Voor mij een van de meest interessante debuut-albums van de afgelopen jaren!

Het is high end Italiaanse progressive rock, beetje in de lijn van jaren 70 Genesis.

Recensie volgt!

Abel Ganz is waarschijnlijk één van de weinige bands waar ik geen objectief verhaal over kan schrijven.
Ik volg deze band al sinds het begin van de jaren tachtig en er is geen album dat ik in diverse reviews, voor diverse sites, muziekkranten etc., niet de hemel heb in geschreven. Nu was dit in de jaren tachtig ook niet erg moeilijk. Op een aantal albums nam Alan Reed namelijk de vocalen voor zijn rekening. Alan Reed werd later bekend door zijn werk met Pallas.
Dit gezegd hebbende kun je waarschijnlijk ook al wel de conclusie trekken dat Abel Ganz een band is die in het circuit van de progressieve rock opereerde.
De band is nooit echt doorgebroken bij het grote publiek. Persoonlijk vind ik dat dit ook zijn charmes heeft. De band heeft hierdoor namelijk altijd kunnen doen wat het zelf wilde doen. Het was tenslotte niet gebonden aan de wetten van de grote platenlabels.

Toen Abel Ganz in 2014 zijn zesde- en titelloze album Abel Ganz uitbracht bleek dat de band gebroken had met de neo prog, althans met het schrijven van nummers die uitsluitend in dit genre passen.
Het album liet horen de de band een bredere kijk op muziek had gekregen. Naast een vleugje neo prog was er (veel) ruimte voor folk-, bluesrock- en zelfs singer/songwriter invloeden.
Omdat ook ikzelf in de loop van de jaren was meegroeid en dus mijn soort van tunnelvisie voor de progressieve rock opzij had gelegd, kon ik dit album meer dan waarderen.

Het album "The Life Of The Honeybee And Other Moments Of Clarity" slaat een zelfde weg in als zijn voorganger.Het album heeft ondanks de veelvoud van invloeden toch een mooie koers varen. Ik hou van muziek die consistent is en dus niet heen en weer vliegt van het ene naar het andere thema.
De basis van dit album is een fundament van progressieve rock. Hierin spelen subtiele keyboardklanken en mooie gitaarriffs de hoofdrol. Deze basis wordt met regelmaat ingeruild voor rustige orkestrale intermezzo's, mooie singer/songwriter-passages, fantastisch pianowerk, rustige blazers-intermezzo's en subtiele gitaarsolo's.
Zoals gezegd, dit alles zonder dat het onoverzichtelijk wordt.
Het album bevat een tweetal zogenaamde epic-tracks. Beide klokken zo'n 12 minuten. De overige tracks zijn iets korter en daardoor ook wat compacter voor wat betreft songstructuur.

Abel Ganz is er voor mij weer in geslaagd om een hoogtepunt van 2020 te releasen. Een hoogtepunt dat ik in dit jaar in ieder geval wel kon gebruiken.
Wanneer je van ingetogen progressieve rock houdt en het niet erg vindt dat er van dit pad wordt afgeweken, dan kon dit album je wellicht aanspreken.

Onderstaand een recensie die ik onder de vlag van Background Magazine geschreven heb.

Keywords van eindconclusie: progressive metal / -rock, volwassen band, professionele instrumentalisten en -zanger, fenomenaal gitaarwerk, spanning, "kan het nog beter? ", heavy, 5 out of 5 score.

=====================================================================================

ARMED CLOUD – TORQUE

Op 28 november 2020 vond de releaseparty van het nieuwe album “Torque” van Armed Cloud plaats. Door de maatregelen rondom de Covid-19 moest een fysieke albumpresentatie worden afgeblazen en koos de band voor de “party” op YouTube. In de drie uur durende “party” werd het album drie keer gedraaid, tussendoor was er tijd om vragen aan de band te stellen. Wat mij betreft was het een geslaagde happening. Zanger Daan Dekker was de presentator van deze avond. Dat is hem op het lijf geschreven. De doorgaans rustige Daan ging behoorlijk los en werd deze avond diverse malen bestempeld als de “champion fake news”. Nou, dan weet je het wel.

Armed Cloud heeft het Limburgse Baarlo een klein beetje als thuishaven. Voor mensen die Armed Cloud ooit beluisterd hebben en verder geen research gedaan hebben zal het wellicht een verrassing zijn dat het een Nederlandse band is. Toen ik een aantal jaren geleden het debuutalbum “Obsidian Desert” hoorde dacht ik aanvankelijk dat het Amerikaanse- of Scandinavische band was. De structuren van de songs, de productie deden mij dit vermoeden. Ik werd dus aangenaam verrast toen ik hoorde dat ik met landgenoten te maken had. Ook het tweede album “Master Device And Slave Machines” had weer dezelfde dikke productie.

Muzikaal gezien opereert Armed Cloud een beetje op de scheidslijn van progressieve metal en progressieve rock. Er zijn zeker metal-invloeden in de albums te vinden. In het “Masters…” albums in mijn ogen zelfs wat meer dan in het “Obsidian Desert” album. De band liet zien dat het zich zeker ontwikkelde. De ontwikkeling is met “Torque” niet stilgezet. Integendeel, het geluid op “Torque” klinkt vertrouwd, maar is zeker niet hetzelfde als op de voorgaande albums. Tijdens de releaseparty beschreef Daan Dekker (zang) het als volgt: “Torque” is min of meer een kruising tussen de vorige albums. Persoonlijk denk ik dat hij gelijk heeft. “Torque” heeft wat mij betreft de ultieme mix van progressieve rock en –metal. Ik denk dat liefhebbers van beide genre het album kunnen waarderen.

De bezetting van Armed Cloud is als volgt: Daan Dekker (zang), Kay Bouten (gitaar), Boris Suvee (bas), Remco van der Veen (keyboards), Rico Noijen (drums). Kay Bouten is nieuwkomer in de band. Hij is de opvolger van Wouter van der Veen, die in 2018, de band verliet. Vooropgesteld dat ik Wouter een geweldige gitarist vind, denk ik dat Armed Cloud de handen mag dichtknijpen met Kay Bouten als opvolger. Tijdens het beluisteren van dit album ben ik erg onder de indruk geraakt van zijn spel. Kay speelt allereerst zo scherp als een scheermes, maar weet vervolgens ook de ene na de andere melodieuze solo uit zijn mouw te schudden. Tijdens de releaseparty vroeg ik hem naar zijn achtergrond. Hij vertelde dat hij van origine een bassist is. Mijn mond viel open.
Armed Cloud is overigens in het algemeen een band die je geen amateurs meer kunt noemen. Iedereen acteert binnen deze band op erg hoog niveau. De stap richting professioneel is met het uitbrengen van “Torque” weer wat dichterbij gekomen. Het album is van begin tot eind hoog niveau en vooral een genot om naar te luisteren.

