mijn hoofd bleken te zitten en, in ieder geval deels, meegezongen konden worden.

Meteen bij het begin hoorde ik wel hoe goed Alan Parsons Project opgedane invloeden kan verwerken in de muziek. Het is niet bepaald origineel te noemen. Pink Floyd ('Dark Side Of The Moon') en 'Baba O'Reilly' streden om aandacht in mijn hoofd en dat waren pas de eerste maten van de plaat. Ik merkte ook dat helemaal niet erg te vinden. 'Sirius' is een prima opener, die direct over gaat in een van de hoogtepunten van de plaat. Heel kant 1 is zo sterk, met het lange laatste nummer als echt hoogtepunt.

Kant 2 is iets minder sterk, maar kent een paar echt goede songs, met natuurlijk het door Colin Blunstone gezongen 'Old And Wise' als prachtig einde.

Is het allemaal behoorlijk zoetsappig? Ja, dat is het, maar ook gewoon heel erg goed. In mijn ogen de beste plaat van Alan Parson en vrienden en die Eric Woolfson heeft een heel prettige, wat zalvende stem.

» details   » naar bericht  » reageer  

Emma Swift - Blonde on the Tracks (2020) 2,0

10 oktober, 11:29 uur

Mijn vriendin zegt al jaren, "mooie liedjes van die Dylan, maar hij zou ze niet zelf moeten zingen". Het zou zo maar kunnen zijn dat zij met Blonde On The Tracks op haar wenken wordt bediend, maar ja, zij koopt geen platen en is doorgaans een passieve luisteraar.

Ik vraag me af wat de toegevoegde waarde is van een volledig album met songs van één artiest?

In dit geval heb ik een paar nummers geluisterd, maar was eigenlijk bij song drie wel klaar. Het haalt het nergens bij his Bobness. Het is te braaf, te netjes. Emma Swift kan mooi zingen, daar niet van, de begeleiding is prima, daar al helemaal niet van, maar ik vind het gewoon helemaal niets.

Wat Blonde On The Tracks doet, is, bijvoorbeeld, laten horen hoe goed 'I Contain Multitudes' is en het maakt dat ik het origineel direct weer op zet. Daarom * voor de moeite en * voor Bob Dylan. Dan ben ik er wel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Global Charming - Mediocre, Brutal (2020) 4,5

9 oktober, 11:04 uur

Nederlandse alternatieve rock/postpunk bandjes lijken er meer van te zijn dan rond 1980, alsof er geen heel andere muziek populair is onder de jeugd(igen) in 2020. In algemene zin valt mij op dat het niveau niet zelden enorm hoog ligt en Nederlandse bands moeiteloos meekunnen op internationaal niveau of daar simpelweg overheen gaan.

Global Charming is zo'n band. Eentje die uiterst eigenzinnig te werk gaat, bijna per nummer weet te verrassen en een behoorlijk uniek geluid neer zet. Natuurlijk hoor ik de invloeden die zich tot meer dan een halve eeuw geleden uitstrekken. Mo Tucker had een gastrol kunnen vertolken op Mediocre, Brutal. Zo is het, ook, wel.

Op deze plaat is er sprake van een enorme tegenstelling. In de zang klinkt, tot het moment dat de punkrock echt toeslaat, een afstandelijkheid door die dicht tegen verveling aan lijkt te zitten. Bijna alsof de band niet betrokken is bij wat er gezongen wordt. Geen "Office HELL!!!!", maar "office, hell" en vergeet die pauze niet die de komma met zich meebrengt in te vullen.

Dit wordt deels onderstreept door de muziek, maar wie gaat luisteren, hoort hoeveel aandacht er besteed is aan het kloppend maken van de muziek. Het wringt, schuurt, is soms bijna vals en toch klopt de wisselwerking tussen de twee gitaren, bas en, soms, orgeltje. Uit alles blijkt hoe hard de band aan dit geluid gewerkt heeft, alles behalve verveeld, afstandelijk en niet betrokken dus. Het gevolg is een, weliswaar kort, album, waarop steeds weer iets nieuws te ontdekken valt.

Met de al gememoreerde variatie tussen de nummers, maakt dit alles Mediocre, Brutal een uitermate geslaagd debuut en een enorme belofte voor de toekomst. Zeker geen album voor iedereen, maar iedere liefhebber van serieuze alternatieve rock en postpunk zou hier een top album in moeten herkennen.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Spinvis - 7.6.9.6. (2020) 4,0

6 oktober, 09:23 uur

Die stem van Erik de Jong of Spinvis zal altijd wel een dingetje blijven bij mij. De lijzige manier van zingen is niet echt waar ik normaal gesproken op zit te wachten. Het gevolg was dat ik niet lang naar de platen van Spinvis kon luisteren. Met zijn, nu voorlaatste plaat, 'Trein Vuur Dageraad', zette zich echter een kentering in. Ik kan niet echt uitleggen waarom, maar door de muziek op die plaat werd het luisteren naar de stem niet langer een straf. De nummers waren minder schetsmatig en te fragmentarisch naar mijn mening.

In 2017 zag ik de band live op Bevrijdingspop in Haarlem en was best onder de indruk van het muzikale niveau dat op het podium ten beste werd gegeven. Dat samen maakte dat ik best benieuwd was toen ik las dat er een nieuwe plaat werd aangekondigd. Welke kant zou het kwartje opvallen? Want een kwartje was Spinvis inmiddels wel geworden bij mij.

Getooid met een mysterieuze titel, 7.6.9.6., zette ik de plaat vol verwachting op. Die verwachtingen werden niet beschaamd. Maar eerst die titel. Wat schuilt daar achter? Helemaal niets blijkt, behalve voor mensen voor wie dit toevallig een pincode is, zoals de bio snedig opmerkt. Spreek het uit en je hoort een melodietje: hoog, laag, hoger, laag.

7.6.9.6. is, voor een deel, een coronaplaat. De basis was klaar toen we in intelligente lockdown gingen, maar de details niet. Stukjes muziek en achtergrond zang kwamen naar het e-mailadres van Erik de Jong toe, die alles in elkaar knutselde zoals hij dat bij zijn eerste plaat deed, die ook in splendid isolation tot stand kwam. Met één groot verschil: inmiddels zit iedereen op de nieuwe Spinvis te wachten.

