Hier kun je zien welke berichten hnzm als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Yngwie J. Malmsteen - Trilogy (1986)
0
geplaatst: 10 oktober 2021, 22:03 uur
Eerste korte reactie: een uitgekauwde zin als ''it cuts me like a knife' had ook in 1986 al verboden moeten zijn.
Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Marching Out (1985)
0
geplaatst: 10 oktober 2021, 23:41 uur
Het overdonderende van het debuut weet Yngwie met de opvolger bij mij niet te evenaren. De verrassing is er natuurlijk van af.
Tip voor de mensen die denken dat Yngwie snelheid als enige wapen heeft. Ik wil graag de gitaarsolo van I'll See the Light Tonight aanbevelen: ik hoor interessante afwisseling en een erg mooie opbouw.
Bij het debuut was ik het nog niet eens was met criticasters die het over kitsch hadden. Hier heb ik zelf ook problemen met een te hoog kitsch gehalte bij de volgende stukjes:
- de tweestemmige gitaar waarmee de solo van Don't Let It End eindigt
- het begin van de solo van I Am a Viking die begint met dezelfde melodie als het couplet
Zanger Soto doet het een stuk beter dan op het debuut. Gelukkig maar, nu de verhouding nummers zang - instrumentaal is gewijzigd van twee uit tien naar drie uit elf. Ik hoor veel goede uithalen, zoals in het lekker slepende I am a Viking.
Ik heb wel eens gelezen dat Yngwie vrijwel alles bepaalt, inclusief teksten en zanglijnen. De zanglijnen sluiten nu beter aan op de klemtonen in de teksten dan bij de twee nummers op de vorige plaat. Enige storende uitglijer: het teveel aan lettergrepen dat hij Soto in de melodie probeert te laten stoppen in sold Soldier Without Faith - GotToGetOutOfHere.
Tip voor de mensen die denken dat Yngwie snelheid als enige wapen heeft. Ik wil graag de gitaarsolo van I'll See the Light Tonight aanbevelen: ik hoor interessante afwisseling en een erg mooie opbouw.
Bij het debuut was ik het nog niet eens was met criticasters die het over kitsch hadden. Hier heb ik zelf ook problemen met een te hoog kitsch gehalte bij de volgende stukjes:
- de tweestemmige gitaar waarmee de solo van Don't Let It End eindigt
- het begin van de solo van I Am a Viking die begint met dezelfde melodie als het couplet
Zanger Soto doet het een stuk beter dan op het debuut. Gelukkig maar, nu de verhouding nummers zang - instrumentaal is gewijzigd van twee uit tien naar drie uit elf. Ik hoor veel goede uithalen, zoals in het lekker slepende I am a Viking.
Ik heb wel eens gelezen dat Yngwie vrijwel alles bepaalt, inclusief teksten en zanglijnen. De zanglijnen sluiten nu beter aan op de klemtonen in de teksten dan bij de twee nummers op de vorige plaat. Enige storende uitglijer: het teveel aan lettergrepen dat hij Soto in de melodie probeert te laten stoppen in sold Soldier Without Faith - GotToGetOutOfHere.
Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Rising Force (1984)
1
geplaatst: 6 oktober 2021, 22:10 uur
Fijn jeugdsentiment. Ritchie Blackmore was in mijn vroege tienerjaren begin jaren '80 lang mijn favoriete gitarist geweest. Na een eerste blijdschap over de reunie in 1984 was ik in eerste instantie toch ...
Yngwie wist dat gat van mijn zoektocht naar een nieuwe favoriete gitarist perfect te vullen met deze plaat, die bij mij insloeg als een bom. Klassieke invloeden zoals bij Blackmore, maar dan sneller en in een beetje steviger hardrockjasje dan Deep Purple op dat moment. Wat ik in Yngwie waardeer is dat hij snelheid combineert met extreme accuratesse. Elke noot is raak. De keer dat ik hem eind jaren '80 zag in Zwolle maakte hij dat live ook waar. Met een betere zanger was ik op een maximale score uitgekomen.
Nu de lastige opgave mijn twee favoriete tracks te selecteren. De twee nummers met zang kan ik alvast afstrepen. Het akoestische niemendalletje als afsluiter ook. Far beyond the Sun was eigenlijk altijd wel mijn favoriet. Op dit moment kies ik als tweede Evil Eye, vanwege de rustige break in het midden gevolgd door heerlijke gitaarsolo - keyboardduels.
hnzm schreef:
... een beetje teleurgesteld dat Perfect Strangers niet net zo hard was als mijn favoriet Deep Purple in Rock.
... een beetje teleurgesteld dat Perfect Strangers niet net zo hard was als mijn favoriet Deep Purple in Rock.
Yngwie wist dat gat van mijn zoektocht naar een nieuwe favoriete gitarist perfect te vullen met deze plaat, die bij mij insloeg als een bom. Klassieke invloeden zoals bij Blackmore, maar dan sneller en in een beetje steviger hardrockjasje dan Deep Purple op dat moment. Wat ik in Yngwie waardeer is dat hij snelheid combineert met extreme accuratesse. Elke noot is raak. De keer dat ik hem eind jaren '80 zag in Zwolle maakte hij dat live ook waar. Met een betere zanger was ik op een maximale score uitgekomen.
Nu de lastige opgave mijn twee favoriete tracks te selecteren. De twee nummers met zang kan ik alvast afstrepen. Het akoestische niemendalletje als afsluiter ook. Far beyond the Sun was eigenlijk altijd wel mijn favoriet. Op dit moment kies ik als tweede Evil Eye, vanwege de rustige break in het midden gevolgd door heerlijke gitaarsolo - keyboardduels.