De heren van Armed Cloud hadden ook de promotie van het album bijzonder origineel aangepakt. Recensenten kregen een promotiepakket toegestuurd dat de meesten onder ons niet snel zullen vergeten. Naast gebruikelijke promomateriaal, dat er erg goed verzorgd uitzag, bevatte het pakket een speciaal voor de band gebrouwen Tripel biertje. Een Tripel gefabriceerd door de thuisbrouwer Pater Ploeper. En het moet gezegd worden, die Tripel was hemels…waarvan akte!
We duiken nu wat verder in de tracks van “Torque” en gaan bekijken of ook deze het predicaat hemels kunnen krijgen.

Het album opent met een intro genaamd “Torque”. Het intro klinkt spannend en je hoort ietwat elektrische geluiden, elektriciteit dat zijn weg door de lucht zoekt. Aan het einde van deze korte intro valt op subtiele wijze Daan Dekker in. Dit vormt de brug tot het tweede nummer “Heat Of Darkness”.
“Heat Of Darkness” opent uptempo en behoorlijk heavy. Ik herken hier we wat Dream Theater in. Het tempo blijft hoog en Daan Dekker zingt het nummer met zijn bijzondere stem tot grote hoogte.
Persoonlijk vind ik de stem van Daan altijd indrukwekkend. Hij heeft een geschoolde stem, dat kun je echt wel horen. Maar daarnaast heeft hij erg scherpe randjes en uithalen die soms tegen de grunge aan liggen. In dit nummer gebruikt hij zijn hele scala aan kunnen.
Het nummer heeft verder fantastische keyboardlijnen. Remco van der Veer is een diverse toetsenist. Hij speelt dragend waar het moet en gaat los in snelle arpeggio’s waar het kan.
Na het beluisteren van het openingsnummer vraag ik mezelf af: kan het nog beter? Dit nummer heeft voor mij eigenlijk alles wat een nummer moet hebben.

Het album gaat verder met “Big Bang Theory”. Het nummer opent funky-style. Kay Bouten heeft een kill-switch op zijn gitaar gebouwd en dat is te horen. Dit effect geeft dit nummer iets extra’s, vooral omdat het voornamelijk uptempo wordt gebruikt. Het nummer is prachtig gelaagd opgebouwd. Het wat meer rustige tussenstuk bevat een fenomenale solo van Kay Bouten. Deze is zo melodieus dat mij de rillingen over de rug lopen. En over rillingen gesproken, ook de uithalen van Daan Dekker, aan het einde van de track, gaan door merg en been. Ik bedoel dit laatste in positieve zin overigens.
“Big Bang Theory” is wellicht een nummer dan Armed Cloud anno 2020 perfect weergeeft. Het is heavy, het is metal en het is melodieus.

“Torque II” is eveneens een kort intermezzo en dus een vervolg op “Torque”. De sfeer is licht psychedelisch. Het bevat veel samplegeluiden en hier en daar wat doffe drumgeluiden. Het nummer is in dit geval een brug naar het nummer “Cloud Overture”.
“Cloud Overture” is een bijna 3 minuten durend instrumentaal stuk, waarin ik het gitaarwerk subliem vind. Het gitaarwerk gaat soms mee met de synthesizers en hierdoor komen de riffs extra vet uit de verf.

Het nummer gaat over in “Under The Horizon”. “Under The Horizon” begint low-tempo en dus slepend. De zang van Daan Dekker is hier erg mooi. Hij zingt soms erg melodieuze lijnen die tegendraads gaan. Dit brengt extra spanning in het nummer. Het eind van het nummer heeft weer veel sample-geluiden en wederom een erg mooie gitaarsolo.

“Wound In My Heart” is het op een na laatste nummer van het album. Het nummer is redelijk heavy en mid-tempo voor wat betreft snelheid. Interessant in dit nummer zijn vooral de funky-style bridges. Sommige meer rustige sferen in het nummer doen me denken aan Twelft Night. Net als eigenlijk alle nummers is ook dit nummer gelaagd opgebouwd. Er is werkelijk geen nummer dat in het zelfde tempo en met de zelfde akkoordenprogressies is opgebouwd. Ieder nummer heeft bridges, enzovoort die het nummer een extra lading geven.

“Awaiting The Sound Of Chimes” is het laatste en ook langste stuk van het album. Het nummer klokt ongeveer 13 minuten. De opening van dit nummer klinkt wat onheilspellend. Toetsen dragen hier een cleane gitaar-tokkel. Na korte tijd valt ook de rest van de band in. Deze opening doet me beetje aan Black Sabbath (80-er en 90-er jaren) denken. Deze rust is van korte duur. Na ongeveer 4 minuten slaat de sfeer om. De track gaat volledig over in metal-style. Heavy-, snellere gedeelten wisselen af met slepende gedeelten. Na 13 minuten valt er een ijzige stilte.

Armed Cloud heeft zich wat mij betreft overtroffen met “Torque”. Het is echt een prachtig album geworden, dit zowel muzikaal als productietechnisch. De productie van dit album is bijna briljant. Armed Cloud is een band die erg veel dingen in hun muziek stopt. Het is altijd weer een kunst om dit goed naar voren te laten komen. Dat is in dit geval bijzonder goed gelukt. Zelfs meer dan dat.

Zoals eerder gezegd is in mijn optiek de band erin geslaagd om een volgende stap te zetten. Het album klinkt nog meer volwassen dan de voorgangers en ook nog meer compact dan de voorgangers.
Het stadium van goede amateurs zijn ze nu wel voorbij gegaan. Het is jammer dat eind 2020 geen bands meer live kunnen en mogen spelen. Hopelijk wordt dit ergens in 2021 weer anders. Armed Cloud staat in ieder geval hoop op mijn verlanglijstje om een keer live te gaan zien. Ik heb zo’n illuster vermoeden dat ze gewoon waarmaken wat ze op het album doen.

Wanneer je van stevige progressieve rock en/of van progressieve metal houdt, dan is “Torque” een album dat je zeker eens een kans moet geven. Ik denk dat je wel eens aangenaam verrast kunt gaan worden door deze heren.

Voor mij is de score maximaal, 5 out of 5

Om de collectie compleet te houden heb ik dit album blind aangeschaft via de pro-order-stroom.
Na de eerste luisterbeurt bekroop me voor het eerst in de Ayreon-geschiedenis het gevoel dat het album mij weinig tot niet wist te boeien. Nadat ik het album nog een paar keer gedraaid had, veranderde dit gevoel niet echt. Dit terwijl Lucassen had aangekondigd het anders dan anders te gaan doen.