Al diegenen die zich tot de wachtenden rekenden zijn op 2 oktober op hun wenken bediend. Ik zit te luisteren naar een aantal prachtige liedjes waarbinnen niets vanzelfsprekend is. De details buitelen over elkaar heen en maken de mid-tempo liedjes onnoemelijk levendig. De overdaad maakt 7.6.9.6. een genot om naar te luisteren. Er lijkt genoeg te gebeuren om 100 luisterbeurten later nog steeds nieuwe details te kunnen ontdekken. Die op de voorgrond zijn overduidelijk, maar er is zoveel meer.

Met dit werk lijkt De Jong een brug te slaan tussen kleinkunst en pop. Liedjes die in cabaret vrijwel geen andere rol zouden hebben dan een verhaal in een show te ondersteunen, worden hier uitgebouwd tot zelfstandige popnummers met zwierig melancholische arrangementen. De wereld van Spinvis is immers altijd in mineur en afwachtend, beschouwend van aard en sfeer. Tegelijkertijd pakt hij iedereen die hier bevattelijk voor is direct in.

Luisterend naar de nummers, lijkt het vrijwel onbestaanbaar dat er een moment geweest is, waarop Erik de Jong op zijn zolder of oefenruimte zat met alleen een akoestische gitaar en de liedjes die wij nu kunnen horen op 7.6.9.6. daaruit tevoorschijn toverde. Ze zijn zo vol en toch zo ruimtelijk en rijk, dat één man, één gitaar (of keyboard, vooruit) onbestaanbaar lijkt. Een gedachte die ik niet vaak heb, omdat het doorgaans heel bestaanbaar is bij artiesten die in liedjes doen. Sterker, dat ik ze zelf zou kunnen spelen, wat bij veel songs ook het geval is.

Kortom, op 7.6.9.6. gebeurt heel erg veel. Een plaat waar ik nog lang niet klaar mee ben. In de afgelopen dagen heb ik op zijn best eerste indrukken op kunnen doen, die allemaal zeggen: hier gebeurt iets bijzonders. Zelfs die stem past er helemaal bij. Het heeft er alle schijn van dat we elkaar gevonden hebben.

Het bovenstaande is ook gepubliceerd op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cracker - Gentleman's Blues (1998) 3,5

4 oktober, 14:18 uur

Gentleman's Blues viel me destijds tegen en is ook de Cracker plaat die ik het minst heb gedraaid. Nu ik alle platen in de juiste volgorde aan het afluisteren ben, is die teleurstelling opnieuw begrijpelijk. Het sprankelende van de eerste twee platen is weg en het briljante van de derde eveneens. Dat maakt hun vierde plaat een gewoon werk. Dat wil zeggen in het Cracker universum, want de plaat bevat nog steeds een aantal briljante nummers, waarbij vooral de bonustrack opvalt. Die raakt aan alles was de band hiervoor zo goed deed. In algemene zin is de band heel goed in heel goede bonustracks.

Gentleman's Blues begint zeer herkenbaar met het er heerlijk in knallende 'The Good Life', ook 'Seven Days' doet het geweldig. Het zijn eigenlijk de langzame nummers die het net niet hebben. Waar die op de voorgangers briljant zijn, blijft het hier soms wat vlak en dan is het lastiger de gedachten er bij te houden.

Als geheel scoort de plaat nog steeds een ruime voldoende overigens. Een echt zwak nummer staat er niet tussen en het gitaarwerk van Johnny Hickman blijft ongeëvenaard. Er kan nog een vier **** waardering inzitten.

» details   » naar bericht  » reageer  

OHMME - Fantasize Your Ghost (2020) 4,0

3 oktober, 12:39 uur

Het album is inmiddels in huis en de waardering direct gestegen. Ik vind het heerlijk hoe af en toe ontregelende muziek samen gaat met prachtige harmonieën, de momenten waar beide samenkomen om vervolgens weer te scheiden. Op het instrumentale nummer na en het einde van de tweede song, waar het de andere kant opvalt. Al moet ik zeggen dat ik er aan begin te wennen. Voor mijn gevoel duurde 'Sturgeon Moon' eeuwig, dat blijkt inmiddels best mee te vallen. Grappig hoe zo'n indruk kan wijzigen na meerdere luisterbeurten.

De dames Ohmme hebben een echt opvallende plaat gemaakt en wijken af van vrijwel alles wat ik doorgaans hoor. En nog goed gedaan ook, want meestal kan ik niet zoveel met muziek die afwijkt van waar ik graag naar luister. Het geheim is natuurlijk dat Ohmme op Fantasize Your Ghost voor een heel groot deel onder mijn smaak valt en voor de rest mij uitdaagt om mee te gaan in de manier waarop de muziek zich ontwikkelt. Missie grotendeels geslaagd dus.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cracker - The Golden Age (1996) 5,0

3 oktober, 12:20 uur

Cracker staat weer eens regelmatig op. Begonnen bij het debuut en nu het album waarop ik instapte in 1996 eens uit de kast getrokken. Zonder problemen geef ik het album de volle mep. Het bruist, het rockt en het verstild. De gitaarriffs vliegen me om de oren net als de geweldige leadgitaar melodie:en. David Lowery zingt alsof zijn leven er van af hangt. Eigenlijk komt hier alles samen waar de band op de eerste twee albums, allebei eveneens briljant, naar toe werkte. Alle songs vallen op hun plaats. Ze zijn net beter afgewerkt. Wellicht met dank aan de verwachtingen die met dat ene hitje (in de V.S.), 'Low', geschapen werden destijds. Waar de band nooit aan heeft kunnen voldoen. Waarom is me totaal onduidelijk, want heel veel betere en consistentere bands waren er niet in de jaren 90. The Walkabouts is nog zo'n band die het niet heeft gered, maar een geweldige output had in dat decennium.

Kies maar eens een best nummer op deze plaat. Ze zijn me allemaal even dierbaar. Allemaal raken ze mij direct, misschien het country deuntje het minst, maar ook dat zit gewoon goed in elkaar. De manier waarop 'Dixie Babylon' sleept, is ongekend goed. Als de band rockt zit er altijd een hook in het nummer dat direct verslavend werkt. In de teksten is het altijd opletten geblazen, want daar zitten altijd een paar zinnen in die een rake constatering zijn, uitermate geestig of anderszins opvallend.

