Inderdaad... 14 jaar was onze man toen hij aan dit project begon. Hoogstwaarschijnlijk zat hij gewoon wat te pielen met melodietjes en wisten elke tonen hem op zijn associaties te raken. Op zo'n leeftijd zou je denk ik ook wel denken: hier kan mijn omgeving en zeker het publiek niks mee... laat mij maar in mijn eentje experimenteren... maar nogmaals... onderschatten is ook een vak, zeker als je een rare vogel bent.

Want werd er wel eens niet verteld dat Richard D James het plakkertje autisme heeft gekregen? Je kan het zo zout eten wat je maar wilt maar in de tijd dat de "normale" mensen zich met troep bezighielden als The Village People, David Hazeltof of andere hippe discotroep, hield deze jonge man zich bezig met zijn eigen tonen... ja... wat zijn dat voor tonen? Komt het van deze planeet? Althans... iets wat de grote massa ongetwijfeld wel zou denken.

Associaties... ja, Richard weet/wist mij in ieder geval helemaal ermee te overtuigen, en heeft buiten zijn toenmalige weten om, hier een klassieker neergezet dat zeker een top 250 plek verdiend. Bij elk nummer droom je weg, waan je je eigenlijk een beetje in begin jaren 90 en had je gewild dat je dat kon meemaken terwijl je 20 was in plaats van 2. En inderdaad, associaties met het infrastructuur komt hier vaak te boven... eindeloze snelwegen, een lange treinrit (de voormalige dienst tussen Zandvoort - Maastricht please), bruggen en vaak met een zomerse zonsondergang. Ik snak naar een tijdmachine en de romantiek die destijds nog niet helemaal was besmet door de kapitalisme, leegheid en oppervlakkigheid en muziek als Aphex Twin nog een groter platform kreeg in plaats van dat het nu bijna heel zeldzaam is om er nog op grotere schaal zo de fans uit te plukken, of dat mensen denken dat je van een buitenaards ras bent als je ook maar over IDM begint. Maar ach... blijven overtuigen. Je hoeft amper op play te drukken en je word meteen in een bad van nostalgie en rust gegoten. Xtal... wat een openingsnummer, je zakt heerlijk weg met je rookbare groente. Monotoon weet absoluut niet te vervelen bij Tha, en de beelden van een snelweg of lange treinreis terwijl het donkerder word weten de boel kleur te geven en gaan we de euforische kant op met Pulsewidth Ageispolis en Green Calx. De veelzijdigheid blijft erin. Heliospan is ook heerlijk dromerig en We Are The Musicmakers werkt ook goed bij een ondergaande zon. Lekker pruttelend en loom... perfect als je rozig bent. Scottkey is lekker old school IDM... standaard, maar wel lekker spannend. Ptolemey gaat weer de euforische kant op maar het wil erg beklemmend en chaotisch worden met Hedphelym. Phoe, zware kost... waarschijnlijk gemaakt in een van de down-periodes van Richard, misschien toen hij op zijn 17de liefdesverdriet had ofzo? Bij Delphium raakte hij misschien wel weer verliefd op een ander meisje. En het laatste nummer... Actium... een relaxed en neutraal afsluitertje.

Nogmaals een klassieker. Tijdloos, creatief en wonderschoon.

5,0*

Irritante Fado-achtig gejank... De elektronische verrassingen zijn behoorlijk schaars, de neiging om op de skip-knop te drukken is groot... en de irritatie neemt alleen maar toe. Voor dit soort gedoe struin ik wel de wereldmuziek bakken af...

0,5*

Bij deze ga ik losbranden. Houd het 112 nummer maar alvast gereed.

In 2008 leerde ik dit Schotse duo kennen. Op mijn 18de verjaardag kreeg ik van mijn oom MHTRTC en het leek net alsof ik in een volledig nieuwe muziekdimensie werd gegooid waar ik tot op de dag van vandaag nog in ronddool. Dit bracht mij natuurlijk op het idee om meer van dit duo op te zoeken, waarbij ik in de herfst van 2008 Geogeddi via Youtube leerde kennen...

De ontdekking had vele verschillende verhalen... Allereerst de herfst die van pikdonker en regenachtig... spontaan naar zonnig wist te switchen. Dat trompetorkest van The A is to the B as the B is to C die me continu achtervolgde... Die euforie van 1969.... Maar ik kon me nog wel vrij irriteren aan Dawn Chorus. Als iets teveel emoties had, haakte ik al af. Maar god, wat ben ik toch met deze band bij bijna alles en iedereen op de proppen gekomen, want wat ik toch wel niet had ontdekt! Maarja, in een boerendorp waar ik woonde kon niemand iets met dingen als BoC en co.

