Holy fuck, die eindkreet op Open Face Surgery inderdaad. Jammer dat ik onlangs (vorige maand ergens) ben weggelopen tijdens Cryptopsy na een aantal nummers. Live kon het me toch net iets minder boeien, ik had het wel gehoord ofzo. Maar daar heb ik nu ondertussen wel dik spijt van. 'Voorprogramma' Atheist was wel heel goed en hoewel het publiek heel stroef was in het begin heeft de zanger ze na lang aandringen toch best los gekregen!

Gaaf affiche! Ik had helaas geen tijd en had al het een en ander op de planning staan. Cryptopsy is live ook niet meer zoals op de plaat. Vocalist Matt McGachy is goed, maar de schoenen van Lord Worm zijn een paar maatjes te groot om te vullen. Atheist zou ik ook graag nog eens willen zien, fijn te horen dat ze live nog zo goed zijn.

Tijd voor een inhaalslag!

20. life - ametic

Een van mijn favoriete artiesten van de afgelopen jaren: Damián Antón Ojeda. Wat een stortvloed aan releases vuurt deze man sinds zijn 15e (!) op de wereld af. Zijn brein draait creatieve overuren en is haast niet bij te houden. Van al zijn projecten is Sadness het bekendst, maar het is Trhä dat voor mij de kroon spant. Toch besloot ik voor life te kiezen, want deze EP is een van de beste werkstukken die Damián heeft afgeleverd. De combinatie tussen screamo en blackgaze is waanzinnig krachtig. De zoemende, alarmerende gitaar en de gepijnigde screams van Damián weten de mentale turbulentie sterk invoelbaar te maken. Hoe hij om hulp en begrip schreeuwt, maar het onverstaanbaar is wat hij je duidelijk wil maken, weerspiegelt de eenzaamheid die je kunt voelen op de momenten dat het niet goed met je gaat.

life - demo three (2020)

19. Thy Catafalque - Fekete mezők

Het volgende muzikale genie op de lijst: Tamás Kátai. Waar Thy Catafalque ooit begon als een duo, is het sinds album ‘Rengeteg’ Tamás zijn soloproject. Rengeteg is tevens mijn favoriete album en Fekete mezők een van mijn favoriete nummers uit het oeuvre. De combinatie tussen black metal, Hongaarse folk en elektronica is uniek en wordt op geheel eigenzinnige wijze vormgegeven. Je kunt niet één nummer aanwijzen dat alle facetten die Thy Catafalque rijk is belicht, daarvoor zou je zelfs meerdere albums moeten luisteren, maar Fekete mezők laat rijkelijk de ingeniositeit van Tamás doorschemeren. Voor mij is dit album uitermate belangrijk geweest voor mijn smaakontwikkeling. Het heeft namelijk mijn horizon verbreed voor meer bijzondere, avant-garde muziek.

Overigens heb ik twee weken geleden dan eindelijk Thy Catafalque live mogen zien spelen bij het eerste optreden op Nederlandse bodem. Onder de Rengeteg-albumpagina kunnen jullie daar meer over lezen. CorvisChristi en EvilDrSmith waren ook van de partij. En inmiddels staan er 5,0*, CorvisChristi.

Thy Catafalque - Rengeteg (2011)

18. maudlin of the Well - Birth Pains Of Astral Projection

En over bijzondere, avant-garde muziek gesproken: maudlin of the Well, een groep muzikanten die net als Thy Catafalque behoort tot de meest vooruitstrevende metal acts van de 21e eeuw. Deze inventieve formatie heeft mijns inziens de beste dubbelaar ooit afgeleverd. Nu ben ik niet zo zweverig dat de thema’s ‘astral projection’ en ‘lucid dreaming’ mij aanspreken, maar wel ben ik zo zweverig om te zeggen dat de albums een soort spirituele reis vormen langs alle emoties die een mens rijk is. Om dat te doorgronden zijn ook meerdere luisterbeurten nodig, gezien de reis iedere keer andere paden bewandelt. Mijn favoriete moment van beide albums begint bij het slotstuk van ‘The Ferryman’ en loopt door tot en met ‘Birth Pains of Astral Projection’. Laatstgenoemde is de absolute climax en dat is des te duidelijker als je vanaf de boot van de ‘Ferryman’ instapt.