Dat anders dan anders is naar mijn bescheiden mening iets dat hij echter ook als eens op "The Theory Of Everything" gedaan heeft...namelijk de verhaallijn in het middelpunt zetten en de muziek erom heen gieten.
Op zich hoeft daar niets mis mee te zijn. Maar om eerlijk te zijn mis ik op Transitus vooral een bepaalde manier van passie en spanning in de composities. De verhaallijn is zo prominent aanwezig dat het de sfeer, van de nummers die het verbindt, doorbreekt. Ik moet steeds moeite doen om er weer in te komen.

Muzikaal gezien is het allemaal weer strak. Misschien wel te strak, want ik mis de melodieuze atmosfeer van bijvoorbeeld "Into the Electric Castle". In dat album zat zoveel gevoel. Zowel in de zang als in bijvoorbeeld de gitaarsolo's. Dat mis ik op dit album een beetje. "Transitus" klinkt allemaal wat meer klinisch. Uiteraard is het niet allemaal kommer en kwel. Lichtpunten in dit album vind ik bijvoorbeeld de vocalen van Paul Manzi (ex-Arena), het magistrale drumwerk van Juan van Emmerloot en natuurlijk de bijdragen van Joe Satriani en Marty Friedman.

Toch kan ik van het totaal niet echt helemaal van worden en ik vind het een ietwat tegenvallend album. Voor de eerste keer in de Ayreon-geschiedenis moet ik zoiets zeggen. Eigenlijk "baal" ik daar van. Ik heb Lucassen namelijk vreselijk hoog zitten en geef hem liever een 5 dan een magere 3. Dat verdient hij eigenljk niet, na zoveel top-albums te hebben afgeleverd. Helaas is dit een album waarop ik niet vaak terug zal komen. De mooie albumcover zal niet beschadigd raken door het gebruik.

Lucassen kennende komt er over enkele jaren wel weer een volgend album. Ik ga ervan uit dat hij deze plooi dan wel weer gladstrijkt.

Af en toe loop je tegen een band en een album aan die zo vanuit het niets je pad kruisen. Wanneer je dit onbekende vervolgens gaat beluisteren, komt er een stroom van superlatieven in je op. Het album overrompelt je en laat direct een geweldige indruk na. In de afgelopen week werd ik totaal verrast door de Britse formatie Compass. Ik had nog nooit van deze band gehoord en als Spotify het album "Our Time On Earth" niet in mijn Release Radar had gezet, dan was deze band voor dit moment totaal aan mij voorbij gegaan.

Tegenwoordig gebruik je Google als instrument om meer over deze band te weten te komen. Binnen een minuut kun je ontdekken dat Compass een Britse band is. De band is rondom de multi -getalenteerde gitarist en toetsenist Steve Newman gebouwd. Het is dan ook Steve Newman die het hele conceptalbum heeft geschreven en geproduceerd. Naast Newman bestaat de bezetting uit Ben Green (zang), Dave Bartlett (basgitaar) en Toni Lakush (drums).

Tijdens de eerste luisterbeurt viel het me al vrij snel op dat deze band zeker geen conventionele progressieve rockband is. Progressieve rock is misschien wel het genre waarmee dit album het kleinste raakvlak heeft. Er zijn verder AOR-, melodic rock- en zelfs pomprock-invloeden in te ontdekken. Je zou dit album het beste als een melodic rock album kunnen omschrijven. Een melodic rock album dat als ondersteunende elementen o.a. progressieve rock en AOR heeft.

Het album heeft een vrij heavy karakter en is behoorlijk gitaar-georiënteerd, de dubbele bassdrum wordt ook regelmatig ingezet om de nummers extra power te geven. Newman weet de ene strakke gitaarriff na de andere eruit te persen. Zijn soleerwerk is van de buitencategorie.
Veel nummers hebben een mooie-, melodieuze basis. In ieder nummer wordt deze flow doorbroken door prachtige symfo-achtige intermezzo’s. Elk nummer heeft echter een unieke sfeer en ze klinken allemaal fris. Het is zeker geen “copy-paste” album geworden. Integendeel.
Verder zijn de vocals op dit album echt fantastisch. Ben Green is een zanger die iedere band graag in de gelederen wil hebben. Hij heeft een groot bereik, zingt van het begin tot het eind zuiver en heeft af en toe een mooi scherp randje.

Wanneer ik naar het album luister hoor ik hier en daar zeker muzikale invloeden. Ik zal een aantal schoten voor de boeg doen: Dream Theater, Saga, Asia, The Dukes Of The Orient, Yes (80s style) en Pink Floyd.
Persoonlijk denk ik dat Compass met “Our Time On Earth” één van de beste debuutalbums van dit jaar heeft uitgebracht. Het is echt een ongekend sterk album dat van start tot finish weet te boeien. Vooral de verschillende atmosferen binnen het album maken dit album tot één groot spannend luisteravontuur.

Ik ga toch ook maar eens het eerdere werk van Steve Newman beluisteren. Eens kijken of ik voor nog meer verrassingen kom te staan. Je zou haast denken van wel.

“Our Time On Earth” is een indrukwekkend album, een album wat mij betreft geen zwakke momenten kent.

Wanneer je bijvoorbeeld in je werk moet presteren, jezelf moet bewijzen, gaat dit meestal gepaard met druk. Wanneer je vervolgens 67 jaar wordt, en met pensioen gaat, dan valt er soms een loden last van je schouders.

Het heeft er alle schijn van dat de heren van Deep Purple een soortgelijk proces hebben doorgemaakt.
Bandleden Ian Gillan, Ian Paice en Roger Glover zijn de 70 ruim gepasseerd. Steve Morse en Don Airey zijn eind 60 en daarom de "rookies".
Deze heren van Deep Purple hebben alles meegemaakt en hebben alles gezien. De status die de band heeft is inmens. En wat mij betreft is dit terecht.

Blijkbaar willen de bandleden geen één van allen stilzitten. Na hun pensioengerechtigde leeftijd hebben ze in tien jaar tijd gewoon drie albums afgeleverd. Het 22ste studioalbum "Whoosh!" zag in de afgelopen week het daglicht.
Ian Gillan gaf in een interview al aan dat Deep Purple alleen nog maar dingen doet die ze zelf leuk vindt. Dit was op Now what?! en op Infinite al te horen. Mijn persoonlijke mening is dat dit op "Whoosh!" helemaal het geval is. Deep Purple doet op dit album waar ze zin in heeft en laat zich door niemand de wet voorschrijven. Bob Ezrin is als producer ingehuurd om het creatieve proces van de band te stroomlijnen. Ezrin is daar in geslaagd.