Er is nog iets gebeurd bij het ontdekken... Ik denk voornamelijk bij het beluisteren niet alleen aan de periode dat ik hem ontdekt heb, maar toch wel voornamelijk aan het jaar dat hij is uitgebracht: 2002. En dan nog lekker vroeg in februari van dat jaar, waarbij de boel met de momenten van de releasedag kon meeliften als een soundtrack.... Gewoon om het idee dat het album al die tijd in de schappen had gelegen tijdens mijn belevenissen. 2002 was voor mij een hectisch jaar die me op dat ogenblik nog altijd het meeste bezighield. Als ontspoort kutjochie van een katholieke school via een zomervakantie naar een Jenaplan onderwijs vervoerd worden om daar de laatste maanden van het jaar flink met mezelf geconfronteerd te worden en de klappen in het gezicht kreeg. En zoals de muziek ook doet vertellen: Het heeft zijn mooie kanten, maar het heeft ook zijn verdrietige duistere kanten, want tussen de pijnlijke momenten had het jaar ook zo zijn mooie zomerse momenten en denk ik vaak terug aan de erkenning die ik op dat moment niet zag... Mijn klasgenoten die me, ondanks alles, toch hebben laten joinen bij de meeste dingen, een jonge invaljuffrouw die uiteindelijk toch het beste met mij voor bleek te hebben, de hittegolf van eind juli, dat ene dagje strand waarbij ik eerst dacht dat ik alleen zou zijn... het schoolkamp naar Terschelling met de klas van mijn nieuwe school... en ook voornamelijk het huisje in Amsterdam waar ik nu woon. Iets wat eerder een vakantiehuisje was waar ik met mijn moeder (en mijn vader als hij vrij had) in de vakanties enkele dagen verbleef. Best vreemd om na 11 jaar een intrede te doen en op mezelf ga wonen in een huis waar ik al, jawel, sinds de zomer van 2002 niet meer was geweest.

En na vele luisterbeurten weet het album me altijd weer te raken. Niet alleen met het bovengenoemde... er lijkt bijna elk luisterbeurt weer iets bij te komen. Laten we eerst de nummers eens nagaan. Ready Lets Go is al een onheilspellende opener... een zonsondergang boven een verlaten landschap, maar Music is Math... is het nummer waar ik toch wel heel veel mensen mee ging lastig vallen als het over muziek ging. Dromerig, diepgaand, liefdevol, stoer (vanwege die beats)... en alles komt weer goed. Beware the Friendly Stranger... Tsja, the title says it all... Gyroscope... een opmerkelijk nummer. De eerste keren kon ik er niet zo heel veel mee, vond ik hem ook niet zo toepasselijk voor een soundtracknummer van een horrorfilm als Sinister, maar toch... Met het moment meer, of die keer dat ik bij zowel de aftiteling van Sinister 1 en 2 niet op de stopknop drukte. Dreigend, provocerend en natuurlijk mooi... De kinderstemmetjes... Zal je dat doen denken aan spelende kinderen op een bootje of aan behekste kinderen die er op eerste oog nog verdacht onschuldig uitzien? Die vraag ga je jezelf nog wel vaker stellen. Dandelion doet in een paar seconden tijd iets met je oogleden; Sunshine Recorder is als een lange treinreis tot aan de zonsondergang aan toe; In the Annexe doet me denken aan een soundtrack van een oude Zweedse jeugdfilm. En dan Julie & Candy... Erg schattig, lief, zoet... met coole beats, en een toch weer zo'n verontrustend randje. The Smallest Weird Number... mmh, deed me niet zoveel... Maar 1969... Hoe euforisch wil je het bijna nog hebben? Je verlangt naar de liefde, de avontuurlijkheid en de sympathie overvalt je.... Je ziet de zon hoog aan de hemel schijnen. Om er later achter te komen dat dit nummer gewoon behekst is. Ja, die teksten.... Ik dacht in eerste instantie: Is het iets Frans? Nee hoor... En dan komt het... Je raakt klaarblijkelijk vervloekt. Zonder dat je het doorhebt. Het duurde bij mij ook een lange tijd totdat ik er een beetje naar dit album ging internetten.

Energy Warning... Kon ik ook niet zoveel mee. Maar The Beach at Redpoint... Ik denk voornamelijk aan die momenten op het strand in 2002. De dromerige vioolorkest achtige soundschap, dat ritme dat op de achtergrond op een ongestoorde wijze meedeint en je in doet zakken en je dwingt jezelf om het avontuur op te gaan zoeken... Maar je voelt je opnieuw vervreemd in een wereld waar de mensen met het jaar steeds meer uit elkaar lijken groeien... Want dromen... daar hou ik niet van. Opening the Mouth doet je even in een futuristische stad wanen terwijl Alpha and Omega je per auto meevoert door een Arabisch woestijn. I Saw Drones... Iets te kort, maar volgens mij is deze titel een knipoog naar de Amerikaanse terroristenoorlog die rond die tijd werd geopend. En dan.... jawel... The Devil is in the Details. Dat onaardse stemmetje, enkele uithalen van een (buitenaardse(?) baby, dat gekraak... terwijl ik de klanken nog best wel cool vind. Het nummer is ook een mooie overgang naar The A is to B as B is to C. Die gure soundscapes gevolgd door een mysterieus trompettenorkestje. Waarom ik hierbij aan een nachtelijke Praag moest denken probeer ik nog altijd te verklaren... (Het soortgelijke associatie heb ik ook bij Black Lamb & Grey Falcon van Biosphere.) Dat tellende Alien-stemmetje... Maar die draaiende geluiden achteraf vond ik wel een beetje tegen vallen... En dan die (achter af gezien gereversede) stemmen... The Beatles? In ieder geval een onaangename boodschap. Over the Horizon Radar is een minuutje typische BoC geluiden... En dan Dawn Chorus. Oké... Fase 1(2008-2009): Wat een ongelofelijk zeikerig nummer is dat zeg! Mijn god... kan het nog wanhopiger? Fase 2(September 2009): In een roes van alcohol denk ik terug aan destijds, schoolfoto's erbij, en moet erbij huilen.. De volgende dag denken: Waar was ik in godsnaam mee bezig?! Fase 3(Augustus 2012): Ik was nog niet zo heel lang begonnen met het ontdekken van wiet en besloot om op een willekeurige late snikhete avond dit album eens helemaal in zijn volledigheid met een stick te beluisteren... De muziek die door het middel mijlendiep binnen komt. De volgende dag maakte ik een fietstocht, langs de duinen, door de streek, door de zomersfeer en een bepaalde FB-foto dacht ik weer veel aan mijn ex-vriendin en miste haar, onderweg trof ik een Marokkaanse meid waar ik een aangenaam moment mee had gehad, wat meteen helend werkte, en terwijl de zon op het punt stond om afscheid te nemen fietste ik weer naar mijn ouderlijk huis. De hele tijd met het nummer Dawn Chorus in mijn hoofd... die maar niet wou verdwijnen. Een haast melancholischer ervaring leek er niet te bestaan. Fase 4:(November 2017) Omdat ik twee dagen later naar Praag zou gaan op vakantie had ik, na aanleiding van dat trompettenstukje + associaties deze plaat maar weer eens in het late uurtje opgezet. Echter bleef de volgende dag toch wel voornamelijk Dawn Chorus weer plakken... En dat terwijl dat bij enkele luisterbeurten tussen fase 3 en 4 niet het geval was... Jemig, Caz gaat op reis, ver van huis en na een lange tijd. Wat nou als er iets verkeerds zou gaan? Heimwee komt dan daarentegen niet zo heel snel in mijn woordenboek voor, maar het voelde wel alsof ik voor een jaar of wat alles achter zou laten, en dat terwijl ik binnen anderhalve week weer terug zou zijn... Een belletje met mijn moeder, mijn koffers klaarmaken, een traantje wegpinken, enkele biertjes drinken in mijn stamkroeg om een soort van afscheid te nemen. Zou het allemaal meegevallen zijn als ik het nummer niet gehoord? En te overtrokken? Helemaal niet. Ik vond dit wel heel symbolisch. Conclusie: Dawn Chorus is gewoon een van de diepste, mooiste en haast melancholische nummers die ik ooit gehoord heb. Je moet er wel van houden. Echter is het niet aan te raden het nummer niet verpesten door het op te zoeken tijdens sombere tijden om extra stimulance op te roepen. Laat het toeval zijn.

