19. Electric Wizard - Dopethrone (2000)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9922.jpg

Black Sabbath, maar dan de allerzwaarste, trippende en occulte versie daarvan, dat is Dopethrone van Electric Wizard. Moddervette stonerdoom waar je in een bad van psychedelische drugs wordt gegooid, om vervolgens een dik uur lang in een bad trip te zitten.
Dit moet je trouwens wel op vol volume draaien en op goeie boxen voor een maximaal effect, door de zware riffs word je zonder drugs al duizelig genoeg.

Onze trebremmit heeft wel een heavy metalverleden als ik steeds hier weer kijk

Electric Wizard wel even wat anders dan Grant Nelson

Ahab en Electric Wizard

18. Iron Maiden - The Number of the Beast (1982)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/648.jpg?cb=1565803568

Iron Maiden is wel mijn favoriete band allertijden, vanaf toen ik een jaar of twaalf was luisterde ik veel naar hun live album Live After Death, en dat had wat magisch, de melodieen, de gitaarpartijen, Dickinson die het publiek toespreekt, ik was er door gefascineerd. Toen in 2008 de band naar het TT Circuit in Assen kwam heb ik ook direct een kaartje gekocht, want ik had ze nog nooit gezien. Het was de afsluitende show van hun wereldtournee en er waren ongeveer 25.000 mensen, voor mij was het een onvergetelijke avond, het mooiste concert wat ik heb meegemaakt en alles klassiekers kwamen langs inclusief Rime of the Ancient Marinor. Nu moest er natuurlijk ook een album van deze band in mijn top 100 en een live album vond ik niet zo passen, daarom ben ik voor The Number of the Beast gegaan, omdat daar geen slecht nummer op staat en het sluit af met Hallowed Be Thy Name, een van hun beste nummers.

17. The Angelic Process - Weighing Souls with Sand (2007)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/76000/76557.jpg?cb=1605091475

The Angelic Process was een band van Kris Angylus en Monica Dragynfly, die ook getrouwd waren met elkaar. Na dit album kreeg Angylus een ongeluk waardoor hij zijn hand niet meer kon gebruiken en een stuk moeilijker muziek kon maken, uiteindelijk pleegde hij zelfmoord in 2008 op 29 jarige leeftijd. Best tragisch dit, zeker als je weet dat het album gaat over een vrouw die zelfmoord pleegt na de dood van haar man.
De muziek is ook zeker niet vrolijk en best zwaar, het valt onder metal drones met ambient, een muur van gitaardrones hoor je, de zang leidt je daar een beetje doorheen. Het is een emotionele trip, ik luister het niet zo vaak maar als ik het hoor komt het weer hard binnen.

Dance is meer een single ding, weinig albums in dat genre, bovendien vind ik bijna alle genres wel mooi.
Maar als je goed kijkt heb ik al aardig wat electronische en dance gerichte albums gehad, echt niet alleen metal.

16. AC/DC - Let There Be Rock (1977)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3039.jpg?cb=1677965071

AC/DC, ooit ontdekt door Thunderstruck die in 1990 in de top 40 stond, ik was toen 12 en volgde die hitlijst.
Het album The Razors Edge waar dat nummer op staat heb ik toen op cassette gekocht en behoorlijk grijsgedraaid. Veel wist ik toen verder niet van die band, maar later werden er op MTV veel oudere nummers van hun gedraaid en zo kwam ik bij Whole Lotta Rosie en dit album terecht. En dat was wel een heerlijke ontdekking want veel betere pure rock albums heb ik nog niet ontdekt, een brok energie, alles van je afgooien, glas bier erbij en weekend vieren, dat gevoel.

15. Kyuss - Welcome to Sky Valley (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2005.jpg?cb=1574264801

Magnum Opus van de stonerrock deze van Kyuss, veel beter wordt het niet. Net als veel andere bands heeft dit ook veel Black Sabbath invloeden, het bijzondere is dat Sabbath dan weer niet in mijn top 100 staat.
Maar anders dan een Electric Wizard is dit minder zwaar en ontstaan in de woestijn, vandaar ook wel desert rock genoemd, ook zit er meer ritme in en draait het om de groove met laaggestemde fuzzy gitaren. Verder zijn de raakvlakken natuurlijk de dikke riffs.
Maar goed, deze band is natuurlijk van enorme invloed geweest, zonder Kyuss geen Queens of the Stone Age bijvoorbeeld. Op dit album was het trouwens hun beste bezetting met Brant Bjork, Josh Homme, John Garcia en Scott Reeder.

