Was gisteren naar Carl Palmer gegaan in Hedon te Zwolle. In 2010 werden Emerson en Lake me door de neus geboord, nu kon ik op 't laatste moment toch de auto meenemen.

Heb de helft van het voorprogramma gemist. Eenmaal in Zwolle aangekomen, zie ik op élke hoek borden van parkeergarages. Na een paar verkeerde afslagen had ik de juiste gevonden. Mangrove vond ik wel aardig. Prog dat wat weg had van Genesis, Camel en gitaarwerk à la Gilmour. Helaas wel zo'n typische nasale progzanger met wat te veel cliché zanglijnen.

Carl Palmer kwam met een gitarist en een bassist ELP-werk spelen. Emersons partijen werden door de gitarist (en een enkele keer de bassist) overgenomen. En ja, dat kan! Het geluid was wel wat vlakker, maar technisch was dit een betere band en dat hele rauwe geluid heeft wel wat. Volgens mij kan die gitarist echt álles spelen. Vond wel dat hij geen nuance in z'n spel had. Hij racete gewoon de noten af zonder er bijv. een kleine vibrato aan mee te geven.

Het hoogtepunt was 'Pictures at an Exhibition', dat echt heel erg goed werkte in dit hernieuwde arrangement. De solo van de bassist waarin hij 'Stairway to Heaven' op bas speelde (en dan dus niet alleen de baslijnen) was ook ongelofelijk. Tegen 't einde nam hij steeds een lijn op en speelde er daarna weer een nieuwe overheen. Als je dan ook nog 'Karn Evil Nine' en 'Hoedown' hebt gehoord, is 't al de moeite waard geweest.

Palmer zelf drumt ook nog steeds als een beest. Een beetje macho, dat wel (daarom vond ik 't eigenlijk wel geinig dat hij z'n stokken liet vallen tijdens het jongleren). Zijkanten van bekkens, stokken en de onderkant van bekkens werden gebruikt. Volgens mij is er geen plek op 't drumstel dat hij niet gebruikt heeft.

Op de terugweg wel even schrikken toen de slagboom niet omhoog ging bij de parkeergarage....

Stukken beter dan de E&L tour van 2010 en de ELP reunie. Palmer is helaas de enige van de drie die nog in vorm is.

Camel in Limbourg, Belgie. Fantastisch concert (as always). Geweldig om Latimer weer vol overgave te zien spelen. Vanavond Groningen!

Net Camel in de Oosterpoort, Groningen gezien. Fans ontmoet van over de hele wereld. Er waren Russen, Argentijnen, Amerikanen, Japanners en ook half Europa was vertegenwoordigd. Wederom een fantastische show. Drummer Dennis Clement doet het fantastisch. Blijft in de oude songs heel dicht bij de originele Andy Ward partijen en is 1 brok energie en enthousiasme. Speelt ook nog eens prachtig fretless bas. Latimer toverde als vanouds de mooiste tonen uit z'n gitaar en is echt master van de sustain. Elke noot wordt niet alleen gespeeld door z'n handen, maar z'n hele lichaam. Ik ken geen enkele andere muzikant die zo opgaat in z'n spel en dat zo uit. Prachtig om te horen en indrukwekkend om te zien. Die man is helemaal gesloopt na zo'n optreden, maar neemt daarna toch elke keer de moeite om het publiek te woord te staan.

Morgen Amsterdam.

Ben erg benieuwd...

En gisteren dus Camel in Amsterdam!

Eerst even wat mopperen over de logistiek. Beginnende zaaltjes onderschatten wellicht het feit dat mensen globaal op hetzelfde moment aankomen. Er stond derhalve een rij voor de ingang die op het Leidseplein begon. Ook de barbediening was met drie man niet bepaald toegerust op een uitverkochte Rabozaal. De naam van dit theater: de Melkweg.

Enfin, de muziek, De eerste helft was een integrale Snow Goose. Op een of andere manier had ik verwacht dat dat de tweede helft zou worden, waardoor de eerste klanken van The Great Marsh toch nog als verrassing kwamen. Het mag gezegd: het was fantastisch! De klassieke status van het album behoeft weinig toelichting, maar de live-vertolking was een nog veel intensere belevenis.

De tweede helft begon met een viertal te verwachten nummers uit de klassieke periode (een half-akoestische Never Let Go, twee stukken van Moonmadness en de geïsoleerde klassieker Echoes) en toen... tja... toen kwam de klad er wat mij betreft een beetje in. De vier beste post-klassieke albums zijn wat mij betreft Nude, Stationary Traveller, Dust and Dreams en Rajaz en deze werden alle vier straal genegeerd. Daarentegen werden we getrakteerd op twee nummers elk van betrekkelijk flauwe platen als Harbour of Tears en A Nod and a Wink. Toegegeven: die laatste is het enige album dat min of meer in de huidige lineup gemaakt is, dus daarvoor zijn ze geëxcuseerd. Ook pakten sommige 'mindere' nummers in een live-setting verrassend goed uit (Wait).

Tamelijk-oudgediende Colin Bass mocht een groot deel van de zang voor zijn rekening nemen. Hoewel hij dat zeker niet onverdienstelijk deed, genoten de momenten dat Latimer zelf mocht zingen toch mijn voorkeur. De momenten dat ze samen zongen waren dan weer de ultieme vocale kippenvelmomenten, die in de finale zelfs een verder vrij zoet nummer als For Today naar de goede kant deden overhellen.

Lady Fantasy in de toegift voldeed aan de verwachtingen. En de uitvoering ervan ook.