En dan... Jezus Christus. Diving Station. Wat een godsgruwelijk griezelig, eng, duister en onheilspellend nummer is dat zeg? En dan denken dat One Very Important Thought al haast een kille doodsbedreiging was. Die stoffige pianoklanken, die roestige rollende geluiden... een nachtmerrie van heb ik jou daar. Zo even na een overload aan melancholie. Maar dan komt You coul'd feel the Sky... Soort van warme douche? Heerlijk zweverig wegdromertje waarbij die stoere groffe beat de nadruk legt. Zaligheid.

Maar het album mag niet vrolijk eindigen, want ook Crossair wil je, voordat je het pand verlaat, even een fikse waarschuwing op je hart laten drukken. En dan Magic Window.... Ja, je hoort niks. Ik dacht eerder dat ik een timer hoorde, maar dat bleek het getik van de CD-apparaat te zijn... En dan is het album afgelopen: 66 minuten en 6 seconden... Juist! (Echter schijnt dat niet bij alle toestellen op het display te staan)

Maar mijn recensie is wel duidelijk. Dit album heeft vele hoofdstukken en telkens weer een nieuw verhaal. Het is als een verliefd stelletje dat op de vlucht is voor onheil en afleiding probeert te zoeken in de romantiek, het is als een groepje spelende kinderen die nietsvermoedend worden bekeken door een "friendly stranger" die duistere plannen en praktijken in zijn beraam heeft, het is als een ontspoort persoon die in de liefde begint te geloven, het is als een treinreis of fietstocht door een zonovergoten landschap, het is als een periode die je maar een keer in je leven meemaakt, het is... inderdaad als de onheil dat zich inderdaad na 9/11 over ons waakte.

In mijn boek "Normaal" (fictief verhaal) heb ik dit album ook wijd en breed een platform gegeven.

Ik ben benieuwd naar het volgende avontuur...

5,0*

Heerlijke muziek gewoon die ik ook al sinds me 10de in bezit heb. (jaa toen luisterde ik andere dingen dan Backstreet Boys en K3 troep) Was toen ook de eerste CD van dEUS en had al die tijd de rest van de cd's niet echt geprobeerd. Moet daar ook gauw verandering in brengen.

Het eerste nummer begint al meteen helemaal los te komen en het lijkt er al op alsof we al in het midden van het album komen. Het gaat lekker wild en is gevarieerd met rustige ritmes waarin gezongen word. De 2de nummer is lekker relaxed, het derde nummer vond ik toendertijd een van de beste nummers van het Album, het begint zo dramatisch klinkend maar enkele seconde later dan krijgt het nummer een fikse oppepper. Nummer 4 is ook best chillend, nummer 5 gaat lekker de dramatische tour op tewijl 6 gewoon weer een heerlijk feel-good nummertje is wat gewoon weer genieten geblazen is. Nummer 7 vond ik wat aan de saaie kant, terwijl nummer 8 weer lekker keihard rockend los ging en de opvolger ervan nummer 9 klonk ook lekker hol en chaotisch, heerlijk gewoon. 10 was een doch wel redelijke afsluiter.

Met als conclusie: gewoon een heerlijke die me ook gewoon de herinneringen uit me kindertijd naar boven bracht, het moment dat ik Ideal Crash voor het eerst hoorde. Gewoon het beste op te zetten op een mooie lente/zomerdag met de ramen open. Prachtig werkje van onze zuiderburen.

4,5*

Stond aan de B-kant van het bandje waar The Damned opstond, waar ik dus net een recensie van heb geschreven, dus zoals gezegt: ook deze in mijn kindertijd ondek, en ook met deze bewijst het weer de me ouders me een goede opvoeding hebben gegeven.