"Whoosh!" is geen album geworden dat je één keer draait en vervolgens voor de eeuwigheid in de kast zet. Nee, het is een prachtig album geworden. Een album dat één en al Deep Purple uitstraalt.
Het mooie aan dit album is het feit dat de band als eenheid opereert. Muzikaal gezien zijn alle nummers in balans en is er naast de gitaarsolo's van Morse ook ruimte voor keyboard-intermezzo's van Airey.
Toch wordt er met "Whoosh" ook wel een beetje gebroken met het verleden. Whoosh betekent fluisteren. Wanneer je dit als metafoor bekijkt, zou je kunnen zeggen dat "Whoosh" net iets minder stevig is dan zijn voorgangers.Dit betekent overigens niet dat het een popplaat geworden is, integendeel.

"Whoosh!" staat bol van bluesgeöriënteerde-, slepende hardrock. De songs zijn redelijk compact en van de dertien nummers gaan er twee over de vijf minuten-grens heen. Gillan zingt in de meeste gevallen ingetogen en ik moet bekennen dat zelfs dit een streling voor de oren is.
Na het overlijden van John Lord is Don Airey als vast bandlid aan Deep Purple toegevoegd.(correctie van Mr. Rock: Don Airey werd in 2002 al lid van Deep Purple) Een betere keuze hadden ze niet kunnen maken. Het spel van Airey is redelijk klassiek en past geweldig goed in het totaalgeluid van de band.
Steve Morse is een gitarist uit de buitencategorie. Morse is gitaar en gitaar is Morse. Met het grootste gemak speelt hij de ene na de andere wonderschone solo. Kenners zeggen wel eens dat Morse zelfs iets wat gemakkelijk gespeeld kan worden toch op een ingewikkelde manier doet. En dit alles zeg ik als een echt Blackmore adept.
Paice en Glover maken het zoals altijd weer compleet. Iedere band zou wensen om zo'n ritmesectie te hebben. Ze spelen strak waar het moet en gaan los waar het kan.

Deep Purple is nog niet uitgeblust. De band bestaat zo'n 50 jaar en levert in 2020 gewoon een pracht-album af. Het zou mij niet verbazen wanneer dit niet het laatste album is dat ze uitbrengen. Over drie jaar is Ian Gillan 78 jaar. Ik zou zeggen, Gillan doe eens gek!

Ik ben overigens wel benieuwd hoe de band zich live staande weet te houden. Met name Ian Gillan had de laatste jaren wat moeite om mee te komen. Dit vind ik persoonlijk niet zo vreemd. Gillan's bereik was ooit erg groot en dit is iets dat je geen 75 jaar kunt volhouden.

Resumé: "Whoosh!" is een verrassend goed album geworden. Het weet mij van begin tot het einde te boeien. Het heeft geweldige sferen, ademt eenheid uit en je merkt dat de band er gewoon zin in heeft.
Dit alles gezegd hebbende, kan er voor mij maar een conclusie zijn: 5 sterren.

Fractal Mirror heeft al een lange geschiedenis. De band startte ergens in het midden van de jaren 80. Vanaf 2012 heeft de band vier albums uitgebracht. Muzikaal gezien zit de band op een snijvlak van progressieve rock en new wave. Persoonlijk vind ik de stijl altijd ietwat melodramatisch. Ik heb dit al gauw wanneer een Mellotron een melancholisch toetsentapijt neerlegt en de zang hier emotioneel overheen gaat.
Kortom, ik kijk al jaren in de Fractal Mirror, de spiegel van deze Nederlandse band.

De eerste single die van het aankomende album "Beyond Borders" uitgebracht is, is het nummer "Shadowman". Het nummer ligt in lijn van het oudere werk van Fractal Mirror. Het klinkt melancholisch. en heeft de kenmerkende sound. Toch zijn er wel degelijk progressies in dit nummer te vinden.
Persoonlijk vind ik dat dit nummer meer melodische flow in zich heeft. Verder klinkt het allemaal wat meer open. Ik ben echt aangenaam verrast door deze kleine koerswijziging.
Voor mij is dit de mooiste track die Fractal Mirror ooit gemaakt heeft. Ik ben ontzettend benieuwd naar het album!

Het nieuwe album van het Noorse Gazpacho heeft nu twee keer in de lade van mijn cd-speler gelegen. Beide keren haalde dit album het einde. Er is bij mij dan maar één conclusie mogelijk en dat is dat het een geweldig album is. Dit mag overigens best bijzonder genoemd worden, Gazpacho is namelijk al ruim 20 jaar in staat om een constante "stroom" aan geweldige albums af te leveren.
Persoonlijk vind ik het mooie aan deze band dat deze niet zo maar in een hokje te plaatsen is. Op de site van Progarchives staat een mooie omschrijving, een omschrijving die de lading dekt: "GAZPACHO are an eclectic mix of ingredients: a bit more accessible than RADIOHEAD, more diversified than MARILLION and more proggy than COLDPLAY" (writen by Lise, Progarchives).

De genoemde elementen zijn zeker ook op dit album weer terug te vinden. Dit overigens zonder dat ze iets klonen. Gazpacho is en blijft Gazpacho.

"Fireworker" is over het geheel gezien weer een melancholisch album geworden. Wanneer je van uptempo progrock houdt, kun je dit album overslaan. Alles vind namelijk plaats in de eerste-, tweede- en derde versnelling. Het album kabbelt van de ene sfeer naar de andere. HIerbij worden zelfs koren, kerkorgels en violen voor ingezet. Maar zelfs hierbij blijft de sfeer mellow cq melancholisch.
"Sapien" is ook voor mij de epic track van dit album. Dit 15 minuten-, gelaagde nummer is misschien wel de ultieme samenvatting waar Gazpacho voor staat: "atmospheric-, progressive rock".

De productie van het album is fenomenaal. Ik heb het album nu voor de derde keer opstaan en luister nu door een koptelefoon. De "soundcolours" zijn echt geweldig en de details die je van de effecten hoort is verbluffend.

Ik ben er overigens al wel achter dat dit een album is waarin je groeien moet. Ik heb zelf de indruk dat ik dit album over een aantal maanden misschien nog wel meer ga waarderen dan dat ik dit nu doe. In de 50 minuten die dit album duurt gebeurd namelijk ontzettend veel...dus misschien kom ik er nog wel een keer op terug.

Voor mij is dit nog steeds hèt progressive rock album dat van vaderlandse bodem komt. Ik ken werkelijk geen beter album!
Het album ligt een beetje in de stijl van Saga, vooral de strakke keyboardpartijen doen me aan Saga denken. Dit overigens zonder een copy-paste te zijn! Het gitaarwerk is van begin tot eind melodieus en geeft me iedere keer weer kippenvel. Daarnaast zijn de gitaarriffs, die soms tegen de keyboards in gaan, subliem.
De zang is eveneens geweldig. Het is zuiver en heeft een eigen klank. Kortom, het is niet te vergelijken met andere zangers in het genre.
De rhythm section, bas en drums, is ultra strak. Ook hier liggen wel lijnen met Saga. Deze drummer zou zo in Saga kunnen worden opgenomen. Zonder probleem.

