Ondanks topnamen als MacAlpine-Aldridge-Sarzo overheerst bij mij de irritatie over zanger Robert Rock. Hij probeert volgens mij veel te krampachtig steeds de powervocalist uit te hangen. Net geen onvoldoende, maar ik krijg ook geen enkel moment het gevoel dat ik in de toekomst nog eens zin krijg dit opnieuw op te zetten. Ander vinyl met Rob Rock - Impellitteri (1987) en Joshua - Intense Defense (1988) - heb ik om die reden het afgelopen jaar verkocht via Discogs. Blijkbaar is er nog wel een markt voor dit soort muziek

Door mij totaal vergeten band. Het is dat ik met een meer dan een jaar durende luistersessie mijn vinylverzameling van A-Z aan het doorakkeren ben. Anders was er geen aanleiding geweest deze herinnering op te halen. Amerikaans van oorsprong maar met vooral Europese invloeden. Naast de vaker genoemde Judas Priest hoor ik er ook Accept in. Beide platen uitgebracht op het grote Atlantic label. Blijkbaar waren de verwachtingen hooggespannen.

Vrij lage waarderingen hier. Ondergewaardeerde band? Niet helemaal, want ik snap best dat luisteraars nu moeite hebben met de clichématige teksten en het gebrek aan originele nummers. Waarom kan ik er dan toch zo van genieten? Waarschijnlijk kwestie van juiste timing. In 1985 was ik 16 jaar. Een goede leeftijd om herinneringen op te bouwen. Een aantal van mijn favoriete bands zoals Priest en Ozzy brachten dat jaar geen nieuw album uit. Dus ik heb deze flink grijs gedraaid, vooral vanwege de goede zang. Ik zie dat niet iedereen hier het daarmee eens is. gigage en Lau1986 gelukkig wel.

Ik ben de laatste dagen in een Manowar stemming. Ik luisterde met name met veel plezier weer naar dit debuut Battle Hymns. Als ik bij dit album de bassolo kon inruilen voor een track als Defender stond het zeker in mijn Top10. Per lp wordt het daarna helaas minder.

Ik zag dat ze in 2021 in Ahoy komen en dacht er heel even over om een kaartje te kopen. Maar ik bedacht me snel toen ik zag dat het 85 euro kost voor een ticket exclusief kosten. Vooral vanwege het risico dat ze weinig oude krakers spelen. Of misschien nog wel meer: bang dat het concert vol zit met bas en drumsolo's, lange meezingstukken en gezeur over true metal.

Bij dit album is Manowar al zo ver afgezakt dat ik het jammer vind dat je geen slechtste nummers kan kiezen. Dat mannenkoor bij The Crown and the Ring vind ik echt tenenkrommend. Het piano intro van Heart of Steel volgt op een goede tweede plek. Pleasure Slave tel ik voor het gemak niet mee want die staat niet op mijn album. En waarom zetten ze een voorgelezen verhaal van opa aan kleinzoon (The Warriors Prayer) op plaat? Hoe kan het dat drie MusicMeter gebruikers dit als één van hun favoriete tracks aanklikken?

Vanwege de uitschieters naar beneden maar ook naar boven had ik Excel nodig om mijn eindoordeel vast te stellen: toch nog 3* vanwege de lekkere nummers die Manowar altijd nog weet te maken. Echt jammer dat een band met de potentie van Manowar zoveel teleurstellende nummers maakt. Als ik van hun eerste zes albums drie nieuwe albums kon samenstellen en de rest kon wissen hadden ze bij mij op een cultstatus kunnen rekenen. Album zeven en verder hou ik voor gezien.

Battle Hymns (1982) 4,5* (ruim)
Into Glory Ride (1983) 4* (ruim)
Hail to England (1984) 4* (ruim)
Sign of the Hammer (1984) 3,5*
Fighting the World (1987) 3,5* (krap)
Kings of Metal (1988) 3*

Echt slecht is het nergens, toch merk ik dat het album af en toe irritatie bij me oproept. Omdat ik het niet goed kan plaatsen, ging ik op zoek naar recensies op andere platforms. Op Rate Your Music vond ik een review by DarthKarl die goed aansluit bij mijn beleving:

'This is a significant step down from any MSG album (...) Most of the real, raw Metal of the old MSG is gone here in favor of loads of commercialism. (...) I can call it listenable, but no more.'

