Krap 3,5 sterren. Pluspunten voor de door Derek St. Holmes gezongen nummers. Minpunten voor Ted Nugent's egotripperij. De plaat klinkt voor mij niet als een reguliere concertregistratie. Dat ligt deels aan een aantal fadeouts tussen de nummers. Daarnaast klinkt het als een samenraapsel van nummers die als toegift werden gespeeld en te lang werden uitgerekt.

De plaat opent nog sterk en energiek met het door Derek St. Holmes gezongen nummer Just What The Doctor Ordered. Op het tweede nummer neemt Ted de zang over en hij blijft dat helaas het grootste deel van de nummers doen. Alleen Stormtroopin' en Stranglehold zijn weer door St. Holmes gezongen. Waarom? Omdat Ted bekend staat als iemand die vooral zichzelf graag in de spotlights zet. Getuige de verhalen die ik over hem lees en de hoes waar alleen een flink aantal foto's van Ted himself staan.

Wat mij betreft maakt Ted zijn eigen sterrenstatus niet waar. Op zanggebied en als gitarist niet. Zijn grootste pluspunt is de energie die hij er in stopt, bijvoorbeeld door gebruik te maken van de feedback met zijn semi akoestische gitaar. Zijn solo's vind ik af en toe slordig, maar ook saai en oubollig met teveel pentatonische loopjes en gebrek aan ritmische creativiteit. Als je bijna elk livenummer langer speelt dan de studioversie gaat me dat tegenstaan. De veel te lange versies van het instrumentaaltje Hibernation en Motor City Madhouse zijn daar de belangrijkste voorbeelden van.

Het leukste aan deze plaat vind ik de titel. De muziek valt zwaar tegen. Geen jeugdsentiment voor mij, daarvoor kocht ik hem te laat. Waarschijnlijk was Ted een prima gitarist in het pre-Eddie van Halen tijdperk, Ik kan in ieder geval nog steeds met veel plezier naar zijn debuut Ted Nugent - Ted Nugent (1975) luisteren. Helaas bleef Ted op dit album uit 1981 qua gitaarspel in de jaren '70 hangen. Wat erger is: ik hoor tien vrij stompzinnige nummers, waarvan ik hoop dat Ted ze zelf ook niet al te serieus neemt. Komt op mij over dat het previously unreleased livetracks zijn omdat ze niet goed genoeg waren voor zijn albums tot dan toe.

Slappe hap, uit nostalgische overwegingen geef ik nog drie sterren. Als nog niet zo kritische puber leende ik deze lp van de plaatselijke bieb en kopieerde het grootste deel ervan op de helft van een C60 cassettebandje. Enige tijd later kocht ik hem nog eens tweedehands op vinyl. Als liefhebber van het debuut Ted Nugent - Ted Nugent (1975) dacht ik dat deze plaat ook wel zou groeien. Helaas.

Lekker energiek rockalbum met pakkende songs. Goed dat Ted het grootste deel van de zang nog aan Derek St. Holmes overliet.

Volgens de Wikipedia - Gary Moore pagina is Grinding Stone ...
Hoewel?

Hoewel ik niet zo'n blues en al helemaal geen jazzliefhebber ben, vind ik dit een heerlijke plaat. En ik ervaar het ook als een evenwichtig album qua stijl.

Hoewel ik Gary Moore meer als een gitarist zie, geniet ik op Grinding Stone toch vooral van zijn zang. Op mijn twee favoriete tracks 2 en 3 laat hij zich heerlijk gaan. Voorbeelden?
- Time To Heal
- Sail Across The Mountain

En dat voor het 21 jarig broekie dat Gary in 1973 nog was. Respect!