Hier is het weer een beetje hetzelfte verhaal: gewoon voor mij nostalgie en mooie herinneringen aan mijn kindertijd. En het blijft gewoon weer leuk om ook deze te her ondekken. Dit album was iig fantastisch, de openingsnummer Under the Flag is fantastisch met die fijne donkere tonen van die synthesizer. Daarna komt Scapegoat wat al gelijk een hele brok vrolijkheid is, vooral die pianogepingel en de hypere synthmuziek zorgen voor een vrolijke sfeer en weet het ook al gelijk als een van de beste nummer van de plaat te maken. Love Parasite vond ik wel leuk maar toch helaas ook een beetje aan de saaie kant soms, wel was het ritme lekker meedeunend. Plain Song heb ik ook altijd al grappig noch mysterieus gevonden, mede door die opera achtige klanken en die subtiele tonen en zang, vooral bij die tekst: And he find the empty glass... Wheels of Fortune is ook wel een lekker nummertje maar voor mij toch een beetje doorsnee, het daaropvolgende nummer Life on the Line was voor mij weer de hoogde punt, het begin met dat geriedel en naderhand een lekkere frisse orkest, en het eindigde ook weer erg grappig met datzelfte geriedel. En met het daaropvolgende nummer lijkt het er weer op alsof je weer een theaterconcert mag meemaken met The Sheep Look up, met die retro dreigende vioolachtige klanken. Toch zit je hier al gelijk aan klassieke muziek te denken. Cipher vond ik lekker onheilspellend en subtiel klinken, met dat steeds herhalende pauk auchtige synth ritme, waarbij we vaak getrakteerd worden op lekkere donkere, electronische pianoklanken en andere mysterieuze geluidjes worden getrakteerd. For Whom the Bells Toll was ook een hoogdepunt van dit album, lekker funky en jaren 80 discoachtig, en tegelijkertijd heeft het ook wel een beetje een donkere kant. En natuurlijk eindigt het nummer natuurlijk met waar het is begonnen.

Gewoonweg weer een lekkere eightiesplaatje. Terwijl ik hem weer in de jaren 90 voor het eerst beluisterd heb. Ook gewoon weer een soort van fotoalbum van herinneringen, maar het is ook net hoe en waneer je muziek ondekt. Buiten dat om gewoon een lekker plaatje.

4,0*

Zeker een erg fijne plaat voor in de nachtelijke uurtjes.

Deze cd heb ik 3 jaar geleden eens beluisterd en daarna heb ik er al een tijdje niet meer naar omgekeken. Afgelopen week in de nacht nog eens beluisterd met een paar dikke toeters en verrek... wat is me dit een partij lekker. Dit neigt bij enkele nummers nog de triphop-kant op te gaan, maar vaak worden er ook van die lekkere mysterieuze draaien aan gegeven. Veel gespeel met oude melodietjes, spannende sferen, sampletjes en mysterieuze verrassingen. Iets wat Mira Calix ook doet. Leila zelf horen we niet echt vaak zingen... nadat ik enkele keren mannenstemmen hoorde, moest ik even controleren of er niet toevallig een ander cdtje in het oorspronkelijke hoesje zat.

From Before...What? en I Won't Forget zijn de uitschieters!

Zie dat Leila zelf in Iran geboren/opgegroeid is... zou dat iets linken met het duistere sfeer van dit album?

4,5*

Het heeft weer 7 jaar geduurd voordat MA weer met een nieuw album aankwam. En zo krijgen we toch nog Heligoland voorgeschoteld die ook zeker weer niet verkeerd is. Het gaat er gewoon weer lekker op zijn ouderwets aantoe, geen vele aanpassingen (alleen nu wel wat rustiger) en veel creativiteit.

Prey for Rain was een mooi openingsnummer en klinkt al meteen lekker donker en jazzy. Het gaat er lekker subtiel en rustig aan toe. Tot mijn grote verbazing slaat het nummer op de helft inene om in en newage popmuziekje. Erg mooi evengoed. Je hoord het al, MA gaat gewoon met de tijd mee. Babel (vernoemd naar de film?) is ook weer lekker. Breakcore achtige beats en een Cure-achtig gitaarspel dat word overtroffen door, weer een andere vrouwelijke zanger die kandidaat van MA mocht zijn, en dan nog: Topley Bird! De vriendin van Tricky. Het nummer heeft veel weg van de jaren 80, gevarieerd met hier en daar weer wat mooie electronische zoemende deuntjes. Met Spitting the Atom gaan we over naar een simpel amateuristisch orgelorkest, met Daddy G met een zware stem die erdoor heen deunt en het daglicht dan zogenaamd geregeld word door Andy. Het nummer word ook weer gevult met orkestische onheilspellende geluidjes. Daarna komt Girl i love you, dat eerst heel brommend en subtiel begint en vervolgens heel langzaam opbouwt en Horace Andy het plaatje compleet maakt. Met daartussen ijskoud gitaarspel en het refrein klinkt ook als een klok en het nummer lijkt alleen maar meer en meer te krijgen. Vooral het tussenspel met die zogenaamde blaasinstrument bij 02.24 was voor mij de ultieme uitschieter. Het gaat er dan gewoon heerlijk chaotisch aan toe, daarna gaat het inene over op een dronkemans jazz orkest. Psyche vond ik ook erg mooi, fijn zonnig deuntje en een mooie emotionele stem van Bird. Flat of the Blade begon wel weer erg maf en moest gelijk aan een jaren 80 computerspelletje denken. Dat tweede helft van dat nummer was ook wel goed. Paradise Circus was wel weer een mooi, subtiel nummertje, weer goed gezongen en het bouwt ook langzaam op en weet de aandacht er ook bij te houden. En welkom terug 3D met Rush Minute. Ook weer subtiel en met het refrein komt er een rock-thema boven tafel en worden en dat komen we zo nu en dan nog tegen in dit nummer en zo sluit het nummer ook af. Saturday Come Slow was ook een lekker nummer en hierin gaat MA ook weer een beetje de pop/rock kant op. Nummer leek ook wel een beetje een imitatie van Radiohead. Atlas Air, lijkt wel weer stom te beginnen met datzelfte orgeltje uit Flat he Blade maar bouwt zo lekker subtieletjes op en mogen we 3D weer begroeten. En hierin komt alles weer terug, lekkere onheilspellende geluiden op de achtergrond, vele verrassingen en ook toch weer een pop/rock thema erin. Heerlijk deuntje tijdens het refrein en het nummer lijkt ook steeds donkerder en verontrustender te worden, en hey: we krijgen weer wat Arabische trommelklanken te horen. En de laatste minuten gaat het er lekker ruig aan toe. Heerlijk gevarieerd nummer.