Cracker als band lijkt geheel vergeten te zijn. Door mijzelf incluis, tot dat ik toch weer bij een van de cds uitkom. I heb er twee niet kwam ik achter. Ik ga eens op zoek of ze nog te krijgen zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cracker - Cracker (1992) 5,0

2 oktober, 11:31 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

The Undertones - The Undertones (1979) 4,5

2 oktober, 11:20 uur

stem geplaatst

» details  

The Undertones - True Confessions (1999) 5,0

Alternatieve titel: Singles = A's + B's, 1 oktober, 16:02 uur

True Confessions is de perfecte singles verzamelaar. Alles staat er op en laat horen hoe gevarieerd The Undertones waren, inclusief de groei die de band doormaakte van standaard punkbandje met hele leuke songs naar meer pop met soulinvloeden. Ook jammer dat het ophield in 1983 want mijn indruk is dat er meer in de band gezeten had.

Uiteindelijk is dat meer er wel gekomen nadat de heren minus Feargal, die het wel echt verbruid moet hebben bij de anderen, eenmaal van middelbare leeftijd weer nieuwe platen maakten en gingen toeren. Ik heb ze gezien, nog in het oude LVC dus zeker acht jaar geleden, waarschijnlijk veel meer. Dat was helemaal prima. De twee "nieuwe" platen ken ik overigens niet. De jongste is ook al weer 13 jaar oud lees ik net.

Op deze plaat hoor ik de lol die ze hadden in het maken van liedjes. Als ik zoiets als 'Mars Bar' hoor, dat work, rest and play komt rechtstreeks uit de Engelse/Australische reclame van lang geleden: "A Mars a day makes you work, rest and play", word ik zo enorm vrolijk. Veel meer heeft een lekker liedje ook niet nodig. Die brille, maar tegelijkertijd onschuld, is iets wat de band anders invulde op een prachtig nummer als 'Julie Ocean'. Ik heb overigens nooit geweten dat er een langere versie was. Op Hilversum 3 was het ook altijd zo voorbij in mijn herinnering, de paar keer dat het gedraaid is.

The Undertones scoorden volgens mij nul hits in Nederland. Toch een sterk teken dat "wij" hele slechte oren hebben waar het goede popmuziek betreft. Maar, hoe goed vond ik de band toen? Veel minder dan nu. Met mijn eigen oren was ook iets mis, al heb ik drie LPs in de kast staan. Alleen de eerste ontbreekt als ik het me goed herinner.

Met True Confessions, afgeprijsd gekocht begin jaren 00, schat ik, drong pas echt tot me door hoe goed deze band was. Die indruk is niet veranderd. Regelmatig speel ik hem met veel plezier af.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cracker - Greenland (2006) 4,0

1 oktober, 09:48 uur

stem geplaatst

» details  

Roger Waters - Us + Them (2020)

Alternatieve titel: Soundtrack to the Film by Sean Evans and Roger Waters, 1 oktober, 09:13 uur

Drie dingen.
1) De show in de Ziggo was geweldig. Van begin tot einde heb ik behoorlijk ademloos geluisterd en gekeken. Op basis daarvan geloof ik direct dat dit album ***** verdient.
2) Het album is totaal overbodig en zal ik dan ook niet aanschaffen. En, omdat ik me niet eens meer kan herinneren wanneer ik voor het laatst een dvd heb gekocht (en bekeken), zal ik Us + Them zeer waarschijnlijk ook in die vorm niet aanschaffen.
3) Roger Waters en playbacken? Het zou me niet verbazen. In 2006 zag ik de 'Dark Side Of The Moon' tour op het Arrow Classic Rock Festival (met volle maan die opkwam achter ons als publiek en in het volle zicht van Roger Waters die er ons op wees). Het verschil in kracht van zijn spreekstem, uitermate zwak, en de bulderende vocalen, deden bij mij het vermoeden reizen dat hij niet live zong. Daarbij denk ik ook aan een interview met Eric Clapton, waarin hij aangaf dat het hem zo zwaar viel om met Waters te spelen tijdens 'The Pros And Cons Of Hitchhiking' tour van 1984 ('85?). Ik was in Ahoy met het kapotte videoscherm. Waarom? Het grootste deel van de show was playback, omdat Waters bang was voor fouten en Clapton er dus af en toe voor spek en bonen bij stond te doen alsof hij gitaar speelde.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wax Chattels - Clot (2020) 4,0

29 september, 09:22 uur

Er is weinig in de wereld dat een nietsvermoedende luisteraar voorbereidt op Clot. Dat begint meteen in het eerste nummer, 'Glue'. Het is overdonderend, overweldigend en alles wegdrukkend. Met een drumpartij die meer weg heeft van mitrailleurvuur dan muziek. Het slaat alles tegen de grond aan, volledig plat, dat voor de voeten loopt. Zonder genade voor wie dan ook.

Clot als geheel trekt deze lijn door, maar nooit meer zo extreem. In het redelijk recente verleden heb ik een optreden bijgewoond van A Place To Bury Strangers, platgedrukt tegen de achterwand van de grote zaal in Paradiso en The Sweet Release of Death, in het Patronaat café, op gemiddelde afstand. Eigenlijk zijn dat de enige twee bands die ik kan vergelijken met Wax Chattels (Auckland, Nieuw Zeeland). Op dit moment zeg ik dat ik een optreden voorbij laat gaan. Te overweldigende sensaties.

Toch gaat de vergelijking deels mank. Ten eerste omdat Wax Chattels, tot mijn verbazing na alles wat ik hoorde, geen gitarist in de gelederen heeft. Bas, keyboards en een tweedelig(!) drumstel. En natuurlijk een stapel effectpedalen voor de bas. Daarnaast is Wax Chattels in staat om, laat ik het elementen van liedjes, te incorporeren in de herrie. dat onderdeel ontdekte ik zeker bij de eerst genoemde andere band niet. Er zitten ook meer punkelementen in de muziek en zeker in de manier van zingen.

Is Clot een goed album? Daar ben ik eigenlijk nog niet uit. Het is geweldig qua indruk en ik heb het al een aantal malen serieus beluisterd. Sterker, ik ga het ook aanschaffen binnenkort. En daarna zie ik verder. De sensatie om dit hard in de huiskamer te horen, alleen als ik alleen thuis ben, dat is wel zeker, is iets waar ik nu al naar uitkijk.