Ondanks enkele zeurpuntjes zeer blij dat ik Camel live toch nog een keer heb mogen meemaken!

Eens met itchy! Mooi concert waarin de nummers live een tandje harder en rauwer werden gespeeld en waarin de verdeling van de set in blokjes nummers van Loewenstein en Barlow voor een mooie afwisseling zorgde. Ook ik heb een door Barlow gesigneerd exemplaar van Defend Yourself gescoord.

En toen ging ik zaterdag naar Camel in de Melkweg. Dat ik deze band nog live heb mogen zien had ik nooit gedacht. Want frontman Andrew Latimer was lange tijd ernstig ziek en het leek er niet op dat hij ooit nog op het podium zou staan. Maar anno 2013 is Latimer geheel hersteld en speelt Camel een uitgebreide Europese toer.

Vooraf was ik wel lichtelijk bezorgd over hoe Latimer na zijn ziekte op het podium zou staan. Die zorg bleek geheel onterecht. Latimer speelde gitaar als vanouds, waarbij zijn mimiek verraadde dat hij geheel in zijn muziek opging en het plezier spatte er vanaf. Zingen, dat ging Latimer niet zo goed meer af, maar gezien de situatie waarin de man nog maar kort geleden verkeerde, kunnen we hem dat niet kwalijk nemen.

Wie ook niet goed zong, was bassist Colin Bass, en hem kunnen we dat wel kwalijk nemen. Camel begon de show met een integrale uitvoering van The Snow Goose, een instrumentale plaat, en gezien de vocale prestaties was dat een juiste keuze. Het tweede deel van het concert begon nog veelbelovend met Never Let Go en Song Within a Song, maar daarna nam Bass volkomen misplaatst de rol van frontman van Latimer over en met een belabberde vocale prestatie zette hij een valse noot neer op dit concert, dat ik tot dan toe verrassend goed vond.

Dieptepunt was een tenenkrommende versie van Fox Hill tegen het einde van het tweede deel in de set. Waarom zulke nummers spelen, zonder dat je ze nog kunt zingen, terwijl je schitterende instrumentale nummers als Ice en Stationary Traveller in je repertoire hebt? Gelukkig maakte Lady Fantasy in de toegift nog wat goed. Achteraf was ik zelfs blij dat er geen nummers van mijn favoriete album Nude gespeeld werden. Schitterende en door vocalen gedragen nummers als City Life en Drafted zouden waarschijnlijk volkomen verkracht zijn door Bass.

Dat viel me inderdaad ook op: zijn zang stond af en toe wel erg zacht ten opzichte van de rest. Ik had verder geen echte problemen met de zang van Bass: het is allemaal zeker niet geweldig maar ik heb me er niet aan gestoord (en zo goed zingt Latimer inderdaad ook niet).

De setlist was inderdaad wel wat verrassend af en toe en het zouden niet altijd direct mijn keuzes geweest zijn maar zeker For Today ging er goed in. Snow Goose was fenomenaal, heb ik zoveel intenser beleefd dan van plaat en ook Lady Fantasy was een prachtige afsluiter.

Verder eens met Casartelli over de (onbegrijpelijk) matige logistiek in de Melkweg. Wel een mooie zaal verder met goed geluid (allemaal ook niet zo hard, heb mijn doppen niet eens in gedaan).

Camel live zien stond hoog op mijn wensenlijst en ik ben blij dat het ervan gekomen is. Het was een mooie ervaring.

Gisteren Dillinger Escape Plan in oude zaal Melkweg... het was erg druk in Amsterdam, De Kift en meer in Paradiso, Fleetwood Mac, De Staat Melkweg Max, Camel, en DEP dan.... ik heb de goede keuze gemaakt denk ik, tsjeezus wat was dit gaaf!!! \m/\m/

Ook ik was gister bij Camel in de Melkweg. Gelukkig deze keer weer de mogelijkheid om te staan. Het publiek was fantastisch. Het geluid had regelmatig wat mankementen inderdaad, maar de spelvreugde was het beste tot nu toe. Latimer zat duidelijk een stuk beter in z'n vel dan de dagen ervoor. Wil toch ook nog even inhaken op de zangpartijen. Inderdaad nooit het sterkste punt bij Camel, maar ik vind de emotie in Latimers stem toch prima te pruimen en Colin vind ik toch echt een mooie stem hebben. Fox Hill is inderdaad geen vocaal hoogstandje, vermoedelijk ludiek bedoeld en dat kwam inderdaad niet best uit de verf, maar een nummer als Tell Me is toch echt prachtig gezongen. Het is wat mij betreft zowiezo 1 van de hoogtepunten van het concert. Prachtige song, prachtig gebracht! Ook Echoes werd prima gezongen en blijft toch wel 1 van de ultiemste Camel songs.

Een ander hoogtepunt van de set is absolutely The Hour Candle van Harbour of Tears. Een Ice-achtig nummer waarin misschien wel de meeste emotie van de hele avond zat.

Lady Fantasy blijft onverwoestbaar.

Wederom een memorabele avond. Morgen dan nog naar Londen (en toevallig speelt Focus de 29e ook in Londen, dus ook maar kaartje voor gekocht net).

En zojuist Camel in The Barbican in Londen gezien. Was nog hele klus om te komen met die storm. Vlucht in de ochtend was geen enkel probleem, maar vanaf het vliegveld reden geen bussen/treinen. Eind van de middag toch in de stad aangekomen alwaar ik meteen een pub ben ingegaan waar een meeting was van verschillende concertbezoekers. Eenmaal in The Barbican medeforummer ChrisX ontmoet en wederom een fantastische show gezien/hoord die ook nog eens werd opgenomen voor DVD. Prachtige (concert)zaal trouwens, maar wel met een vroege curfew, dus er werden nog 2 songs uit de setlist gehaald. Colin zong prima deze avond (ook Fox Hill). Had nog gehoopt wat ex-bandleden in het publiek te spotten, maar helaas.

