De nummers hebben een vrij constante kwaliteit. Ik hoor geen uitschieters, zowel naar boven als naar beneden. Grootste pluspunt vind ik de atonaal klinkende gitaarloopjes, die ik op meerder nummers op deze plaat terug hoor komen. Hiermee onderscheid Nasty Savage zich voor mij van andere bands die ik ken in dit genre. De stem van Nasty Ronnie vind ik dan weer vrij gewoontjes. Het lijkt soms meer op praten/rappen dan zingen/grunten. Misschien moest hij het meer hebben van andere kwaliteiten, als ik deze quote van Nasty Savage - Wikipedia - en.wikipedia.org lees:

Grotendeels lekkere hardrocknummers, waarvan de meeste met een prominente plek voor de basgitaar. De opener en laatste track zijn mijn favoriet. Het derde nummer Madelaine klinkt voor mij als een slaapliedje en hadden ze beter achterwege kunnen laten. Hetzelfde gedt voor het derde nummer van kant B Loved and Lost.

In mijn herinnering draaide ik alle vijf jaren '80 albums van Night Ranger graag, toen ik als jongvolwassene op zomerse middagen op het plat dak bij mijn ouders van de zon lag te genieten. De afgelopen weken herbeluisterde ik ze alle vijf. Blijkbaar lagen ze niet op chronologische volgorde. Ik begon per ongeluk niet met de eerste, maar met Midnight Madness en 7 Wishes. Het viel me nogal tegen.

Pas toen ik het debuut Dawn Patrol op had liggen, was het weer genieten geblazen. Alle tien nummers waren goed in mijn geheugen blijven zitten en voelden gelijk weer als klassiekers. Na alle vijf lp's weer een keer of drie te hebben gehoord, merk ik dat de rest ook weer wat groeit. Toch blijft de eerste mijn absolute favoriet. Deze kan ik rustig twee keer met plezier achter elkaar draaien.

Betreft de teksten twijfel ik tussen minpunten en nostalgie. Wanneer ik de teksten meelees vind ik het teveel oppervlakkige jongvolwassen boy-meets-girl teksten. Maar als ik 'Penny I got your number' hoor en denk aan de tijd dat de 'telephone' nog iets was om thuis mee te bellen wordt ik ook nostalgisch.