maudlin of the Well - Bath (2001)

17. Emperor - Into The Infinity Of Thoughts

Voor velen zal dit meer bekend terrein zijn. ‘In The Nightside Eclipse’ is mijn favoriete plaat van Emperor. Het heeft even geduurd voordat ik de knop om had gezet om hier de volle mep aan te verbinden, en het lijkt nog altijd beter en beter te worden. Opener ‘Into The Infinity Of Thoughts’ is een van de machtigste nummers die ik ooit heb gehoord. De synths klinken als een goddelijke interventie om de mensheid linea recta van de aardbodem te elimineren. En zanger Ihsahn is de oppermachtige heerser die heel die aardkloot zwartblakert onder zijn terreur. Alles wat leeft zal sterven en behoren tot de onaantastbare ban van Emperor.

Emperor - In the Nightside Eclipse (1994)

16. Dismember - Override Of The Overture

Top 2 death metal albums aller tijden, waarvan ik de ene helft van de week deze op de eerste positie zou plaatsen. Toen ik nog maar net in de death metal aan het rondneuzen was, trok de hoes van ‘Like An Ever Flowing Stream’ al snel mijn aandacht. Zoals ik bij ‘Left Hand Path’ (#70) al vermeldde, heb ik een heel groot zwak voor de Zweedse kettingzagen van de jaren 90. ‘Override Of The Overture’ bevat een van de sfeervolste introducties die ik ken en dwingt mij iedere keer om het hele album te luisteren, en nog een keer, en nog een keer... Je valt letterlijk in de put naar de hel, waar de band je opwacht om hun naam eer aan te doen. Zanger Matti Kärki behoort door zijn prestaties op de eerste twee Dismember-albums tot een van mijn favoriete death metal vocalisten aller tijden. Kärki klinkt namelijk alsof hij je wil vermoorden op de meest brute en mensonterende wijze denkbaar. Zo bezeten en doordrenkt van bloedlust als hij klinkt is ronduit angstaanjagend.

Dismember - Like an Everflowing Stream (1991)

Getverdemme, ik lees dit nu pas voor het eerst. Ik heb een hele zwik aan lp's van deze drie bands hier liggen, want ik vind ze alle drie erg gaaf, maar nu krijg ik er toch een ietwat naar(geestig) bijsmaakje van. Ik ga een keertje verder inlezen in hoeverre en hoe diep die pipo's in dat spoor march(and)eren.
Dank voor de waarschuwing... of was ignorance toch bliss?

Black Metal Bands and Their Politics - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Dit vind ik wel een interessante link wb black metalbands en hun politieke voorkeuren.

Ik ga morgen weer eens even de laatste tien (correctie: 15!) van Apollo beluisteren.

Deze lijst ken ik en die is wat mij betreft zwaar overdreven.

Hij is dan ook geschreven vanuit een links perspectief. Ik neem aan dat iedereen zelf ook gewoon blijft nadenken, de zaken die voorbij komen kunnen wel aanleiding zijn om zelf verder op onderzoek te gaan en je eigen mening te vormen.

Eens. Sommigen vallen echt in het busje van mensen die eens ergens iets geroepen hebben wat niet maatschappelijk gewenst is. Bathory en Absu bijvoorbeeld. Kom op. Het is ook gewoon met0l en geen Europapapapapapapapaaaaaargh

Maar de rating van Bathory is dan ook "Not Very Sketchy". En zelfs bij "Sketchy" (Absu) wordt nog vermeld dat misschien het tegendeel aangetoond kan worden.

Dat is ook zo...

Jeetje, twee updates in het zelfde dagdeel je bent op dreef Apollo. Dit topic is opeens zo levendig dat ik het gevoel heb dat ik al een week achterloop. Tof!

