Soms kan ik afwisselend vervangen door wisselvallig. Hier niet. Op veel hardrockplaten skip ik de ballads het liefst. Hier kan ik van alle nummers genieten. Ook de nummers die door anderen hier als te poppy worden omschreven. Zelfs de saxofoonsolo's kom ik goed door. De afwisseling tussen de zang van Tony Newton, bassist/zanger Willie Dee en Gary Moore bevalt me ook goed. Mijn fovorieten zijn de opener You en afsluiter Dancin'.

Ik kan hier hetzelfde beginnen als mijn tekst bij de voorganger: Gelukkig is het energieniveau van After the War weer wat hoger dan Wild Frontier.

Ik wordt blij van de samenwerking met mijn held Ozzy op Led Clones. Ook al lijkt het bedoeld om Kingdom Come - een band die ik best waardeer - af te zeiken, ik beluister het gewoon als een eerbetoon aan Led Zeppelin. Misschien scheelt het ook dat ik nooit een groot Led Zeppelin liefhebber ben geweest en liever af en toe los één van hun wat steviger nummers beluister.

A1 After the War 4.0
A2 Speak for Yourself 4.0
A3 Livin' on Dreams 3.0
A4 Led Clones 5.0

B1 Running from the Storm 3.5
B2 This Thing Called Love 3.5
B3 Ready for Love 3.5
B4 Blood of Emeralds 4.5

Albumgemiddelde 3.8

Al met al heeft het voor mij meer weg van een verzamelaar dan van een regulier Gary Moore album.

1. Back on the Street - opent goed en had zo op een later jaren ´80 hardrock album van Gary zoals Corridors of Power (1982) kunnen staan.
2. Don't Believe a Word - kennen we al van het Thin Lizzy - Johnny the Fox (1976) album.
3. Fanatical Fascists - meer rock dan hardock, met achtergrondzangers die klinken alsof ze uit de dichtsbijzijnde pub geplukt zijn.

Dan komen een aantal nummer die klinken als jazzrock/progrock nummers uit Gary's Colosseum II periode:
4. Flight of the Snow Moose - gelukkig wel één van de betere en instrumentaal.
5. Hurricane - ook instrumentaal, maar minder niveau dan track 4.
6. Song for Donna - slappe jazzrockballad met zang.
7. What Would You Rather Bee Or a Wasp - kan me ondanks het vlammend gitaarwerk toch niet bekoren.

En weer weg van de jazzrock/progrock naar een rockballad:
8. Parisienne Walkways - heb ik altijd een draak va een ballad gevonden. Blijkbaar zijn niet veel mensen dat met me eens. Hij staat hier als meestgekozen favoriet.

Vrijwel geen zwakke nummers. Toch neig ik meer naar 3,5 dan 4****.

Minpunten:
- Jack Bruce als gast op End of the World met afgeknepen, nasale zangstem
- naar mijn smaak staat er teveel materiaal op dat naar ballads neigt

Favoriet is de gitaarsolo op Always Gonna Love You, waar ik steeds weer kippenvel van krijg.

Vreemd dat een artiest van het niveau Gary Moore zijn eigen zang afwisselt met een zanger waar hij zelf niet voor onderdoet. Verder voor mij een heel genietbaar live album. Nuclear Attack is mijn favoriet, White Knuckles een overbodige solospot. De rest zit er tussenin. De meeste nummers worden in een lekker compacte versie gespeeld. De uitzondering is I Can't Wait Until Tomorrow. Met een krappe twaalf minuten, ruim vier minuten langer dan de studioversie op Corridors of Power, maar desondanks boeiend genoeg.

Ik vond het destijds wel verwarrend, drie livealbums in twee kalenderjaren. Uiteindelijk hebben ze alle drie wel een eigen karakter. Met Rockin' and Rollin' en Back on the Streets als enige overlappende nummers, verschillen Rockin' Every Night en We Want Moore voldoende van elkaar. En Live at the Marquee bleek al drie jaar eerder opgenomen en bevat drie nummers uit de G-Force periode.

