Het lijkt wel of een redelijke Iron Maiden coverband een aantal eigen nummers heeft gemaakt en opgenomen. Wat een verval sinds de vorige albums. Voorheen waren de gitaarsolo's voor mij vaak het hoogtepunt van fijne nummers. Helaas zijn wat mij betreft alle composities een stuk zwakker. En van de solo's van Jannick Gers wordt ik alleen maar chagrijnig: waardeloze opbouw, rommelig gespeeld en soms net niet zuiver. Als het een debuutalbum was geweest had ik er misschien anders naar geluisterd. Na een aantal zeer sterke albums is het verval in songmateriaal en gitaarwerk te groot. Ik twijfel tussen 2,5 en 3 sterren. Omdat ik geen zin heb om het album nogmaals te beluisteren en eigenlijk niks positiefs kan benoemen rond ik af naar beneden.

4,5 1983 Piece of Mind
4,2 1984 Powerslave
4,1 1986 Somewhere in Time
4,0 1988 Seventh Son of a Seventh Son
3,9 1982 The Number of the Beast
3,8 1981 Killers
3,5 1980 Iron Maiden
2,7 1990 No Prayer for the Dying

Voor het latere materiaal heb ik niet meer de moeite van het beluisteren genomen. Dikke kans dat dat zo blijft.

The Number of the Beast voelt voor mij altijd als de Maiden klassieker. Desondanks heb ik hem lang niet geluisterd en zet ik vaak liever Piece of Mind op. Hoe dat komt? Ondanks een relatief onbekend pareltje als 22, Acacia Avenue staan hier ook twee tracks op die ik liever oversla. Het zwakke Gangland en het op Headbanger's Ball te vaak gedraaide Run to the Hills.

Wat Maiden voor mijn gevoel in die tijd perfect deed was het uitdragen van het metalimago met Eddie als hulpmiddel. Ik herinner me dat ik een jaar of vijftien was en een jonger neefje op bezoek had. We waren gezellig aan het kletsen terwijl ik het veel ruigere Venom - Black Metal (1982) - MusicMeter.nl op had staan. Toen ik op zijn verzoek The Number of the Beast opzette, stopte hij zijn vingers in zijn oren. Want Iron Maiden; dat was in zijn beleving pas echt harde muziek.