Zo. Ook deze MA is weer zeer geslaagd en het neemt gelukkig niet af naarmate ze ouder worden. Ik wacht nu al met smart op de volgende album van MA want ik kan er echt geen genoeg van krijgen.

4,0*

Vreemd dat niemand dit Warp-pareltje kent hier...

Ja, niet veel woorden voor over... kwam deze een hele poos tegen in de tweedehandskelder van Concerto en dacht bij de vrouwennaam dat het wel weer een triphop albumpje zou worden. Uiteindelijk was het toch wel iets heel anders, en wat voor genre ik hier aan moet vastplakken: Ik weet het niet. Na de openingsnummer (waarbij ik dacht dat het de Cocteau Twins kant op zou gaan) en het tweede nummer (toch de Autechre/Aphex Twin kant?) werd ik steeds meer verrast en in het album meegezogen... Het is duister, onderhuids en het neigt vaak de occulte dreigende creepy kant op te gaan terwijl de geluiden experimenteel en luchtig blijven. (een van de subtiele hoogtepunten: dat pianospel met dat dreigende haast onhoorbare gezoem op de achtergrond bij Schmyk, of wat te denken van The More You Do The More You Do, kippenvel... de titel zegt al genoeg.) De vrouw doet niet aan zingen, af en toe weet ze de spanning aan te dikken door er bij sommige nummers door heen te fluisteren en te neuriën, wat de spanning verder aandikt. Overduidelijk word er bij elk nummer wel van alles als experiment gebruikt (bijvoorbeeld een oude klok bij Afrique du Mal, en oorverdovende noisegeluiden als afsluiter) Prima te beluisteren op een pikdonkere, regenachtige avond/nacht in November.

Erg fijne aangename bad trip. Tot nu toe al vele keren in de CD-speler geweest... komende herfst/winter weer met slechts 1 schemerlampje aan.

Een mysterieus vrouwtje die Mira Calix.

4,5*

Ook al mag hij niet zo heten, toch vind ik tot nu toe de beste plaat van Tricky. Het is en blijft ook zonde dat dit niet Tricky - Nearly God heeft mogen heten. Dit HOORD gewoon bij Tricky. Hier gaan we nog wel even verder. Dit is echt helemaal duister, donker en spannend, dus precies hoe ik het wil horen van de beste man. En dan niet alleen de muziek zelf. Ook de albumcover en de inlay, met die kruipende man voor de deur van de hemel wekt ook al de sfeer op. Erg luguber weer allemaal. Ook een cd, uiterst geschikt voor late, pikdonkere, herfst/winteravonden.

Maargoed de cd zelf: Het begint allemaal weer erg beklemmend en chaotisch in Tatoo en Tricky laat zijn mysterieuze stem weer horen. Daarna komen we bij Poems, een nummer dat, toen ik hem voor het eerst ondekte wel een diepe indruk op me naliet. Wat een onheilspellend, duister en creepy maar toch ubercool nummer is het eigenlijk, met die holle geluiden op de achtergrond doordrenkt met die spookachtige tonen. Tricky die er weer onheilspellend doorheen fluisterd en hierin krijgen wel meer mensen een beurt. Het lijkt ook meer een beetje een jeugdvertelling, althans, zoiets heb ik ook grotendeels van de clip begrepen. Together Now gaat dan helaas weer erg de overvrolijke popkant op. Maar Keep Your Mouth Shut gaat weer terug, het begin van het nummer is weer onheilspellend met die grommende beats, en hier en daar een klein hiphop sampletje erin. Daarna maken Tricky en Bjork het plaatje af en komen we een beetje in een radbraak terecht. I Be the Prophet vond ik ook een erg mooi nummer, lekker subtiel met die snaarinstrument (weet niet wat het precies is, ik associeer het erg met een directe violenspel) die er een soort orkest van lijkt te maken. En zo gaat dat het hele nummer door. In Make a Change waan je je erg in een donkere, ondergronse louche, soul-tent. Bij Black Coffee heb je ook zo'n idee, alsof je in diezelfte donkere soul tent naar de volgende voorstelling zit te kijken. Mooi pianospel met die lome pulses erdoor heen. Bubbles vond ik ook niet een hoogvlieger, beetje eentonig. I Sing for You vond ik dan weer wel bijzonder, beetje duistere Afrikaanse invloeden ook. Het einde Yoga vond ik echt een prachtige afsluiter. Bjork en Tricky die lekker duister de nummer inelkaar zetten met die spannende, donkere herhaalde bas en jazz muziek op de achtergrond meespeeld. Heerlijk!