Twee leden van de band kwamen in 2016 bij elkaar om een lekkere pot herrie te gaan maken, waarna ze er een drummer bij zochten. Nou, missie meer dan geslaagd zou ik zeggen en er zit nog duidelijk progressie in ook ten aanzien van de debuutplaat, die ik vorige week voor het eerst afspeelde, dat in de Nieuw Zeelandse charts tot #7 reikte. Dat is pas echt verbazingwekkend.

Het bovenstaande in een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Jefferson Airplane - Crown of Creation (1968) 3,5

28 september, 11:17 uur

Na 'Surrealistic Pillow' en 'After Bathing At Baxter's' valt Crown Of Creation een beetje tegen. Tegelijkertijd bevat het een paar van de mooiste nummers die de band heeft opgenomen en deze keer is het Grace Slick die schittert in de ballades en niet Marty Balin. Zijn rol is duidelijk minder op de plaat. Of dat de reden voor de lagere kwaliteit is, durf ik niet direct te zeggen, maar het lijkt er wel op. De composities komen uit alle hoeken van de band. Dat zorgt voor veel variatie, klankkleur en lead zangers, maar gaat ook ten koste van de consistentie op deze plaat, waar ik dat bij de drie voorgaande platen minder storend vond.

'Lather' en 'Triad' zijn echter zo fenomenaal. Dat maakt de aanschaf van deze LP alleen al de moeite waard. Slick is echt in absolute topvorm hier. Mijn andere is 'Greasy Heart', zoals ook al door anderen genoemd. Toch is dat een zwakker aftreksel van songs als 'Wild Tyme' op 'After Bathing'. In algemene zin zou Jorma hier en daar een stapje terug gedaan moeten hebben. Hij is echt enorm aanwezig, hoe zeer ik ook een fan van zijn geluid in Jefferson Airplane en zij spel als geheel ben.

Al met al een stapje terug, maar als geheel nog steeds zeer de moeite waard. Hierna zou alles toch minder worden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mo - Mo (1980) 3,5

28 september, 11:11 uur

stem geplaatst

» details  

Kewi University of Swing - Terracotta Me, Baby (1983) 4,0

28 september, 10:55 uur

Gisteren heb ik mijn LP opgezet. Waarom 'Crown Of Creation' van Jefferson Airplane mij inspireerde hiertoe, kan ik met geen mogelijkheid uitleggen. Het gebeurde gewoon.

Wanneer ik de plaat voor het laatst heb gespeeld? Heel, heel lang geleden. Hij klonk nog steeds fantastisch overigens. Als ik op mijn herinnering afga, dan vond ik het grootste deel van de plaat toen helemaal niets. Kant 2 luisterde ik hooguit één keer naar, denk ik. Wat was de single die, ongetwijfeld de VARA, speelde in 1983? 'Little Asia'? Ik weet her niet meer. De eerste paar nummers vond ik leuk en daarna sloeg de verveling toe, zoals zo ontzettend vaak met LPs in de jaren 80 bij mij.

Enter 2020. Eigenlijk vond ik de hele plaat leuk. Ik hoorde hoe modern de plaat geweest moet zijn, omdat ik sommige van de geluiden nog steeds hoor in moderne nummers. Daarnaast hoe groot de invloed van Gruppo Sportivo en Frank Zappa op de Kewi's was. Het ligt er allemaal iets minder dik op dan bij Gruppo eind jaren 70, maar die humor in de muziek en liedjes zijn wel degelijk aanwezig. Dat maakte de plaat allemaal zeer verrassend voor me in 2020.

Hiervoor en daarna heb ik nooit meer iets van de band gehoord. Het was een duo uit Amsterdam, met Fay Lovsky die achtergrond vocalen verzorgde, als bekendste naam voor mij.

En wat de hoes betreft. Mij verbaast het nog steeds dat er nul vlekken lijken te zitten op de sjieke pakken die de heren aanhebben.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lou Reed - New York (1989) 4,5

28 september, 09:13 uur

Het was een hele tijd geleden dat ik New York afgespeeld heb. Zoals misschien voor meer mensen was het nieuws dat de plaat een re-release heeft gekregen een reden om hem weer eens af te spelen. De herkennismaking was een uitermate plezierige. Zoals meer mensen hebben aangegeven was New York een terugkeer naar een vorm die Reed lang niet had gehaald, Op 'The Blue Mask' deels en een van mijn favorieten, 'Coney Island Baby' 100%. Daar kon ik mij helemaal in vinden, al vond ik de up tempo nummers veruit de beste op het album.

Wat mijn waardering voor New York heeft verhoogd, is dat eigenlijk alle nummers mij nu goed tot uitzonderlijk goed bevallen. In 2020 ging het album opnieuw voor me open en dat was een verrassing. De harde nummers vind ik nog steeds even goed, maar juist nummers als 'Xmas In February' en 'Dime Store Mystery' vind ik nu ook enorm goed.

Op New York creëert Lou Reed een geluid, waarachter niemand zich kan verschuilen. Ook de songs zelf niet. Zwakke broeders zouden direct door de mand vallen. Of een song nu refereert aan The Velvet Underground of een meer jazzy invulling krijgt, er zit, vrijwel, geen ballast in. Droge drums, zalvende bas en in en uit elkaar meanderende gitaren. Dat is het. Alle songs zijn zo goed dat er geen enkele keer een wens is om naar iets anders te luisteren of gedachten die afdwalen.

Is New York het beste album van Lou Reed? Dat durf ik niet te zeggen. Daarvoor zou ik de andere kandidaten allemaal eens achter elkaar moeten beluisteren. 'The Velvet Underground', 'VU', 'Transformer', 'Lou Reed Live', 'Coney Island Baby', 'Magic and Loss', 'Songs For Drella' en natuurlijk 'New York'. 'The Blue Mask' zit daar niet bij, maar daar staan een paar geweldige nummers op. 'Berlin' is zo donker dat ik daar niet goed naar kan luisteren.

Moest ik ouder worden om het album echt te kunnen waarderen? Het heeft er alle schijn van.

