40. Gojira - The Art of Dying

Voor wie nog twijfelt of Mario Duplantier een van de allerbeste metal drummers ter wereld is: aanschouw. Alleen al de intro is voldoende om zijn naam aan de categorie wereldtop toe te voegen. De complexe ritmesecties in combinatie met het creatieve spel, daarbij gelet op de exotische invloeden van non-metal genres, maakt hem een fenomeen in de metalwereld. Om de genialiteit te begrijpen zou je het beste een video kunnen bekijken waar de drumpartij stuk voor stuk ontleed wordt. Geweldige band en ook live is het spectaculair.

Gojira - The Way of All Flesh (2008)

39. Blood Incantation - Vitrification of Blood (Pt. 1)

Deze band behoeft geen introductie meer op Musicmeter. Het is wel opvallend dat het tweede album 2,5x zoveel stemmen heeft als het debuut, terwijl die twee vrijwel niet in kwaliteit verschillen naar mijn mening. Dat maakt het tegelijkertijd zo lastig om een nummer te kiezen. De keuze is gevallen op het eerste nummer dat ik ooit van de band hoorde: de openingstrack van ‘Starspawn’. Het geluid op dit album voelt meer nauwgezet en als het ware verstikkend, en dat past helemaal bij de ruimtereis die Blood Incantation orkestreert. Dat zit niet enkel in de voortvloeiende, gelaagde composities en het onorthodoxe gitaarspel, maar ook in de mix. Het accentueren van de instrumenten op de juiste momenten om die kille, adembenemende sfeer van de ruimte na te bootsen geeft Blood Incantation hun unieke dynamische geluid. Je zou er een ‘atmospheric death metal’-labeltje op kunnen plakken.

Blood Incantation - Starspawn (2016)

38. Amesoeurs - Ruines Humaines

Neige is vooral bekend van zijn band Alcest, maar heeft nog meer gave muziek gemaakt onder andere namen voordat er überhaupt sprake was van een Alcest. Een van die namen is Amesoeurs, waarvan ik deze EP heel hoog heb zitten. Drie nummers, en stuk voor stuk geweldig. Je zou kunnen stellen dat de blackgaze hier al aanwezig was, weliswaar nog niet zo verfijnd als wat hij later onder Alcest zou maken. De post-punk-inmenging op deze nummers zou later verdwijnen, en maakt dit om die reden een zonderling binnen de discografie. De muziek staat weer garant voor een portie intense introspectie.

Amesoeurs - Ruines Humaines (2006)

37. Nokturnal Mortum - Ukraine

Zonder twijfel een van de beste pagan black metal albums ooit gemaakt. Potverdomme wat is dit steengoed. Het hoogtepunt op dit album is voor mij het drieluik 'Valkyrie', ‘Ukraine’ en ‘My Dream Islands’, waarbij ‘Ukraine’ vanzelfsprekend de meeste lading herbergt. De epiek bereikt hier goddelijke hoogtes. Alles klopt aan dit nummer: de dansbare folk, de scheurende gitaren, de majestueuze solo, de manmoedige grunts, de epische samenzangen en een drummer die de hele sfeer op blijft voeren. Het zit buitengewoon goed in elkaar. Dit album is trouwens één hoge stem verwijderd om de koppositie van de metal-toplijst over te nemen.

Nokturnal Mortum - The Voice of Steel (2009)

36. Immortal - Withstand The Fall Of Time

Dit album is de grote doorbraak geweest voor mijn liefde voor black metal. De vrieskou van ‘At the Heart of Winter’ is zeer invoelbaar en schept op zichzelf al waanzinnig veel sfeer. De gitaren klinken alsof ze net uit de vriezer zijn gehaald, de drums worden bespeeld met ijspegels en de raspende stem van Abbath doet vermoeden dat hij net uit de cryotank is gehaald. En nog altijd proberen bands het geluid van deze plaat te emuleren. Dit nummer heeft destijds mijn wereld behoorlijk op z’n kop gezet. Ik wist tot dan toe niet dat black metal ook ‘catchy’ kon zijn. De riff op 3:03 behoort tot een van mijn favoriete riffs aller tijden. Het blijft in je hoofd zitten en gaat nooit meer weg.

Immortal - At the Heart of Winter (1999)

Gojira

Immortal en Blood Incantation

Daar ben ik weer, drukke week achter de boeg. Komend weekend ook weer druk, ik weet niet of ik nog een tweede update haal deze week. Het tempo ligt helaas wat lager dan ik zou willen, maar ik probeer later een inhaalslag te maken.