Morgen (29e) naar Focus, ook hier in Londen.

Gister dan Steve Hackett plays Genesis Revisited in The Corn Exchange, midden in het centrum van mindblowing Cambridge. Was echt overdonderd door de eindeloze rij van prachtige gebouwen daar. Het hield maar niet op. Kan ik minstens zo geroerd door raken als een goed stukkie muziek. Vlak voor de show nog een dienst bijgewoond in de kerk van King's College, waar ik ten tweede male die dag het goede kippenvel kreeg van de boys choir die daar a-capella zong. En toen Hackett. Ik heb een paar keer tot zeer grote tevredenheid Genesis tribute bands aan het werk gezien/hoord (Regenesis en The Musical Box), maar nog nooit 1 van de heren zelf mogen beleven. Dichter bij het oude Genesis zal ik niet meer komen denk ik. Steve Hackett himself met een weergaloze band die 2 1/2 uur lang top Genesis klassiekers speelt. Het enige punt van kritiek is dat ik nog zoveel meer songs zou willen horen (Can Utility and the Coastliners bijvoorbeeld!).

Er werd afgetrapt met Dance on a Volcano en vervolgd met "another dance you can't dance to", Dancing with the Moonlit Knight. Tranentrekkend mooi!

En zo ging het nog een heel poosje door. Echt met genot zitten kijken/luisteren naar de bassist en drummer die je weer doen beseffen hoe gecompliceerd en geniaal vele van die partijen zijn. Ook de toetsenman haalde alle karakteristieke Banks geluiden uit z'n keyboards en hield zich heel nauw aan de originele partijen, wat eigenlijk een must is bij deze muziek (zou willen dat Guy le Blanc bij Camel dat ook nog beter zou doen bij een song als Lady Fantasy). Dan was er nog de fluitist/saxofonist die het ook uitstekend deed. Zelfs toen op een bepaald moment de originele fluit partij werd vervangen door sopraansax, was dat zeer passend en absoluut niet storend. De zanger was ook prima voor de Gabriel vocalen. Enige stuk wat van mij weggelaten had mogen worden was I Know What I Like, wat ontaarde in wat gejam met sax solo.

De afgelopen week 4 ouwe rotten aan het werk gezien. Andy Latimer (Camel), Thijs van Leer/Pierre van der Linden (Focus) en dus Steve Hackett (Genesis). allemaal ergens halverwege de 60 en allemaal muzikanten waar het enthousiasme en het vuur nog tot grote hoogte reikt. Ik ben niet bij Bob Dylan geweest, maar getuige de zeer gemixte reviews kan ik me wel voorstellen dat velen het lichtelijk gezegd jammer vinden dat Dylan niet net als de mannen die ik gezien heb (maar ook Roger Waters, Neil Young, Paul McCartney, Leonard Cohen, to name a few) er echt voor gaat.

In elk geval heb ik weer flink wat te koesteren.

Gisteren wederom Camel gezien, ditmaal in een niet eens uitverkocht Paradiso.

Kwalitatief was het zeker zo goed als vorig jaar in de Melkweg en de zang was beter. Toch voel ik me wel een klein beetje bekocht. Als je veertien (?) albums uit hebt gebracht dan moet het toch mogelijk zijn om wat te schuiven in je setlist en zo fans die meerdere keren komen wat afwisseling te geven.

Viel tegen. Gewoon weer eerst een fantastische Snow Goose en daarna een dwarsdoorsnede van zo'n veertig jaar Camel. Wait ontbrak deze keer, Drafted was toegevoegd, verder was het dezelfde set als vier maanden geleden.

Vorig jaar gaf Camel een van de beste optredens van het jaar en dat zal dit jaar vast niet anders zijn maar toch had er wat mij betreft iets meer ingezeten.

Ik was ook bij Camel gisteren en ben het wel eens met Brunniepoo dat ik ook gehoopt had op meer variatie, maar ik had er niet echt op gerekend. Het is al een wonder dat Latimer uberhaupt weer speelt en dat deze shows doorgingen ondanks een behoorlijke last minute toetsenist wissel.

Ik ben altijd een beetje huiverig voor Ton. Heb een haat/liefde verhouding met z'n werk en spel. Vooral z'n klankkeuze valt bij mij lang niet altijd goed, maar gisteravond was dat dik in orde. Fantastisch orgel geluid met fantastisch spel (Hij ging voor zijn doen behoorlijk uit z'n dak) en mooie synth sounds. Alleen z'n pianoklank begrijp ik dan weer niks van. Zitten tegenwoordig zulke goeie piano's in die synths en dan klinkt het alsof ie een digitale piano uit de 80's op het podium heeft staan.

Latimer had flink moeite met de dwarsfluit partijen. De zang was duidelijk beter dan afgelopen najaar. Verder speelde de hele band fantastisch. Sound en sfeer waren ook geweldig in Paradiso, wat weliswaar niet uitverkocht was, maar dat zal niet veel gescheeld hebben, want het was goed vol.

