Ja, een duidelijke kwaliteitsvermindering tov hun vorig werk. Utopia bvb vond ik daar bvb een geweldig nummer.
Maar hier. Solstice kiss vind ik nog prima en sommige zoals act of love en the walls came down zijn nog best oké. Charlie Burchill steekt er boven uit en krijgt als betere van de hoop nog mijn lof. Vandaar mijn 3. Hier en daar elementen van hoop maar meestal van net niet. Ik denk aan Planet zero en Human Traffic. En dan ... dan zijn we rond. En oh ja, waar vroeger het titellied doorgaans een uithangbord was voor kwaliteit. Hier is dit een braaksel van het zuiverste rioolwater. Zelden zo ontgoocheld geweest van een liedje van SM; voor mij persoonlijk geleden sinds Glitterbal.
Jammer.
Maar oké, ik blijf blij met de vele fantastische muzikale momenten en kippenvel dat ze me bezorgd hebben doorheen de jaren.
Gisteren nog doorheen SAF/SFC gewandeld en dan denk ik wat klinkt dit nog steeds ongelooflijk sterk.
Beter dan het geriatrisch stemmetje dat Jim nu meer en meer produceert of zijn raar Mexicaans cowboykreetje dat hij te pas en ten onpas uitslaat tijdens een concert. Sorry, maar ... WTF is dat ?!
Maar ik blijf toch uitkijken naar hun volgend werk en bewonder toch dat ze nog proberen creatief en productief te zijn terwijl ze al lang niks meer te bewijzen hebben. Daarvoor alleen al chapeau.

Voor mezelf de 1e echte grote klassieker.
Sommige van deze tracks ben ik nog meer gaan genieten zoals This Fear of Gods.
Ijzersterk. Toen al duidelijk lichtjaren voor op hun collega's van toen.

Voor mij hét ultieme meesterwerk.
Was ook altijd het referentiepunt voor al het andere werk. En dat maakte het ook voor al hun andere en vooral latere werk uiteraard niet gemakkelijk.

Deze plaat zal me er altijd doen denken dat SM definitief door het grotere publiek op wereldvlak werd ontdekt.
Vond het nog altijd prima werk zelfs al had ik het gevoel dat Jims stem hier meestal niet top was.

Ik kan deze niet losdenken van SAF en beluister ze nog geregeld. Telkens weet deze songs me nog een glimlach te bezorgen.

Destijds pas ontdekt na NGD via mijn oudere broer. Ik zal nooit vergeten de eerste keer dat ik Love Song hoorde: de hemel ging open; wat een fantastisch nummer.
Vanaf dan 110% fan.
Daarna de albums SAF/SFC verder ontdekt net als al hun vorig werk; één grote schattenjacht. En ik realiseerde me dat ik er meer van kende dan aanvankelijk gedacht en ... wat dit dubbelalbum betreft geen enkel zwak moment maar het ene meesterwerk na het andere.
En nu vandaag is er nog geen enkele slijt te vinden; je blijft gewoon teruggrijpen naar deze albums met hetzelfde plezier als zoveel jaren geleden.

Was een rauwer vervolg op NGD dat meer aansluit op hun live-optredens.
Maar stuk voor stuk ijzersterke nummers.

Quasi perfecte plaat.
Geen enkel zwak nummer.

Beste album in jaren.

Ik blijf maar genieten van dit prachtig album; tijdloze kwaliteit.

Iets minder goed dan zijn voorganger maar nog altijd fantastische muziek.

Een album die smaakt naar meer met de belofte; het komt eraan.