35. Acid Bath - Toubabo Koomi
(Het label maakt het helaas onmogelijk om een goede versie op Youtube te vinden. Er is een versie met bijbehorende videoclip maar die klinkt niet helemaal zoals het zou moeten en is 30 seconden korter dan de plaat. Ik heb nu gekozen voor een listige upload met verkeerde tracktitels e.d. omdat de speellengte correct is, maar dit is ook geen goede versie. 'Toubabo Koomi' begint op 41:18. Een goede versie is wel op Spotify te vinden.)

Deze ontdekking heb ik te danken aan de album top 10 van ASman. ‘When The Kite String Pops’ is een krankzinnig goed album, met de nadruk op krankzinnig. De teksten zijn ongelooflijk bruut en heftig, en worden door zanger Dax Riggs met een dergelijk gemeende passie overgebracht alsof hij werkelijk de belichaming is van een psychopathische seriemoordenaar. Het album voelt om diezelfde reden als een rondgang langs de kamers van een streng beveiligde inrichting, waarbij achter elke deur een mensonterend verhaal schuilt. Bijzonder moeilijk om een favoriet aan te wijzen. ‘Toubabo Koomi’ is in ieder geval een van mijn favorieten en vind ik wat ondergewaardeerd als ik naar het aantal streams kijk. Het laat eigenlijk alles horen wat Acid Bath in huis heeft: de gestoorde passie die Riggs in zijn stem legt, de stoïcijnse stem die tussendoor het mensonterende tafereel belicht, de vloeiende versnellingen en vertragingen, en de riffs beste mensen, de riffs!

Acid Bath - When the Kite String Pops (1994)

34. Arcturus - Kinetic

‘Space metal’ voordat het cool en hip was: Arcturus. Deze Noren waren hun tijd ver vooruit en nog altijd is er geen enkele plaat die in de buurt komt van ‘The Sham Mirrors’. Arcturus was progressief en avant-garde, en componeerde muziek met een goed idee en concept. In tegenstelling tot vele “progressieve” acts die enkel doen wat al eerder gedaan is, of avant-garde acts die gek doen om anders te zijn. De muziek weet de ruimtereis beeldend en invoelbaar te maken, en barst van de virtuositeit. De twee grote smaakmakers vind ik zanger Kristoffer Rygg (ook bekend als Garm van Ulver) en toetsenist Steinar Sverd Johnsen (heeft een bijdrage geleverd middels de piano op Ulvers ‘Bergtatt’, klein wereldje dat Noorwegen).

Arcturus - The Sham Mirrors (2002)

33. Wolves In The Throne Room - I Will Lay Down My Bones Among The Rocks And Stones

Ik zet de nummers altijd op ter inspiratie voor het schrijven, maar na een uur heb ik nog niets neergepend. Iedere keer verdrink ik in het nummer en het is lastig om na afloop dan te benoemen waarom dat gebeurt. Het doet mij in die zin denken aan ‘Tesarul de Lumini’ (#71). Toch zijn het twee compleet verschillende nummers binnen hetzelfde genre, maar weten zij een bepaalde schoonheid te leggen in een duistere atmosfeer. Misschien is het dat stukje schoonheid wat Wolves In The Throne Room populair maakt bij een bepaald publiek dat doorgaans geen black metal lust. Ik ga het mij weer gemakkelijk maken door te zeggen: luister en ervaar.

Wolves in the Throne Room - Two Hunters (2007)

32. Mourning Beloveth - Autumnal Fires

Dit nummer weet mij nog altijd van begin tot eind stil te krijgen. Het Ierse Mourning Beloveth beschikt over twee zangers. De eerste 3-4 minuten komt de eerste zanger aan bod, waarna een gitaarsolo het omslagpunt vormt en de tweede zanger zijn intrede maakt. Beiden weten mij tot in mijn kern te raken. De ‘clean’ zanger met zijn meeslepende, tranentrekkende zang, en de ‘grunt’ zanger met zijn viscerale, verpletterende zang. De gitarist oefent een herhalende, bezwerende riff uit die mij helemaal in trance brengt, terwijl de zangers hun vernietigende impact achterlaten. Waarom deze band zo weinig aandacht geniet kan ik niet begrijpen.