De vergelijking houdt echter niet op bij Saga. Ice is veel en veel meer. De nummers zijn meer gevarieerd dan die van de Canadezen. Ze hebben eveneens veel meer "atmosphere". Ice is in mijn ogen on-Nederlands goed. En dat inderdaad terwijl de hele band uit "amateur" muzikanten bestaat.

Persoonlijk vind ik het vreselijk jammer dat ze niet meer albums hebben uitgebracht. Anno 2020 hoop ik nog steeds op een vervolg op The Saga...ik hoop dat hun saga hier niet ophoudt.

Het was vooral de hereniging tussen John Petrucci en Mike Portnoy wat mij meer dan gemiddeld nieuwsgierig naar dit album maakte. Petrucci en Portnoy hebben bij mijn weten sinds het Dream Theater album "Black Clouds & Silver Linings" (2009) niet meer samengewerkt.
Bij mij speelt dus de nostalgia factor een behoorlijk grote rol. Is dat erg? Nee, dat is helemaal niet erg...ik denk zelfs dat ik niet de enige ben die hier naar uitkeek.

Over het album kan ik kort zijn: fantastisch album. Petrucci is er in geslaagd om een geweldig instrumentaal album af te leveren. Bij veel instrumentale albums haak ik af. Meestal vind ik ze na een paar nummers eentonig- en saai worden.
Pettruci is het gelukt om binnen het genre van de progressieve metal een afwisselend album af te leveren.

Een deel van de nummers heeft een Satriani-achtige touch en zijn dus erg melodieus. Het andere deel ligt meer in de lijn van de wat abstractere metal. Met abstract bedoel ik korte-, strakke gitaarriffs, toonladders die buiten de geijkte paden liggen, maar wel te begrijpen zijn... Wanneer je van rustige gitaarmuziek houdt, kun je dit album overslaan. De rode draad in dit album is toch wel het feit dat alle nummers metal-achtige composities zijn. Een deel van deze nummers bevatten intermezzo’s die zo op een Dream Theater album hadden kunnen staan.

Voor Mike Portnoy is dit album bijna een speeltuin. Hij kan zich op de drums helemaal uitleven. Iedere keer wanneer ik albums met Portnoy achter de drums hoor, realiseer ik me weer wat voor een fenomeen hij is. Zijn groove en zijn onnavolgbare breaks zijn bijna buitenaards goed. Ook op dit album zijn al deze elementen weer te horen.

Petrucci heeft het album als titel “Terminal Velocity” meegegeven. In goed Nederlands betekent dit “eindsnelheid”. Voor wat betreft zijn shredden heeft Petrucci de eindsnelheid wel bereikt. Veel sneller dan wat hij nu doet kan bijna niet, wanneer hij tenminste nog gedefinieerd wil blijven spelen.

John Petrucci is er samen met Mike Portnoy in geslaagd om sprankelend- en vooral stevig album af te leveren. Het album is redelijk afwisselend en ik moet bekennen dat ik de zang in dit album niet erg mis. Het gitaarspel van Petrucci is zo vreselijk melodieus dat dit eigenlijk de rol van de zanger overneemt.
En heel, heel stiekem mis ik Mike Portnoy bij Dream Theater. Zijn eigenzinnige stijl is eigenlijk door niemand anders te evenaren. Dit geldt overigens voor Portnoy achter de drumkit als wel als persoonlijkheid.

Wanneer je in vier jaar tijd vier albums aflevert mag je rustig stellen dat de productiviteit hoog is. Dit is vooral binnen de progressieve rock wereld meer uitzondering dan regel. Een muzikant die er wel een regel van maakt is Lee Abraham. Op 4 september a.s. gaat zijn zevende album ,“Harmony/Synchronicity”, het daglicht zien. Ondanks het feit dat de productie van Abraham hoog ligt, lijdt de kwaliteit er niet onder. Integendeel, ook “Harmony/Synchronicity” is weer een buitengewoon goed album geworden. Het album ligt muzikaal gezien in de lijn met zijn voorgangers “The Seasons Turn” en het prachtige “Comatose”.

Lee Abraham werd bekend als bassist van de Engelse progressieve rockband Galahad. Galahad is volgens mijn bescheiden mening een ondergewaardeerde band. Deze band had gemakkelijk in de slipstream van bijvoorbeeld Marillion mee kunnen gaan. Maar de liefhebbers van de progressieve rock oordeelden hierover anders. Op dit moment is het een band die te groot is voor een servet maar te klein voor een tafellaken.
Lee Abraham begon als bassist bij Galahad en “promoveerde” naar verloop van tijd tot gitarist.

Lee Abraham is een gitarist die bijna dag en nacht met muziek bezig is. Hij schrijft in een hoog tempo geweldige composities. Dit bewees hij op het weergaloze album “Comatose” en bewijst het nu weer op dit nieuwe album. Abraham is een mulit-instrumentalist en speelt op dit album, zoals gewoonlijk, bass, keyboards, gitaar en doet de backing vocals. Hij kent zijn beperkingen en vraagt voor de vocalen altijd gastzangers. Op dit album zijn dit onder andere weer Marc Atkinson (Riversea, Moon Halo, Nine Stones Close), Stu Nicholson (Galahad), Simon Godfrey (Tinyfish), Mark Spencer (LaHost, Twelfth Night) en Peter Jones (Tiger Moth Tales). Het is duidelijk dat Abraham zijn connecties heeft.
Gerald Mulligan (Credo) zit overigens achter de drumkit en ook dit is een vertrouwd gezicht, hij speelt op meerder albums van Abraham mee.

Het album bevat een zevental nummers en klokt ongeveer 48 minuten. Het langste nummer is “Hearing The Call”, dit duurt ongeveer 12 minuten.
Lee Abraham heeft altijd een voorkeur voor stevige progressieve rock, afgewisseld met mooie ingetogen nummers en passages. Verder is het altijd erg melodieus. Vooral dit laatste is iets waar ik persoonlijk nogal van hou. Zijn gitaarsolo’s bijvoorbeeld zijn bijna altijd melodieus. Ze gaan bij mij vaak door merg en been. Er zit zoveel gevoel in dat de tranen bij wijze van spreken spontaan komen.