14. Gorguts - Colored Sands (2013)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/370000/370889.jpg

Meesterwerk van deze band en voor mij het beste metal album van de laatste tien jaar. Ontzettend brute metal, maar met veel sfeer, spanning en techniek. Omdat het veel afwisseling bevat tussen snel, langzaam, hard en zacht blijft het behapbaar en omdat het het boeiende composities zijn valt er iedere keer weer wat te ontdekken, het is gelaagd en goed geproduceerd.
Het is trouwens een concept album over Tibet, de nummers gaan over verschillende gebeurtenissen in die regio.

Ga je nog verder met jouw top 100 trebremmit? Ik zal niet zeggen dat ik al ongeduldig ben om met mijn lijst te beginnen, maar ik word stiekem stilaan ongedurig Ben verder ook benieuwd naar (de beschrijving van) jouw top 10.

Ja, heb het alleen druk, zal mijn best doen om dit weekend verder te gaan.

13. Slowdive - Souvlaki (1993)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3388.jpg?cb=1561518147

Helemaal gemist in de jaren negentig, maar waarschijnlijk had ik het toen volkomen ruk gevonden.
Mijn smaak was toen niet zo fijngevoelig, en als je ouder wordt dan veranderd dat wel, tenminste bij mij wel.
Maar goed, Slowdive heb ik ontdekt via musicmeter volgens mij, en het dromerige en weemoedige sprak mij direct aan, heerlijk wegdromen even alles vergeten en je goed voelen. Het is trouwens het enige album van deze band die ik ken, ook omdat ik steeds denk dat de andere albums meer van hetzelfde zijn, geen idee of dat terecht is en misschien mis ik wel veel moois.

Slowdive ❤️❤️❤️❤️ andere albums ook een kans geven zou ik zeggen, ik vind ze allemaal op hun eigen manier (er zit inderdaad wel degelijk verschil in) even prachtig.

Opvolger Pygamalion vind ik nog beter, maar deze is ook helemaal niet mis inderdaad, prachtplaat!

Zo vlak voor etenstijd zie ik souvlaki voorbij komen, en waar ik daar bij de Griek meestal voor pas - vaak te zout voor mijn smaak - bevalt deze me zeker.

Heel fijn album en m.n. When the Sun Hits maakt live telkens diepe indruk - echte 'soul' music - muziek voor de innerlijke mens

Van dit album bestaan maar liefst 3 versies - en de twee met bonus-tracks zijn alle 2 de moeite waard - daarop staat ook de prachtige Lee Hazelwood cover Some Velvet Morning

Overigens kan ik de 2 cd versie van opvolger Pygmalion warm aanbevelen - de tweede cd is meer 'ambient', erg schetsmatig. Lijkt me in jou straatje te passen.

Slowdives albums zijn zeker niet meer van hetzelfde, en de ene is nog briljanter dan de andere. Pygmalion voor mij ook de beste van het stel, waarbij de “bonus disc” inderdaad erg de moeite waard is, voor de verandering.

12. Burial - Burial (2006)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/51000/51128.jpg

In het jaar dat deze uitkwam stond het bij de beste 10 platen van het blad Oor, waar ik toen nog lid van was (Even opgezocht en mijn geheugen laat me nog niet in de steek https://www.muzieklijstjes.nl/2006.htm).
Op 1 staat trouwens Arctic Monkeys, daar begreep ik toen niks van en nu nog steeds niet, maar deze van Burial was mij toen echt een raadsel wat mensen er in hoorden, ik begreep er niks van. Maar goed, een jaar later ben ik mij er toch maar weer eens in gaan verdiepen en ineens was het raak, ook omdat toen Untrue uitkwam en die hoorde ik op een dakterras in Haarlem om een uur of 5 's ochtends, op een feestje wat al was afgelopen en ik de enige was die er nog zat. Ja dat raakte me toen wel, ook al ben ik een plattelandsmens. Maar ook als je van het platteland komt kun je zulke gevoelens begrijpen, sterker nog het werkt hier ook gewoon als ik langs de weilanden rijd.
Uiteindelijk ook nog aangeschaft op vinyl en dat is een hele toer omdat het 4 lp's zijn, maar het geluid is wel heel vet door de bassen die nog dieper klinken dan de digitale versie. Knap dat deze meneer een van de laatsten is die nog met iets vernieuwends kwam en deze plaat en Untreu zijn dan ook een mijlpaal in de geschiedenis van moderne elektronica.

11. Refused - The Shape of Punk to Come (1998)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3279.jpg

Een revolutionaire plaat van dit gezelschap uit Zweden, ze combineerden hardcore punk met samples en jazzy ritmes. Alhoewel de boodschap best standaard is voor hardcore punk, zoals anti kapitalistisch en hun levensstijl veganistisch en straight-edge ook. Ik heb daar zelf helemaal niks mee, maar hun muziek is wel geweldig, vol energie, inventief en heel spannend. Vooral bij New Noise kan ik helemaal losgaan, ik ga nog net niet rellen.
Wat wel grappig was, is dat ze na dit album uit elkaar gingen en rond 2012 weer bij elkaar kwamen omdat het geld op was, en ze een toer gingen doen om wat te verdienen, ja zulke dingen vind ik echt humor.
Maar goed buiten dat alle lof voor dit album.