Mourning Beloveth - Dust (2001)

31. W.A.S.P. - The Idol
(Gekozen voor de volledige versie, dus met bijbehorende introductie tot 1:07)

Ook in de jaren 90 werd nog goede heavy metal gemaakt. ‘The Idol’ is een nummer van een conceptalbum, dus je valt bij het luisteren midden in het album. Dat gezegd hebbende is het een belangrijk moment in het verhaal, maar daar ga ik nu niet verder op in. Wat ik zo gaaf vind aan het nummer is de theatrale, of operatische vertolking van het verhaal en hoofdpersonage door zanger Blackie Lawless. Hij beklemtoont de gevoelens op zo’n manier dat je meeleeft met de hoofdpersoon, en heeft de bijpassende stem van een doorleefde rocker. Dan is er nog de waanzinnige gitaarsolo. Het blijft maar doorgaan en gieren, heerlijk.

W.A.S.P. - The Crimson Idol (1992)

Ik zie hier weer enkele bands voorbijkomen die ook in mijn lijst te vinden zouden kunnen zijn.

I Will Lay Down My Bones Among The Rocks And Stones

Ik herinner me nog de tijd dat ik er een persoonlijke missie van gemaakt had om het woord van Acid Bath te verspreiden. Helaas wilden in mijn persoonlijke omgeving slechts weinigen luisteren - zoals in Cool Hand Luke aangegeven wordt: "What we've got here is failure to communicate. Some men, you just can't reach." - en heb ik die kruistocht maar gestaakt. Wanneer ik de band online het nodige respect zie krijgen, krijg ik toch steeds weer een warm gevoel vanbinnen

Toffe lijst weer en ook mijn favoriete nummer van Arcturus

Ah, WITR. Die had ik ook in mijn lijst met diezelfde track, alleen dan iets hoger op nummer 50. Helaas hun live concert vorig jaar gemist vanwege ziekte, wil deze band live zo graag nog eens zien.

Mijn favoriete nummer is Nightmare Heaven, met dat betoverend mooie middenstuk.

Gojira: zeer boeiende mix van metalsubgenres en zelfs ik als leek kan horen dat die drummer hier abnormale dingen doet. Ik weet niet of het iets is waar ik echt binding mee kan krijgen, maar ik ben zeker wel nieuwsgierig om meer van de band te gaan beluisteren.

Blood Incantation: Ken het tweede en derde album (Hun ambient-uitstapje vind ik ook geweldig, echt een onderschat album), maar het debuut nog niet. Ja, dit is ook weer hartstikke goed. Vind dit echt kosmische, welhaast filosofische death metal en dat vind ik natuurlijk helemaal mooi. Heel bijzondere band.

Amesoeurs: Erg goed nummer, er is nog weinig dromerigheid te vinden hier, maar de bakladingen sfeer zijn alweer in overvloede aanwezig. Ik vind de schreeuw van Neige ook gewoon heel erg fijn, is er eentje waar ik heel erg graag naar luister.

Nokturnal Mortum: Ik ben echt enorm vorm van alle vormen van samenzangen, koortjes e.d. dus hier word ik helemaal warm van. Ik weet niet of de cleane zang me heel erg aanstaat, maar ik vind het wel een heel erg boeiend nummer. Jammer dat dit niet op Spotify of Bandcamp staat, waardoor ik denk dat dit bij mij toch wel weer in de vergetelheid gaat raken.

Immortal: Erg pakkend, deze Immortal. Eigenlijk raar toegankelijk (al zullen zo'n beetje alle niet-metal luisteraars het daar niet mee eens zijn haha), misschien niet heel diepgaand of intens, maar wel gewoon heel erg lekker. En die raspende vocalen vind ik best wel top. Doet me ook een beetje denken aan Bathory.

Acid Bath: Wow, mooie ontdekking dit. John Wayne Gacy Jr, op de voorkant, enorm gewelddadige songtekst, een furieus klinkende zanger, wat wil een mens nog meer. Heeft ook wel duidelijke noise rock invloeden, iets waar ik al een stuk langer naar luister dan naar metal dus dat voelt toch een beetje als thuiskomen dan. Ja, machtig nummertje en natuurlijk ga ik het album beluisteren.

Arcturus: van deze band ken ik het debuut, maar verder niet. Dit nummer is wel even andere koek dan wat ik van de band gewend ben, maar wel echt heel leuk. Dit klinkt onvergelijkbaar met wat ik tot nu toe aan metal hoorde en dat alleen al maakt dit top. De hele spacy vibe vind ik geweldig.

Wolves in the Throne Room: Ja, dit nummer is prachtig. Als ik even niet de tijd heb voor een heel metalalbum, maar wel even helemaal wil opgaan in muziek, zet ik vaak dit nummer op. De tekst is fakking prachtig en spreekt als natuurliefhebber zijnde heel erg tot me, de dynamiek van het nummer is geweldig, ja, meesterlijk gewoon.