In de tijd dat ik nog een hardrocksnob was, irriteerde ik me aan Gary's pogingen om een hit te scoren. De ballad Empty Rooms twee jaar na Vincims of the Future nog eens uitbrengen, was daar een voorbeeld van. Hoewel ik de vorige versie van het nummer inmiddels wel oké vind, is die bijsmaak hier toch blijven hangen. Die gaat pas weg bij de te korte gitaarsolo. De andere softe nummers Once in a Lifetime en Listen To Your Heartbeat kom ik ook moeilijk door.

Daar staat dan weer tegenover dat ik het stemgeluid van Glenn Hughes altijd erg prettig heb gevonden. Of het nou met Deep Purple, Hughes/Thrall, Gary Moore, Black Sabbath of solo was. Jammer dat Gary niet gewoon een heel album met hem heeft opgenomen. Maar misschien sta ik daar alleen in; geen van Glenn's vier nummers scoren hoog bij de andere stemmers hier.

Moeilijk stemmen op zo'n plaat, dus ik ga over op het beoordelen van de individuele nummers en daarmee een gemiddelde berekenen.

Run For Cover - 3,5
Reach For The Sky 3,5
Military Man - 3,5
Empty Rooms - 3,0
Out Of My System - staat niet op mijn vinyl uitvoering
Out In The Fields - 3,5
Nothing To Lose - 4,5
Once In A Lifetime - 3,0
All Messed Up - 4,5
Listen To Your Heartbeat - 2,5

Er zijn mensen die Gary Moore alleen als gitarist trekken. Hoewel ik het er zeker mee eens ben dat hij technisch gezien geen standaard neerzet als zanger, kan ik wel enorm genieten als Gary zich lekker laat gaan. Dat doet hij op dit album gelukkig meerdere keren in het slotdeel van een nummer. Bij Victims of the Future, Devil in her Heart, Shapes of Things, The Law of the Jungle, maar vooral bij Murder in the Skies.

Waarschijnlijk is dit voor mij het ultieme Gary Moore album. Zelfs Empty Rooms, dat ik vroeger als zeikballad zou betitelen, kom ik nu met plezier door. Ik dacht eerst aan een waardering van vier sterren. Nu merk ik dat ik tijdens het luisteren steeds teveel kanshebbers hoor om een selectie van twee favorieten te kiezen. En dat ik de plaat meerdere keren achter elkaar met plezier kan draaien. Dan is 4,5 ster toch meer gepast. En dan dus nog twee favorieten kiezen. Ik wilde eerst beginnen met wegstrepen. Maar elk nummer individueel beoordelen kan natuurlijk ook.

A1 Victims Of The Future - knalt er lekker in na een kort zacht intro, heerlijk couplet, refrein iets te bonkig qua feel, super gitaarsolo met mooie opbouw. Na een refrein heeft het nummer nog een gitaarsolo waar Gary zelf lekker doorheen gilt. (4.5)
A2 Teenage Idol - spetterend gitaarwerk, maar het refreintje is me misschien toch iets te simpel en vrolijk rockend. (4.0)
A3 Devil In her Heart - lekker stuwende riff met tradiotioneel gallop ritme. (4.5)
A4 Empty Rooms - mooie gevoelige bassolo voorafgaand aan de gitaarsolo. Ondanks dat ik van deze ballad inmiddels wel kan genieten, toch iets te weinig pit. (4.0)

B1 Shapes Of Things - ik ken het origineel niet echt. Voelt voor mij gewoon als een vet Gary Moore nummer in plaats van een cover. (5.0)
B2 Murder In The Skies - begint ook met een lekker stuwende riff met gallop ritme. Lekkere shred gitaarsolo. Op het eind van het nummer klinkt Gary's gitaar als een neerstortemd vliegtuig. (5.0)
B3 Hold On To Love - soort lekker stampende uptempo powerballad. Roept bij mij ook associaties op van een ´four-on-the-floor-ABBA-track' in een Gary Moore jasje. (4.0)
B4 The Law Of The Jungle - langzaam en dreigend, met een beetje arabisch toonladdertje erdoor. Roept bij mij associaties op van Kashmir van Led Zeppelin. (4.5)

3,5 ster. Ik heb weinig te klagen over de songkeuze, waardoor er genoeg te genieten valt. Maar gemiddeld genomen waardeer ik live albums een beetje minder dan studio. Hoewel ik snap dat andere muziekliefhebbers de eerlijkheid van een liveregistratie wel waarderen, hoor ik toch liever dat sommige onvolkomenheden zijn weggepoetst met een overdub. Maar belangrijker nog: sommige nummers worden naar mijn smaak teveel opgerekt. En dat ervaar ik als volkomen onnodig bij artiesten met een oeuvre dat omvangrijk genoeg is om een lange set te vullen.