Mijn favoriete Schenker album. Ik vind hier alle nummers top. Dat maakt het lastig om twee favorieten te selecteren. Zelfs na meerdere luisterbeurten de afgelopen week. Op dit moment kies ik voor Samurai en Broken Promises. Maar die zou ik zomaar weer kunnen inwisselen door een willekeurige andere track. Van Samurai bleven flarden de afgelopen dagen door mijn hoofd zingen. Broken Promises is lekker slepend en ik kan erg genieten van de inzet van de gitaarsolo over de laatste uithalen van zanger Bonnet. Zelfs de clichézin It cuts me like a knife waar ik normaal gesproken alergisch voor ben, zie ik hier door de vingers.

Ik sluit me aan bij de waardering hierboven: Met gemiddeld 3,25 uit 26 stemmen een ondergewaardeerd album. Met een wat energiekere afsluiter dan Walk the Stage zou het voor mij richting vier sterren gaan. Net als de meeste stemmers hier kies ik ook Captain Nemo (10 stemmen) en Rock My Nights Away (5 stemmen) als favorieten.

Eindoordeel na vier albums:
1. 4,5 Assault Attack (1982)
2. 4,0 The Michael Schenker Group (1980)
3. 3,5 Built to Destroy (1983)
4. 3,5 MSG (1981)

De enige albums die ik uit de periode daarna ken zijn twee McAuley Schenker Group albums: Perfect Timing (1987) en Save Yourself (1989). Deze zielloze albums krijgen van mij een onvoldoende en reken ik gemakshalve maar als een andere band. Dan tasten ze mijn plezier aan de eerste vier niet aan. De albums vanaf 1992 beluisteren, zie ik er zo snel niet van komen.

Ik heb deze de afgelopen week een paar keer opgezet net na mijn favoriet Assault Attack (1982). Dan klinkt het voor mij alsof ik een demo op zet. Afgezien van het geluid is dit qua energieniveau van de nummers en compositorisch ook mijn minste favoriet van de eerste vier lp's. Het begint gelijk met het slechtste nummer Ready to Rock, vanwege de clichématigheid van de tekst is het alleen tijdens de gitaarsolo te genieten.

Daarna volgen veel nummers die stevige hardrock afwisselen met softere stukken. Attack of the Mad Axeman trek ik slecht vanwege de rustige break in het midden en de associatie met de matige uitvoering door zanger Gary Barden hiervan op Rock Will Never Die (1984). Ook op On and On voel ik de energie steeds weglekken in de rustige breaks.

Pas bij Let Sleeping Dogs Lie kan ik onbekommerd genieten. Een tweede favoriete nummer kiezen is lastig. Dan komt het meer neer op waardering van een deel van een nummer dan een hele track. But I Want More maakt dan nog de beste kans. De drie nummers die de B-kant van mijn vinyl completeren zijn voor mij ook weer teveel afwisseling tussen hardrock en ballad.

Overbodige liveregistratie. Het begint nog wel aardig met mijn twee favoriete tracks van Built to Destroy (1983): het instrumentale Captain Nemo en Rock My Nights Away, waar Barden nog prima bij stem is.

Dan volgen twee nummers van mijn minst favoriete tweede album MSG (1981). En daarvan ook nog mijn minst favoriete track, de simpele meezinger Are You Ready to Rock. Gelukkig wel in een compacte versie. Attack of the Mad Axeman wordt verpest door een onderpresterende Barden in het softere deel van het nummer.

Debuutalbum The Michael Schenker Group (1980) en mijn favoriet Assault Attack (1982) komen er bekaaid van af met maar één nummer. Daartussen zit dan nog de nieuwe ballad Rock Will Never Die. Meestal maak je mij niet blij met ballads en dat is ook hier het geval. Het is me ook niet duidelijk waarom deze een andere titel heeft gekregen dan Walk the Stage op het studioalbum.

Zo richting het einde van mijn review merk ik dat ik veel overeenkomsten heb met deze bijna elf jaar oude recensie:Waar we van mening verschillen begint naar het einde. Op mijn vinyl versie krijgt Derek St.Holmes alleen credits voor Rhythm Guitar. Zijn zangkwaliteiten ervaar ik niet als hoogstaand. En UFO track Doctor, Doctor heb ik nog niet dermate grijs gedraaid, dat hij mij gaat vervelen.