Mourning Beloveth: Met doomy muziek duurt het vaak even voor ik die op waarde kan schatten, zo ook hier. Mooi nummer met twee heel fijne vocalisten en een meeslepende compositie, maar ik voel hem nog niet helemaal. De ervaring leert echter dat het kwartje zomaar ineens kan vallen, dus het is het zeker waard om hier nog wat extra moeite in te steken.

W.A.S.P.: Meerdere keren tegengekomen dit album, maar het leek me niets voor mij. Dat was een juiste inschatting, zo blijkt. Nu heb ik wel vaker gezegd dat iets niet voor mij was, om het vervolgens maanden/jaren later de hemel in te prijzen, maar hier hoor ik toch nauwelijks aanknopingspunten om verder op zoek te gaan naar deze band. Oninteressante vocalen, saaie gitaarsolo's, het slome tempo, nee, dit doet me helemaal niets.

Gojira heeft mij ook wat meer tijd gekost en was zeker geen liefde op het eerste gehoor. Vrienden van mij waren al razend enthousiast, en ik hoorde de magie maar niet. Ik ben heel basic bitch erin gerold toen het nummer 'Stranded' uitkwam in 2016 (het moment dat de fans van het eerste moment afhaakten), toen viel het ene na het andere kwartje en bleek het een jackpot. Ik denk ook dat het album 'The Way of All Flesh' hun minst toegankelijke album is, maar dat met de tijd en de juiste nummers dit zeker ook iets voor jou is.


Local file aanmaken op Spotify, zonde om Nokturnal Mortum links te laten liggen. Vroeger stond het op Spotify, maar ik vrees dat ze er nooit meer op zullen staan vanwege wat idiote teksten op de eerste albums.

30. Swallow The Sun - Through Her Silvery Body

Inmiddels mag het duidelijk zijn dat ik mij graag onderdompel in de neerslachtige armzaligheid der doom metal. Een van de fijnste nummers is de openingstrack van het debuut van Swallow The Sun. De piano zet de toon en dan kun je al niet meer terug. De melodieuze insteek van de onderdrukkende riffs maakt de misère zowaar aanstekelijk en is kenmerkend voor hun stijl. Evenals de brede inzet van de keyboards. Vooral de treurige toon van de gitaar op bijvoorbeeld 1:35 snijdt tot het diepst op het bot. De troosteloosheid hier voelt vreemd genoeg als een warme deken.

Swallow the Sun - The Morning Never Came (2003)

Vanaf hier heb ik de nummers opzettelijk hoger geplaatst, hoewel de rangorde tot aan #10 grotendeels willekeurig is.

29. Artillery - Khomaniac
(voor wie op Spotify meeluistert: pas op dat u niet de erbarmelijke remaster aanklikt)

Artillery is een band die ik pas ontdekte na mijn tienerjaren, de jaren waarin ik verzot was op thrash metal. ‘s Nachts laat thuisgekomen na een metalband competitie had ik nog een beetje energie over en besloot ik wat muziek op te zetten. Vanwege een, inmiddels 10 jaar, oude reactie van wizard onder ‘Don't Break the Oath’ van Mercyful Fate besloot ik ‘By Inheritance’ van Artillery op te zetten. Vanaf het eerste nummer, ‘Khomaniac’, was ik zó onder de indruk dat ik het album, ondanks mijn vermoeide dronken kop op het late tijdstip, na afloop nog een keer heb afgespeeld. De energie bleef in mijn lijf hangen, want ik heb nog geen handvol uren geslapen alvorens mijn bed uit te springen om als de wiedeweerga het album weer af te spelen. Voor mij is dit, ondanks het jeugdsentiment wat aan alle andere thrash albums kleeft, een van de allerbeste thrash metal albums ooit gemaakt. Met gemak top 3. Bizar dat deze relatief onbekende band zo'n meesterwerk heeft afgeleverd, maar nooit meer in de buurt van het niveau wist te komen.

