Wat een album, wat een verhaal. Dit tijdloze verhaal is honderden malen verteld, verfilmd en op andere manieren opnieuw aan de man gebracht. En terecht. Een verhaal dat bewijst dat liefde over grenzen gaat en letterlijk en figuurlijk deuren opent.

Anaïs Mitchell doet dit ook op prachtige wijze met een hele groep begenadigde zangers en zangeressen. Ieder heeft zijn sporen dik verdiend in de muziekwereld en hierboven is dat al verscheidene keren gezegd.

Voor mij is dit echter een samenhangend geheel dat mij meer doet dan de som der delen. Een vernieuwde moderne versie van het aloude Orfeus en Eurydice verhaal in een soort van folkmusical, die bijna opera-achtige vormen aanneemt met duellen in woord en geluid.

Machtig. Een aanrader.

Er zit veel verschil in de nummers van Kenny en Gibbard en op dit minialbumpje passen ze niet echt goed bij elkaar. De nummers van Gibbard zijn heerlijke, kleine liedjes en vooral het eerste nummer, 'You remind me of Home', is een heel goed nummer. De nummers van Kenny daarentegen zijn naar mijn mening een stuk minder. Iets minder catchy en ze liggen niet helemaal lekker in het gehoor. Slecht is het natuurlijk ook niet, maar ik had liever nog een paar nummers van Gibbard gehad.

Dankzij de nummers van Ben Gibbard is dit album een 3,5. 4 voor Gibbard, 2,5 voor Kenny.

PS. Het idee van deze EP's is trouwens wel heel leuk. Degene met Bright Eyes en Britt Daniel (van Spoon) is ook leuk.

Bright Eyes zijn natuurlijk Conor Oberst en Mike Mogis... En ze hebben al heel wat platen afgeleverd van ontzettend hoog niveau... Des te moeilijker natuurlijk om dat niveau te blijven halen, en toch flikken ze het elke keer weer...

Ik heb de reacties (hier en op andere sites) even bekeken en ik merk op dat veel mensen die ietwat teleurgesteld zijn in deze plaat liever een 'Wide Awake' hebben. Probleem is dat Conor Oberst een wonderkind is die van elke stroming het zijne weet en op elk genre zijn stempel drukt. Dus hij maakt één keer een compleet (pop) acoustisch album, één keer een bliepjesalbum (en dat bedoel ik positief), één keer een country-pop-rock album en ga zo maar door. Hij vernieuwd zich elke keer weer, en toch blijft het typisch 'Bright Eyes'. Heerlijk.

Ook hier weer. Het begin, zoals wel vaker, een intro die je misschien de keel uithangt maar die ik geweldig vind. Vervreemdend, met een diepe boodschap, maar ook tegelijk met cynisme gesproken door een vriend van Conor... en dan opeens begint de plaat... Oh, heerlijk. Een eenzame gitaar wordt bijgestaan door de wankele stem van Oberst die weer de prachtigste vondsten uit zijn pen heeft laten vloeien.

Het beste is inderdaad, zoals Bartjeking al zegt, om de lyrics erbij te pakken. (al zitten er wel enkele typefouten in de lyrics in de LP).

Elk nummer is sterk, catchy (ja, al meezingend van de eerste keer luisteren) en diep. Cynisme, geloof, de hemel, oorlogen, liefde... deze plaat heeft het.

Ik ga geen analyse doen per nummer, dan ben ik morgen nog bezig, maar wil wel even opmerken dat ik nog geen slecht nummer heb gevonden; de nummers worden alleen maar beter. Uitschieter op 'hit-niveau' is voor mij wel Triple Spiral.

Het enige wat mij elke keer opvalt trouwens is het begin van Jejune Stars, voordat ik de tracklist en credits had gelezen deed het me al denken aan Cursive... Niet slecht, maar ietwat on-bright-eyes.

Verder een prachtig album en een schande dat dit waarschijnlijk het laatste album is van BE, maar ach, Conor Oberst gaat nog wel even door. En ik hoop samen met Mike Mogis.

4,5*

Elke keer als meneer Mercer zie moet ik denken aan Kevin Spacey, en dat is hier niet anders.. Hij zou zo het kleine broertje kunnen zijn.


