stem geplaatst

stem geplaatst

En zo kwamen de Stones blind uit de platenkast getrokken. Zo zorg ik ervoor platen te draaien die altijd worden overgeslagen. Voor het eerst sinds echt heel erg lang. Als geheel viel het niet echt tegen, maar overall voor de Stones een matig album, met een paar uitschieters. Ik heb 'She Was Hot' altijd top gevonden. Die stukken waar het Jagger de zanglijnen als het ware verlengt zijn geweldig. Een 'Respectable', maar dan zonder de punk invloed van 1978. 'Undercover Of The Night' is een vooraankondiging van de richting die Jagger solo op ging. Het is een sterke single. 'Too Much Blood' zit ook heel goed in elkaar. Is het Keith nummer op deze plaat de laatste de hij uptempo doet? Mijn gevoel zegt ja, maar ik heb het niet uitgezocht. Het slotnummer is echt afgrijselijk. Een heel slecht aftreksel van 'Heaven' op 'Tattoo You', wat ik daar het minste nummer vind. Overall een 6+.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik heb een LP met maar een aantal van deze nummers. Ik ken Jaap Fischer van een EP met zes nummers die mijn oom Ben had. Ik mocht er eigenlijk niet naar luisteren, want daar was het veel te schandalig voor. Een zeer slechte invloed op een broze kinderziel. "Omdat ik zo vervloekt veel je hou". Ik bedoel maar. Het is ook niet meer goed gekomen . De EP heb ik sindsdien geërfd. De LP heb ik daarvoor ooit bij V&D uit een uitverkoopbak geplukt.

Het is uit de tijd gevallen, knullig, muzikaal een beetje matig, etc., allemaal waar, maar tegelijkertijd is het prachtig mooi. De meeste nummers zijn goed en hebben leuke, originele plottwisten, zoals Jan Soldaat, Cipier en Het Veerse Gat. Ik betrapte mezelf een paar keer in lachen uit te barsten, toen ik de plaat blind uit de kast had getrokken. Iets wat ik regelmatig doe, om buiten de geplande platen te luisteren. Het is deels vroeg jeugdsentiment, die zes nummers, maar toch ook gewoon goed genoeg om 60 jaar later nog steeds naar te luisteren.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Twaalf jaar en een week na mijn bovenstaande commentaar. Het lot van alle platen in een grote verzameling is dat hij op een gegeven moment niet meer uit de kast komt en zeker niet als de plaat ook nog een overtroffen wordt door de opvolger, in dit geval 'Another Place'.

Ik heb daar op het volgende gevonden. Geregeld trek ik een plaat blind uit de kast en probeer hem op te zetten zonder te kijken naar hoes en label. Met deze lukte het voor 100%. Herken ik het dan ook? Het begon instrumentaal, maar ik had geen idee. Wel kwam er kort een Pink Floyd associatie boven. (zie hierboven.!) Na een paar minuten, dacht ik, dit is Nederlands en aan het einde van 'Alaska', Maggie Brown! Gelukt dus. Ik herinnerde me een optreden van de band in Haarlem bij Stiels, waar met 'Alaska' begonnen werd. Het optreden was toen al geslaagd.

Opnieuw was ik behoorlijk onder de indruk van de plaat. Wel iets minder dan in 2014. Daar is 'Another Place' wel debet aan, omdat ik weet dat het nog beter kan. Toen niet. Inmiddels is het al acht jaar stil rondom Maggie Brown. Drie leden speelt nu onder de naam Mountaineer samen. De kwaliteit is zeker zo hoog.

Ik ben het volledig met O.B.B. eens. Dit zou een klassieker in de Nederpop moeten zijn.