Enne, over die Midden-Oosterse tinten in metal…

Artillery - By Inheritance (1990)

28. The Ruins of Beverast - 50 Forts Along the Rhine

Een album dat voelt zoals de hoes. ‘50 Forts Along the Rhine’ was het eerste nummer dat ik van Alexander von Meilenwald, het meesterbrein achter The Ruins of Beverast, hoorde en weet mij iedere keer volledig bij de keel te grijpen. Alles wat je hoort is van zijn hand en dat maakt het extra indrukwekkend. De sfeer begint ogenschijnlijk triomfantelijk, echter sta je aan de verkeerde kant van het slagveld. De duisternis en eenzaamheid zijn invoelbaar, en met de dood op de loer wordt de ziel langzaam het lijf uitgezogen. Je voelt de verstikkende werking in de kamer. Het opjagende drumwerk drijft je tot kritieke toestand, en dan is het album nog maar net begonnen. De tekst is eveneens geweldig. En de productie is zo slecht dat het goed is. Als je goed oplet hoor je bijvoorbeeld dat het nummer met tape aan elkaar zit (1:33 bijvoorbeeld). In juni ben ik erbij in Eindhoven. Hopelijk staat dit nummer weer eens op de setlist, dan kun je mij naderhand opvegen.

The Ruins of Beverast - Rain upon the Impure (2006)

27. Ulcerate - Stare Into Death And Be Still

Rechtstreeks vanaf de reutelende, opstijgende gitaar aan het begin beland ik in een andere dimensie. Ulcerate weet iets met mij te doen wat ik maar moeilijk onder woorden kan brengen. Alsof ik oplos tot de kleinste, meest nietige vorm van mijzelf en van begin tot eind van het afbraakproces geniet. Nondeju, wat is dit een immens intense band. Een eervolle vermelding voor drumbeest Jamie Saint Merat. Voor mij een van de beste metal drummers aller tijden, ik heb hem heel hoog zitten. Zo bloedje technisch, en niet omwille opschepperig te doen, maar in dienst van het nummer en zonder de groove een moment uit het oog te verliezen. Verschrikkelijk ondergewaardeerd door de mainstream metalfans omdat de tere zieltjes Ulcerate niet aan kunnen.

Ulcerate - Stare Into Death and Be Still (2020)

26. Warning - Footprints

Metal is niet bepaald een tranentrekkend genre, maar dit nummer is de uitzondering voor mij. Geen stoere mannenpraat: toen ik dit album voor het eerst hoorde rolden de tranen over de wangen. Daar was op dat moment geen specifieke reden voor te vinden, enkel de kracht van de muziek. De nasale stem van Patrick Walker is zodanig doorleefd en gemeend, dat zijn zieltogende verdriet letterlijk overspringt. De simpele maar zeer doeltreffende tekst waarbij in elk woord zoveel bezieling wordt gestopt maakt dit voor mij een absolute metal klassieker. Nog steeds kan ik er een traantje om wegpinken wanneer het slotstuk (5:15) zich ontvouwt.

Warning - Watching from a Distance (2006)

Dit jaar/25 mei kun je je herkansing pakken op Graveland Festival, er staat los van WiTTR een mooie line-up op de planken die zaterdag. Ik overweeg nog om te gaan, de locatie is verantwoordelijk voor mijn twijfels.

Ulcerate en Warning

Ok, overgehaald. Soulseek aangezwengeld. Antisemitische teksten op hun vroegere albums lees ik. Het blijft toch een raar en fascinerend genre. Heb jij een (sterke) mening over 'foute' metalbands?

Het gaat toch om meer dan wat idiote teksten op hun eerste albums als ik het zo lees op wiki:

In 2014 the group again stated that the band had severed ties with NSBM ideologies and political themes, but at the same time and in the following years, they remained active in white supremacist circles and has played live at neo-Nazi and far right shows, in collaboration with the NSBM label "Militant Zone".

Laat ik vooropstellen dat ik nazi-sympathisanten/neo-nazi's volstrekt verwerpelijk vind. Dat is meestal waar het over gaat bij metalbands. Andere foute zaken keur ik eveneens af, wat het ook moge zijn. Voor mij persoonlijk zijn er twee grenzen.

De eerste grens is in welke mate het mijn luisterervaring beïnvloedt. Wanneer racisme er dik bovenop ligt en ik er aan de lopende band mee geconfronteerd wordt, dan kan ik er niet meer van genieten. Bij de meeste bands geldt dat ofwel de grunts, dan wel de taal voor mij onverstaanbaar zijn. Racistische teksten in het Oekraïens versta ik niet, dus het 'leeft' voor mij niet in het nummer (dat hoeft voor een ander niet zo te zijn). Bovendien zie ik teksten meer als een eventuele verrijking op een nummer, dan een essentiële bindingsfactor. Mijn fantasie geeft betekenis en invulling aan het nummer, en niet de teksten van de band. Dus wat de meeste foute bands betreft luister ik ernaar, en kan ik de verwerpelijke teksten gemakkelijk links laten liggen.