De plaat begint goed met een krachtige versie van mijn favoriet hier: Murder in the Skies. Shapes of Things vind ik ook een topnummer, maar ik zie de toegevoegde waarde niet van een verdubbeling van de lengte van de studioversie. De break - na de overig fantastische gitaarsolo - duurt me een paar minuten te lang. Was mogelijk leuk als je er bij was tussen het publiek, maar niet voor thuis. Victims of the Future wordt ook lekker gespeeld. Tot het einde dan, waar ik vooral herhaling en tijdrekken ervaar.

Cold Hearted krijgt op de hoes ruim tien minuten, maar houdt in feite gewoon na een minuut of zes op. Dan volgt iets wat volgens mij gewoon een nieuw instrumentaal nummer is als opmaat naar de solospot van Gary. End of the World is mijn tweede favoriete track en juist beter dan de studioversie. Daar stoorde ik me namelijk aan de zang van Jack Bruce. Het slotnummer Rockin' and Rollin' vind ik een zeperd, met name vanwege het sing along stukje. Daar haal ik de naald voortijdig van het vinyl.

Ik heb de neiging om alles wat Gary na mijn favoriete album Victims of the Future uitbracht, hiermee te vergelijken qua intensiteit en hardheid. En daarop leggen ze het allemaal af. Wat me wel bevalt zijn de Ierse Folkinvloeden op deze plaat. Tenminste op de openingstrack Over the Hills and Far Away. Daar blijft het hardrock geörienteerd. Dat mis ik bij afsluiter Johnny Boy.

Ik ben altijd nogal gitaar en zang georienteerd. De drumcomputer waar meerdere mensen hier over klagen, is voor mij nooit zo'n probleem geweest. Het instrumentale The Loner waar meerdere mensen hoog over opgeven, valt me weer een beetje tegen. Het doet me teveel denken aan Parisienne Walkways, die ik als te corny ervaar. In een poging tot een evenwichtige beoordeling van het album als geheel, eerst een beoordeling per track:

A1 Over the Hills and Far Away 4.0
A2 Wild Frontier 3.5
A3 Take a Little Time 3.0
A4 The Loner 3.0

B1 Friday on My Mind 3.5
B2 Strangers in the Darkness 3.0
B3 Thunder Rising 3.5
B4 Johnny Boy 3.0

Album als geheel wordt dan een 3.3

Greg Lake is een bekende naam, maar ik ben niet zo bekend met zijn werk. Een jaar of zeven geleden kocht ik via Discogs Grinding Stone van Gary Moore. De verkoper bleek daarnaast nog albums te verkopen waar Gary ook een aandeel in had. Dit was er een van. Waarschijnlijk vanwege Nuclear Attack, een paar prima solo's en de lage prijs ben ik toen tot aanschaf overgegaan.

Nadat ik met veel plezier de afgelopen week meerdere keren het energieke G-Force (1980) beluisterde, pakte ik deze uit de kast. Nuclear Attack is nog wel een lekkere opener, al ken ik betere versies op soloabums van Gary Moore. Daarna wordt het afzien. Vlakke stem en vlakke composities. Terechte waardering hier tussen 2,5 en 3***. Ik rond af naar beneden.

Nadat ik mijn waardering op deze pagina heb ingevoerd, mag ik twee favoriete tracks selecteren. Ik kom niet verder dan nummer 1. Nuclear Attack en ben benieuwd of anderen die ook als favoriet hebben gekozen. Oeps, ik ben blijkbaar de enige van de huidige negen stemmers, die de moeite heeft genomen om er een te selecteren.

Waar ik Greg Lake's solodebuut uit 1981 nog kon omschrijven als vlakke plaat, niet storend, met één goed nummer is deze tweede voor mij echt storende slappe hap.