En dan. In 'Sick Of You' figureren Donald Trump, wie kende hem in 1989 in Nederland?, de U.S. president zonder hoofd en Rudy Giuliani. Lou Reed als Nostradamus? Maar ook de tekst van 'Common Ground', is nu zo enorm actueel. De tekst spreekt nu veel meer tegen mij nu dan toen. Dat is redelijk uitzonderlijk.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Muck and The Mires - Take Me Back to Planet Earth (2020) 4,0

27 september, 09:48 uur

Als je kijkt hoe de band er uit ziet en hoe de muziek op het eerste gehoor overkomt, is het makkelijk om Muck and the Mires weg te zetten als een anachronisme of een pastiche van dingen die lang voorbij zijn. Dat doet echter geen recht aan een aantal kenmerken van de band.

Naast het feit dat de manier waarop Take Me Back To Planet Earth klinkt niet mogelijk was voor garage rockers uit 1966, is het niet moeilijk om te horen hoeveel aandacht er uit gegaan is naar de details op de plaat. De arrangementen zitten heel goed in elkaar. De leden van deze band zijn zeer waarschijnlijk veel betere muzikanten dan hun voorbeelden ooit waren of pas later werden.

De teksten zijn wel met hun tijd meegegaan. Dat maakt de titel van een aantal nummers al duidelijk. Wat zou iemand uit 1966 voor een gedachten hebben gehad bij en Zoom break up ? Iets met hard roepen uit het open raam van een auto die in volle vaart voorbij rijdt?

Het geluid op deze plaat is heerlijk, de songs zijn gevarieerd genoeg om zes nummers lang heerlijk mee te surfen op de geluidsgolven en zeker vier daarvan steken goed uit boven het gemiddelde dat dagelijks uit lijkt te komen in het jaren 60 garage rock segment. Dus, nee, er is niets nieuws onder de zon als je naar genre kijkt. Wat de nieuwe songs betreft ligt wel er een heerlijke, opzwepende nieuwe plaat.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pink Floyd - Atom Heart Mother (1970) 4,5

26 september, 12:49 uur

stem geplaatst

» details  

The Persian Leaps - Smiling Lessons (2020) 3,0

22 september, 09:23 uur

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, deze plaat houdt niet volledig over, al valt er genoeg te genieten voor fans van een stevige pot Britpop. The Persian Leaps is een duo, ooit eenmans-project, toen band en nu eenmans-project met behoudt van de bassist, uit Milwaukee. Twee heren van een iets gevorderde leeftijd die nog muziek maken samen en uitbrengen. De doorbraak is aan hen voorbij gegaan.

Daar brengt Smiling Lessons, omdat bandleider Drew Forsberg nooit goed lacht op foto's, geen verandering in. Zet de plaat op en direct kunnen de invloeden worden ontdekt. Het loopt van Small Faces de jaren 90 in met herinneringen aan Oasis en een beetje Teenage Fanclub. Het energieke 'PRN' zet direct de toon en knalt er lekker in. Dat energieniveau houdt de band moeiteloos vast, maar daardoor wordt het enigszins vermoeiend. Zeven nummers is precies genoeg. Dat zou een goede maat geweest zijn voor alle Oasis platen na 'What's The Story (Morning Glory)'.

Om tegenwicht te bieden, laat ik niet onvermeld dat Smiling Lessons ook heerlijke momenten kent waar in de sussen 2 en 4 de luisteraar om de oren vliegen, waarmee van die leuke, kleine melodietjes in nummers worden gecreëerd, die het bij mij doorgaans goed doen. Dat maakt Smiling Lessons tot een leuke plaat om af en toe naar te luisteren.

Kortom, een welkome plaat, maar hij komt met enige beperking in reikwijdte.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Fixkes - IV (2020) 4,0

Alternatieve titel: 4, 21 september, 09:01 uur

Ik meende mij te herinneren dat Fixkes een West-Vlaamse rapper was en dus voor mij echt niet interessant om waar dan ook voor naar te luisteren. Rap en ik gaan niet zo heel goed samen, wijst de ervaring uit. Waarom ik dan toch ga luisteren? Omdat iemand zo aardig is de plaat aan mij voor te leggen. Meestal probeer ik dan toch snel een eerste indruk te krijgen.

Meteen bij de eerste tonen was ik verbaasd. Hoor ik nu gitaren? En er wordt gezongen, in een sappig, maar goed verstaanbaar Vlaams dialect. Met andere woorden, ik ging maar eens verder luisteren. De kennismaking met Fixkes' vierde album was onderweg.

Zo werd deze kennismaking ook een confrontatie met mijn vooroordelen, want laten we wel wezen, wie enkel afgaat op de mening van anderen, ontdekt zelf nooit iets. Toch doet een omschrijving in een krant of gespecialiseerd, gerenomeerd tijdschrift er wel toe. Als ik daar al niet meer op af kan gaan!?

IV Rockt er juist goed op los, zonder een rockplaat te worden. Gitaren, vette drums en bas vormen wel de basis van wat Fixkes presenteert aan de wereld. Sam Valkenborgh zingt op een manier die mij eerder doet denken Plastic Bertrand (of wie 'Ca Plane Pour Moi' ook echt heeft ingezongen). Dat is maar een kant van IV. In 'Dardennen', gebracht alsof de Ardennen vreselijk cool zijn: "Dardennen Yeah!", rapt Valkenborgh over de Belgische landstreek, in 'Frank Sinatra van Cake II' wordt vol gevoel gezongen (en wat ironie toegevoegd).

In 'Dardennen' mixt Fixkes rustig een oud synth disco geluid met een banjo. Het geeft maar aan hoe breed in het geluidspalet de band durft te gaan. De variatie maakt het album geregeld een klein feestje om naar te luisteren. Ook al schuift het oude orgeltje in 'Frank Sinatra Van Cake" op richting camp, het werkt fantastisch in mijn oren. Dat de licht punkende versie zwaar contrasteert met de zoete ballade, met uit de bocht gierende gitaarsolo, 'Frank Sinatra Van Cake II', laat zien dat één versie van een nummer eigenlijk onzin is. Beide stijlen werken prima, al heb ik een sterke, persoonlijke voorkeur voor de eerste.

Zo valt er oprecht veel te genieten op IV. Kortgezegd bevallen alle nummers me goed tot beter. Met IV laat Fixkes zien hoe breed het muzikaal uit de voeten kan en tegelijkertijd kwaliteit kan leveren. Als Fixkes ooit een rapper was, dan is hij dat niet meer. Pop, ja. Rock, ja. Rap, nou, eventjes.

