stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Runo Plum zingt met een stem alsof ze bijna in slaap valt of zorgeloos wakker wordt en lekker loom in haar bed kan blijven liggen. De muziek om haar stem heen is elementair:gitaar, bas, drums. Allemaal super relaxt. De enige dissonant is een ontregelende elektrische gitaar die op de achtergrond in de mix, opvallende geluiden voortbrengt, zonder de sfeer te veranderen. Als een onweersbui die in de verte voorbij drijft. patching is enigszins eenvormig qua geluid en ervaring, maar dat mag de pret niet drukken. Verre vanzelfs, het is een overtuigend debuut.

Het blijft duister, maar dat zou nog heel veel erger worden op de platen na 17 Seconds. In 1980 kwam ik toch nooit echt door het album heen en heb het dan ook niet heel vaak gespeeld in de afgelopen 45 jaar. Wie wat bewaard, heeft iets, dus kon ik de plaat uit de kast trekken toen ik 'A Forest' op de radio voorbij hoorde komen. Dat blijft het top nummer van de plaat en met een paar andere nummers van het oeuvre van The Cure. Maar, als geheel viel het me reuze mee op deze mistige ochtend. Het is gewoon een goed album en een tijdsdocument uit de tijd dat de hemel op onze hoofd dreigde te vallen en men nog niet wist, of vergeten was, dat we dan allemaal een blauwe hoed zouden dragen. (Overdag, bij mooi weer dan.)

stem geplaatst

erwinz heeft de geschiedenis van de drie muzikanten in Loupe al ruimschoots uit de doeken gedaan. Dat scheelt weer. Ik liep Dakota tegen het lijf toen ik een uitnodiging ontving van Roelof Scherff, toen gitarist bij Elenne May, om zijn afstudeeroptreden van het conservatorium bij te wonen. Die avond gold dat ook voor een lid van Orange Skyline en voor toen Jasmine van der Waals van Dakota. Ik was direct onder de indruk van de vier dames en dat bleef zo door de jaren heen.

Met Oh, To Be Home (vreemd genoeg heb ik hierdoor al een paar weken 'Oh, To Be In Love' van Kate Bush in mijn hoofd zitten. Nee, dat is niet erg) zet Loupe een enorme stap voorwaarts. Dat komt wellicht deels door de beperking die band zichzelf oplegde bij het opnameproces. Live, geen overdubs, wel wat hulp bij de samenzang en een extra instrument, tweede gitaar of keyboards, hier en daar. Dat maakt het geluid iets leger dan voorheen, ook omdat de extra gitaaroceanen die Abel van der Waals weet te creëren er nu meestentijds niet zijn. Daarnaast klinkt alles volwassener. Daar precies een vinger opleggen is moeilijk, merkte ik. De muziek klinkt serieuzer, de twijfel lijkt eruit verdwenen. Dat kan te maken hebben met de stem van Nina Ouattara, maar ook met de "legere" muziek,

Met een nieuw album is het altijd afwachten hoe het beklijft op de langere termijn, maar de eerste indruk was bijna overweldigend. Echt op het puntje van mijn stoel. Dat gebeurde voor het laatst met 'Wild God' van Nick Cave en consorten. Als dat het referentiepunt is, zal het met 'Oh, To Be Home wel goed zitten die toekomst.