stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Zoals te verwachten is dit album nummer tien. Er zat wel even een pauze tussen voorganger Flying Colours (1988) en dit studio-album. Na een verzamelaar in 1989 en een live-album in 1990, werd het wel tijd de studio in te gaan. Opvallend is de aanwezigheid opnieuw van producer Rupert Hine, die ook de keyboards bespeelt. En nu weer eens gewoon in Londen opgenomen.

Power of Ten is een aangename plaat die op geen enkele wijze breekt met de traditie van voorgaande albums uit de jaren tachtig. Er is dus na vier jaar nog steeds sprake van continuïteit. De Burgh heeft vanouds een wat epische stijl van songs schrijven. Een storyteller. Daarbij een stuk Ierland en andere vormen van romantiek. Chris de Burgh is bovendien een man van de goede afloop. Het licht en de liefde winnen tenslotte.

Eigenlijk helemaal niets mis met dit album. Het moet een veilige en onbezorgde tijd geweest zijn in de jaren negentig. Dat vervult me met een zekere heimwee. Er werden zomaar zulke aardige CD's gemaakt. Ik ben het eens met Twinpeaks: prima plaat. Shine On!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Silence and I is schitterend en orkestraal, de hit Old and Wise, wat bleekjes vertolkt door Colin Blunstone, is me net een beetje te braaf als afsluiter.

Van dit album heb ik de in Australië geproduceerde CD uit 1986 met spars-code AAD.
Niet dat ik hiermee iets zeg over de kwaliteit, want ik heb geen vergelijkingsmateriaal. In ieder geval klinkt deze CD meer dan uitstekend.

Met Chris de Burgh heb ik een wat ingewikkelde verhouding. Uiterst sympathiek vind ik hem, op momenten heel goed, maar meermaals ook muzikaal voorspelbaar en te veilig.
Tekstueel gaat het toch regelmatig de diepte in. Hij wil iets positiefs meegeven en wil zijn publiek optimaal bedienen. En dat hoor ik er wel aan af.

Dit album is gevarieerd en zit heel aardig in elkaar. The Lady in Red kan moeiteloos gepasseerd worden, in de wetenschap dat ik dit echt wel vaak genoeg gehoord heb. Dan nu naar de sterkere momenten op het album: Fire on the Water bijvoorbeeld. Maar ook een redelijk hip nummer, met een vleug new-wave, als The Ballroom of Romance. Echt eigentijds geproduceerd - we hebben het over 1986! - is The Spirit of Man. Prachtig is dan weer de ballad Fatal Hesitation, één van zijn mooiste liedjes.
Een beetje sentiment hoeft nog niet slecht te zijn. Ook voor mannelijke luisteraars geen verboden terrein. Voor het nodige contrast zorgt dan weer One Word (recht in het hart!).

For Rosanna is klein maar fijn, een ode aan zijn dochter.The Leader en The Vision lopen in elkaar over. De bombast van het tweede stuk boeit me niet erg maar heeft een visionaire tekst. Gaat dit over onze tijd? What About Me is de slotbijdrage in dit driedelige verhaal. Een toekomstvisioen over laatste bazuinen en de wereld die dreigt te vergaan in apocalyps.
Ik zei hierboven: Chris de Burgh wil een positieve boodschap overbrengen. Maar dit is een wat angstig beeld. Nogmaals: over welke tijd gaat het hier? Ook al is het laatste woord aan 'love'.

“I am left in the night, trembling with fear
I have seen to the future and the future is here
Our leader will bring victory but our land is in flames
And as the final sounds of battle disappear, I had to say
What about me and you and the ones that we love?”

Zeer geschikt voor een zonnige zondagochtend, deze eerste Greatest Hits van John Denver. Een artiest die artistiek niet heel serieus is genomen, denk ik, bij leeftijdgenoten en andere erfgenamen van de ruige sixties. Laat ik voor mezelf spreken: ik ben een late ontdekker. Het is country, maar net zo goed folk. Heel duidelijk gaat het op deze verzamelaar om de eerste periode tot en met 1973. Calypso, Annie's Song en Thank God, I'm a Country Boy, ontbreken dan ook hier en zijn bewaard voor Greatest Hits Volume Two, ook in mijn bezit zoals verwacht (en gevreesd) mag worden.

Hoe groot die hits tot 1973 dan ook geweest mogen zijn, weet ik niet. In ieder geval brak Denver (echte naam: Henry John Deutschendorf) door met Take Me Home, Country Roads in 1971. Ook in Nederland wel bekend geworden (nummer 6 in de tipparade). Het werd later het officiële staatslied van West-Virginia. Echt goed deed Denver het in Duitsland en Oostenrijk, waar zijn familiaire wortels lagen. Hier gingen zijn platen royaal over de toonbank.