Gewoon de beste album van hem. Lekker donker, spannend, meeslepend, je waand je op buitengewone plekken. Ik ben er aangenaam door verrast. Jammer dat Tricky tegenwoordig maar weinig met dit onderwerp bezig is en zich meer verdiept op allerlij opgewekte muziek. Maar dit is geweldig. De rest heb ik al gezegt.

4,5*

Eyen, hoorde ik die rond 2001 niet eens bij een Cartoon Network programma?

Al diverse Plaid-albums tot mijn beschikking en gisteren deze getroffen. Erg fijn albumje... sterker nog, lekker gevarieërd en het glijd via je tong naar je keel als soft-ijs. Mooi albumhoes ook... heeft iets Delfsblauws. Waar Plaid soms nog wel vaak de net wat zoetige kant op gaat weet deze ergens op een eigenzinnige manier mee te gaan met het (toenmalige) tijdsbestek. Beetje rockinvloeden, vleugjes triphop en jawel, een klein beetje het gehypte van rond het jaar 2001... gecombineerd met de typische Warpgeluidjes... niet te zoet, niet te zwaar, niet te kinderachtig... (iets waar de vorige Rest Proof Clockwork naar wou neigen) maar wel iets om er een goed gevoel aan over te houden. Ook de Tak-nummertjes klonken verrassend... al dan niet helaas te kort.

Verdiend een mooi plekje in de CD-kast.

4,5*

Dit album is als een ritueel voor me, die, na talloze luisterbeurten maar niet wil vervelen of minder wordt. Voor mij is dit album overigens ook compleet als je de 2 disc editie hebt. De ritueel gaat als volgt: Ik ben onderweg met de trein terug naar huis in Amsterdam, nadat ik bijvoorbeeld bij mijn ouders ben geweest, of de avond ervoor een feestje heb gehad. Het is mooi weer en de dag duurt omdat het lente of zomer is nog lang, en het begint weer te kriebelen... maar eerst even de spullen dumpen bij me thuis, terrasje opzoeken in mijn buurt, met een paar biertjes nagenieten van het zonnetje en wanneer het zo'n beetje tijd is een zakkie wiet halen bij de coffeeshop. Thuis de balkondeur open, de dubbelcd-plaatsen, en terwijl ik de kringen naar het plafond blaas, het zomerbriesje via mijn balkondeur naar binnen waait, lekker onderuitgezakt de twee cd's achter me kaar luisteren. Ik denk dat ik dit inmiddels al tientallen keer heb gedaan.

Want het klopt gewoon: dit album verveeld gewoon nog steeds niet en weet me altijd in de positieve richting te sturen en met talloze associaties en zelfs nieuwe tonen te verrassen en weet als achtergrond voor de lente/zomeravondsfeer prima te werken. Waarom werkt dit zo goed? Het is lekker vlot, chill, catchy, luchtig, tijdloos en vooral neutraal doch prettig, in de zin dat het qua emoties ook go with the flow gaat. Bij Brown Paper Back nog een beetje de zon mogen vertoeven, de vogeltjes horen fluiten, het geklingel van borden van een van mijn buren die afwast. Extra inzakken bij New Forms met die coole zang, het gehakkel bij Lets get it on tot heel diep inwendig uit je bol gaan bij Digital (terwijl je nog rustig een paar hijsjes neemt). Dan gaat het buiten schemeren en wordt de lucht iets donkerder bij Matter of Fact, waarbij ik automatisch denk: Life is good at this moment. Soms wat zoemende geruis van de vliegtuigen, de vogels die afscheid nemen van de dag, en de rust waar mijn woonwijkje in is gehuld. Mad Cat vind ik dan niet de beste nummer maar kan er net mee door. Heroes, ook lekker... (vooral het gedreun op het einde) en dan is het nog donkerder geworden bij Share the Fall, waarbij het nummer me helpt met het opnemen van de iets koelere bries van de afgelopen dag, korte outro was ook chill. Watching Windows valt dan een beetje weer in de categorie van Mad Cat. En wat een timing, het is nu inmiddels helemaal donker en de CD gaat veelal de mysterieuze spannende kant op met Morse Code. Destination is eerst heerlijk jazzy en positief en de verloop ervan is ook om van te genieten met nog een spannend einde op de koop toe (met die voetstappen).

*draai weer wat nieuwe knaken en zet CD 2 op.*

Inmiddels is het donker, de lichten blijven uit en de balkondeur blijft open. Hier gaat het album wel wat meer doen met de spannende mysterieuze kant. Intro is duister, cool, met een lekker pompend Drum & Bass ritme, eigenlijk nog een opvolger van die voetstappen outro van Destination. Dat gitaartje bij Hi-Potent... bloemetjes, bijtjes, zonnige polder, vogeltjes... alleen mocht daar weer wel even wat meer mee gedaan worden, waarbij dit ook niet het beste nummer is. Teveel knip en plakwerk van Brown Paper Bag. Trust Me is weer lekker neutraal en relaxed en dan Change my Life... wat heerlijk... ik voel de zomeravondbries weer. Share The Fall is een beetje een andere versie van... Share The Fall. Toch wel leuk dat hij terugkomt. Vanaf Down gaat dit album zich wat volmondiger bezig houden met de spannende kant, Hot Stuff geeft daar een lekkere coole draai aan. Het is net als een onvergetelijke reis waar je je zenuwen de baas moet zijn om er achteraf toch tevreden op terug te kijken. De afsluiter is de eindbaas. Donker, chaotisch... en toch zo fijn... een terugreis in de nacht.