Maar over het album.. Ja... een hele tijd geleden las ik dat deze twee samen gingen werken. En ik moet zeggen dat ik er toen wat huiverig voor was, en vandaar ook mijn late beluistering. Mercer is altijd goed geweest (Flake Music & Shins) en Dangermouse kan ook niet veel fout doen. Maar als samenwerking zag ik het niet echt zitten. Dangermouse geeft altijd toch een bepaalde 'zwaarte' mee aan zijn producties. En dat vind ik niet passen bij James Mercer zijn lichte (shins-)geluid.

Maar ik moet zeggen, het pakt toch wel verdomd lekker uit. Geen enkele filler op dit album en geen seconde die verveelt. Nu vraag ik me af hoe die andere twee nummers zijn, want ik wil meer!

Het begint met een topper, maar lang niet het beste nummer van dit album. Misschien de eerste keer dat je hem luistert, maar elke keer springt er een ander nummer uit. En elke keer pakt het je vanuit een andere hoek. Ik kan dan ook geen drie nummers uitzoeken op dit zomerse album, die ik het meest waardeer.

Zo is het nummer 'The Ghost Inside', gezongen met een bijna vrouwelijk Mercer, echt verwant aan Demon-Days-Gorillaz. Duidelijk een Dangermouse ding, maar het pakt je wel. Je zit mee te kopknikken. Het nummer 'October' heeft een soort van 'Figure8-Elliott Smith' sausje. Alleen dan met een duidelijkere baslijn.

Laat duidelijk zijn dat overal op dit album Mercer dè man is. Overal komt hij naar voren. Of het nu de strakke drums zijn van Burton, de lekkere baslijntjes of de pakkende gitaarriffjes van Mercer zijn handen.. Dangermouse tilt Mercer er elke keer bovenuit in zijn perfecte producties.

Hoewel veel mensen dit zien als een tussendoortje, en een bijna-shins-album, is dit veel meer. Dit is een echte samenwerking tussen Mercer en Burton en laten we hopen dat ze dat nog eens gaan doen.

Wat een prachtige plaat! Moet zeggen dat Dangermouse altijd een speciaal plekje in mijn hart heeft. Zijn 'Grey Album', Gnarls Barkley, maar ook Broken Bells en de samenwerking met Lynch en Mark Linkous... Allemaal liggen ze bovenop mijn cd/lp speler. Op Broken Bells hoorde je al zijn versie van Morricone (BB - Mongrel Heart) en blijkbaar is hem dat wel bevallen, dit album, hoewel echt geen spaghetti-muziek heeft soms een morricone sausje. Maar ik vind dit meer een zomers, loom, album. Heerlijk om te draaien en nog eens te draaien. Het is meer een Italiaans-amerikaans album; met bas en gitaar.

(Jack White vind ik soms ontzettend irritant (WS en DW) maar hier krijgt hij net genoeg tijd om interessant te zijn zonder dat ik hem weg druk.)

Nieuw, origineel en echt goed...

Dat nummer zou zo op 'Daisies' kunnen staan. Zelfde feel, misschien ook instrumentatie. In ieder geval in die tijd...

Ik heb eigenlijk alleen maar over zijn boek gepraat maar een mening over 'Tomorrow Morning' zal ik toch ook moeten geven.. Allereerst het uiterlijk van de plaat, prachtig, net zoals de vorige albums van deze trilogie. Het ziet er luchtig uit en dat is een goede verwijzing naar de plaat zelf. Het begint met een intro'tje (dat na 3 keer luisteren geen intro meer is maar een wezenlijk onderdeel van de plaat) en gaat dan over in een rustig nummer met een grappig trucje, maar dit nummer en nummer 3,4 en 5 zijn eigenlijk een soort van opstapje naar het echte prachtige werk. Er is geen nummer vanaf 'What I have to offer' wat ik niet 5 sterren waard vind. Het nummer 'Looking up' boezemde mij eerst angst in toen ik het voor het eerst hoorde; was er niet gek op, maar zo ingepakt in het album is het een zeer goede sfeerwijziging. Het album eindigt dan met het supermooie 'Mystery of Life'... Heerlijk luchtig en met een leuk koortje. Het is een samenvatting van het album: heerlijke baslijn, leuke bliepjes, een mooi achtergrondkoor en vooral E die vertelt dat er altijd wel een sprankje hoop is.

De EP is dan nog een mooi uitziend toetje, dat een lekkere smaak achterlaat en je doet smachten naar nog meer Eels.

Al met al is dit een typisch Eels-album en dat is een goed ding. Dit is de Eels waar ik van hou. En ik hoop dat ie nog lang mag doorgaan.

