4 sterren: fijne afwisseling van rustige en steviger nummers. De stevige nummers zijn wat ruiger dan ik van Jeff Watson gewend ben bij Night Ranger.

Het album begint sfeervol met een korte track met sologitaar over een synth ondergrondje. Het tweede nummer is voor mij het minste. Het opent nog lekker ruig maar ik ben geen liefhebber van scat vocals en van gastzanger Sammy Hagar. Dus als je Sammy scat vocals laat doen, ben je mij kwijt. Vervolgens komt er nog een gitaarsolo met een stukje wahwah, zo te horen niet Jeff Watson's specialiteit.

Forest of Feeling maakt het vervolgens helemaal goed. Op dit favoriete nummer gaat Jeff het duel aan met gastgitarist Allan Holdsworth. De albums die ik van Holdsworth ken uit deze periode rocken niet meer zo, maar de samenwerking met Watson haalt blijkbaar het stevigste in Holdsworth naar boven.

Na nog een stevig nummer wordt het distortion- en gaspedaal twee nummers losgelaten en is het even bijkomen. De volgende rocker Osaka Rocka vind ik een beetje te simpel.

Mijn tweede favoriete track is Eco Chalet, vooral vanwege de opbouw. Het nummer begint semi akoestisch en een beetje flauw. Maar als na ruim een minuut het distortion gitaarthema inzet, ben ik om. EIgenlijk een vrij simpel thema, maar met veel gevoel gespeeld.

Van Talking Hands met gastgitarist Steve Morse had ik het meest verwacht. Steve Morse is al lange tijd mijn favoriete gitarist en op Steve Morse Band - Southern Steel (1991) speelde Jeff Watson een erg goede gastrol. En dan kan het alleen maar tegenvallen. Het nummer kabbelt een beetje door en de solo's werken ook niet genoeg naar een climax.

Na nog een stevig nummer sluit het album af met weer een rustig nummer.

Omdat ik me afvraag waarom ik nooit de opvolger Around the Sun heb beluisterd, ga ik dat nu doen via YouTube. Zo op het eerste gehoor redelijk anders, met zang.

Niet slecht, maar minder dan het debuut Joey Tafolla - Out of the Sun (1987). Het stoort me ook dat Joey Tafolla is overgegaan van een Tony MacAlpine kloon naar een imitatie van Greg Howe. Destijds kocht ik te gemakkelijk van dit soort instrumentale gitaaralbums.

Op zich prima plaat, maar dat het inwisselbaar is met de eerste twee van Vinnie Moore en Tony McAlpine is voor mij wel een probleem. Ik was zelfs volkomen vergeten dat ik deze en Joey Tafolla - Infra Blue (1991) op lp had.