De tweede grens houdt in dat wanneer ik op de hoogte ben van de foute ideologie van de band, dat ik geen financiële ondersteuning aan de band wil verlenen. Het maakt mij niet uit hoe goed ik de muziek vind, van mij krijgen zij geen cent. Ik koop geen albums, geen merch, bezoek geen concerten, omzeil de nummers op streamingdiensten en luister enkel 'local files', en probeer de band ook niet te promoten. Hoewel dat laatste soms lastig is, want eigenlijk heb ik Nokturnal Mortum gepromoot door het in mijn lijst op te nemen. Weliswaar geen NSBM op dit album, maar de naam staat er. Je zou zelfs kunnen stellen dat je een artiest promoot wanneer je een cijfer aan een album verbindt.

Bij nazisme is in ieder geval een duidelijke grens overschreden, maar dat is niet voor alle foute zaken even duidelijk. En in hoeverre je die lijn moet doortrekken naar de muziek is nog maar de vraag (is de muziek fout omdat de artiest fout is?). Phil Anselmo van Pantera is berucht vanwege een filmpje waarin hij na afloop van een optreden 'white power' scandeert in combinatie met een Hitlergroet. Afgelopen jaar staat Pantera met Anselmo op Graspop, zou je dan niet meer naar zo'n festival moeten gaan? Is de muziek van Pantera dan fout? Is het afdoende om de show te vermijden? In Duitsland werden de optredens van Pantera geannuleerd, in andere Europese landen niet. Je hebt misschien je ticket al gekocht voordat bekend was dat Pantera zou optreden. Ik denk niet dat je zelf fout bent omdat je bent gaan kijken, of wanneer je naar Pantera luistert. Dat moet eenieder voor zichzelf bepalen, maar ik beoordeel er iemand niet op.


Zo ver heb ik mij er niet in verdiept. Ik wist dat de eerste albums NSBM waren en dan ben je wat mij betreft al af, dan zoek ik niet eens verder. De lyrische content zal in ieder geval een reden zijn geweest om de muziek van Spotify te verwijderen. Varg Vikernes van Burzum is een uitgesproken nazi, Kanye West is een nazi, etc. en hun muziek staat er nog wel op. Ik denk dat Spotify de lyrische content zwaarder aanrekent dan de activiteiten buiten de muziek om.

Dank voor je uitgebreide antwoord. Ik kan me wel goed vinden in wat je zegt, al ben ik denk ik zelf wat minder strikt en ook nog zoekende naar mijn houding t.o.v. foute metal. Ik vind het spanningsveld tussen mezelf (gruwelend van alles dat riekt naar extremisme) en foute muziek die toch wel heel erg goed kan zijn nog net wat te intrigerend. Hetzelfde heb ik met neofolk, wat ik ook een geweldig genre vind maar waar ook een zweem van foutheid rond hangt. Maarja, dat luister ik al jaren en nog steeds heb ik daar geen echte stelling bij ingenomen. Misschien blijf ik daarin altijd wel wat zoekende.

Ik had vorig jaar gratis kaarten gewonnen voor dat festival, was een erg leuke wel een beetje underground festival. Het is voor mij maar 20 minuten rijden, dus niet ver weg wat dat betreft. Ik kijk het nog even aan, mijn sportschema's zitten niet altijd even vaak mee als het gaat om festivals etc.

Swallow the Sun Een band die helemaal in mijn straatje valt, al ben ik alleen bekend met het album When a Shadow is Forced Into the Light. Ik moet die vroegere albums snel ook maar eens aanzetten.

Verder erg benieuwd naar de hoogste regionen, je hebt een erg mooie lijst tot nu toe en ik als zo eens bij je 5 sterren-albums kijk verwacht ik nog wel een aantal pareltjes te gaan aantreffen

Ben ook benieuwd wat er nog gaat komen. Tot hiertoe weinig overlap met mijn lijst want ik ben niet erg into black en doom. Van de laatste post ken ik Artillery het beste. Was ik destijds fan van maar nu vind ik de zang wat minder.

Nokturnal Mortum is een nazi band (net zoals Lucifugum), laat ik dat voorop stellen, maar ik heb hetzelfde als jij qua teksten en vooral in het Russisch en/of Oekraïens gezongen. Vaak kom je er pas achter als je je verdiept in een band want qua muziek is het niet verkeerd, alleen de ideologie is verwerpelijk. Ruim 70% van black metal uit deze contreien is fascistisch. Zelf was ik bijvoorbeeld een liefhebber van de Russische thrash band Korrozia Metalla, totdat ze na het 4e album ook de kant van white power opgingen. Graveland uit Polen idem dito.