Deze recensie staat ook op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Silverbacks - Fad (2020) 3,5

19 september, 11:06 uur

Ook mijn recensie bevat de woorden water en Dublin, evenals dat Silverbacks dicht aanschuurt tegen de ook uit de Ierse hoofdstad afkomstige bands The Murder Capital en Fontaines D.C. en daarboven op de termen alternatieve rock met punky edges. We zijn het eens met elkaar. Tel daar de praatachtige zang bovenop en we kunnen spreken van een stroming in Dublin.

Toch is er voldoende dat Silverbacks onderscheid. Het meest opvallende is als bassiste Emma Hanlon de zang overneemt van gitarist Daniel O'Kelly. Ineens zit er meer licht en ruimte in de band, want Hanlon zingt op een dromerige wijze, in tegenstelling tot de wat nasaal en verveeld klinkende O'Kelly. Zijn stem past overigens prima bij de songs, dus geen klachten over zijn klankkleur overigens.

Ook met de variatie en daardoor de dynamiek zit het goed op het album. Geen moment heb ik de neiging om iets anders te gaan doen. Sterker, ik denk er serieus aan om het album aan te schaffen en zo beter te gaan leren kennen. Het is een verdieping die deze plaat verdient. Daarmee schaart Silverbacks zich ook in het bovenstaande rijtje.

Wat mij in het geheel niet stoort en dat is wel eens anders, is dat veel nummers allerlei herinneringen ophalen aan eerdere bands en nummers. Dat kan soms uiterst irritant worden, met name als er in mijn oren te weinig of geen eigenheid in een plaat lijkt te zitten. Daar is bij Fad geen enkele sprake van. Gewoon een prima, alternatief rock plaatje met een punky edge en vol lekkere nummers.

Voor nu een voorzichtige score, maar ik sluit niet uit dat die omhoog gaat in de komende tijd. Eerst eens wat meer luisteren of die verdieping er gaat komen.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Apneu - Silvester (2020) 4,0

16 september, 10:56 uur

Amsterdamse band Apneu slingert een album de wereld in dat uiterst direct is. De totale alternatieve rock en roll beleving wordt maximaal gepresenteerd. Voor deze plaat toog de band naar Stuttgart om daar op te nemen met producer Ralv Milberg, bij mij vooral bekend door de uiterst prettige (punk)rock platen van Die Nerven.

Samen hebben ze een manier gevonden om zonder weinig compromissen te sluiten in het spelen en het geluid toch een uiterst toegankelijke plaat te maken. Toegegeven, voor hen die van een stevig potje alternatieve rock op zijn tijd houden. Alle anderen zullen waarschijnlijk snel uitstappen en iets anders gaan luisteren. Het is duidelijk dat op Silvester de vijl die alle hoekjes plat maakt en de rondjes echt rond, in Amsterdam is achtergelaten of door Milberg uit het raam gegooid.

Het gevolg is rock, rock en nog eens rock, die aantoont dat er in Apneu een goede songschrijvers en -uitvoerders zitten. Hoeveel herrie de band ook produceert, het liedje is nooit verdwenen. Door af en toe te doseren, zit het met de dynamiek op de plaat helemaal goed en dat maakt hem duidelijk beter. Af en toe moest ik denken aan de eerste twee platen van Maxïmo Park, maar wat die band live wel aandurfde, doet Apneu ook op plaat: het totale feestje bouwen.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Deep Purple - Whoosh! (2020) 4,5

15 september, 15:43 uur

Neil Peart & ricardo. Vandaag kwam mijn exemplaar in huis en heb hem rond het koken eens heel hard aangezet. Ik ben het eens als we concluderen dat Whoosh geen classic rock is, zoals we het zijn gaan noemen met dank aan Arrow. Maar rock is het zeker wel. Er zitten referentie genoeg in naar ouder werk, zoals solo's die vergelijkbaar zijn met Jon Lord's werk in 'Woman From Tokio' bijvoorbeeld, toch wel een heel echte favoriet van me. Daarnaast is het aan Bach, houd me t en goede, ik ben helemaal geen kenner, refererende keyboard werk van Don Airey toch zeker op Lord niveau te noemen. De eerste luistersessies op mijn stereo en niet als stream bevallen me heel erg goed. Daaraan toevoegend, gelukkig is het geen classic/hard rock meer. Het zou suggereren dat de band 45 jaar heeft stil gestaan. Whoosh toont aan dat dat niet zo is. Sterker, dat 70 plussers nog een heel overtuigend potje kunnen rocken.

De stem van Ian Gillan is veel om te doen. In mijn oren doet hij het heel goed. Hij weet precies wat hij niet meer kan en ook wat wel. Dat laatste doet hij heel erg. Ik denk dat hij vergeleken moet worden met Robert Plant, die haalt zijn Led Zep uithalen ook niet meer en blijft er dus van weg door bijvoorbeeld niet meer met Page on tour te gaan.

En Hans Brouwer, dank voor de tip. Zodra ik 'Burn' tweede hands zie staan, gaat hij mee naar huis. Ik ben heel benieuwd en wacht tot ik de plaat "echt" kan draaien zoals het hoort.

Kortom, ik blijf er bij, Whoosh is een echt goede plaat en ik sluit een extra halfje binnenkort niet uit.

» details   » naar bericht  » reageer  

Asaf Avidan - Anagnorisis (2020) 4,0

15 september, 08:58 uur

Het heeft er alle schijn van dat Asaf Avidan voor altijd een one hit wonder in Nederland zal blijven en dan nog met dank aan een Duitse remixer, Wankelmut. Tijdens een optreden op het Haarlemse Bevrijdingspop in 2013 viel me al op dat de man meer te bieden heeft dan alleen dat ene nummer, ook al suggereerde de live versie van Joost mag weten hoeveel minuten anders. En daarna vergat ik hem. Dus nooit iets anders gehoord.

Recentelijk viel Anagnorisis op mijn digitale deurmat. Met enige scepsis zette ik de plaat op en was direct geïntrigeerd. Hier gebeurde heel veel. Misschien een aantal dingen die aan de rand van mijn muzikale smaak zitten, maar opvallend vaak bleven nummers aan de goede kant zitten of bleken zelfs behoorlijk in het midden thuis te horen.