Het is vriendelijke muziek, voor bij het kampvuur. Een troubadour en een beetje tijdloos. Toch was Denver wel een man die ergens voor stond. Hij was een overtuigd pacifist, verduurzamer, armoedebestrijder en had ideeën die de huidige president van de VS ongetwijfeld verderfelijk gevonden zou hebben.
Daarbij was er een soort religieus levensgevoel rond de man te bespeuren. Een 'verbinder', om een moderne en inmiddels versleten term te gebruiken. Aardige mensen worden in de regel niet oud en ook John Denver deelde in dat droeve lot. Weliswaar door een besturingsfout crashte hij fataal met zijn pas gekochte eenmotorige Rutan Long-EZ. Hij werd slechts 53 jaar.

Mooi (en toepasselijk): Leaving, on a Jet Plane, maar ook: Starwood in Aspen, Sunshine on my Shoulders en Poems, Prayers & Promises. Eigenlijk wel helemaal in orde, deze verzamelaar. Nog heel oorspronkelijk en puur hier, waar later het repertoire wat meer richting pop verschoof en de emotie al te nadrukkelijk een handelsmerk werd.

(reactie op ander bericht)

Inderdaad, ik berg m'n vooroordelen maar even op.

Het boek heb ik er niet op nageslagen, ook de film niet gezien, maar dit luisterspektakel levert voldoende verbeeldingskracht om te bedenken dat er een verhaal wordt verteld. Met je ogen dicht zie je de beelden, zonder dat je naar de dokter moet. Klassiek is het arrangement, een beetje bombastisch en ongetwijfeld niet goedkoop, deze productie. Als ik achterin het CD-boekje de lijst zie van muzikanten, koorleden en projectstaf, dan is de indruk gerechtvaardigd dat het hier een mega-productie betreft die weinig onderdoet voor die van de film zelf. Ik tel meer dan 130 medewerkers. Maar die deden waarschijnlijk ook allemaal mee in de film.

Diamond schreef het helemaal zelf, maar zo af en toe hoor ik bekende elementen uit de klassieke muziek. Meest lichtvoetig is het bekende Skybird, waar de overige songs zwaarmoediger en meer gedragen zijn. Het is Neil Diamond wel toevertrouwd er iets dramatisch in te leggen.

Na beluistering begrijp ik het verhaal nog niet helemaal, maar dat is voor mij van ondergeschikt belang. Een fraaie luistertrip toch. En misschien moeten we concluderen dat het album beter was dan zowel het boek als de film. In ieder geval in verkoopcijfers: het album deed het vele malen beter dan de film.

Op CD, Sony 1991. Kras- en spatvrij voor 75 eurocent.

In de serie opnieuw uitgebrachte albums 'celebrating 50 years' van The Alan Parsons Project, missen we dit album. Een zwaargewicht was het niet, en de wat lauwe ontvangst heeft er mogelijk toe bijgedragen dit album over te slaan. Een feestje zonder Eva dus.

Zoals al eerder gememoreerd, ben ik helemaal niet ontevreden over dit 'tussendoortje' van Woolfson en Parsons. Opgenomen in de de Super Bear Studio in Zuid-Frankrijk en de Arco Studio, München, is hier vooral perfectie nagestreefd. En daar was kennelijk het budget ook naar.

De spannende (en ook nerveuze) opener Lucifer, het duo You Won't Be There en Winding Me Up zijn sterke popsongs. Fraaier nog dan de opener is instrumental Secret Garden dat uitloopt op Beach Boys-achtige koortjes. Met zangeres Lesley Duncan is If I Could Change Your Mind geen onverdienstelijke afsluiter. Hier in huis een remaster met jaartal 2009, in kartonnen hoesje. Laat maar zitten ook eigenlijk, die volgende remaster. Hier valt best mee te leven.

Vergeet het boxje 'The First Five'. Aardig, maar in de box Planet Ekseption (2025) zit ook dít album en, zoals de hele box, in geweldig kraakvrij ge-remasterde versie vanaf de originele studiotape. En dan klinkt het wel heel voortreffelijk.

Zenuwenmuziek, dat is het wel. Body Party, maar vooral Monlope en Monkey Dance doen je nagelbijten na de rustige start met Ave Maria. Gewijd en klassiek klinkt dan weer Choral, al gaat het hier ook weer ekseptioneel los met een trompetsolo na anderhalve minuut. Rick en Rein, dat waren er toch twee ...
Rare electronische bliepjes openen Bach's Partita No. 2. De handen vliegen hier soepel over de klavieren. Erg knap weer.

En dan het daverende slot: Piccadilly Sweet, een arrangement van Rick van der Linden, staat op het hoesje. Maar wie is de componist? Ik denk toch ook RvdL. Samen met het Royal Philharmonic Orchestra in Londen opgenomen, en vervolgens thuis in Haarlem op het grote orgel van de St. Bavo voor het daverende slotstuk. En dan staat hier nog dat leden van het Nederlands Kamer Koor meededen. Ik heb ze niet gehoord, maar ik geloof het.

Dit Piccadilly Sweet gaat geweldig tekeer en alle registers gaan open, maar kent ook rustige 'movements', een beetje statig en koninklijk soms. Het is klassiek, rock en jazz en doorloopt verschillende sferen. Eén van de beste stukken van de band en het is met ruim 13 minuten zeker het langste.

