Beetje beter dan het debuut. De zang is wat minder geforceerd. Krap 3,5.

Ik ben wel liefhebber van het oude werk van Yngwie Malmsteen en Vinnie Moore. Maar dat wil niet zeggen dat ik Racer X ook waardeer. Ik hoor inderdaad veel snelle solo's dus kwantitatief kom ik niet tekort met de hoeveelheid noten die Paul Gilbert en zijn collegagitarist produceren. Helaas hoor ik niet de meest interessante of spannende noten langskomen. Uitzondering daarop:Het songmateriaal en het stemgeluid van de zanger helpen voor mij ook niet echt mee.

Ik las op Review for Down to Earth - Rainbow by siLLy_puPPy - Rate Your Music: 'Blackmore was accustomed to auditioning new members and it seems in retrospect that half of RAINBOW’s time was spent recruiting new members rather than actually playing!'

Graham Bonnet klinkt voor mij als een passende keuze bij het gewijzigde Rainbowgeluid. Na The Michael Schenker Group - Assault Attack (1982) is Down to Earth mijn favoriete album met Bonnet op zang. Tien punten voor Eyes of the World. Die heeft voor mij dezelfde status als Stargazer en Gates of Babylon. De andere zeven songs ontlopen elkaar niet zoveel en krijgen van mij gemiddeld 7,5. Daarmee scoort het album als geheel vier sterren.

Ik tijwelde tijdens het luisteren een tijdje of ik deze cd 3,5 ster zou geven. Tegen het einde werd ik toch wel wat te gaar van al die lang uitgesponnen nummers. En een cd met een 7 beoordelen als je geen zin hebt om deze de komende jaren nogmaals te beluisteren, vind ik niet passend.

4 sterren. Uitschieters naar boven - net als bij de meestere andere stemmers - 1. Gates of Babylon en 2. Kill the King. Uitschieter naar beneden is Rainbow Eyes, voor mij een voortkabbelend zeiknummer. Gelukkig zit die op het eind, dus gemakkelijk te skippen.

Op de momenten dat er stevig wordt gespeeld, ben ik aan het genieten. Vanwege de keuze van de setlist en een te groot aantal te lang uitgesponnen nummers, kom ik niet boven een zeven uit.

Niet slecht dus geen onvoldoende. Maar ik hoor niet genoeg aanknopingspunten om deze in de toekomst nog eens met plezier op te zetten. De meeste melodieën vind ik matig. Soms veer ik even op als ik een aardig stukje gitaarsolo hoor. Dat wordt helaas vaak weer afgewisseld met vergezochte breaks of een jazzy stuk. Richie's lead gitaargeluid spreekt me ook niet aan. Alsof hij op te dunne snaren speelt en dat goed probeert te maken met teveel distortion.

Lange zit. Ik moet moeite doen om de cd niet tussentijds af te zetten. Dit is niet het soort fusion waar ik van hou: te weinig rock en teveel jazz. Van het uitstapje naar funk in I Wanna Play word ik ook niet blij. Logisch dat ik half vergeten was dat ik deze bezit. Als de cd na track 9 doorgaat met track 1 ben ik me daar niet eens gelijk van bewust. Zo niet-pakkend vind ik de muziek. Misschien dat ik er nog iemand blij mee kan maken via Discogs.

Mijn favoriete Rushperiode is zoals velen 1976-1985. In mijn herinnering had ik de eerste twee platen alleen gekocht om de verzameling te complementeren. Ik verwachtte er moeilijk doorheen te komen. Dat viel heel erg mee. De op dit forum genoemde Led Zeppelin invloeden op dit album waren me vroeger nooit zo opgevallen. Zolang ze daarbij vooral de heavy kant van Zep als inspiratie gebruiken, vind ik dat prima. Favoriete nummers heb ik op dit album nog niet. Daarvoor springt er te weinig uit.