De hele nazisme discussie laat ik even links van me liggen maar, weer een paar toffe toevoegingen. Je update van eerder deze middag is voor mij het bekendste, met Coroner (waar ik een aantal jaar geleden helemaal wild van was) en Moonsorrow, waar ik op dit moment juist heel erg in aan het groeien ben. Hun plaat 'Hävitetty' blijft mijn favoriet. Bijzonder hoe ik weg zak in dat eerste nummer van die plaat. Maar de hele discografie van hun moet ik sowieso nog even onder handen nemen.

Emperor ook tof. Ga ik dit jaar voor het EERST live zien, waanzinnig veel zin in!

Swallow the Sun:
Ik doe zo wel veel leuke doomtips op, hoor, een genre dat me erg interesseert maar waar ik nog niet zoveel van ken. Erg melodieus voor wat ik ken van doom metal, dat bevalt me wel. Ik zal niet zeggen dat het me wegblaast, maar ik ben wel nieuwsgierig naar een heel album. Doom heeft bij mij sowieso vaak lang nodig om echt te landen.

Artillery:
Jaa, dit is lekker! Met de zang kan ik nog niet zoveel (cleane zang is ook iets wat bij mij bijna altijd tijd kost), maar instrumentaal vind ik dit echt wel heel tof. Lekker veel variatie, het voelt niet alsof er alleen maar saai gebeukt wordt (dat word ik al snel zat), ook aan de luisterlijst toegevoegd en dan hoop ik dat ik aan de zang zal wennen.

The Ruins of Beverast:
Van deze band ken ik alleen het laatste album, dat ik erg tof vond. Gezien de stemgemiddelden zou ik eigenlijk met het hele oeuvre dan uit de voeten moeten kunnen. Rain Upon the Impure in ieder geval al aan de luisterlijst toegevoegd, want 50 Forts Along the Rhine vind ik echt helemaal geweldig. Vooral die vocalen die kilometers voorbij het menselijke klinken vind ik echt meesterlijk, maar de hele track barst uit zijn voegen van narigheid. Vreselijk beklemmend dit. Dit is echt wel één van mijn favorieten uit jouw top100.

Ulcerate:
Dit album ken ik al, maar heb ik met 'slechts' een 3,5* bestemd. Dat was bijna vier jaar geleden, en dan snap ik dat wel, want toen was ik ook echt nog wel een teer zieltje die vooral dit soort vocalen nog niet aan kon (i.t.t. gegil en gekrijs dat ik wel al heel lang prachtig vind). Nu vind ik het echt machtig en ik kan helemaal meekomen in wat je zegt over dit nummer. Deze muziek doet je enorm klein voelen. Gaat zeker in de herkansing dit album, en het nieuwe album heb ik ook op de radar.

Warning:
Ik moet mijn persoonlijke metalen tranentrekker nog ontdekken (ik heb sowieso niet echt muziek waar ik bij moet huilen), maar mooi dat dit nummer zoveel teweegbrengt. Ik erken wel echt dat dit metal op zijn emotioneelst is, de treurige akkoorden in combinatie met de zang waar een zeer gekweld man uit spreekt raakt ook mij redelijk diep. Prachtige tekst ook. Alweer een van de mooiste ontdekkingen uit deze lijst.

Phoeh, Into the Infinity of Thoughts, raap me op hoor. Mooi stukje heb je geschreven bij Emperor!


Ik heb ze gezien ze op Alcatraz Festival in 2021 en het was waanzinnig! Waanzinnig goed that is! Veel beter dan verwacht ook. Geniet ervan!

Dat is wel gaaf ja. Ik zou ze ook nog wel eens een keer willen zien. Al zag ik wel dat ze het tegenwoordig ook met ondersteuning van gastmuzikanten doen.
Jaren geleden zag ik ze in een één of ander hol in Hilversum. Dat vond ik wel indrukwekkend. Hadden ze nog van die harnassen aan enzo.

Ohja cool, in 2021 heb ik echt maar weinig bands gezien. Ze staan dit jaar bij Graspop, dus daar pik ik ze even mee, aangezien ik dit jaar weer ga .