Ik heb er zo hier en daar over gepraktiseerd maar ik ben er zo langzamerhand uit. Dit is toch uiteindelijk wel tot nu toe mijn nummer 1 geworden. Toch wel vanwege zijn creativiteit en vooral de luchtigheid. Vaak heb je drum & bass dat de gure, agressieve en zware kant opgaat terwijl deze wel positief wil blijven, al dan niet spannend en mysterieus voor de afwisseling. Gewoon uitstekend! Al vind ik wel dat je het dubbel album moet hebben voor een complete luisterervaring. Op Discogs is ie wel te vinden...

5,0*

Nee, een verschrikkelijke geestendodende plaat. Denk nog wel één van de saaiste platen ooit gehoord. Weinig tot geen ritme, geen smaak en dan duurt het allemaal ook nog tergend lang. En dat terwijl het nummer Next weer een heerlijke wegdromer is, en gelijk ook het enige goede nummer op deze plaat. Waarom ze niet op dat niveau verder zijn gegaan is voor mij een vraag in dezelfde categorie als waarom Trump is verkozen tot de president van de V.S.

1,0*

Ook deze ondekt in de lente van 2004. (waarbij ik nog een plenty van muziek heb ondekt omdat ik toen de doos met cassettebandjes had (her)ondekt. En dit is gewoon weer een heerlijk Brits plaatje. Naast de oude drum en gitaarwerk ook hierin weer moderne technieken. Ik moet ook gewoon zeggen dat dit album voor mij weer dikke jeugdsentiment was omdat het toch een hele leuke periode was. Maarja, welke brugklastijd is dat nou niet? Voor velen is het natuurlijk jaren 80 jeugdsentiment, die van mij gewoon van 2004.

Frustration begint mooi en geflipt, maar is helaas niet echt meteen een van de beste nummers op het album. Het klinkt nogal een beetje eentonig. Daar komt wel verbetering in met de uitschieters als Tainted Love, gewoon prachtig. Jammer dat dat nummer in de toekomst werd verneukt door talloze remixed waar de pillenslikkende jongeren elke zaterdag op lopen te hakken en zagen. Maar in iedergeval weer lekker meeslepend en het is relaxen geblazen bij Seedy Films. Dan komt het nummer Youth, wat een allemachtig heerlijk en ook tegelijkertijd emotioneel nummer zeg. Die is me sindsdien nog altijd bijgebleven. Heerlijk die diepe drumklanken, en die synthmuziek erdoor, de manier hoe het gezongen werd, heerlijk subtiel en met flow. Gewoon een heerlijke reis door zowel mijn jeugdherinneringen van die periode als door de associerdende muziek. Het eindigt ook lekker en zo komen we via Youth naar Sex Dwarf, wat een heerlijk, gestoord nummer is dat zeg. Het begin al, eerst die up-down ritme en vervolgens een heerlijk geflipte regen, lekker ziek gezongen ook en die synth en die hypere ritme op de achtergrond maken het plaatje al helemaal compleet. Heerlijk om ermee uit je dak te gaan in je hoofd. Wat mij betreft waren dat 2 van de beste nummers op de plaat. Dan komt Entertain me, ook zo''n heerlijk hyper geflipt nummertje. Heerlijk orgeltje die je regelmatig te horen krijgt en ook weer even gestoord als Sex Dwarf. Ok ook een van de beste nummer van de plaat. Datzelfte ook met Chips on my Shoulder. Weer die snelle ritme en die refrein was ook heerlijk. Ook Bedsitter was ook heerlijk, vooral met die prachtige gitaarspellen (of is dat nou een Synth?). Maar neemt wel een beetje gas terug dit keer evengoed. En das bij Secret Life ook het geval. Geweldige donkere pianogeluid erdoor. Say Hello, Wave Goodbye was een maf afscheidsliedje.

Maar was gewoon weer een heerlijk jaren 80 muziekje. Lekker schunnig en grappig in combinatie met verassende tonen.

4,0*

Verschillende dingen vind ik al mooi aan dit album. Dat, slechts 2 jaar na de oprichting van WARP, de eerste niet Engelse-artiest die er deelgenoot van mag maken een Nederlander is. Verder dat deze artiest subtiel op zijn eigen manier en zijn eigen identiteit een beetje passief wil meeliften met de gabber/rave/house hype van de jaren 90... soms een beetje gepruttel en geexperimenteer... maar ook met het IDM gedeelte... Ja, heel bijzonder.

IDM waarbij je ergens ook wel overduidelijk kan horen dat het uit Nederland komt. Geheel in zelfgemaakte stijl zonder ook maar af te kijken van Aphex Twin of Future Sound of London. De ene keer zou je deze zo kunnen opzetten tijdens een gabber/bunkerfeest, de andere keer waan je je met de industriele ambient geluiden ergens onder de rook van de Rotterdamse haven (Bijvoorbeeld met Pepper. Geluiden van meeuwen zouden niet misstaan) en dan komen er dingen als Perfect Pitch of Flashback die je niet specifiek aan een stijl kan vastkoppelen maar waarvan je wel denkt: WOW!

De-Orbit... fijn en avontuurlijk afsluitertje.

Jammer dat je bijna niks meer hoort van de man.