Kende hem eigenlijk niet, had alleen een cover van hem gehoord van een nummer van The Postal Service... Maar die bleef maar in mijn hoofd zitten. Ik toch een keer de muziekwinkel in en vond dit album, zonder twijfel gekocht, en ben daar nu ontzettend blij mee.

Wat een prachtig album. Het eerste nummer (I knew Prufrock before he got famous) is ontzettend sterk en zet prachtig de toon voor het album dat zijn titel meer dan waar maakt. Allemaal odes aan vriendschappen (muziek, vrienden) en allemaal met verve.

De twee nummers To Take you Home & Long live the Queen zijn mijn lievelingsnummers. Wat ontzettend sterk, de ritmewisselingen en teksten verraden helemaal niks van deze meneer zijn punkverleden; dit is gevoeligheid gegoten in een popliedje. Maar wat voor liedjes... prachtig.

Vond alleen de volgorde van de cd wat vreemd/jammer. No 2 en 3 zijn een soort van herhaling van teksten, een stukje uit elkaar en dit album was wat evenwichtiger geweest.

Maar dit is een aanrader voro iedereen die van goede muziek houdt terwijl hij geniet van een biertje met een aantal vrienden.. Heerlijk.

Potverjandorie - wat is dit een sterk album. Sterk en rauw; beelden oproepend van gitaaraanslagen met bloedende vingertoppen en blazers met kapotte lippen. Dit is niet muziek die je opzet als de familie langskomt voor een spelletje kaarten. Nee, dit is emotie, gegoten in muziek, door een man die nog maar met de nagels aan de wereld hangt, zoekend naar redenen om verder te gaan (of juist niet), culminerend in de zin 'I wanna feel, like I feel when I sleep".

Dit is muziek die onder concentratie gehoord hóórt te worden en ook niet anders geluisterd kán worden. Het schrikt soms af, soms neemt het je mee naar een valse veiligheid en soms is het overrompelend in de gelaagdheid. Bij mij kan vergelijkbare muziek nog wel eens afstandelijk overkomen maar Giles Corey krijgt het voor elkaar dat de emotie te peilen blijft.

Voor mij is dit een album waar ik telkens maar weer naar terug blijf komen, wat mij raakt op verschillende manieren - soms muzikaal, soms emotioneel - en dat waarschijnlijk nog lang op mijn lijstjes zal staan.

Bekend van Youtube en misschien een klein bliepje op de radar met haar eerste albums (Sincerely Me/In memory of the Singing Bridge/One More in the Attic).. Kina Grannis.

Op Youtube is ze redelijk populair met haar covers van bekende nummers.. En eerlijk is eerlijk, ze zijn ook prachtig. Vele van haar covers zijn beter dan de originele nummers. Luister naar de cover van 'Hey Soul Sister', dat ze een heel gevoelig randje meegeeft. Maar ook Bon Iver en Fleetfoxes durft ze te coveren. En niet zonder succes. A capella of met een gitaar durft ze ook moeilijke liedjes aan.

Kina Grannis is een amerikaanse schone die tere liedjes schrijft die misschien niet al te diep gaan, maar je wel zeker raken. Singer/songwriters zijn er eigenlijk te veel op het moment denk ik wel eens.. maar Kina Grannis voegt daadwerkelijk iets toe aan het universum.

Haar liedjes bevatten veel lucht, in haar stem maar ook de opbouw is heel luchtig. Een zomers gevoel overheerst, nooit is het bedrukt zelf in haar down-tempo-diedeltjes. Als je het ergens mee wilt vergelijken is Eisley een goede. Haar stem doet me erg denken aan die van Stacey en Sherri DuPree.
En toch heeft het een heel andere lading. Eisley komt zwaarder over, dieper. Kina doet het speels, simpel doch doeltreffend. De single 'Valentine' is ook meteen het slechtste nummer, maar wel typerend voor haar geluid.

Uitschieters voor mij zijn moeilijk te kiezen.. het is gewoon een heel goed album. Niet het beste van dit jaar, maar hij komt wel in mijn lijstje van 'in de gaten houden'.

En daarbij ziet ze er natuurlijk prachtig uit...

Velen kennen Kristian Matsson onder zijn moniker The Tallest Man on Earth, maar voor hij daar naam mee maakte zat hij zoals zoveel zangers bij een bandje die meer een "Punk-attitude" had: Montezumas.