Het album opent met “The World Is Falling Down”. Het nummer is heavy en heeft een dreigende sfeer. De gitaarriffs in dit nummer zijn ultra-stak en de solo-achtige intermezzo’s redelijk snel maar toch ook hier weer melodieus.
“Stay” is een ingetogen nummer. Ik wil het niet direct een ballad noemen, maar het ligt er wel een beetje tegenaan. Het nummer heeft een melodramatische sfeer. De refreinen in het nummer zijn pakkend en de gitaarsolo in dit nummer is “not of this earth”. De solo is subtiel en het ultieme voorbeeld van melodieuze solo’s. De zang in het nummer is subtiel en draagt misschien het hele nummer wel.
“Hearing The Call” is de meest epic track op het album. De kapstok van het nummer bestaat uit stevige gitaarriffs, mooie brigdes en fijne zanglijnen. Het nummer wordt grotendeels in mid-tempo gespeeld. Hier en daar zijn wat uptempo stukken ingebouwd, stukken die overigens perfect passen in de sfeer van het nummer. De eindsectie van het nummer is slepend en heeft een gitaarsolo die op een fantastische manier naar een climax gaat. Wereldnummer!
“Misguided Part.2” is een vervolg op de track “Misguided” van het in 2014 uitgebrachte album “Distant Days”. Het is net als Part.1 een instrumentaal nummer geworden. De sfeer is redelijk driegend en het nummer gaat via messcherpe gitaarriffs naar rustige keyboard-passages met hierin onder andere mooie pianostukken. Het zal geen verrassing zijn dat de gitaarsolo weer met veel gevoel eruit geperst wordt. Iemand die denkt dat instrumentale nummers saai zijn moet dit maar eens gaan beluisteren.
“Never Say Never” is een mid-tempo track met een hoofdrol voor de zang. Ook hier draagt de zang het nummer weer. Het nummer gaat vlekkeloos over in “Rise Again. Ook dit nummer is weer rustig. Er zitten mooie begeleidingen met akoestische gitaar in. In de refreinen komt heel subtiel een Mellotron meedoen. Het nummer duurt ruim 3 minuten, maar is zo mooi dat het van mij rustig langer had mogen zijn.
Het album eindigt met de titeltrack “Harmony/Sycnchronicity”. Het nummer begint met mooi hoekig gitaarspel en synthesizer werk. Deze gitaarpartijen doen me hier en daar aan Steve Hackett denken. Het merendeel van het nummer, eigenlijk de instrumentale gedeeltes, is catchy. De zang doorbreekt de catchy-gedeelten en creëert ook hier weer een ietwat melodramatische atmosfeer. Het eind van het nummer bevat veel slepend gitaarwerk en een tapijt van keyboards. En zo eindigt een fantastisch album zoals het moet eindigen…namelijk met een soort van honger naar meer.

Lee Abraham heeft wat mij betreft zijn vorige album “Comatose”, dat ook al een high end album was, overtroffen. “Harmony/Sycnhronicity” is een prachtig album geworden. Een album dat van begin tot eind spannend blijft. Spanning die door diverse atmosferen in het nummer wordt opgewekt.
Voor mij persoonlijk is dit op dit moment “album of the year”. We hebben nog vier maanden te gaan, dus dit kan uiteraard nog veranderen.

Het volgende project waarop Lee Abraham te horen zal zijn, is het nieuwe album “The Last Great Adventurer” van Galahad. Het album zou in een redelijk ver gevorderd stadium zijn. Maar als Abraham in dit tempo doorgaat, kon het wel eens zo zijn dat zijn volgende solo-album eerder op de markt is dan deze nieuwe Galahad. De tijd zal het leren.

Retreat From Moscouw, progressieve rock band die na 40 jaar eindelijk zijn debuutalbum aflevert...een debuut zoals eigenlijk ieder debuut zou moeten zijn.

Retreat From Moscow is een band met een verhaal. De band werd ergens eind jaren 70 opgericht in Wales en doorkruiste in deze tijd heel Groot Brittannië met hun progressieve rock. Volgens eigen zeggen was de band geïnspireerd door de progressieve rock giganten uit de jaren 70. Je kunt hierbij denken aan Genesis, Camel, King Crimson en Caravan. Aan een album is de band nooit toegekomen en voor ze het zelf wisten was het verhaal Retreat From Moscow over en uit. Dit moet ergens aan het begin van de jaren 80 geweest zijn.

Dit debuutalbum is er nu dan toch gekomen. In 2019 kwamen de heren weer bij elkaar om alsnog dat debuutalbum op te nemen. Met een stofkam gingen ze door het oude repertoire. Een deel van de nummers vonden ze goed genoeg om op te nemen. Ze vulden dit aan met nieuw materiaal.

Het resultaat is wat mij betreft verrassend te noemen. Op het hele album is er geen nummer dat oubollig of te retro klinkt. "The World As We Knew It" is een fris neo prog-album geworden. Ik durf wel te zeggen dat alles klopt. De zang is subliem, het gitaarwerk is naast erg goed ook nog eens melodieus, het toetsenwerk refereert middels de sound naar de jaren 80, maar het is modern en vooral vet uitgevoerd, de ritmesessie is ultra strak.

Voor wat betreft stijl is de band eigenwijs te noemen. Het laat zich in ieder geval niet in een hokje drukken. Ik herken hier en daar wat Genesis en Camel, maar ik hoor zeker ook kruisbestuivingen met neo prog bands als Pallas, This Winter Machine.
De lengte van de nummers varieert van 5 minuten tot 11 minuten. Dus voor degenen die alleen voor epic tracks gaan is deze band geen optie.

Hou je van Brits georiënteerde neo prog waarin toetsen en gitaar een belangrijke rol spelen, de zanger echt zingen kan, dan kan ik dit album echt aanraden.
Ik denk dat dit album aan het einde van 2022 wel eens in de jaarlijstjes van meerderen zou kunnen opduiken. (het album is eind 2021 verschenen, maar nu pas goed verkrijgbaar; dit even voor de punctueel ingestelden onder ons)

Tien jaar geleden leerde ik de stem van Rob Moratti kennen. Hij was een korte periode zanger van de Canadese progrockband Saga. De die hard fans van deze band zagen hem liever gaan dan komen.

Ik moet bekennen dat ik het allemaal nog niet zo gek vond. Sterker nog, het album "The Human Condition" is gewoon een sterk album.
Toen Moratti na een korte periode weer werd vervangen door de originele zanger Michael Sadler, ben ik hem blijven volgen.

Vandaag verscheen zijn nieuwste album "Renaissance". Het album bevat een tiental tracks. Voor insiders: alle tracks zijn typisch Moratti tracks. Ze variëren van ballads tot stevige uptempo songs. De vocalen zijn naar mijn mening weer herkenbaar en vooral sterk.
Qua genre hangt de muziek weer tussen AOR en progressive rock. Vooral het gitaarwerk springt er uit. De riffs zijn strak en de solo's zeer melodieus.

Na twee luisterrondjes op Spotify is mijn conclusie: verplichte aanschaf en daarmee verrijking van mijn collectie.

Heb het album nu twee keer beluisterd en kreeg er direct goed gevoel bij. Het album ligt beetje in de lijn van Sound Of Contact en is dus niet het meest vrolijke album dat je kunt opzetten. Maar ik ben wel liefhebber van muziek waar de nodige dreiging en spanning in zit.