Same here. Ik voel afkeer van het onderwerp maar sommige platen zijn gewoon te gaaf om te laten liggen. Al zijn er tegenwoordig ook veel bands die als naziband bestempeld worden terwijl ze dat simpelweg niet zijn.

Mooie lijst trouwens, Apollo!

Ik vind dat er al genoeg goeie muziek is om ranzige neonazi troep niet te laten liggen. Maar misschien is het voor mij makkelijker omdat black metal me muzikaal sowieso amper boeit en ik in andere genres dan metal ook geïnteresseerd ben.

Ja, het zit vaak in blackmetal. Dat klopt. Het punt is dat het er niet altijd duimendik bovenop ligt. Ik had bij eerste beluistering bijvoorbeeld nooit gedacht dat Drudkh in dat spoor liep. Ook van betrokkenheid bij dubieuze zaken van leden van bands als Deathspell Omega en Mgła had ik aanvankelijk niet geweten.

Zaken als Absurd en Kristallnacht laat ik ook wel echt liggen hoor.

25. Rhinocervs - Untitled I (of: Rhinocervs/RH-12 - RH-12)

De op een na laatste EP in de lijst. Het klinkt misschien paradoxaal, maar gevoelsmatig wordt het geleidelijk moeilijker om mijn enthousiasme (beknopt) onder woorden te brengen. Om toch een poging te wagen: de verschrompelde atmosfeer plukt mijn ziel aan flarden (0:41), terwijl het rustpunt mijn naakte restant blootlegt (3:11), om vervolgens de doodsteek toe te brengen (4:56). Dit is lo-fi black metal op zijn best. Vanaf het eerste nummer laat het mij de volle speelduur niet meer los. Dat is dan ook de reden dat ik het eerste nummer heb opgenomen in de lijst. Voordat je het doorhebt, heb je de gehele EP beluisterd en blijf je verslagen achter.

Helaas is de EP niet op Musicmeter te vinden. Het is dermate obscuur dat ik niet zeker weet hoe ik de EP zou moeten toevoegen. De artiestennaam is niet officieel bevestigd, daar er geen geaccrediteerde artiest is genoemd, gezien de artiestennaam op de uitgaven gelijk is aan de albumtitels. Alle nummers zijn titelloos, ofwel ‘Untitled I’ is geen officiële naam van het nummer, daar het nummer geen naam heeft. Ondanks de summiere informatievoorziening zijn linkjes gelegd met o.a. Odz Manouk. Een band die ik met stip aanraad voor de black metal liefhebber.

24. Cryptopsy - Open Face Surgery

Dit nummer zou ik 20 jaar geleden compleet verafschuwd hebben. Ik zou het destijds nog geen halve minuut hebben volgehouden om hiernaar te luisteren. Inmiddels ligt dat wel anders, maar ik heb van ver moeten komen. Het is zelfs niet eerder voorgekomen dat ik een 3,0*-rating (20 jaar geleden een 0,5*) naar een 4,5*-rating heb verhoogd, nota bene in een tijdsbestek van 2 jaar. Dan spreek ik over het album ‘None So Vile’, de favoriet onder de fans en een klassieker in het genre. Aanvankelijk overwoog ik ‘Phobophile’ van dat album in mijn lijst op te nemen, maar wat mij betreft zijn de albums ‘Blasphemy Made Flesh’ en ‘None So Vile’ als geheel enorm aan elkaar gewaagd, en is eerstgenoemde wat ondergewaardeerd op Musicmeter gelet op het aantal stemmen. Ter promotie kies ik voor mijn favoriet van dat album: ‘Open Face Surgery’, een van de allerziekste nummers ooit. Vanaf de gruwelijke intro tot aan het verbluffende einde zit ik op het puntje van mijn stoel. Het moment op 3:45 is een van de meest absurde en krankzinnige prestaties van een vocalist ooit. Live hield hij het zelfs nog een paar seconden langer vol dan op de plaat. Voor wie hem niet kent: Lord Worm, de beste vocalist in deze tak van sport.