Colin en Denis hadden beiden een nieuwe basgitaar en Latimer had een wah wah meegbracht die hij gebruikte tijdens Rhayader Goes To Town. Drafted was dan het enige "nieuwe" deze avond. Prachtige song, maar dus wel ten koste van 3 andere songs vergeleken met de Melkweg 4 maanden geleden (Airborn, Tell Me, Wait). Een grote teleurstelling was dat niet omdat ik er al rekening mee had gehouden en ook omdat de overige 2 uur en 20 minuten zoals vanouds weer fantastisch waren.

Vanavond in Eindhoven (ook nog niet uitverkocht, dus grijp je kans!) en stiekum hoop ik op een extra song..

Gedeeltelijk wel eens met Brunniepoo en vigil. Paradiso staat bij mij bovenaan, qua alles. Gedrang daar hindert minder dan waar dan ook, ondanks het geduw, getrek en gewring. Grote nadeel van ZiggoDome is dat het altijd mega is, vooral de prijzen! Logistiek klopt het daar erg goed. Maar in TivoliVredenburg verloopt het allemaal een stuk beter dan net na de opening. Vervelende rijen en heel lang wachten voor je binnen mag, heb ik niet meegemaakt, al die keren dat ik er was. Misschien was dat een kinderziekte. Ik kom er gewoon graag. Ik ga het later dit jaar weer zien, bij o.a. Modest Mouse en Camel. En ZiggoDome trouwens ook, bij Paul McCartney.

dan heb je geluk gehad. Bij Marillion had ik geen problemen maar in november stond er bij Bonobo een rij van de garderobe tot bij de Starbucks en ook bij Anathema was het niet best.

Hopelijk gaat het dit jaar beter.

Of jij pech! Sinds de opening ben ik 13 keer in TivoliVredenburg geweest, en ik heb nooit in een lange rij buiten moeten wachten... Heeft vast te maken met timing en de artiest. Maar lange rijen zie ik ook wel eens bij Paradiso (tot op het Max Euweplein) of de Melkweg (tot het Schouwburgplein). Maar dan sta ik meestal ergens vooraan.

Hmm, bij Vredenburg scoor ik 3 uit 5 . Melkweg is soms inderdaad ook niet best, rijen bij Paradiso lossen eigenlijk altijd snel op als de deuren opengaan (?)

Geen idee, want ik ben dan al binnen.

Gisteren een fantastisch concert van Camel in de Rondazaal van Vredenburg gezien

In 2013 en 2014 zag ik Camel ook al, toen met een show die voor de helft bestond uit The Snow Goose en voor de helft uit overig materiaal. Na de weergaloze Snow Goose hingen die losse nummers er toen maar een beetje bij. Gisteren was dat anders: de show voelde veel coherenter. Niet zo heel gek, een echte dwarsdoorsnede uit het werk van Camel kan onderstaande setlist toch niet genoemd worden. Ik heb uiteraard niets tegen 'jaren '70-Camel', maar had er ook bepaald geen bezwaar tegen gehad als er wat meer recent werk zou zijn gespeeld. Tweede zeurpuntje zou kunnen zijn dat er voor de afwisseling wel iets meer 'liedjes' gespeeld hadden mogen worden in plaats van bijna uitsluitend (lange) instrumentale nummers met enorm veel gitaarpartijen.
Maar goed, een beetje gezeur in de marge want Andy Latimer en consorten waren goed op dreef en leverden een set af die maar weinig overlap vertoonde met de sets van vorige jaren. Hoogtepunten waren er genoeg: Ice, Mother Road, Spirit of the Water, The White Rider (helaas werden de overige twee delen niet gespeeld) en toch ook zeker weer Drafted en Lady Fantasy. Afgesloten werd bovendien met een aan de dit jaar overleden Chris Rainbow en Guy LeBlanc opgedragen Long Goodbyes. Mooi moment.
Hoewel ik The Snow Goose zeker niet had willen missen, was dit concert als geheel toch echt beter en dat wil wat zeggen!

Never Let Go
The White Rider
Song Within a Song
Unevensong
Spirit of the Water
Air Born
Lunar Sea
Another Night
Drafted
Ice
Mother Road
Hopeless Anger
Whispers in the Rain

Lady Fantasy
Long Goodbyes

Gisteren weer eens in de gelegenheid om dichtbij huis (Vlissingen) een prog-gerelateerde artiest live aan het werk te zien. Nadat ik jaren geleden eens met anderhalve man en een paardenkop Camel live in het Arsenaal zag, was het nu de beurt aan Ray Wilson. Ik geef het meteen toe, ik heb een zwak voor de man. Zeker omdat het naast Moon Safari de enige artiest is waar ik ook mijn vrouw mee naar toe kan nemen. Het optreden was in Cinecity XL, dat zoals de naam al doet vermoeden ook dienst doet als heel grote bioscoop. Dat was meteen het grootste nadeel: zitten bij een concert vind ik eigenlijk niks. En zitten op de eerste rij van een concert al helemaal niet. Dan was de zaal ook nog niet helemaal vol en je eerste zorg is: krijg hier maar eens sfeer in. Bij de eerste twee nummers bekroop me even het gevoel dat dit niet zou gaan lukken. Ookal waren de uitvoeringen van 'No son of mine' en 'Home by the sea' retestrak. Het feit dat ik met mijn 44 jaar ook nog de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen fors naar beneden haalde, hielp niet om er veel vertrouwen in te hebben dat er nog een concertsfeer zou ontstaan. Dit werd een avondje dat vergelijkbaar zou zijn met een dvd van een concert kijken, zittend thuis op de bank.