Rhinocervs: het klopt inderdaad, ik heb deze EP gewoon helemaal beluisterd zonder er eigenlijk erg in te hebben. Heerlijk verdorven sfeertje dit, waarbij ik me kan voorstellen dat je je er regelmatig in onder wil dompelen. Ik vind het slotnummer ook wel redelijk geniaal moet ik zeggen, die drums maakten me echt kapot op den duur haha.

Cryptopsy: die intro is direct al zeer veelbelovend, en alle hoge verwachtingen worden helemaal ingelost. Enorm veel liefde voor hoe extreem van alle kanten dit is. Echt een enorm gruwelijk nummer, dit soort ontdekkingen is toch waarom een mens naar metal luistert.

Moonsorrow: oh ja, een folky begin, dan ben ik eigenlijk meteen helemaal mee, maar voor mij zijn de vocalen in combinatie met deze redelijk dromerige metal echt helemaal briljant. En dan is er ook nog sprake van samenzang, ook iets waar ik een zwak voor heb, dus ja, dit is het helemaal voor mij. Ik zie nu dat ik 2 sterren heb staan bij dit album (9 jaar geleden, by far de laagste stem ), daar kan ik echt totaal niet bij. Dit nummer zou ik makkelijk 4,5* geven. Wijsheid komt met de jaren, zullen we maar zeggen.

Coroner: niet per se mijn favoriet van dit vijftal, maar het groovende aspect vind ik wel lekker genoeg om me eens aan een album van de band te wagen. Met al die solo's kan ik tot nog toe niet zoveel, maar dat is sowieso niet echt mijn ding.

Xasthur: ik houd van dit soort black metal, eigenlijk te naar en verschrikkelijk om naar te luisteren en velen lopen er met een grote boog omheen omdat ze niet geconfronteerd willen worden met alles wat deze muziek uitstraalt, maar ik kan er echt van genieten, om dit soort black metal even helemaal te doorleven, en dan weer lekker monter de wereld in stappen.

life: Damián Antón Ojed is voor mij geen vreemde, maar van zijn life-project had ik nog niks gehoord. Natuurlijk gewoon weer geweldig, deze man geeft me echt all the feels met een geluid dat heel dicht bij alles waar ik van houd ligt.

Thy Catafalque: wel eens een nummertje geluisterd van dit project, maar nooit de tijd genomen om echt goed te luisteren. Klinkt erg goed en nodigt zeker uit om me eens in dit project te verdiepen. Ik liet je van de week al iets lekker vaags horen, dus alles wat vreemd en avant-garde is, daar deins ik zeker niet voor terug, zeker wanneer het in dienst staat van het overbrengen van boeiende ideeën of emoties, en dat is hier voor mijn gevoel wel het geval.

maudlin of the Well: Ik ben netjes begonnen bij The Ferryman op jouw aanraden, en ik kan eigenlijk mijn stukje bij Thy Catalfalque kopiëren. Enorm intrigerend dit, hier moet ik meer van horen.

Emperor: Ja, tuurlijk ken ik deze band, een goede vriend van me is fan, maar ik heb dus zelf nog nooit een heel Emperor-album gehoord, ja dat kan, mensen. Ik wacht geduldig tot ik met mijn metaltopic bij Emperor aanbeland, maar het maakt me blij dat dit me te wachten staat.

Dismember: door het gekerm in de intro kan dit nummer bij mij al niet meer stuk. Heel fijn bruut nummer, de gewelddadigheid die hieruit spreekt is gewoonweg heerlijk. Je zou jezelf bijna gewillig de hel in werpen als je dit hoort.

Je vangt je Emperor-avontuur aan met mijn aanbeveling, Anthems To The Welkin At Dusk, nietwaar? Ik kijk nu al ontzettend uit naar je bevindingen!

Zeker!

De levendigheid in dit topic is inderdaad fantastisch, Kondoro0614. Helaas heb ik verzaakt het vuur aan te houden. Sinds kort heb ik besloten mijn "leven" om te gooien, en links af te slaan waar ik altijd rechts afsloeg. Ik houd het lekker vaag, maar mentaal heeft dat ervoor gezorgd dat ik geen woord op papier kon zetten over mijn geliefde metal nummers. Nu de rust in mijn hoofd enigszins wedergekeerd is, en met het zicht op een semi-vrije dag morgen, heb ik vanavond het volgende vijftal getypt.