Cryptopsy - Blasphemy Made Flesh (1994)

23. Moonsorrow - Jotunheim

De band met een van de sterkste discografieën binnen de metal: het Finse Moonsorrow. Verisäkeet was mijn kennismaking met Moonsorrow en behoort tot de meest epische metal die ik ken. Deze Finnen smeden middels een receptuur van black- en folk-metalen puur goud. De prachtige, sfeervolle intro, gevolgd door de oerkreten, samenzangen, uitgebreide folk instrumentatie en de krachtige slagen van de zwartmetalen gitaar laten mij wegdromen naar een mythische wereld hier ver vandaan. Moonsorrow weet gedurende de eerste 5 minuten al epischer te klinken dan sommige metalbands ooit hebben geklonken. En het wordt nóg epischer. De climax die wordt ingeleid vanaf 11:28 is een hoogtepunt van wereldklasse.

Moonsorrow - Verisäkeet (2005)

22. Coroner - Paralized, Mesmerized

Coroner is een Zwitserse band bestaande uit maar 3 personen, en met zijn drietjes hebben zij twee van mijn meest gedraaide metal albums op de wereld gezet. Baas boven baas is weggelegd voor ‘Grin’, het album waar de technische thrash metal van de vorige albums moest wijken voor de progressieve ‘groove’ metal. Helaas ook Coroners laatste wapenfeit. Een nieuw album zou in 2023 klaar zijn, maar daar heb ik helaas al maanden niets meer van vernomen. Goed, om bij de les te blijven: tijdens mijn studententijd heb ik ‘Grin’ zo vaak gedraaid, dat zelfs een paar vrienden die niets van metal moesten weten na verloop van tijd zijn gezwicht voor de onweerstaanbare groove van het album. Ik hoef maar 3 willekeurige seconden van ‘Grin’ af te spelen en ik ben in gedachten weer terug op mijn kot. Favoriet zou destijds ‘Serpent Moves’ zijn geweest vanwege de fenomenale solo, maar vandaag de dag gaat die eer naar ‘Paralized, Mesmerized’ omdat dat nummer nog completer is én fenomenale solo’s heeft.

Coroner - Grin (1993)

21. Xasthur - The Prison of Mirrors

Soloproject Xasthur is verre van populair hier op Musicmeter, en hoewel zijn muziek in de hoge regionen van mijn lijst prijkt, kan ik ook wel begrijpen waarom. Xasthur is namelijk geen gemakkelijke muziek om te luisteren mede door de ‘do-it-yourself’-productie en repetitieve melodielijnen, maar bovenal omdat de muziek overgoten is met haat voor alles en iedereen. Echter is dat laatste de grote kracht van Xasthur. Zijn vocalen komen vanuit een hele diepe, donkere plek en hebben een als het ware cathartische werking. Zijn stem weet al het leven uit iemand uit te zuigen, alsof een blanco staat van denken achterblijft. Aan het eind van de rit voel ik mij gezuiverd, en op de donkere momenten in het leven kan ik mij daardoor juist wat beter voelen.

Xasthur - Subliminal Genocide (2006)

Jotunheim

De afgelopen weken ben ik verknocht geraakt aan dat album, echt een wereldplaat van formaat. Op moment van schrijven heb ik ook meteen maar besloten hem de volle mep toe te kennen, want er is werkelijk niets op Verisäkeet af te dingen. Desalniettemin zal 'mijn' Moonsorrow-plaat altijd V: Hävitetty blijven. Daarover wellicht - in het kader van dit topic - in de toekomst wellicht meer...

Overigens wil ik ook een lansje breken voor de voorganger van Jotunheim, Pimeä. Wat de band in dat nummer qua sfeerschepping en opbouw doet, is echt ongehoord. Telkens ben ik helemaal platgeslagen na dat te hebben geluisterd. Moeilijk te beschrijven, dus met andere woorden: wie Verisäkeet tot nu toe links heeft laten liggen, zou er als de wiedeweerga aan moeten beginnen.

En over 'beginnen' gesproken. Ik ben voornemens om binnenkort je top 100 door te nemen en bevindingen en ontdekkingen neer te pennen, Apollo. Geen idee wanneer ik precies daarmee ga aanvangen - ik denk dat ik eerst de losse nummers even in een Spotify-playlist ga zetten - maar dan weet je ervan.

Album 'V: Hävitetty' en nummer 'Pimeä' zijn ook bloedstollend episch. Ik geef zelf nipt de voorkeur aan 'Jotunheim', maar dat heeft misschien ook te maken met de positie op het album. Andere nummers hadden ook niet misstaan in de lijst. Als 'V: Hävitetty' je favoriet is dan is het al gemakkelijker kiezen, als je al besluit te kiezen zoals ik.


Tof, hier kijk ik alvast naar uit! Jouw top 100 zal nog even op zich moeten laten wachten, maar daar kijk ik eveneens naar uit.