Hier kan ik deels mijn commentaar van mijn andere (derde) Colosseum II album recyclen:
De instrumentale openingstrack Dark Side of the Moog rockt wel lekker. De rest van de nummers is met zang, die ik niet goed verteer. Met het tweede nummer Down to You, kakt het energieniveau flink in en gaan ze ook nog eens meer de jazztoer op. Secret Places is teveel prog rock voor mij, On Second Thoughts weer te weinig energiek. En zo blijft er voor mij weinig te genieten. Krappe voldoende voor de keren dat ik hem als achtergrondmuziek gebruikte.

Ik kocht deze een jaar of zeven geleden met nog wat ander Gary Moore gerelateerd materiaal. Na een keer of twee luisteren is-ie in de kast beland. Nu ik nog eens door al mijn Gary Moore vinyl heen ga, heb ik het opnieuw een paar keer geluisterd. Eerst als achtergrondmuziek tijdens het computeren. Niet vervelend, maar ik veer nergens op van enthousiasme.

Bij wat actiever beluisteren merk ik dat het me toch wat meer gaat tegenstaan. Met name tracks als Major Keys vanwege het voor mij te jazzy karakter. Kant B rockt een stuk meer en roept soms associaties op met Mahavishnu Orchestra. Daardoor kom ik toch nog op een voldoende score.