Binnen een kwartier na het luisteren van deze LP, zat er tijdens het ophangen van de was spontaan een Bon Jovi nummer in mijjn hoofd. Dat ervaar ik niet als een goed teken. Deze verdwijnt - samen met McAuley Schenker Group - Save Yourself (1989) - in mijn Hnzm For Sale at Discogs Marketplace.

Net als voorganger McAuley Schenker Group - Perfect Timing (1987) ook niet echt slecht, maar toch af en toe irritatie oproepend. Ook hier vond ik op het platform Rate Your Music een review (by JonFox) die het voor mij goed samenvat:

'... Save Yourself (...) is definitely an improvement over the lame, made-for-commercial-purposes Perfect Timing album. Unfortuately, Save Yourself still fails to deliver the goods (...) that the eclectic Herr Schenker dealt out during his early solo days ... '

Hoogtepunten benoemen zit er niet in, dieptepunten wel: 9. This Is My Heart. De behoefte om dit vinyl in de toekomst nog eens te beluisteren is er absoluut niet, dus gaat deze ook in mijn Hnzm For Sale at Discogs Marketplace.

Om de dag goed af te sluiten draai ik nog een keer met plezier mijn favoriet The Michael Schenker Group - Assault Attack (1982).

Wat een debuutalbum en wat een openingsnummers. Fijne agressieve zangstem van David Wayne en lekker gitaarwerk. Normaal gesproken vallen de kwaliteiten van een drummer me niet zo snel op. Maar in deze plaat zitten zoveel lekkere drumroffels en breaks dat ik Kirk Arrington zeker ook nog even wil noemen.

Op Metal Church | Discogs lees ik dat dit het eerste album is dat Terry Date - Wikipedia heeft geproduceerd. Wat mij betreft kan je een belangrijk deel van het succes van dit album ook aan hem toeschrijven. Ik ben ook een groot liefhebber van de sound die hij bij Pantera heeft vastgelegd.

Voordat je tweede studioalbum uit is al een live dubbelaar opnemen, vind ik een vreemde keuze. Ik vind het tweede studioalbum MSG (1981) ook niet sterk genoeg om zes nummers van op een live album te zetten. Veel leden hier op het MusicMeter forum spreken een voorkeur voor Michael live uit. Zelf heb ik nog geen live solo gehoord die aan deze studioversie kan tippen:

Totdat ik deze cd in mijn kast terugvond, was ik in de veronderstelling dat ik alleen maar MSG op vinyl had en alleen uit begin jaren '80. Ik neigde bij de eerste luisterbeurt vorige week naar een zesje, nooit meer opzetten en in de verkoopbak vanwege het gebrek aan charisma van de zanger(s). Uit gemakzucht omdat ik even geen zin had om te bedenken welke cd ik op zou zetten toch een tweede keer geluisterd en daarna vaker en neig nu naar een zeven.

Opvallend aan deze cd is dat er naast zeven nummers van de eerste drie MSG studioalbums maar liefst acht UFO nummers op staan. Gelukkig staat er geen enkel nummer uit de Macauley tijd op.

Wel een kennismaking voor mij met het post Macauley tijdperk. De twee nummers van Written in the Sand (1996) geef ik een zes en de drie van The Unforgiven (1998) een zeven.

Tourzanger Keith Slack zingt de eerste vijf nummers. Gemiddeld geef ik die nummers een mager zesje. Hij doet vooral de UFO tracks. Dieptepunt qua zang en uitvoering hoor ik op bijvoorbeeld Natural Thing, dit is het niveau van een coverband.

Al brengt Kelly Keeling het er ook niet zonder kleerscheuren van af: de nummers met hem op zang scoren beter met gemiddeld een zeven. Hij verdient vooral pluspunten met het titelnummer van mijn favoriete album Assault Attack en de Scorpions klassieker Another Piece of Meat.

Het gemiddelde wordt verder nog een beetje omhooggekrikt door de instrumentaaltjes Captain Nemo en  Into the Arena. Al geef ik de laatste weer een minpuntje vanwege de te lange bassolo.

Van de laatste zes nummers zijn er weer vijf uit het UFO tijdperk en daar stoor ik me minder aan Keith Slack. Al moet ik wel mijn best doen de 11:45 minuten durende versie van Rock Bottom uit te zitten, met name het meezingstukje op het eind. Bleeaargh.