Maar vanaf het derde nummer 'that's all', altijd al een hoogtepunt door de geweldige bijdrage van Ray's saxofonist, fluitist, danser, entertainer en wat al niet meer Marcin Kajpar, kwam de boel toch echt los. Er volgden nog geweldige uitvoeringen van 'Entangled/Ripples' waar de strijksectie van viool en cello zijn meerwaarde bewees, van 'Carpet Crawlers', van 'Calling all Stations', van 'Follow You Follow Me'. Maar ook eigen nummers als het prachtige 'Another Day' voor een vriend die zelfmoord pleegde en 'Alone'.

Hoogtepunten voor mij waren echter wel het nieuwe nummer 'Makes me think of home', dat zeker een progladdernominatie van mij gaat worden in 2017 en 'The Dividing Line'. Geweldig! Je merkt dan ook wat voor geweldige groep van muzikanten hij om zich heen heeft en dat deze muzikanten nu al jaren door Duitsland, Polen en soms ook Nederland trekken.

Het laatste stuk van het concert was zelfs behoorlijk stevig, met ook Ray op de elektrische gitaar, waardoor er drie elektrische gitaren de partijen speelde van nummers als 'Land of Confusion', 'Jesus he knows me' (gevaarlijk zo in the Bible belt?) en natuurlijk de grunge hit 'Inside'. De iets rockerige insteek van met name 'Jesus' vond ik heel geslaagd, waarbij Ray de keyboard riffs van Banks op zijn gitaar speelde. Ik vroeg me wel af en toe om mij heen kijkend af of er niet wat gehoorapparaten waren gesneuveld.

Was er dan niks op het concert af te dingen? Eigenlijk maar twee dingen. Ten eerste zou ik Ray weer graag in Zeeland zien, maar alsjeblieft in een concertzaal, zoals De Piek of het Arsenaal. Je hoort te staan. Ten tweede was het laatste nummer 'Knockin' on Heavens door'. Het stond ook niet op de setlist dus misschien had hij dit nummer gekozen nadat hij de gemiddelde leeftijd van het publiek voor zijn neus had ingeschat. Maar ik vind het echt helemaal niks en al helemaal niet als je kan putten uit een Genesis en genesis gerelateerd oeuvre én een eigen oeuvre wat zo divers is. Dus niet meer doen Ray!

Voor elke 50 plusser die zich naar mijn recensie beledigd voelt over de ernstige leeftijdsdiscriminatie waaraan ik me in bovenstaande natuurlijk heb schuldig gemaakt, drie dingen: 1. vrees niet, ik realiseer mij dat ook ik over tien of vijftien jaar nog naar dit soort concerten ga en over die kam geschoren word. 2. Er is vandaag een partij speciaal voor jou om op te stemmen. 3. Ik ben eigenlijk alleen extreem jaloers op je, omdat ik vermoed dat veel aanwezigen ooit nog Genesis met Peter Gabriel of met Steve Hackett live hebben gezien. Ik zou er een moord voor doen.....

Roadburn: dag 2 (Tilburg: 013/Koepelhal/Cul de Sac)

The Ruins of Beverast: meesterlijke uitvoering van Exuvia. Vooral Takitum Tootem! (Trance) kwam vele malen harder aan dan op de plaat.

Thaw: ik had eerlijk gezegd een meer experimentele set verwacht van deze Polen, op basis van Grains. Nu was het vooral behoorlijk lomp, gefocust op riffkracht. Ook lekker, maar deze mannen kunnen meer, dat heb ik ook eerder op Incubate zien.

Kairon; IRSE!: HOLY SHIT, dat was echt fenomenaal. Jaren '70 prog (King Crimson/Camel) meets My Bloody Valentine-shoegazeuitbarstingen. Korte samenvatting in een mooie GIF:

https://media2.giphy.com/media/26ufdipQqU2lhNA4g/giphy.gif

Furia: maakten de hoge verwachtingen helemaal waar. Een mysterieuze en hele krachtige performance van de Poolse blackmetalband in de Koepelhal. Ik word vooral altijd heel erg blij van de baspartijen bij Furia, die spelen zich altijd in kijker.

Daarna als een gek naar Cul de Sac (een café dicht bij 013) voor de secret show van Hooded Menace! Aangezien ik ze donderdag niet in Het Patronaat kon zien (flinke overlap met CoL & Julie Christmas) was ik ontzettend blij dat ze een tweede keer op de line-up stonden. Gewoon een ontzettend gave death/doomset in een intieme setting met een zanger die grotendeels in het publiek stond.

Godflesh: de massive industriële metalsound van Godflesh komt in de grote zaal zeer goed tot zijn recht, gemixt door niemand minder dan Dirk Serries.

Dhidalah: explosieve psychedelische rock, lekker opzwepend, goede fuzzy riffs. Lekker om mee af te sluiten!

Gisteravond in de Oosterpoort, Groningen: Camel!

De eerste van 6 concerten in Nederland deze tour die in het teken staat van een integrale "Moonmadness" uitvoering. Dit album had ik samen met "Mirage" op een That's cassettebandje en heb ik toen ik een jaar of 16/17 was eindeloos vaak gedraaid (ging soms dagenlang m'n walkman niet uit). Een van m'n all-time favoriete albums dus!