15. Mercyful Fate - Melissa

Voor een schoolproject (lang geleden dus) had ik met mijn projectpartner na schooltijd bij hem thuis afgesproken om aan de presentatie te werken. In de woonkamer stond een platenkast en ik had op afstand al snel een paar metal albums gespot. Vanzelfsprekend was ik erg nieuwsgierig geworden naar wat er zoal nog meer in die kast stond. Mijn geluk was dat de vader des huizes, en des platenkast, die dag vrij had en mij al te graag zijn collectie liet zien. Op zijn vraag wat voor muziek ik leuk vond, antwoordde ik met een reeks heavy metal bands, waarop hij zei: ‘en Mercyful Fate dan? Ken je dat?’. Nou, daar had ik dus nog nooit van gehoord. Waarop hij ‘Melissa’ op de speler legde en ik die middag zeer weinig input aan de presentatie heb geleverd.

Mercyful Fate - Melissa (1983)

14. Katatonia - Brave

Dit album van Katatonia is een van de belangrijkste albums geweest om mijn smaakontwikkeling richting te geven. De klik met extreme metal is geleidelijk aan sterker geworden, ofwel aan het begin van mijn zoektocht was het nogal ‘hit-or-miss’. Op internet zocht ik naar muziek die enerzijds toegankelijk was, anderzijds extreme elementen bevatte om mijzelf verder te ontwikkelen en bovenal nieuwe muziek te ontdekken. Dit album bleek een schot in de roos en heeft een belangrijke bodem gelegd voor zowel death als doom metal. ‘Brave’ opent het album en is een weergaloos nummer dat na honderden keren nog altijd een verpletterende indruk op mij maakt.

Katatonia - Brave Murder Day (1996)

13. Rainbow - Stargazer

Een van de grote muzikale nalatenschappen van mijn vader is het album ‘Rainbow Rising’ van Rainbow. Vanaf de opener ‘Tarot Woman’ was ik al hoteldebotel en dan moest de B-kant nog komen. Volgens mij hoef ik er niet veel woorden aan vuil te maken: deze band bestond uit louter bijzonder getalenteerde muzikanten. Dio is nog altijd een van mijn favoriete zangers, en Ritchie Blackmore een van mijn favoriete gitaristen aller tijden. Ik had graag ‘Stargazer’ en ‘Light In The Black’ op een gedeelde plek bij elkaar gezet, maar ik houd het binnen de regels bij Stargazer.

Rainbow - Rising (1976)

12. Judas Priest - Dreamer Deceiver / Deceiver

Waar ik het zojuist binnen de lijntjes hield, verwelkom ik jullie nu bij mijn metal top 101. Ja, het mag niet, maar ik weiger concessies te doen. ‘Sad Wings of Destiny’ is, naast ‘Screaming for Vengeance’, mijn ‘gateway’ geweest naar Judas Priest. ‘Dreamer Deceiver’ en ‘Deceiver’ heb ik altijd als één nummer gezien, en is mijn favoriete nummer van mijn, op dit moment, favoriete album. Door de jaren heen heb ik 4 verschillende Priest albums als favoriet aangeduid, en inmiddels is de cirkel rond. Wel voel ik mij een beetje schuldig dat ik Judas Priest niet in de top 10 heb geplaatst nadat zij wederom een geweldig album hebben afgeleverd eerder dit jaar. Afijn, het is een nummer-top 100, geen artiesten-top 100, anders had Judas Priest zeker in de top 10 gestaan. Trouwens, waarom scoort dit album een miezerige 3,77* op Musicmeter?