Alles Asaf Avidan begint met zijn stem. Een wonderlijke mix van vrouwelijkheid, helium inademen en een onbehagelijke onbestemdheid. Des te opvallender is dat op Anagnorisis een heel breed palet aan stemmen te horen is -en het is allemaal Asaf Avidian. Dat gevoel had ik al, vraag me niet waarom, maar het blijkt zo te zijn. Een bewuste keuze zegt hij zelf. Kortom, hij blijkt ook een "normale" stem te hebben, meerdere zelfs.

Anagnorisis, een Aristotelisch begrip, is een opvallend volwassen en uitgebalanceerde plaat. Diverse invloeden zijn subtiel verwerkt in de nummers, waar traditie en elektronica met elkaar in evenwicht zijn. Avidan verstopt zijn inspiratiebronnen niet, maar heeft hen zich eigen gemaakt. Zo kun je jaren tien "hey ho (of omgedraaid) muziek" verbonden horen worden met de sfeer op Bowie's 'Black Star' in het prachtige 'Earth Odyssey'. Later ook iets als Billie Eilish en dat gaat me maar zo zo af. Als geheel echter is Anagnorisis in balans. Een heel mooie plaat.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Jess Williamson - Sorceress (2020) 4,0

11 september, 21:57 uur

stem geplaatst

» details  

Porridge Radio - Every Bad (2020) 5,0

11 september, 09:30 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Everything Everything - RE-ANIMATOR (2020) 3,5

11 september, 08:51 uur

Na zeven jaar geen Everything Everything, het was of niet leuk genoeg of aan me voorbij gegaan, nu Re-Animator. Als ik mijn recensie uit 2013 van 'Arc' teruglees, merk ik dat precies dezelfde woorden in mij opkomen bij het beluisteren van Re-animator als toentertijd bij 'Arc'. Stilstand? Wellicht, maar niet op een vervelende manier. De meeste tracks op dit album luisteren heel prettig weg, al liggen een aantal invloeden er te dik bovenop. Daarnaast is een band als Django Django, maar ook Alt-J Everything Everything keihard voorbij gevlogen en op kop gebleven. Zoals ik hier boven al schreef staat op dit album beslist geen kraker als 'Giants'. Als laatste namen gooi ik Radiohead/Thom Yorke en David Bowie er even in.

Al speelt Everything Everything in mijn oren in een lagere divisie dan de eerder genoemde acts, het album scoort zeker positief. Er valt veel te ontdekken op het album. Eindeloos veel geluidjes en melodietjes. Wat niet bevalt is de vocal pitching, maar valt mee te leven. De meeste liedjes overtuigen dus, zeker na meerdere luisterbeurten.

Bij 'Arc' eindigde ik mijn recensie met de woorden dat het album een muzikaal avontuur is en dezelfde woorden wil ik hier herhalen. Re-Animator is een album dat de luisteraar de kans geeft om in het album te groeien, simpelweg omdat er meer gebeurt dan in een paar luisterbeurten prijs kan worden gegeven. Met recht een muzikaal avontuur dat het album met de luisteraar aan kan gaan dus. Er is hoop coldwarkids. Wie weet zit er zelfs een promotie in met de tijd naar die hogere divisie.

De release van het album werd drie weken de tijd in geduwd. Daardoor zag ik de Classic Album aflevering met Tears For Fears tussen 21 augustus en nu. Dat leidde tot nog een inzicht, maar daarvoor mag je verder lezen op WoNoBloG, waar de Engelstalige recensie staat waar dit stuk een bewerking van is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Declan McKenna - Zeros (2020) 3,5

7 september, 09:12 uur

stem geplaatst

» details  

Oh Susanna - Sleepy Little Sailor (2001) 3,5

6 september, 13:55 uur

Er is een nieuwe versie op de markt gekomen met een aantal akoestische bonustracks. Ik kende het album niet, al was de naam Oh Susanna wel eens voorbij gekomen in de afgelopen jaren (de zangeres en niet het vaak gecoverde banjonummer). Zover ik weet, heb ik nooit iets van haar gehoord en zeker niet in bezit.

Eigenlijk beviel Sleepy Little Soldier me vanaf de eerste noot. Niet dat het album uitzonderlijk bijzonder is of Oh Susanna een zangeres die ver boven het maaiveld uitsteekt. Nee, gewoon omdat de plaat bij mij de juiste snaren raakt. De composities zijn prettig, de zang goed en de begeleiding steeds met de juiste accenten.

Ik kan niet uitleggen waarom de ene zangeres in het country/singer-songwriter/folk segment me bevalt en veruit de meeste niet. Natuurlijk, stem, de persoonlijke perceptie van kwaliteit en te country, maar dat verklaart lang niet alles. Oh Susanna, of eigenlijk Suzanne Ungerleiter, valt zonder moeite naar de juiste kant.

Ik begrijp dat het bovenstaande nu niet hemeljuichend uitnodigt om te gaan luisteren, maar als je van dit soort muziek houdt zou ik het zeker doen. Sleepy Little Sailor is gewoon een heel prettige plaat, met een zeer smaakvolle cover van Otis' 'I've Got Dreams To Remember' als kers op de taart.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Rolling Stones - Goats Head Soup (1973) 4,5

5 september, 12:33 uur

Goat's Head Soup was na 'Black And Blue' mijn tweede Stones LP in 1976. Cadeautje van mijn broer. Eigenlijk had ik de plaat al jaren niet gedraaid en werd door de heruitgave en de twee nieuwe songs getriggerd de plaat weer eens op te zetten. Het werd een zeer aangename herkennismaking.

Eerst 'Criss Cross' en 'Scarlet'. Allebei goede Stones middenmoters, duidelijk nooit afgemaakt. Allebei de nummers hadden op het origineel kunnen staan en alles liever dan 'Dancing With Mr. D.'. Al heeft dat nummer zeker zijn momenten.

Goat's Head Soup is wel af. Aan de productie en het geluid is heel veel aandacht besteed. Veel meer dan aan 'Exile ..'. De albums zijn daarom ook niet echt vergelijkbaar. Daarvoor komt 'Sticky Fingers' meer in aanmerking en dan scoort 'Goat's Head Soup' helemaal niet slecht. Allebei hebben een killer eerste single, hoe verschillend ook, maar is Goat's experimenteler. Juist 'Hide Your Love' is geweldig, 'Winter' prachtig en '100 Years Ago' heel krachtig. Met 'Star Star' staat er ook nog eens een geweldige Chuck Berry kloon op het album.

