Was dit het eerste album dat ik had gehoord van Vinnie Moore, dan had ik het misschien beter gewaardeerd. Het rockt lekker, in de stijl van Greg Howe en Michael Lee Firkins, die ik ook wel waardeer. Maar nadat Vinnie eerst twee neoklassieke instrumentale gitaaralbums heeft vol gespeeld ervaar ik de overgang in stijl als te abrupt. Een beetje alsof je opnieuw contact hebt met een goede vriend en hij blijkt een andere identiteit te hebben aangenomen. Nog steeds aardig, maar je vraagt je af of hij dan al die tijd geen eigen identiteit heeft gehad.

Ik ken alleen de eerste drie albums van Vinnie Moore en daarvan is dit duidelijk mijn favoriet. Ik heb deze vroeger dermate veel geluisterd dat ik niet meer goed kan beoordelen of VInnie pakkende melodieën schreef of dat dat zo lijkt door mijn aantal luisterbeurten. Ik kan er in ieder geval nog steeds van genieten. Vinnie combineert hoge snelheid met een mooi helder gitaargeluid en accuraat spel.

De afwisseling met keyboardsolo's van Tony Macalpine komt gelijk op de energieke openingstrack al goed tot zijn recht. Bij het derde nummer komt het eerste korte rustpuntje met een akoestisch intro dat barok begint en dan overgaat in neoklassiek. De drumbreak richting het eind van het nummer duurt ruim een minuut maar is nog kort genoeg om net niet als drumsolo te irriteren.

Hero Without Honor is voor mij het minste nummer van kant A. Op zijn best afwisselend, maar kan ik tegelijk ook als wisselvallig beschouwen: op het rustige gitaarintro over een synth en bas ondergrondje volgt een stuk met een voor mij onregelmatige maatsoort dat ik niet zo waardeer. Het nummer vervolgt daarna prima in de voor dit album kenmerkende neoklassieke stijl met de mooie gitaarsolo die begint als variatie op het voorgaande thema als hoogtepunt. Het einde van het nummer met een break naar een rustiger tempo met eerst een bassolo kabbelt een beetje door naar de fadeout.

Kant B dendert door als een trein, en komt pas in het laatste nummer met een lager tempo tot rust. Minder afwisselend, maar bevalt me wel meer. Vooral vanwege Lifeforce, mijn favoriete track. Kenmerkend voor dit nummer zijn de stukken die Vinnie pizzicato (palm mute) speelt.

Met openingstrack Morning Star gaat Vinnie door waar hij met het vorige album gestopt is. Een verschil tekent zich af bij het Prelude deel van track 2 en het intro van track 4: Jordan Rudes is een toetsenist met een ander geluid dan Tony Macalpine. Niet beter of slechter, alleen anders. Daarnaast staan er twee covers op en sluiten beide vinylkanten af met een langzamer nummer dan ik heb gehoord op Mind's Eye.

Vandaag zat lange tijd een thema van Pieces Of A Picture - YouTube in mijn hoofd. Toch knap, dat een melodie die zo onzingbaar is, zich in je hoofd nestelt. En bovendien: niet gaat vervelen. Goede reden, dit als een van mij twee favoriete nummers te kiezen. De ander is Race with Destiny, deels vanwege de spetterende keyboard-gitaarsoloduels die hier worden uitgevochten. En deels vanwege Vinnie's pizzicato (palm mute) spel, dat ik ook zo waardeerde op:
Eindwaardering 4,0 sterren, dat is een halfje minder dan het debuut. Waarom? Track A5 en B5 zijn voor mij een beetje te langzaam, het album duurt met een uur een beetje te lang en dit stukje in Message In A Dream - YouTube klinkt voor mij een beetje onzuiver.