Een prachtige, innemende plaat van deze nieuwe troubadour op het Xtra Mile label.

Een uiterst sobere productie maakt dat de focus ligt op de gitaar, de stem en de prachtige teksten. Het zorgt ervoor dat je in de nummers kruipt en bijna het gevoel krijgt dat je Johnny Lloyd persoonlijk leert kennen. In een krappe 30 minuten stort hij zijn ziel uit en dat leidt tot een schitterend debuut.

Get Thee Behind Me Satan

Een nieuwe band, zorgt voor nieuwe muzikale inspiratie zo blijkt. Eerder dit jaar ging Strand of Oaks in zee met My Morning Jacket om de muzikale omlijsting te laten verzorgen van zijn laatste plaat Eraserland. Josh Ritter nodigt op zijn beurt The 400 Unit uit, de vast begeleidingsband van Jason Isbell. Het levert een sterke plaat op.

Dat Josh Ritter liedjes kan schrijven, bewijst zijn lange staat van dienst wel. Toch is hij nooit echt doorgebroken bij het grote publiek. Ook niet bij mij moet ik eerlijk bekennen. Ik had altijd wel een puntje van kritiek. Fractie te drammerig, te poppy of te saai. Deze plaat brengt daar op alle fronten verandering in. Josh Ritter schrijft sterk. Het politieke The Torch Committee, het cryptische Losing Battles; beide voorbeelden van sterke songs.

Daarnaast geeft The 400 Unit de juiste swung aan het album. Isbell staat duidelijk op de plek waar hij het liefst staat, op de achtergrond met gitaar en aan de knoppen bij de productie. Zijn signatuur is dan ook niet te missen in gitaarsolo's en backing vocals. Qua productie zou On the Water muzikaal kunnen worden geïnterpreteerd als de uptempo-variant van Last of My Kind van Isbell's laatste plaat.

Ook Amanda Shires draagt onmiskenbaar haar steentje bij. In de backing vocals breekt ze de tendens van het soms monotone geluid van Ritter en haar viool voegt de nodige dreiging toe aan de song The Torch Committee en juist weer frivoliteit in Ground Don't Want Me.

In de liner notes van zijn plaat schrijft Ritter dat hij het gevoel heeft dat hij er een familie, The 400 Unit, bij heeft gekregen. En familie, daar zit je voor de rest van je leven aan vast. Ik hoop dan ook maar dat de nieuwbakken neven en nichten mekaar nog eens opzoeken om zo'n sterke plaat te maken.

Wat deze plaat onderscheidend maakt is de sterke productie en de goed gevonden drumshuffles. Mocht je de plaat tegenkomen in de eurobak - blind mee te nemen.