Blind kwam Once upon A Time uit de kast. Na afloop zag ik, voor drie gulden tweedehands gekocht in 1994. Het begon met 'Oh Jungleland' en ik twijfelde heel even, U2? Nee, teveel synths. Bij de stem wist ik het, maar nog niet welke plaat van SM. Ik heb er vier op LP, denk ik. De plaat ging er moeiteloos in, van voor naar achter. De hits staan allemaal nog overeind en de rest is ook prima. Een knieval voor de commercie? Who cares, als je zo'n sterke plaat aflevert.

Als ik me goed herinner had de buurjongen aan de overkant, Johan, deze plaat en ik dus de TDK cassette. Echt goed vond ik de plaat toen niet. De twee hitsingles uit 1976 die kwamen wel binnen. Toen mensen hun LPs weg gingen doen in het begin van het cd tijdperk, zal ik de plaat voor een paar gulden gekocht hebben. Gisteren kwam hij uit de kast, blind getrokken, zoals ik geregeld doe. Ik vond Dreamboat Annie beter dan ooit tevoren.

Wat me in 2026 opviel, is de Led Zeppelin invloed. Led Zep kende ik in de jaren 70 alleen van singles en toen ik geld verdiende was de band hopeloos uit. Pas eind jaren 90, begin 00 heb ik dat gat gevuld met CDs en rond 2020 nog eens op LP. Juist die kennis maakte wellicht dat ik nu pas hoorde hoe goed de akoestische nummers van Heart zijn. Hoe rijk de arrangementen en het spel. Eigenlijk is bij tijd en wijle de stem van Ann Wilson de zwakke schakel omdat ze de rauwe rock diepte net niet heeft.

Hoe goed het nummer ook is, 'Magic Man' klinkt duidelijk gedateerd. 'Crazy On You' niet, wat ik ook veruit het betere nummer vind overigens. De rest kwam zo goed binnen. Ik twijfelde daarom tussen 4,5 en 5*. Voor nu de eerste, maar wie weet.

Toen mijn vrouw zei: "zou 'België' wat voor de band zijn?", haalde ik de LP uit de kast om het nummer eens lekker hard tijdens het koken af te spelen. "Lijkt me wel", antwoordde ik ruim zes minuten later. Vandaag de plaat weer eens helemaal gespeeld. Voor mij heeft het album niets aan kracht ingeboet. De synths en het geluid van de lead gitaar plaatst de muziek wel in het begin van de jaren 80, maar totaal niet hinderlijk door de kracht van een aantal nummers.

Het titelnummers komt natuurlijk nog steeds met een zekere regelmaat voorbij, maar dat geldt ook voor 'Vriendschap'. Dat blijft voor mij toch wel een van de sterkste ballads van de 80s. Verrassend was het nummer 'Alleen', het enige nummer die ik eigenlijk vergeten was. Dat lijkt me toch een overblijfsel uit een punkperiode van net daarvoor waar de band wellicht doorheen is gegaan.

'Hou Van Mij', 'In Het Leven', 'Gijzelaar', het blijven goede nummers, zoals eigenlijk de hele plaat sterker is dan ik vooraf dacht. LPs niet wegdoen, het blijft toch een van de betere beslissingen in mijn leven.

Met mijn blind uit de kast trekken van LPs actie, kwam vandaag deze tevoorschijn. Mijn favorieten zijn altijd, 'Troubadour, 'Shades' en 'Grasshopper' geweest. Op die laatste twee kwam ik echt binnen met JJ Cale. Really zal ik in een uitverkoop bak bij de goede oude V&D gekocht hebben aan het stickertje op de hoes te zien.

Het album speelt gewoon heerlijk weg. Typisch JJ Cale, van voor naar achter en terug. Heerlijk laidback en schijnbaar zonder a worry in the world. Ik kan werkelijk niets negatiefs over het album zeggen. De variatie tussen de nummers onderling zorgen ervoor dat Really niet voortkabbelt, al zal dat bij oppervlakkige beluistering misschien zo lijken. En is dat verraderlijk lijkende voortkabbelen niet zijn sterke punt?

Kennelijk viel het album me destijds wat tegen, want ik kan me niet herinneren wanneer ik het album voor het laatst speelde. Geheel ten onrechte, zo blijkt in 2026.