4,0*

Ook The Damned was een van de plaatjes die ik van vroeger kende, toen ik nog een kleutertje was. Eerst dacht ik toen dat deze plaat "de Stroopberries" heette, (naar de titel van het album dus) Ook deze plaat leerde ik opdezelfte ogenblik en manieren kennen als Sandinista, London Calling en andere... En het is en blijft een heerlijk albumpje wat me ook gewoon steeds weer aan me kleutertijd doet denken. En dat is ook zeker iets waar ik nooit spijt van zal krijgen, dat ik al bezig was met dit soort muziek, ook al kende ik van velen de namen en de titels niet. Maar in 2004 had ik de doos met cassette bandjes weer gevonden en zo herondekte ik weer alle muziek waar ik straks berichten over ga schrijven en daar was ook The Damned er eentje van, en het was toen alweer een hele reis door vroeger. The Strawberries van The Damned is en blijft gewoon een ultieme klassieker. Echt een heel buitengewoon punkplaatje. Het begint allemaal lekker ruig met Ignite, en het is gelijk al lekker punkend raggen. Heerlijk dat begin en dan ook vooral die misselijkdraaiende laatste 15 seconden. Generals, is weer een stukje rustiger maar rockt er evengoed ook lekker tegenaan. Vooral die keyboard piano weet het plaatje compleet te maken. Met Stranger in The town keren we een beetje terug naar eind jaren 60 begin jaren 70. Dan komen we bij Dozen girls, wat er ook lekker tegenaan gaat maar toch hier en daar een beetje deprimerend klinkt en tegelijkertijd ook weer vrolijk, wat ook opmerkelijk is is aan het einde van dat nummer die tussenspel met dat valse drumspel. (die je ook wel vaker te horen krijgt tussen de nummers door) ik kon daar altijd wel erg om lachen omdat dat erg melig klonk, maar tussen Dozen Girls en The Dog veranderd dat algouw tot een griezelig gegrom wat ons naar het volgende nummer brengt, zoals gezegt The Dog, dat vind en vond ik altijd een erg eng en verontrustend nummer. Het begin alleen al met die sirene achtige ritme op de gitaar en die onheilspellende pianoklanken erdoorheen, daarna krijgen we weer een beetje standaard rockmuziek en naderhand mogen we weer kippenvel verwachten met die gegrom, en gehap en gehijg van The Dogs, met dat piepende zoemende deuntje op de achtergrond. Brrr. Gun Fury geeft weer een beetje rust in de tent en...opnieuw weer dat vreemde maar toch oh zo melige drumspel bij de overgang naar het volgende nummer. Pleasure and the Pain is ook zo'n bijblijvend nummer, bloedmooi en zeer emotioneel gespeeld. Ook dat orgeltje ertussendoor is fantastisch. Wat mij betreft ook een van de beste nummers op de plaat. Het lijkt ook kwa geluid een beetje op een broertje van Generals. Life Goes on was ook een fantastisch heerlijk nummer. En al op mijn 6de vond ik de nummer al erg op Come as You Are lijken van Nirvana kwa dat gitaarspel in het begin. (grappig dat ik ook nu hierboven ook lees) Bad Time for Bonzo is weer ff lekker raggen, ook een lekker tussendoortje dus. Hey....alweer dat grappige melige drumspelletje tussne de nummers door. Daarna komen we bij Under a Floor again, weet nog dat het nummer mij als kind nog niet heel veel deed maar toen ik daar op mijn 17de echt eens aandacht aan had besteed onbewust, vond ik het nog best wel een emotioneel nummer die niet echt bepaald vrolijk was. Dat sitar ertussen was ook uit de kunst en dan ook die bombastische orgelsynth geluid in het refrein. Erg bijzonder nummer alweer. En met Don't bother me word er echt eens iets gedaan met die melige tussennummer.

Met andere woorden, gewoon een schitterend album die je keer op keer opnieuw ervaart. Mijn kinderherinneringen zitten erin, eigenlijk zo'nbeetje alle momenten van waneer ik dit album beluisterde.

5,0*

De groep gaat hier vrolijk verder waar ze met remedies zijn geëindigd. In 2012/2013 dit album helemaal grijsgedraaid en nu moet de boel weer even afkoelen om weer in de cd-speler te kunnen. Hier word lekker verder gespeeld met oldschool beats en eigenlijk wel de dingen die je als liefhebber van "vette beats" wilt horen. Overduidelijk houdt The Herbaliser daar wel rekening mee. Another Mother, Put it on Tape, Shocker Zulu, A Mother for your mind (oh yeah!), Bring It, die zang van dat vrouwtje van What What, veel ge-edit en geexperimenteer met jazz, blues en een Louisiana/New York in de jaren 50/60 feeling onder de donkere mensen... en een fijne ritmische outro.

Ik zeg: nice!

4,0*

Inderdaad een vet albumpje waarbij de oude Ninja Tune klanken voor mij erg in blijven. Altijd blijf je je toch afvragen wat voor gasten die artiesten van Ninja Tune toch zijn en wat ze bezighoudt. The Herbaliser is een van de vele bands die cool wil zijn met een eigen identiteit, en ook de stonershoofdjes wil strelen met voornamelijk vette hiphop beats, afwisseling, en soms gevoelens (Everywhere you go you see the same old sad sorry faces. ). Als je dit dan nu aan een gemiddelde Nederlander zou laten horen zou dit wel als depressieve troep worden weggezet omdat qua hiphop niet meer verder gedacht kan worden dan drank en drugs. The Herbaliser laat zien dat je met Hiphop alle kanten op kan, en niet perse hoeft te rijmen of te zingen om te laten zien wie je bent.

4,0*