Sinds 2016 heeft Camel weer een nieuwe toetsenist. Peter Jones heeft een nogal vreemde keyboard setup. Deze bestaat uit slechts 2 instrumenten: Een Yamaha digitale home piano en een Technics home keyboard. Ik gebruik het woord "home" omdat beide instrumenten ingebouwde speakers hebben en ik die meer associeer met een bruiloft-bandje, dan met een progressive rock act.. Ik wist echter van de in 2016 in Japan opgenomen DVD "Ichigo Ichie" dat deze man met z'n twee "simpele" keyboardjes de sterren van de hemel speelt. Buiten dat speelt hij behoorlijk getrouw aan de originele (Bardens) partijen en durf ik na 1 show al te zeggen dat deze versie van Camel het dichtst bij de feel en sound van de originele (en mijn favoriete) bezetting komt, want sinds de retirement-sucks-tour die in het teken stond van een integrale "Snow Goose" is ook drummer Denis Clement veel beter gaan luisteren naar de subtiele drumpartijen van Andy Ward.
Daarbij is Jones ook nog eens een geweldige zanger en dat geeft verschillende songs een positieve boost.

Het lijkt of (bijna) elke Camel tour geplaagd wordt door ongeluk. Een paar dagen geleden tijdens de laatste Israelische show heeft Latimer het concert moeten inkorten wegens (wat later in het ziekenhuis bleek) een lichte hernia. Doktersadvies: Je kunt doorgaan met de tour, maar moet wel gaan zitten. En zo was het gisteravond alleen Colin (Bass) nog die op het podium staat.

Fantastisch concert met een zeer strakke band en een zeer gedetailleerd geluid. Ik zat op de voorste rij precies voor Latimer en de geluid balans was geweldig. Ook een perfect zicht op z'n fenomenale spel en emotionele gezichtsuitdrukkingen.

Vanavond in Alkmaar!

Mooie recensie echoes! Ik heb er weinig aan toe te voegen. Ik was er gisteren ook en het was mijn eerste keer Camel, dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Maar ik was zwaar onder de indruk en het was eigenlijk behoorlijk beter dan verwacht en gehoopt. Naast de geweldige instrumentale stukken was ik ook regelmatig onder de indruk van de samenzang.
Pete Jones kende ik al enige tijd van Tiger Moth Tales (het eerste en laatste album zijn zeker de moeite waard), maar had hem nog nooit live gezien. Ik was wel benieuwd hoe hij het zou doen. Maar dat iemand zo de keyboards en ook saxofoon weet te bespelen als je blind bent vanaf je kindertijd, vind ik echt ongekend en erg indrukwekkend. En ook hij kon inderdaad zingen.
Maar net zo goed erg onder de indruk van het muzikale vakmanschap van de andere drie heren. Genoten dus!

Paar uur geleden: Camel in De Victorie, Alkmaar

Eind van de middag een bliksembezoek aan het tegenover de Victorie gelegen Beatles museum (ja, was voor mij ook een enorme verassing, maar in die loods blijkt de grootste Beatles verzameling ter wereld gehuisvest te zijn) dat om 16:30 al dicht ging. Gelukkig blijf ik vannacht in Alkmaar dus morgen een herkansing! Ik denk dat ik me daar het grootste deel van de dag wel ga vermaken.

Geen theater pluche vanavond, maar een leuk pop podium, dus een avondje staan. Ik vind dat eigenlijk beter voor een Camel concert. Ik stond ongeveer op dezelfde plek als ik in Groningen zat en het geluid was weer fantastisch. Zoals Bonk hierboven noemt is de samenzang beter dan ik in lange tijd heb gehoord. De setlist was identiek aan de avond ervoor (ik hoop dat er de komende Nederlandse shows nog wat variatie komt) en de energie en spelvreugde spatte er weer vanaf (hoewel je ook goed kon zien dat Latimer het zwaar heeft). Vele hoogtepunten met toch wel een eervolle vermelding voor "Ice". 10 minuten ademloos naar Andy staan staren. Wat een sound, wat een gevoel en wat een expressie! Eigenlijk moeten ze daarna een paar minuten stilte inlassen om bij te komen..

Gisteren NIET gezien: Camel in Paard, Den Haag

Wegens een beginnende longontsteking van Andy Latimer werd het concert last minute afgelast. Enorm balen voor band en fans, maar vooral voor Latimer zelf die ook al een liesbreuk heeft opgelopen deze tour.

Het Paard heeft het heel netjes gedaan vond ik. Alle fans die al stonden te wachten mochten naar binnen en kregen een gratis drankje. Ook was er een gratis tourposter voor iedereen. Colin Bass kwam even later persoonlijk het publiek bijpraten. De komende shows (Morgen, 7 juni in Hengelo, 8 juni in Eindhoven en 9 juni in Utrecht zijn vooralsnog niet afgelast, maar ik hou er wel rekening mee..

Heel veel sterkte en beterschap aan Andy!

Ja dus, en hoe!

Eergister dus Camel in de Metropool in Hengelo. Was erg spannend die dag en de dag ervoor of het wel door zou gaan na het gecancelde optreden in Den Haag. Ik had in elk geval goed gezelschap van Yonatan Doran, voormalig toetsenist van Camel-tribute band The Humps uit Israel. Heerlijk Camel tunes geimproviseerd op Fender Rhodes en Minimoog.

Well, the show was on! En hoe! Waren Groningen en Alkmaar geweldig, de performance in Hengelo was fantastisch!! Latimer was zeer goed gemutst (zat met een constante grijns op z'n gezicht te spelen, je zou haast gaan denken dat ie meer heeft gekregen dan alleen antibiotics...) en de rest van de band had ook enorm veel schik. Daarbij was het een heerlijk zaaltje zoals het wat mij betreft hoort: All standing.

