De zang op Mr. Crowley met dat vervormende effect is inderdaad vreemd. De gitaarsolo van Steve Morse op dit nummer vind ik wel prachtig. De volgorde met om en om een Ozzy nummer en een Living Loud nummer snap ik niet. Ik denk dat het album evenwichtiger had geklonken als eerst de Ozzy nummers werden afgewerkt en vervolgens de eigen. In the Name of God is mijn favoriet. Deze track heeft gek genoeg wel een iets mindere solo van Steve, mede door die rare sitarsound.