Mijn kennismaking met Saxon begon met Power & the Glory (1983). Nu ik ze stuk voor stuk chronologisch ga herbeluisteren verwacht ik dat dat ook mijn favoriet blijft. Met terugwerkende kracht heb ik later dus ook de eerste vier albums aangeschaft. Dit debuut is voor mij de minste. Favoriete nummers hierop heb ik niet.

Mooi overzicht van de energiekere Saxon tracks. Bovendien live nog energieker gespeeld. Half puntje aftrek vanwege het meezingen op de toch al te lange versie van Wheels of Steel.

Ik kocht dit album destijds vanwege de aanwezigheid van Yngwie Malmsteen. De stem van Ron Keel irriteert me dermate dat het bij een handvol luisterbeurten is gebleven. Ik schrijf dit berichtje dan ook vooral om mezelf te behoeden voor een toekomstige luisterbeurt.

4**** | Voor Steve Morse begrippen een iets mindere plaat. Veel van zijn werk scoort bij mij 4,5 ster.

Op bijna al zijn platen staat wel een bluegrass country nummer. Deze YouTube versie van Steve Morse - Tri County Barn Dance is leuk voor de fan die ook nog een beetje noten kan lezen.

In mijn Top10 van Steve Morse albums staat deze waarschijnlijk op de tweede plaats. Mijn favoriete track is de opener Cut to The Chase waarin Steve het gitaarduel aangaat met Jeff Watson van Night Ranger. Mijn favoriete solo van dit album zit in het nummer Battle Lines - YouTube.

Na de track General Lee van The Introduction (1984) een tweede fijne samenwerking met countryrockgitarist Albert Lee op het nummer Rockin' Guitars. Voor de verandering staan op deze plaat ook een aantal nummers met zang, waaronder die met Albert Lee. [Quote:] 'I refuse to scream'. Gelukkig laten hij en Steve vervolgens hun gitaren spreken. Eerst Albert Lee met een clean geluid, vervolgens Steve met distortion.

Op mijn favoriete nummer van dit album, track 2 General Lee - YouTube speelt countryrocker Albert Lee mee als gastgitarist. Mooie samenwerking.

Gemiddeld genomen hou ik meer van studio dan live albums. Het voorstellen van de band, het publiek opzwepen met een 'let me hear you' en een overbodige drumsolo. Misschien nog leuk als je er bij bent, maar thuis hoef ik dat niet te horen. Geef mij maar de compactere studioversie en strakker spel. Ik zie de toegevoegde waarde van deze plaat ook niet. Het hele eerste album staat erop plus drie extra nummers. Daarvan roept I'm Not Alone Anymore irritatie bij me op. Omdat het voelde alsof de titel eindeloos herhaalt werd, ben ik zelfs gaan turven. Tien keer, het voelde als het dubbele. Het studiodebuut kreeg van mij vier sterren, deze krap drie en een half.