Rick van der Linden wist zijn band dan toch maar ver te krijgen. Voor welke prijs, vraag je je nu af. Dit is geen goedkope productie geweest. En uitputtend. En uiteraard zonder single-succes. Supervisor Tony Vos zal namens Phonogram wel met klamme handjes gezeten hebben.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Britse bluesrock, in de voetsporen van John Mayall's Bluesbreakers, waar Peter Green eerder deel van uitmaakte en met Mick Fleetwood zijn eigen band startte in 1967. Blues was in die jaren - hoewel duidelijk Amerikaans van oorsprong - populair bij Britse rockbands, denk o.a. aan the Yardbirds en de vroege Moody Blues en Rolling Stones. Aanvankelijk met bluescovers, zoals vele bands, maar vanaf '68 met eigen materiaal. Een interessante periode, die hier in 78 minuten goed wordt samengevat.

Het meer gepolijste werk dat we kennen van Fleetwood Mac uit later jaren, staat toch wel in contrast met dit oorspronkelijke ruwere R&B-werk. Het geluid van de band veranderde dramatisch na de komst van Buckingham en Nicks. Het is geen kwestie van beter of slechter. Deze versie van de band, die bestond tot het plotselinge vertrek van Peter Green in 1970, heeft de Britse bluesbeweging een laatste grote impuls gegeven en was van grote invloed op o.a. Gary Moore. Helaas liep het met Green zelf minder goed af.

Favorieten zijn er vele op dit album. Erg fijn zijn toch wel Man of the World en beide versies van Albatross.

Het is duidelijk dat Woolfson & Parsons hier de veilige kaart trokken, in het spoor van de succesvolle voorganger Eye in the Sky. Nog in hetzelfde jaar zou een vervolg uitkomen: Vulture Culture. Gelijkwaardig in songmateriaal, maar dan zonder de rijke orkestbegeleiding die Ammonia Avenue nog zo’ n prachtige finale opleverde.

Dat het anders kon en moest, begrepen de heren ook wel. Vernieuwing van geluid en experiment vinden we dan ook op Stereotomy. Tien jaar na het debuut was het geluid drastisch veranderd. Progressie, kun je het noemen. Een neergaande lijn, commercialisering, dat is ook een visie. In cijfers uitgedrukt kun je er dan niet om heen dat je gaat vergelijken en plussen en minnen noteert. Een constante factor bleef echter toch de productionele kwaliteit van al die albums. The Project stond wel ergens voor.

Een album dat in het jaar van verschijnen nog niet direct door het platenkopend publiek werd opgemerkt, maar ruim een jaar later, in september 1976, dan toch op de eerste plaats van de Billboard 200 kwam dankzij het succes van de single Rhiannon.

Het album, ook wel ‘the White Album’ genoemd, door de witte hoes waarschijnlijk, maar ook als startpunt van een nieuwe episode, met een titelloos album voor de 'nieuwe' band, ontstaan door toevoeging van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks en na het vertrek van zanger-gitarist Bob Welch. Bovendien kwam een einde aan een juridische touwtrekkerij over de bandnaam en mocht FM weer door.

Een nieuwe start dus en we staan qua geluid al een flink stuk af van de beginperiode met Peter Green en zijn blues idioom. Een veramerikanisering ook wel. Verhuisd inmiddels in ‘74 van het regenachtige Londen naar het zonovergoten Californië. De westcoast popcultuur omarmend en de typisch Britse invloeden achterlatend. Zonder al te veel fantasie horen we ook iets van de Eagles en Buffalo Springfield dichterbij komen.

Er zit iets dromerigs in het album, zoals vooral in Warm Ways, Crystal en Landslide. Niet alle songs zijn zo helder gekaderd als op opvolger Rumours. Hitpotentie hebben vooral Say You Love Me en Rhiannon, hoewel ook Warm Ways nog in het Verenigd Koninkrijk op single werd uitgebracht, waar het weinig indruk maakte.
Een nieuwe weg ingeslagen en natuurlijk is Rhiannon, een nummer dat Buckingham en Nicks al geschreven hadden voordat ze zich bij de band voegden, daarvan het meest overtuigende bewijs.

Een album dat vrijwel verdween onder de overhangende schaduw van opvolger Rumours, maar wel wat meer aandacht verdient. Ook dit album is de 50 gepasseerd.
De 2018 remaster klinkt warm en goed, maar biedt in deze uitvoering (enkele CD) geen extra’s. Daar heb ik geen problemen mee. Het tekstboekje is dan wel weer netjes verzorgd.
Weer zo’n plaat waarvan ik met een overbekend cliché moet zeggen: mag in je collectie niet ontbreken!

Favorieten: Landslide en Sugar Daddy. Stevie Nicks en Christine McVie inderdaad.
Slotnummer I'm So Afraid doet de deur dicht. Prachtig.