Dit is toch wel mijn favoriet van alle Roxy Music albums. Het broeierige en vaak saaie is er uit en heeft plaats gemaakt voor anders uitgewerkte songs, maar is ook nog niet door de gladschaafmachine van Bryan Ferry gehaald. De single 'Love Is The Drug' is nog steeds enorm goed. Broeierig en muzikaal uitgewerkt en met 'Both Ends Burning' heeft de plaat mijn absolute Roxy Music favoriet in handen, die op het 'Viva!' live album nog een slagje beter is uitgevoerd. Tijd om het album vaker te draaien.

De plaat kwam blind uit de kast en het duurde even voordat ik band raadde. Het was de samenzang die het weggaf. Voor mij het unieke element van de Little River Band. Tien nummers lang herkende ik helemaal niets. Op alle andere LRB LPs die ik heb, ik schat vier, staat er wel minimaal een. Dus dan moest het het tweede album zijn, waarvan ook de naam me niet te binnen schoot.

After Hours is een plaat vrijwel zonder uitschieter, wel met een enkele dip. Die samenzang is fantastisch en maakt dat ik het einde van plaat moeiteloos haalde. Toch zal ik dit album niet vaak meer opzetten, ook nooit gedaan overigens. Geef mij 'First Under The Wire' maar en die ene single 'It's A long Way There'. Die LP heb ik dan weer niet.

Vandaag een halve ster erbij gedaan. Wat Mo toch wel uniek maakt in het postpunk (voor het gemak noem ik het maar zo) tijdperk is dat alles zo'n vrolijke uitstraling heeft. Synths kunnen ook speels en vrolijk klinken. Kwam daar maar eens om bij al die Engelse bands die zo zwaar gepusht werden in 'Oor' destijds, waardoor ik het blad uiteindelijk zo'n 10 jaar niet las. Mo is echt anders.

Ik zal direct toegeven dat ik The Jayhawks al een jaar of 20 uit het oog was verloren. Ook de oude platen liggen stof te vergaren in hun cd hoesjes. Nadat ik een prettige single had gehoord, ben ik ook naar het album gaan luisteren en mijn reactie was al snel, ik voel hetzelfde als toen ik 'Hollywood Town Hall' en 'Smile' voor het eerst hoorde. Kortom, Sanctuary Park kan een favoriet worden van deze band.

Het album begint overigens met een stevige referentie aan The New Pornographers. Dat "oh-oh" en de strakke manier van spelen geeft het duidelijk weg. Daarna ontspint zich een typisch The Jayhawks album met country, country rock en een beetje pop. Prachtige samenzang achter de stem van Gary Louris die toch duidelijk ouder begint te klinken. Samen is het overigens ontzettend mooi. Maar ook degelijk, ietwat voorspelbaar en geregeld netjes binnen de lijnen kleurend.

De band komt weer deze kant uit, maar daar ga ik niet bij zijn. Ooit heb ik de toegift niet afgewacht en besloten de trein naar huis te nemen. Ik vond het dodelijk saai live daar in Tivoli. Daarin is de band wel uniek voor mij.

Ik heb geen idee meer waarom ik dit album ooit heb gekocht. Het stond flink afgeprijsd en eenmaal thuis vond ik er helemaal niets aan. Vandaag kwam hij "blind" uit de kast. Er wordt inderdaad heel goed gemusiceerd Madjack71, maar compositorisch vind ik de meeste nummers ronduit zwak en veel is wel erg glad gestreken. Dat het publiek uit zijn plaat gaat, snap ik heel goed, want het swingt zeker.