Dat Simon Collins van nature een drummer is, kun je ook op dit album duidelijk horen. De drums spelen in veel nummers een hoofdrol. Ze klinken donker en veelal hard. Ik zal verder geen open deuren intrappen. Iedereen weet waarschijnlijk wel wie Simon Collins is. Wanneer je dit niet weet, kijk even snel op Google en binnen 5 seconden is het waarschijnlijk wel duidelijk.

Er is is over dit soort albums altijd wel weer een discussie over of het nu crossover- of progressive rock is. Wat mij betreft is het progressive rock en misschien wel in het kwadraat. Persoonlijk vond ik dat Sound Of Contact, het project dat Simon Collins in samenwerking met Dave Kerzner deed, al erg vooruitstrevend in het progressive rock genre. Misschien gaat Simon Collins hier nog wel een stap verder.

Wanneer mijn tijd het toelaat ga ik over het album een ietwat meer inhoudelijke recensie schrijven. Ik wil het album hiervoor eerst nog wat beter beluisterd hebben.

Enigszins verbaast merkte ik net op dat dit album nog geen beoordeling en geen review had. Voor mij is dit album een van de spaarzame hoogtepunten van het het jaar 2020, dus voelde ik het als een soort van plicht om op deze plek iets over dit album te zeggen.

Het album "The Bardic Depths" is eind maart op het nieuwe label Gravity Dream Music verschenen. Gravity Dream Music is opgericht door Robin Amstrong (Cosmograf). Dit verraadt uiteraard dat we hier met progressieve rock te maken hebben.
Toen ik in mijn zoektocht naar nieuwe progressieve rock op The Bardic Depths stuitte, kreeg ik tijdens de eerste luisterbeurt direct het gevoel dat ik hier met iets speciaals te maken had. Na kort speurwerk kwam ik op de Bandcamp-pagina van The Bardic Depths terecht.

The Bardic Depths is een project van de Engelsman Dave Bandana en de Amerikaan Bradley Birzer. Dave Bandana is een multi-instrumentalist die het grote eiland van het Verenigd Koninkrijk verruild heeft voor het kleinere-, mooiweer-eiland Lanzarote. Toen Dave met de historicus professor Bradley Birzer in contact kwam, ontstond het idee om samen een conceptalbum te maken. Bradley Birzer schreef het concept en alle teksten. Het thema vriendschap staat hierin centraal, vriendschap die iedere "oorlog" kan doorstaan, vriendschap voor altijd.

Dave Bandana componeerde vervolgens alle muziek om de teksten heen. Vermoedelijk zou Bandana zelf alle instrumeten en alle vocalen voor zijn rekening nemen. Toen hij tijdens het opname naar het Verenigd Koninkrijk afreisde om de band Big Big Train live te gaan bewonderen, onstond er een keerpunt. Dit was een keerpunt die het album een andere richting zou geven. Dave ontmoette namelijkl diverse bandleden van Big Big Train en kwm in contact met nog meer muzikanten uit het progressieve rock-circuit.
Uiteindelijk resulteerde dit in het feit dat onder andere Peter Jones (Camel, Tiger Moth Tales, Red Bazar), Gareth Cole (o.a. Fractal Mirror, Mike Kershaw), Kevin McCormick, Tim Gehrt (Streets, Steve Walsh) en Robin Armstrong (Cosmograf) hun medewerking aan het album verleenden.
Deze verrassende wending heeft het album naar een totaal ander level getild. Muzikaal gezien is dit album namelijk gewoon een top-album geworden.

Bijna iedereen wil bij het lezen van recensies graag referenties hebben. Referenties die duidelijk maken in welke hoek een band of een project gezocht moet worden. Bij The Bardic Depths durf ik als referentie, oftewel inspiratiebron, Pink Floyd wel te noemen. Het album heeft linken met zowel het Pink Floyd uit de jaren 70 als wel het Pink Floyd uit de jaren 80. Toch is het geen kloon, integendeel.
Het meerendeel van de nummers heeft een rustig, midtempo karakter. De nummers worden verbonden door (gesproken) samples en door atmosferische keyboard-intermezzo's.
De zang is ingetogen en klinkt in het merendeel van de nummers melodramatisch in de positieve zin van het woord. Dit past overigens prima in de sfeer van het album en het verveelt mij geen enkele keer.
Muzikaal gezien heeft het album een "slepend" karakter. De keyboards doorbreken dit vaak, door hier tegen in te soleren. Verder wordt er gebruik gemaakt van saxofoons, die eveneens op een virtuoze en jazzy manier de geluidsbarrières doorbreken. Het gitaarwerk op het album is ook ingetogen en vooral ook melodieus.
De balans binnen dit album is daarom echt goed te noemen. Het album heeft erg veel spanning in zich en is vooral niet voorspelbaar.

Dit alles maakt het dat The Bardic Depths voor mij persoonlijk een muzikaal hoogtepunt uit 2020 geworden is. Ik weet dat het jaar nog niet voorbij is, maar ik zie niet heel veel nieuwe albums nog over dit niveau heen gaan.

Ben je liefhebber van Pink Floyd en wil je ze wel eens in een nieuwe jas horen spelen, dan zou dit album best eens een aanrader voor je kunnen zijn. Dit album verdient wat mij betreft meer aandacht dan dat het nu gekregen heeft.

Erg mooi album van Italiaanse progressive rock band. Weet jaren 70 en 80 progressive rock te vermengen met een flinke scheut IQ. Instrumentaal gezien briljant, zang redelijk accentloos Engels. Aanrader!

WELKE LINK HEEFT THE MIGHTY BARD MET MARILLION?

Wanneer je het album "Blue God and Other Stories" van het Engelse The Mighty Bard in de cd-bakken tegenkomt, is de kans groot dat je hem links laat liggen. De hoes van het album houdt niet over. Ik druk me dan nog netjes uit. Wanneer je het wat positiever bekijkt zou je kunnen veronderstellen dat het om space rock gaat en dat de heren net van de filmset van Ghostbusters komen.

Wanneer je naar de namen van de bandleden kijkt word je ook niet direct warm: Mark Cadman (bass),
Andy Dovey (drums), Dave Clarke (gitaar), Neil Cockle (keyboards), Gavin Webb (vocals) en Mark Parker (viool en backing vocals).

Wanneer je echter een echte Marillion Freak bent, gaan bij het lezen van deze namen alle alarmbellen af.
De toetsenist van deze band, Neil Cockle, is namelijk de allereerste toetsenist van de band Marillion. Rond 1978, toen Marillion nog Silmarillion heette, was Neil Cockle de toetsenist!
Je hoort dit in de nummers van The Mighty Bard terug. Cockle gebruikt veel geluiden die direct terug te traceren zijn naar de jaren 80 progrock. Ook al heeft hij met Marillion nooit een album gemaakt, ik denk dat iedere kenner toch de Marillion-stijl er uit haalt.
Het feit dat ex-Marillion bandlid Cockle op dit album mee doet en ook nog eens Marillion-achtige geluiden uit zijn keyboards en synthesizers tovert, zal voor menig Marillion-fan aanleiding kunnen zijn om dit progressieve kleinood aan te schaffen.