Gister dan Eindhoven. Ook deze show ging door. Weer een hele andere setting dan de avond ervoor. All seated en ook nog eens een meter of 4 tussen de voorste seats en het podium.. Geen ideale situatie wat mij betreft. Veel bekenden ook hier weer, waaronder Camel Facebook Group moderator Peter Thomas (met geweldige inside stories na de show over de band in de 80s toen ie een paar keer bij Latimer thuis en in de studio is geweest).

Ook deze show was prachtig, maar de beleving op zo'n stoel vind ik toch minder. Bij de toegift toch nog een moment om naar voren te lopen en, waarschijnlijk mede door het contrast met het zitten, dat werd dan het hoogtepunt van deze Camel tour tot nu toe. Een sublieme, tot tranen toe ontroerende, Lady Fantasy waarbij Latimer aan het eind van z'n stoel af kwam en de laatste minuten nog even extra de sterren van de hemel speelde op het uiterste puntje van het podium. Na de song stond ie daar triomfantelijk met opgeheven hoofd en z'n vuist in de lucht. Wat een icoon!

En niet voor niets gehoopt.

Na mijn vorige live-ervaring bij Camel was ik toch een beetje blijven hangen in de indruk dat het mooi was het een keer meegemaakt te hebben, maar dat ik het verder misschien beter bij de herinnering en de cd's kon houden. Getuigenissen van diverse kanten dat het dit keer toch echt wel heel goed was, trokken me over de streep het nu, met de belofte van een integrale Moonamdness, nog maar eens opnieuw te proberen.

Van die getuigenissen was geen woord gelogen. De band bestaat, as we speak, uit de om gezondheidsredenen zittende 'kapitein' Andy Latimer, de toch ook alweer veertig jaar bij de band spelende Colin op de Bass, drummer Denis Clement en (sinds het voortijdig verscheiden van Guy LeBlanc) toetsenist/zanger/saxofonist Pete Jones, van wie de visuele handicap pas in volle omvang duidelijk werd toen Colin Bass hem naar de uitgang begeleidde.

Vorige keer kwam The Snow Goose live prachtig tot leven en nu was het dus de beurt aan Moonmadness. Nu bewaart dat album zijn troeven wat meer tot het eind en als opener Aristillus dan ook nog van de geluidsband komt, vlamt het niet meteen. Het afsluitende trio Another Night / Air Born / Lunar Sea maakte echter alles goed.

Wat volgde was een tweede helft (of wel iets meer dan helft) waar de vorige ervaring op alle fronten bij verbleekte. Colin Bass was beter bij stem dan de vorige keer, maar Pete Jones was wat mij betreft de echte vocale verrassing. Daarnaast mocht hij een paar fraaie saxofoonshowcases ten beste geven. Andy Latimer genoot zichtbaar van het optreden, maar is ontegenzeglijk niet zo goed meer bij stem en dat zal vermoedelijk ook niet meer ten goede keren. Het aantal partijen waar hij de lead mocht nemen, was daartoe ook redelijk teruggebracht tot de momenten waar zijn zang echt te iconisch was om door iemand anders waargenomen te worden.

De songkeuze, tja, dat was toch ook wel een succesfactor van jewelste. Geen muffe Nod and a Wink-deuntjes dit keer, maar vrijwel louter voltreffers. In het bijzonder over deze vertolking van Rajaz zal, vermoed ik, door de mensen die erbij geweest zijn jaren later nog nagepraat worden.

(Aristillus)
Song Within a Song
Chord Change
Spirit of the Water
Another Night
Air Born
Lunar Sea

Unevensong
Hymn to Her
Rose of Sharon
Coming of Age
Rajaz
Ice
Mother Road
Hopeless Anger
Long Goodbyes

Lady Fantasy

Gisteren bij Camel in Tivoli Vredenburg geweest. Mijn zoveelste concert van deze legendarische band, die als inspiratie diende (en eigenlijk nog steeds dient) voor andere progressive rock bands.

Frontman Andy wordt ouder en zijn gezondheid wordt er ook niet beter op. En helaas merk je dat. Niet zozeer vanwege het feit dat hij op een draaistoel zit gedurende nagenoeg de gehele show, maar meer door een mate van breekbaarheid en vermoeidheid die hij uitstraalt. Ik miste de glans en zijn bijna perfectionistische begeisterung die ik eerder nog wel bij hem zag.

‘Comrade’ Colin Bass heeft die glans nog wel en speelt de bas fenomenaal. Qua vocalen merk je dat ook hij meer moeite heeft met de hogere octaven. But give the man a break.

Toetsenist Pete Jones is een uiterst getalenteerde muzikant die, met vocalen en saxofoon, een enorme sterke aanvulling voor de band is. Dennis Clement tenslotte heeft gisteravond laten zien dat hij een hele betrouwbare en strakke drummer is. Hoewel hij er niet speciaal bovenuit sprong.

Het voor de pauze integraal vertolkte album Moonmadness kwam hier en daar niet helemaal lekker uit de verf. Ik vond de vocalen en met name de samenhang tussen lead en backing vocals, matig. Na de pauze knalde de band direct meer met Unevensong van het album ‘Raindances’ en met zowaar twee tracks van het album ‘I can see your house from here’. Geweldig! Toch valt over de setlist te discussiëren, want ik vond dat Rajaz te veel zendtijd kreeg. En dat eeuwige ‘Lady Fantasy’ als toegift mag wat mij betreft ook een keer ingeruild worden. Is denk ik een kwestie van smaak…

Terug naar ‘captain’ Andy. De toch wel matige akoestische eigenschappen van de zaal maken sommige gitaarsolo’s schel en gillerig. En dat komt Andy niet ten goede. Ik gun de man zoveel meer, maar het leek er deze keer niet helemaal in te zitten. Zichtbaar geëmotioneerd nam hij met zijn band afscheid aan het einde van de toegift. Misschien had ‘Never let go’ een veel meer toepasselijke toegift geweest. Want dat zou ik Camel en Andy in bijzonder willen toewensen.