Er is echter een ultiem kenmerk aan deze plaat en dat is de rol van de keyboard spelers. Het spel van Nicky Hopkins in fenomenaal. Men mag van 'Angie' vinden wat men wil, maar het is wel de ultieme ballad, met zo'n grote rol voor Hopkins dat het bijna onwerkelijk is dat de man geen lid van de band is. Billy Preston is op de orgel(achtige) instrumenten zeer onderscheidend, terwijl Ian Stewart zijn boogie woogie er tweemaal uit mag gooien. De toetsenisten zijn, met Mick Jagger, de helden van deze plaat.

Dat maakt Goat's Head Soup een afwijkende Stones plaat, maar wel een op een hoog niveau. Ik heb er met heel veel plezier naar zitten luisteren.

"De grote vier" moeten er van mij altijd al vijf zijn. 'Get Your Ya-Ya's Out' uit 1970 is in mijn ogen voor altijd de ultieme live Stones plaat. Het is nooit ruiger en beter geworden. Wel veel en veel gelikter door iedereen die mee kwam spelen later. Van dat niveau staat Goat's Head Soup helemaal niet ver vanaf, blijkt nu. Ik denk meer dat het de schrik van de rockrecensenten in 1973 was dat ze naar 'Angie' moesten luisteren en het de grootse Stones hit ooit werd; tot dat 'Paint It, Black' die rol overnam door 'Tour Of Duty' eind jaren 80., begin 90. Er is helemaal niets mis met deze plaat en zelfs hoor ik de smerigheid van 'Dancing With Mr. D.' in 2020. Vooruit, zelfs dat nummer mag blijven.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Sophie Hunger - Supermoon (2015) 4,5

4 september, 09:31 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Sophie Hunger - Halluzinationen (2020) 4,5

4 september, 09:17 uur

Ik volg Sophie Hunger sinds eind 2012, misschien januari 2013. Sinds die tijd zijn er vier albums voorbij gekomen en heb ik haar talrijke keren zien spelen en mij eigenlijk telkens verbaasd dat de stap naar een grotere zaal niet gezet kan worden. Zowel platen als optredens zijn zo goed.

Ook viel mij op dat Sophie Hunger zich met de plaat ontwikkelde en een andere kant van haarzelf laat zien. Dat is op Halluzonationen, een Duitse titel. Geeft dat aan dat zij een doorbraak buiten Duitstalige landen heeft opgegeven?. niet zo. Mijn indruk is dat zij terugkijkt op haar inmiddels 14 jarige carrière en zich door haar verleden heeft laten inspireren.

Dat gebeurt dan ook op grootste wijze. Nummers met een spookachtige kwaliteit komen voorbij, mysterieus, maar zo goed. De elektronica komt van stal, maar er is ook gewoon Sophie, haar instrument en de opname studio. Met een overkoepelend verhaal: (van mij dan) het is zo goed. Halluzinationen is consistent, intelligent en lijkt bijna meer dan alleen muziek. Het heeft een eigen sfeer en die is muzikaal gezien spannend. Wat komt er nog meer?, vroeg ik mij bij een aantal nummers af. Het soort plaat waar ik over 20 jaar nog een nieuw geluidje of instrument in kan ontdekken, gewoon omdat mijn gehoorfocus er nooit bij gelegen heeft.

Met haar nieuwe plaat lijkt de Zwitserse diplomatendochter een pas op de plaats te maken. Ze maakt echter opnieuw een reuzenstap.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer  

Nick Cave & The Bad Seeds - Dig, Lazarus, Dig!!! (2008) 4,5

3 september, 09:41 uur

Wat luisterbeurten verder kan ik alleen maar concluderen: wat een geweldige plaat. Hier wordt heerlijk hard gerockt en Cave heeft zoals Dylan in (een van) zijn topjaren enorme stukken tekst nodig om zijn verhaal te vertellen. Qua muziek zijn er steeds vondsten die er bij mij goed ingaan, terwijl de gitaar in tegenstelling tot de drie laatste platen, echt zijn werk mag doen. Ja, gouden greep deze aanschaf.

» details   » naar bericht  » reageer  

Squirrel Flower - I Was Born Swimming (2020) 3,5

1 september, 08:53 uur

Meestal zet ik Spotify direct af als ik klaar ben met een plaat. Maar, als ik die plaat verder nog niet ken, kan het voorkomen dat er een nummer in dezelfde stijl voorbij komt. En heel af en toe ontstaat er een prikkeling in mijn brein die zegt: opletten. Dat was het geval toen 'Red Shoulder' van Squirrel Flower voorbij kwam.

In de dagen daarna ben ik de plaat vaker gaan afspelen en inmiddels staat hij op de nominatie om aangeschaft te gaan worden. Wat mij aanspreekt is de enorme lading die de plaat meekrijgt door de sfeer. Deze plaat is zo enorm ruimtelijk opgenomen. Zelfs de grootste marmeren badkamer lijkt nog te klein te zijn voor dit geluid. Er zit zoveel reverb en delay op dat Ella O'Connor Williams, de artiest achter de naam Squirrel Flower, de hele wereld lijkt in te nemen. Dat resulteert in een droomachtige toestand. Voor de oudere lezer, special agent Cooper in de 'Red Room'. Zoiets.

Dat zou allemaal niet interessant zijn, als de muziek niet goed is. Nu, de meeste nummers zijn meer dan o.k. Sterker het intrigeert enorm. Dit alles komt wel met een waarschuwing. Wie niet echt naar I Was Born Swimming luistert, zal niets horen. Op een enkele, welkome, uitbarsting na, 'Honey, Oh Honey', van nog geen twee minuten, is het heel rustig. Dat vergt aandacht en dan komen vele details naar voren. Je wordt echt beloond voor je tijd.

Voor wie Squirrel Flower wil kunnen plaatsen. Ze toerde voor de opnames van deze plaat met Soccer Mommy en Adrienne Lenker, nam op met de producer van laatstgenoemde, Gaby Wax. Persoonlijk vind ik deze plaat beter dan die van de twee voornoemde zangeressen.

Op dit moment nog een voorzichtige 3,5*, want ik wil zien of het album nog kan groeien.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

» details   » naar bericht  » reageer