Het heeft niks met Mexico te maken. Nee, ook niet met een a capella-groep ui de jaren 80. Dit is een soort van kruising tussen het speelse, rauwe van The Hives en de Zweedse blues van Daniel Norgren. Ook deed het mij denken aan de muziek van BlueJuice (en dan met name de nummers Vitriol en The Reductionist). Het orgel is bij elk nummer bijna present en ook de blazers komen vaak voor. TTMoE is hier gewoon de zanger, en dat blijkt uit de teksten - die hebben namelijk veelal dezelfde poëtische waarde als zijn akoestische werk. Gooi er dan nog een mespunt Ska-muziek bij en je hebt Montezumas.

Dit is een album waar je niet onbeweeglijk kan zitten, zeer dansbaar, en een paar zeer prettige nummers. Niet moeilijk te verteren, en de moeite waard om eens te beluisteren. Het is bijna jammer dat TTMoE hierna solo is gegaan, want het zou zeer interessant zijn geweest om deze band te zien groeien.

Dit is gewoon een plaat in het verlengde van zijn vorige 3. En daar is niks mis mee denk ik. Natuurlijk.. je kunt je vervelen. Maar ik ben blij met ook maar één nummer extra van deze man. Zijn stijl verandert licht met elke plaat, en ik heb geen zin in een totale omgooi van muziek. Wat deze man goed deed, doet hij nog steeds goed.

Of dat nu met een banjo, (electische) gitaar of een piano is. Deze man heeft een eigen geluid. Heerlijk. En die teksten.. wow.

Hebben jullie ook de pianoversie gehoord van 'Like the Wheel'?

Ik wil trouwens wel even zeggen dat ik de stemmen begrijp die dit een herhaaloefening vinden van vorig werk. Het heeft dezelfde sound en ook zijn stem is op 3 van de 5 nummers redelijk 'shallow-graverig', een herhaling van een trucje?
Ik heb discussies gezien van mensen die denken dat hij 'een stemmetje' opzet.. (En daar ben ik het trouwens niet mee eens)

Ik luister dit album al een hele tijd.. en elke keer zit ik weer mee te klappen, te drummen, te stampen en mee te blêren. Dit album is heerlijk. Het klinkt nergens naar, ontzettend lo-fi, maar toch goed te pruimen. Ergens heb ik gelezen dat Meneer Segall dit album heeft opgenomen in zijn badkamer, en eerlijk gezegd verbaasd me dit niet. Naast de echo van de badkamer gooit 'ie er ook nog een laag reverb en een bende pedalen overheen. Waar de gitaar ophoudt en waar de mix begint is moeilijk te zeggen..

En eigenlijk heb ik hekel aan dit soort gedoe. Tegenwoordig heb je voor een paar tientjes een goede microfoon denk ik. En prima, als je terug wilt naar de 60's, maar doe dat niet op zo'n cheesy manier. Er zijn al genoeg hippe schreeuw-lo-fi-retro-bandjes waarvan ik nog niet eens een album kan beluisteren om een mening er over te hebben... Maar Ty Segall doet het op zo'n frisse manier en overgoten met een heerlijk 'fout' (bij gebrek aan een beter woord) sausje dat ik dit album steeds weer opzoek.

Lekker voor onderweg. Ben benieuwd naar meer werk van deze man.

Zo....

Heb hem net geluisterd via de NPR link. Eerst wilde ik wachten tot ik hem echt in mijn handen had, maar dat is niet gelukt. En gelukkig ook...

Manmanman, ik ben er van ondersteboven. Dit is een evolutie van Unmap. Waar Unmap bijna experimenteel was en soms maar schimmen van 'liedjes' liet horen is Repave gewoon een album met rechttoe rechtaan nummers. Kop, staart, noem het maar op; dit zijn gewoon echte nummers die toch in de (verlengde) lijn van Unmap zitten. Beter luisterbaar dan zijn voorganger en toch is het geluid van CoCoB nog steeds erg aanwezig.

Soms wordt het bijna Episch (met een hoofdletter inderdaad).

Justin Vernon groeit elke keer weer in de complexiteit van zijn nummers en dit maal is het ook niet anders. Waar Bon Iver, Bon Iver al een voller geluid lied horen, nu ook weer is het voller.
Zonder dat het druk wordt trouwens - tenminste als je de muziek van CoCoB kent.

Aanrader, Koptelefoon op, geluid op 11 en genieten.