Ook ik was gister bij Camel in Tivoli Vredenburg, Utrecht.

Interessant om wat kritische noten te lezen hierboven bij de review van #Alexander. Ik heb er zelf ook een paar.

Ik dacht dat het concert in de Ronda zaal zou zijn, maar het was in de "klassieke" Vredenburg zaal. Qua setting prachtig, qua sound helaas minder bleek tijdens de show. Ik was met 7 vrienden, waarvan er 1 graag wilde zitten. Hij vond een plekje helemaal aan de rechterzijkant, net boven de monitor desk. Ik vond het eigenlijk ook wel eens leuk om van zo'n hele andere hoek de show te bekijken en besloot om hem de eerste helft gezelschap te houden. Kon ik ook eens een beetje zien wat toetsenist Peter Jones en drummer Denis Clement doen. Prachtige hoek ook om de lichtshow te zien. De spots die als een waaierende beam van hoog linksboven in de zaal naar het podium straalden en ook de lichtpatronen die op de vloer van het podium geprojecteerd werden. Het geluid verzoop echter een beetje in galm en resonantie. Vooral de gitaar was fuzzy en minder goed te definieren. Het werd na een paar nummers wel wat beter, maar top werd het zeker niet.

In de pauze sprak ik de rest van m'n gezelschap die in het midden van de arena een meter of 6 voor het podium stonden en die hadden eigenlijk dezelfde geluidservaring. Ik ben me toen tijdens de tweede helft helemaal vooraan gaan voegen bij een semi-vast groepje dat er de afgelopen shows ook was. Daar waren de keyboards minder goed te horen, maar klonk de gitaar wel beter. Ik stond ook recht voor Andy's Marshall cabinet, dus had een vrij direct gitaargeluid. Toch werd het ook op die plek niet zo goed als de vorige shows. De beleving van Andy's spel was echter weer fantastisch. Hij kreeg deze show ook de beste sustain uit z'n gitaar, zodat ie die lange tonen in het begin van Ice eindelijk wel voor elkaar kreeg (tot zijn grote tevredenheid).

Ook maar eens stilstaan bij Colin Bass. De derde bassist van Camel, maar alweer sinds 1979 bij de band (met een paar korte haperingen in de early 80s), dus ook al bijna 40 jaar bij de band! Hij was goed bij stem en dan heeft ie een erg prettig stemgeluid. Zijn basspel is fantastisch en hij heeft een prachtige kop. Eén van de hoogtepunten vond ik z'n fretless basspel bij Rajaz. Vooral dat lange instrumentale stuk tijdens de saxsolo van Peter Jones. Heerlijke groove.

Dat Latimer geen glans heeft ben ik niet met bovenstaande review eens, maar het is maar net hoe je iets definieerd natuurlijk. Hij is echt oud geworden en je ziet dat ie het zwaar heeft. Vooral tijdens z'n solo zangpartijen hoor je dat ie al z'n energie nodig heeft om de woorden uit z'n mond te krijgen. Het is echter zo puur en echt. Heel bluesy eigenlijk. Z'n gitaarspel is nog altijd fabelachtig en de emotie die z'n hele lichaam, maar vooral z'n gezichtsuitdrukkingen uitstraalt is zo mooi. Ik ken geen enkele muzikant die zo enorm opgaat in z'n spel, die zo één wordt met z'n instrument, die me zo kan raken met een paar noten en waar ik zo ademloos naar kan kijken en luisteren.

Het geluid was dus niet top, maar het publiek was het meest uitzinnige van de 5 shows die ik de afgelopen dagen heb gezien. Wat een vibe en wat een laaiend enthousiasme! Bij toegift Lady Fantasy gonsde de zaal helemaal. Ook tijdens deze song had Latimer een geweldige sustain wat ie met een verbaasde big smile duidelijk maakte en de song een paar maten rekte door gewoon z'n gitaar te laten zoemen. Aan het eind van de song kwam hij weer (net als de avond ervoor) van z'n stoel af om de laatste minuten op het puntje van het podium het concert af te sluiten. Vlak voor het "outro" houdt z'n gitaarspel een paar seconden op en heft ie z'n vuist en hoofd op naar boven. Daar staat ie dan in een geweldige overwinningspose. Eén brok pure muzikaliteit en emotie. Wat een icoon!

Dan klinkt het outro en gaat het publiek bijna door de vloer van euforie. Ik dacht werkelijk dat we het voor elkaar gingen krijgen dat er een tweede toegift zou komen. Never Let Go als extra afsluiter zou wel erg op z'n plaats geweest zijn, maar het bleef hierbij.

Het zit er helaas voorlopig op. September naar de Royal Albert Hall!

Eergister Camel in de Royal Albert Hall in Londen.

Wat
Een
Zaal
Wat
Een
Show
!

Hij is de huidige toetsenist/saxofonist bij Camel.
Ik zag Camel met hem in het Paard, en was best onder de indruk. Camel met sax, dat is lang geleden.

Maar zijn soloplaten vind ik nochtans niet zo veel aan. Het lijdt aan die rare productie waar alle moderne symfo onder lijdt. Het klinkt niet warm en open. Nu ja. Ik hoop dan ook op een nieuwe Camel-plaat.

Mocht je de man een keer solo live kunnen zien koop een kaartje en neem een speld mee naar het concert..