Er kwam wel een verrassing voorbij. Zo af en toe komt er ergens wel eens een instrumentaal nummer voorbij en dat ik denk wat is dit ook al weer?, maar niet in de gelegenheid ben om er Shazam op los te laten. Pick Up The Pieces dus. 2 1/2 * derhalve.

stem geplaatst

Ik had niets met Phoebe Bridgers. Beide albums kon ik niets respectievelijk heel weinig mee. Enter Lost Weekend. Meteen bij de eerste noten was het raak. Normaal gesproken gruw ik behoorlijk van zo'n elektronisch vervormde stem, maar hier niet. Wel valt me op dat ze op deze manier flink wat afstand schept tussen haarzelf en de luisteraar en dat in veel nummers blijft doen in de wijze van haar presentatie/zang. Wellicht een van de redenen dat een nieuwe plaat zo lang duurde? Afstand creëren? Tegelijkertijd lijkt er, enigszins paradoxaal, veel intiems gedeeld te worden. De combinatie voor mij werkt volkomen. Ik ga voor het eerst een Phoebe Bridgers album aanschaffen. (boygenius heb ik wel.)

Ik was gestopt met luisteren naar nieuw werk na 'Blunderbuss'. En eerlijk gezegd speel ik ook niets ouds meer de laatste jaren. 'Seven Nation Army' komt altijd wel eens voorbij en dat is prima. Toch ben ik naar dit album gaan luisteren, nadat een sterke single onder mijn aandacht kwam. Het moet gezegd. Het klinkt allemaal heel vertrouwd, spetterend en geïnspireerd, maar toch raakt het me niet echt meer. Daarvoor heb ik de "truuk Jack White" te vaak gehoord. Wat resteert, is een prima album dat ik nog wel eens op zal zetten, maar niet meer dan dat.

Wie anders dan erwinz hier boven bracht mij op het spoor van Reb Fountain. Dankzij de inmiddels goede contacten bij Flying Nun, al is dit album bij een ander label verschenen, lukt het mij om de muziek van Reb Fountain en vele andere Nieuw Zeelandse artiesten tijdig te kunnen luisteren. En niet te vergeten als hoogtepunt haar concert in Paradiso in het voorprogramma van Marlon Williams.

Met Water For Gasoline scoort de Nieuw-Zeelandse opnieuw hoog. Wel vind ik dit album directer klinken dan met name 'Reb Fountain' en 'Iris'. Dat magische sfeertje dat over haar muziek werd heen gelegd is min of meer verdwenen. Dat maakt dat het album nog meer om de zangstem van Reb Fountain draait en dat is een prima zaak.

Haar teksten zijn ook directer, zoals openingsnummer 'Good People' meteen duidelijk maakt. "Good people stare the facists down", zingt ze en je helpt het haar hopen. Met vocale hulp van Jazmine Mary en Tami Nielson wordt het nummer naar nog hogere sferen gebracht.

In het titelnummer kwam bij mij een geheel andere vergelijking boven, Bob Dylan. Een nummer dat objectief gezien voortkabbelt, maar door de voordracht en teksten een eigen leven gaat leiden en tot een song van grote proporties uitgroeit. Iets waar Dylan ook in uitblinkt in zijn beste songs.

Het wordt tijd dat meer mensen in Nederland deze geweldige zangeres oppikken. Reb Fountain is de naam.

Top plaat, wederom. Met 'Divine Intervention' heeft de band er een echte klassieker bij in mijn oren. Een 'Respectable' dat uitgroeit tot een echt nummer en niet een rock and roll tossaway van goede kwaliteit. Wat de twee albums met Andrew Watt aantonen, is dat hij geen genoegen neemt met het eerste idee. De mannen worden uitgedaagd en dat levert een hogere kwaliteit en intensiteit op, een scherper geluid en dus betere/beter uitgewerkte songs. Net als 'Hackney Diamonds' speel ik Foreign Tongues met heel veel plezier, als geheel af. Dat is eigenlijk sinds 'Tattoo You' niet meer voorgekomen. Niet meer verwacht en nu al twee keer gekregen. Als dit het was, maar waarom ben ik geneigd te denken, dan mag er niet geklaagd worden. Top Plaat!