Judas Priest - Sad Wings of Destiny (1976)

11. Dissection - Night's Blood

Mijns inziens een van de allerbeste albums ooit gemaakt, en desondanks valt het net buiten de top 10. Met andere nummers heb ik een langere geschiedenis doorgemaakt en daardoor moet Dissection genoegen nemen met een 11e plaats. Enorm kulargument natuurlijk, dus ik zal van goeden huize moeten komen om dat bij de top 10 te onderbouwen. Ondanks het feit dat Dissection maar drie albums heeft gemaakt, is het een van mijn meest beluisterde artiesten (top 15) van de afgelopen 10 jaar. De eerste keer dat ik 'Storm of the Light's Bane' hoorde was ik samen met een vriend van mij, en onze conclusie was: ‘niet zo bijzonder, waarom is dit zo geroemd?’. Kinderlijk onnozel dat wij waren… Gelukkig is het kwartje later gevallen dankzij het Youtube-algoritme. Een live-uitvoering van ‘Where Dead Angels Lie’ had mij compleet overrompeld, en ik bleef maar terugkomen. Eenmaal het album de herkansing gegeven is het uitgegroeid tot een van mijn favoriete (metal)albums aller tijden. ‘Night’s Blood’ bestempel ik tot favoriet, maar elk nummer is een 10 waard. Een perfect album.

Dissection - Storm of the Light's Bane (1995)

Heerlijk vijftal!

Geeft niks Apollo, je levert vijf waanzinnige tracks af.. In mijn ogen kan het bijna niet meer beter dan dit.

Mijn favoriete Katatonia track, mijn favoriete Judas Priest track(s) en album want ik zie dat gewoon als één nummer en mijn favoriete black metal band

Het is wel erg stil hier...

Klopt, mijn excuses als je het wachten vervelend vindt, Kronos. Toen ik met de lijst begon was het niet mijn bedoeling om de boel langdurig op te houden. Semi-impulsief rigoureuze beslissingen nemen is normaliter niet mijn ding, maar soms pakt het goed uit. Ik heb mijn oude baan verruild voor een nieuwe baan met alles wat erbij hoort, dus daar ben ik druk mee geweest en zal ik nog drukker mee zijn komende tijd. Mentaal heb ik dan geen ruimte om iets te schrijven, ben ik achter gekomen. Ik heb nu wat tijd vrijgespeeld om aan het schrijven te gaan, dus ik probeer het nu z.s.m. af te maken en zo leuk mogelijk. Ik wil het namelijk niet afraffelen.

Dus daar gaan we, mijn top 10. Wat onderscheidt de top 10 van de rest? Herinneringen. Deze nummers vind ik net als alles wat hiervoor is langsgekomen geweldig/geniaal/5,0*/superlatieven, maar aan deze nummers kleven herinneringen waar ik veel waarde aan hecht of hebben een denderende impact gemaakt op mijn muzieksmaak/beleving.

https://i.imgur.com/Szcc7WK.png

10. Pantera - Floods

Tijdens mijn studie heb ik de kans gekregen om een periode in het buitenland te studeren. Uit meer dan honderd aanmeldingen was ik een van de weinige gelukkigen die mocht afreizen. Voor die tijd was ik nog nooit buiten Europa geweest, en ik was ook nog eens alleen. In die periode was ik compleet verzot op Pantera, bij mij kwam de klik dus wat later dan bij de meesten. Vanaf mijn appartement met balkon heb ik hele avonden keihard Pantera door zo’n oude draagbare CD-speler geknald, tot grote verbazing van mijn buren. Metal was namelijk niet zo populair in die omstreken, maar daardoor ook goede gesprekken aangeknoopt en nieuwe mensen leren kennen. Verder zijn er nog veel meer mooie herinneringen te delen, maar deze steekt er voor mij nu boven uit. Over het nummer wil ik kortweg kwijt dat Dimebag Darrell een geniale gitarist was, alleen al de outro op ‘Floods’ zou ik de hele dag kunnen luisteren. Daar sta ik niet alleen in, gezien de vele ‘Floods outro loop’-video’s op Youtube.

