Op Adrian Legg - Wikipedia lees ik dat ´Adrian is an English guitar player who has been called "impossible to categorize"´. Dat maakt hij op dit album waar door langzame rustige stukken af te wisselen met andere stijlen:
- Track 1 uptempo countrystyle
- Track 2 langzaam begin, ragtime middenstuk, langzaam einde
- Track 3 langzaam en dromerig
- Track 4 door toevoeging van drums en bas een corny countrynummer
- Track 5 snel fingerpicking
- Track 6 langzaam en dromerig
- Track 7 langzaam en dromerig
- Track 8 melodieus
- Track 9 midtempo folk
- Track 10 poëzie
- Track 11 FX

Adrian Legg is een gitarist die wat mij betreft geen drummer en bassist nodig heeft. Helaas denkt hij daar zelf blijkbaar af en toe anders over. Op de countrystyle openingstrack Lunchtime at Rosie's met Eric Johnson is het nog wel gezellig. Op Track 4 McPerson wordt het door de toevoeging van drums en bas een corny countrynummer, die ik liever skip. Datzelfde geld voor track 10 en 11, al is het daar gemakkelijker omdat ze op het eind van de cd staan. Al met al zorgen die drie voor zeker een half punt aftrek op de eindscore.

Mijn favorieten zijn de langzame en dromerige stukken zoals Hymn for Jaco en het midtempo folknummer Rocking Horse.

Track 8 Tracy's Big Moment is ook een goed nummer, maar staat ook al op Adrian Legg - Lost for Words (1985) en Adrian Legg - Guitars and Other Cathedrals (1988). Daar zag ik de toegevoegde waarde eerst niet van in. Na een snelle herbeluistering misschien toch wel. Deze versie is een beetje beter dan op Guitars and Other Cathedrals en een stuk beter dan op Lost for Words. Die versie werd namelijk verpest door de toevoeging van drums.

4****

Combinatie van studio (track 1 tot en met 11) en live (track 12 tot en met 20) . Beetje minder dan Adrian Legg's vorige albums.

Pluspunten:
- behalve track 10. Naive II zijn het volgens mij allemaal nieuwe nummers
- er staan nog steeds vooral veel lekkere rustige gitaarnummers op: eigenlijk alle tracks, behalve de hieronder genoemde

Minpunten:
- 4. Song for Di - vind ik corny
- 10. Naive II - klinkt voor mij als experimenteel fx gepiel
- 11. Silent Night - kerstliedjes trek ik niet
- 12, 14, 16, 18, 20 is geen muziek, maar Adrian die tussen de live nummers door, grappige anekdotes (tall tales | sterke verhalen) aan zijn publiek vertelt

Het overgrote deel van de songs vind ik dermate aangenaam dat het album zonder de slechts een paar mindere stuken zeker 4,5-5 sterren had gekregen. Zoals wel vaker met Adrian Legg, hoor ik weer een smaakvolle afwisseling tussen rustige dromerige en up tempo virtuozere stukken. Dit keer ook een wat afwijkend nummer: het lange Green Ballet II, waar Adrian zijn gebruikelijke harmonieuze gitaarwerk afwisselt met onheilspellende, sterk dissonante stukjes.

Dan de minpuntjes. Weer een redelijk aantal tracks die ook op andere albums staan. Dat hoeft van mij niet zo nodig. Het maakt het voor mij weer moeilijk een aantal favoriete nummer te kiezen. Andersom is het gemakkelijker een mindere track aan te geven. Nummer 8 Kiss-Curl vind ik echt een zeperd. Met drums van een ongeïnspireerd jaren 70 bruiloftsorkest gaat het ineens van smaakvol naar muzak. En ik snap het nut niet van de hoeveelheid gitaareffect op track 6 Sour Grapes. Op zich best een leker nummer, maar het gitaareffect maakt dat het volume zwabbert, en dat soort me teveel om er nog van te genieten.

4 sterren. Zonder track 4. Son of Kiss Curl had hij nog een half punt hoger gescoord. Het nummer past niet in de stijl van de rest van het album en ik vind het ook een kwalitatief matig nummer.

Ik lees op Adrian Legg - Wikipedia dat Adrian Legg (born 16 May 1948)[1] ' ... is an English guitar player who has been called "impossible to categorize".' Op Discogs zie ik hem vooral onder Folk gecategoriseerd. Dat leek me toepasselijker dan de avant-garde die bij dit album op musicmeter stond. De correctie is inmiddels doorgevoerd en geaccepteerd.

Ik vond het destijds een geweldige plaat. Ik had goede herinneringen aan het Monsters of Rock concert in Galgenwaard Utrecht in 1990, waar ze als special guest van Whitesnake optraden. Maar ik merk dat ik er nu niet echt meer van kan genieten. Het simpele My Girl vind ik nu nog het leukst. Misschien omdat deze vroeger niet grijs gedraaid werd. Nog 3 sterren vanwege de herinneringen.

Ik kon vroeger erg genieten van de energie van deze plaat. Bij herbeluistering doorstaat hij voor mij de tand des tijds helaas niet.

Stuk minder gedateerd dan het debuut uit 1983. Mijn favorieten: Mercy en het slepende Desert Diamond. Beide met interessant gebruik van de tremolo tijdens de gitaarsolo.

Vandaag herbeluisterd. De fade-outs van het publiek tussen meerdere nummers helpen het live gevoel niet. Het slappe Night Games hadden ze ook weg mogen laten. Evil Eye klinkt prima, de overgang naar het afsluitende All Night Long met een andere live sound is vreemd. Geen voldoende. Eens kijken of mijn lp op Discogs nog wat oplevert.

Gedateerd maar ik heb nog wel op sommige momenten kunnen genieten, zoals bij de gitaarsolo van General Hospital die nog even in een climax doorloopt als de zang weer begint. Naast de al genoemde Rainbow en MSG inspiratie hoor ik hier ook duidelijk Uli Roth invloeden.

Waarom dit op Wikipedia en Discogs als heavy metal in plaatst van hardrock wordt omschreven is me niet duidelijk.