10. Soundgarden - Superunknown (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1774.jpg

Mijn favoriet van de grunge bands uit de jaren negentig, mede door de strot van Chris Cornell. Mijn kennismaking met deze band was via een tv uitzending van pinkpop in 1992, ik had nog nooit zoiets gezien, die laag gestemde gitaren, die gitarist die zijn gitaar op zijn knieen had hangen en voor de boxen ging staan, het was ook een enorme bak geluid. Verder waren die kisten en lange haren ook wel indrukwekkend, ik was toen 14 en vond het echt heel ruig en spannend. Superunknown kwam twee jaar later uit en er stonden zelfs hits op als Spoonman en Black Hole Sun, het album is minder ruig dan Badmotorfinger, maar ik vind het als geheel was duisterder en psychedelischer, en ook iets beter.
Voor wie nog eens wil lachen moet het interview van Jan Douwe Kroeske eens kijken, die toen de band interviewde op Pinkop, die begreep er echt helemaal niks van en riep alleen maar It's So Loud.

Chris Cornell interview HQ at Pinkpop 1992

Chris Coleman? Pff door het ijs, die lange man. "I like some parts of it"

9. Pharaoh Overlord - #1 (2001)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/78000/78392.jpg?cb=1571715424

Eerder kwam Circle hier al voorbij, en Pharaoh Overlord heeft veel dezelfde leden. Anders dan Circle is deze band een stuk minimaler, alles draait om gitaardrones en riffs die eindeloos worden herhaald, sommigen zullke het misschien verschrikkelijk vinden, maar als je eenmaal erin zit dan werkt het hypnotiserend. De band verwerkt kraut/stoner en psychedelica in hun drones, en het is wat mij betreft een uniek geluid, ik ken verder geen band die zo klinkt. Als je dit album tof vindt , dan zou ik ook zeker hun live albums checken.

Ik kan daar maar moeilijk naar kijken, ik krijg dan ontzettend last van plaatsvervangende schaamte. De eerste keer toen ik het zag, zat ik echt met mijn oren te klapperen. 2 Meter snapt duidelijk niks van Soundgarden en de wat hardere muziek en komt met bizarre vragen aanzetten. Chris Cornell oogt verbaasd, maar lijkt het ergens ook wel amusant te vinden. Ik had hem toch een betere gesprekspartner gegund.

Verder prachtige album top 100 tot nog toe, met in de laatste updates geweldige worpen van Kyuss, Slowdive, Refused en dus Soundgarden! Ik kan wel merken dat we van dezelfde generatie zijn (ik ben geboren in 1980), zeker qua (jaren ‘90) rock hebben we behoorlijk wat gemeen.

8. Sraunus - Surrealismus (2022)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/843000/843376.jpg?cb=1652046004

Deze top 100 van mij is een momentopname van mijn favoriete albums, het zou zo maar over een maand weer anders kunnen zijn. Daarom zat ik te twijfelen over dit album, maar ik bedacht mij, op dit moment vind ik dit echt waanzinnig goed, en is er weinig wat ik liever hoor. Ja, die van cv313 is ook erg vet van vorig jaar, maar dat is een live album, en ik wil toch alleen echte albums hier, een paar mixalbums uitgezonderd. Daarom deze van Sraunus dus, een Litouwer die al jaren de mooiste dubtechno maakt, maar waar bijna niemand van op de hoogte is. Het is natuurlijk allemaal afgekeken van Steven Hitchell en Rod Modell en Basic Channel, maar het zit zo goed in elkaar en is waanzinnig sterk geproduceerd. Geniet er van zou ik zeggen!

topalbum! mijn nr 3 van de Baltische Staten Top 20

Ha, bij mij stond ie ook op 3

Mmm, toch meer mensen die het kennen dan ik dacht.

Klinkt als wat voor mij, gaat op de lijst

7. Shape of Despair - Angels of Distress (2001)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7301.jpg?cb=1604638324

Niet echt een album om met dit weer te draaien, bij moet doet funeral doom het altijd goed in de herfst en winter, maar het is wel een van mijn favoriete albums en dat al een hele tijd,
Eerder kwam deze band al langs met Monotony Fields, die niet veel onder doet voor deze. Maar op Angels of Distress staat een van de mooiste nummers ooit, die ook mijn song top 100 heeft gehaald, volgens mij wel de top 10. En dat is ...to Live for My Death... , een heerlijk opbeurende titel Op en top melancholie of nog een mooie woord daarvoor, weemoed.

Ook mijn favoriete nummer van het album. Prachtig.