Pantera - The Great Southern Trendkill (1996)

Straks het vervolg, moet nu boodschappen doen.

https://i.imgur.com/SCE9Gve.png

9. Savatage - Summer's Rain

Toen ik nog een jonge Apollo was en mijn eerste serieuze relatie (ogenschijnlijk) uit het niets werd verbroken, was mijn hart vanzelfsprekend gebroken. De aanloop tot de relatiebreuk is nogal een gedetailleerd verhaal, maar veroorzaakte een grotere klap dan nodig. Een week nadat mijn relatie strandde, kreeg ik te horen dat een van mijn beste vrienden kanker had. Een zomer waar ik van alles had gepland, werd een zomer waar ik al mijn plannen van tafel had geschoven en eenzaam mijn verdriet probeerde te verwerken. Gedurende die zomer gleed ik steeds verder weg in mijn zelfdestructieve verslavingsgedrag en begon ik grip te verliezen op meer zaken die mij dierbaar waren, waaronder muziek. Muziek ontdekken of überhaupt luisteren deed ik in die maanden daarvoor al vrijwel niet meer, maar de behoefte kwam terug nadat dit alles gebeurde. Het hele album is geweldig, maar het is afsluiter ‘Summer’s Rain’ waar ik ontzettend veel kracht uit heb geput. Dat nummer voelde alsof het voor mij geschreven was. Elk woord van elke zin beschreef mijn gevoel en situatie in die tijd. Het heeft de wilskracht gegeven om slechte gewoontes te stoppen en goede gewoontes te beginnen, en heb ik het zelfdestructieve gedrag voorgoed achter mij gelaten.

Savatage - Gutter Ballet (1989)

https://i.imgur.com/8MmjmE4.png

8. Agalloch - Limbs

Toen ik Agalloch ontdekte was ik al wat ouder, toch heb ik heel veel mooie herinneringen aan de muziek. Het was een van de eerste extreme metal artiesten (alles met grunts noem ik al ‘extreem’) waar ik volledig in de ban van was, niet alleen vanwege de bijzonder sfeervolle muziek, maar ook om het quasi-spirituele aspect van de muziek. Nogmaals, ik ben geen zweverig type, maar in muziek kan ik een bepaalde zweverigheid in mij kwijt. De lading die achter de muziek schuilgaat en zo krachtig tot uiting komt wanneer je je in de natuur begeeft is magisch te noemen. Afgelopen jaar kondigde de band aan terug te keren op het podium. Hun eerste optreden in ruim 8 jaar tijd en nota bene op een festival in de natuur. Nooit had ik durven dromen een kans te krijgen om Agalloch live te aanschouwen, maar de droom werd werkelijkheid. Met ‘Limbs’ als opener was ik vanaf het begin tot het eind in vervoering, het is bijna niet te omschrijven. Het was een van de beste optredens die ik ooit heb meegemaakt. Vandaar de keuze voor ‘Limbs’, dan sta ik weer tegen het hek naar Agalloch te kijken.

Agalloch - Ashes Against the Grain (2006)

Limbs!

Had ze ook heel graag gezien in die grot daar, ben kapot jaloers dat jij er wel bij was man! Zalig moet dat geweest zijn!! Wat jij, jordidj1? Moet wel andere koek zijn dan Suus & Freek op een bevrijdingsfestival in Zwolle hé?

Het was erg bijzonder om mee te maken. Aardig wat Nederlanders en Belgen waren aanwezig, er was volk van over de hele wereld afgereisd voor Agalloch.

Godver, ik drukte verkeerd nu is mijn bericht weg.

Ik ben jaloers op je Apollo, dat je ze live hebt gezien. Dat is mijn droom nog. Ooit, hopelijk.

Ik had je oorspronkelijke bericht nog gelezen, en vroeg mij al af waarom je het had verwijderd, maar nu snap ik het. Ik hoop voor jou dat je ook nog een kans krijgt. Ik sluit niet uit dat ze in de toekomst opnieuw zullen afreizen naar Europa. Het speelplezier spatte er vanaf en de afgelopen maanden zijn er ook optredens op minder exclusieve locaties geboekt. Ik heb er wel vertrouwen in!

Poeh, maar het scheelt weinig. Beide episch.