Het album valt wat mij betreft in de categorie Neo-Prog. Het merendeel van de nummers is compact en ze liggen gemakkelijk in het gehoor. In het algeheel is het album geen hoogvlieger, maar landt toch ruimschoots aan de goede kant van de streep.

Ben je Marillion-fan van het eerste uur of hou je van ongecompliceerde Neo-Prog, dan is dit album een aanrader om op zijn minst eens te gaan beluisteren.
Mijn advies is om na de eerste luisterbeurt het album even te laten rusten en hem daarna nog een keer een kans te geven. Bij mij bleek dit zo te werken.

The Pineapple Thief was een band die zich lange tijd voor mij verborgen hield, of anders gezegd het was een band die ik laat ontdekte.
“Dissolution” was het album waarmee ik al eerste kennismaakte. Het album eindigde als vierde in mij jaarlijstje voor Background Magazine. Alleen de albums van The Paradox Twin, Galahad en Finally George gingen dit album toen voor.

Het waren vooral de melancholische sfeer, het melodramatische stemgeluid van Bruce Soord en de dynamische drum van Gavin Harrison die me tot dit album aantrokken. Soms had ik het gevoel dat ik naar Radiohead ten tijde van “OK Computer” zat te luisteren. Ik weet dat dit een gevaarlijke vergelijking is. Radiohead is namelijk enig in zijn soort. Maar ondanks dit voelde ik toch raakvlakken.

Uiteraard ben ik me toen verder in The Pineapple Thief gaan verdiepen. Een flink aantal albums heb ik gekocht. Een aantal ook zeker niet. Ik vond het soms net iets te wisselvallig. Wat voor mij wel duidelijk werd, is dat deze band in een bepaalde ontwikkeling zat. De albums “Dissolution” en “Your Wilderness” lagen namelijk behoorlijk in lijn.

Wanneer er dan vervolgens een nieuw album verschijnt wordt mijn nieuwsgierigheid meer dan gemiddeld getriggerd. In de afgelopen maanden werden al een aantal tracks van het nieuwe “Versions Of The Truth” album vrijgegeven. Deze gaven mij een goed gevoel. Toch is The Pineapple Thief een band waarbij in de tracks graag in hun totaalverband hoor. Dit totaalverband is er nu.

“Versions Of The Truth” ga gedeeltelijk verder waar “Dissolution” stopte. Het is een album dat wederom een zeer melancholisch karakter heeft. Melancholie, melodrama zijn allemaal elementen die wat mij betreft uitstekend in deze tijd passen. Het jaar 2020 is waarschijnlijk voor veel mensen niet het beste jaar uit hun leven. In mijn belevingswereld en in mijn gevoel past dit album precies in deze tijd van grote onzekerheid, angst en ga nog maar even door.

Voor wat betreft dynamiek heeft de band ook een stapje teruggedaan en hebben het woord dynamiek een ietwat andere invulling gegeven. Het is zeker geen album met erg stevige stukken, afgewisseld met meer rustigere passages en intermezzo’s geworden. De dynamiek ligt bij dit album veel mee in sfeer en “atmosphere”. Binnen de donkere basis van het album wordt veel gespeeld met tempowisselingen en met melodie. Kortom, het klinkt allemaal nog wat ingetogener dan het altijd al was.
De drums en percussie van Gavin Harrison zijn op veel plaatsen in het album erg subtiel te noemen. Harrison heeft de capaciteit om dit soort rustige nummers te maken en te breken. Dat de vocalen van Bruce Soord bij uitstek geschikt zijn voor melancholische en melodramatische nummers is geen geheim. Zijn licht monotone stemgeluid, waarmee hij toch een mooie melodielijn weet te maken, past perfect binnen de tracks van dit album.

Wanneer ik “Versions Of The Truth” opzet, is het voor mij één grote flow waarin ik terecht kom. Het album helpt mij om de tragiek van deze tijd te vergeten. De schoonheid van dit album geeft me zelfs weer een positieve kijk op mezelf.
Ik moet hierbij wel even de kanttekening maken dat ik, in welke bui ik ook zit, altijd redelijk vrolijk word van melancholische muziek en –songteksten. Voor mij zijn dit soort albums meer positieve dop dan dat het een downer is.

Iedereen die het voorgaande albums “Dissolution” een mooi album vond kan dit album, ondanks de wat meer rustige aanpak, blind aanschaffen. Verder denk ik dat ook liefhebbers van Radiohead dit album een luisterbeurt kunnen geven. Ik denk dat een groot aantal van hen wel eens aangenaam verrast kan worden.

“Versions Of The Truth” is het album op de juiste tijd geworden. Melancholie, (melo)drama, emotie, zijn wat mij betreft de sleutelwoorden van dit album geworden. The Pineapple Thief is een band die zich steeds verder blijft ontwikkelen en dat is dus progressieve rock. Rock waarbij een band verder durft te kijken dan hun neus lang is. Hulde voor dit prachtige album!

Sterk toetsen georiënteerd progressief rock album.Violent Silence grijpt vooral terug op de jaren 70. Gentle Giant is hierbij waarschijnlijk hun grote voorbeeld geweest. Verder zijn er zeker ook elementen van Yes uit de jaren 70 te herkennen. Het artwork van het album is prachtig. Daar is in ieder geval de nodige zorg aan besteed. Geldt dit ook voor de tracks?

De composities zijn van gemiddelde kwaliteit. Er is in ieder geval geen enkele compositie die er echt uitspringt.
Het zijn zoals gezegd de keyboards die het album in de stijgers zet. Zij zorgen dat de tracks spanning krijgen en niet na één minuut al vervelen. De overige muzikanten spelen een bijrol. Opvallend hierbij is de in mijn ogen niet al te beste zang. Deze zang haalt het album behoorlijk naar beneden. De zang is schreeuwerig en in de hogere regionen wordt de stem geknepen. Dit is in ieder geval niet "me cup of tea". Eigenlijk verdient deze Zweedse band een betere zanger.

De productie van het album is vlak en klinkt veelal dof. Ik zelf hou meer van dynamische producties die open klinken. Ik weet dat dit geen objectieve mening is en heb dit facet daarom niet meegenomen in de beoordeling van dit album.

Persoonlijk denk ik dat deze band potentie heeft. Maar ik zou dan zeker een andere zanger kiezen en een gitarist in dienst nemen. Een gitarist die op de Saga-methode tegendraads of zelfs synchroon met de toetsen speelt.

Violent Silence zal met dit album geen potten gaan breken. Jammer.