6. Metallica - Master of Puppets (1986)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/187.jpg

Metallica heb ik leren kennen door The Black Album en dan vooral Enter Sandman, ik was toen een jaar of 13 en zat net op een ander school na de basisschool. Ik luisterde toen trouwens ook wel eens naar vara's vuurwerk dus het kan zijn dat ik ook al andere nummers van hun kende, maar zeker weten doe ik dat niet meer. The Black Album heb ik toen gekocht op cassette en helemaal grijsgedraaid op mijn walkman, in de trein, op fiets, op school en ga zo maar door. Mijn interesse in hun oudere albums kwam omdat ik mensen zag lopen met t-shirts van Kill em All, Ride the Lightning en Master of Puppets, alleen had ik toen weinig geld en ik kon die albums niet allemaal kopen, dus kopieerde ik ze van een klasgenoot.
Nou viel MOP me in het begin niet zo mee, ik kon meer met Kill em All en RTL, maar toen ik een twintiger was viel het kwartje wel en is het mijn favoriete album van deze band geworden.
Leuke anekdote is wel toen ik met vrienden in Duitsland op vakantie was, en we in een dorpje waren waar alleen een cafe open was van een motorclub. Dat was eerst wel even de kat uit de boom kijken, maar later bleken het hele aardige lui te zijn, en uiteindelijk waren we zelf de muziek aan het uitzoeken en kwam o.a Welcome Home Sanitarium langs, onvergetelijke avond was dat.

5. The Future Sound of London - Lifeforms (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4521.jpg

Mijn favoriete ambient album van deze act die baanbrekend waren in de jaren negentig. Lifeforms is een dubbelalbum, en is aardig lang met zijn anderhalf uur, maar mij verveelt het geen moment. Het is een natuurtrip, want je hoort allemaal geluiden uit de natuur, het klinkt dus ook wel organisch, en is erg sterk geproduceerd. Geen spannende ambient maar meer avontuurlijk en vooral heel mooi, en het paste toen ook prima in MTV's Chill Out Zone, een programma wat wij wel eens keken na het uitgaan, en waar je heerlijk op kon relaxen.

Heerlijke plaat, inderdaad. Met name Eggshell is een van de tofste nummers van de jaren 90.

4. Xanopticon - Liminal Space (2003)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8877.jpg

Nou ben ik niet zo'n hele grote liefhebber van breakcore, zo'n Venetian Snares bijvoorbeeld vind ik maar heel matig. Maar dit album is daar een hele grote uitzondering op, dat komt omdat ik het een stuk beter vind klinken qua beats en soundwaves dan andere acts. De totaal geflipte beats kunnen voor sommigen op de zenuwen werken, gek genoeg word ik er altijd wel rustig van, maar als je het wat vaker probeert en let op de soundwaves dan kan misschien zo maar het kwartje vallen. Voor mij werkt de tegenstelling wel goed tussen die twee. Oja, ook leuk is om de discussies bij het album te lezen van jaren geleden, het is denk ik echt een love it or hate it plaat.

Blijft inderdaad een unieke plaat, die de tand des tijds verrassend goed overleeft. Zag hem in deze lijst eigenlijk niet helemaal aankomen, maar ik herken wat je zegt over de weinige goede breakcore waar dit flink bovenuit springt.

3. Stendeck - Sonnambula (2009)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/153000/153296.jpg

Stendeck is de Zwitser Alessandro Zampieri die in het mooie Lugano woont, waar ik zelf ook wel eens ben geweest. Nou is Zwitserland sowieso een erg mooi land, maar daar tegen Italie aan is het echt waanzinnig mooi. Daar past deze electronische muziek erg goed bij, vooral als het avond is en de lichten aan gaan.
Zie ook deze foto. Lugano by night
Als je een referentie wil, het zit in dezelfde hoek als Gridlock, iets minder duister en meer richting melancholie, en wat meer klassieke elementen misschien, volgens mij is hij pianist van oorsprong.
Voor mij voelt het iedere keer als een frisse duik, het verveelt me nooit en het weet me telkens weer te raken, het weet zelfs euforische gevoelens op te wekken.

2. Autechre - Amber (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1146.jpg?cb=1575644439

De eerste helft van de jaren negentig was een hoogtepunt voor liefhebbers van idm / ambient techno. De meest briljante albums zijn toen gemaakt, kijk alleen maar naar wat Warp toen uitbracht. Voor mij is Amber daar het absolute hoogtepunt van, de sfeer, de geluiden, de beats, het is een hypnotiserend en mysterieus album. Toch heb ik dit pas later ontdekt, zo rond mijn dertigste, en had ik dit gehoord in de jaren 90 had ik er waarschijnlijk niks aangevonden, ik was er denk ik net te jong voor. Het vreemde is wel dat ik van Autechre alleen deze en hun debuut echt goed vind, latere albums vind ik vaak te abstract en ik kan er de aandacht niet bij vasthouden.

Nummer 6 van dat album, is dat toevallig een favoriet van Glitch?

Dat is een best OK naam voor een track

Bij Autechre kies ik eerder voor Tri Repetae, Confield en Untilted. Met Amber heb ik iets minder, maar jouw review hier maakt me wel weer nieuwsgierig. Idem voor Stendeck, btw.

Goed, daar is ie dan en het heeft even geduurd, excuses daarvoor, maar goed ik heb ook andere dingen te doen.
De Nummer 1!

1. The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/6.jpg?cb=1533660241

Magische muziek voor mij, een album met dierbare herinneringen. Toen ik een jaar of 16 was kocht ik mijn eerste cd speler en ja daar moest natuurlijk ook een cd bij, en dat werd deze van The Prodigy omdat ik No Good erg tof vond. Nou, dat viel me enorm tegen toen ik het hele album draaide, ik begreep er maar weinig van. Gelukkig niet het album weggedaan, maar later maar weer eens opnieuw proberen en ik begon het steeds beter te vinden, totdat ik ze in 1996 als afsluiter zag op Pinkpop, en dat was echt een van de mooiste dingen die ik heb meegemaakt. Allemaal vuurtjes waar mensen om heen dansten, een stroboscoop zo sterk dat het net leek of je in een club was en de muziek was zo enorm vet, het had van mij eeuwig mogen duren. Ik weet nog wel dat toen alles werd uitgezonden op TV en dat ik later The Prodigy terug wou kijken omdat mijn zusje alles had opgenomen, maar toen bleek dat The Prodigy geen toestemming had gegeven was ik wel pissig, maar later ben ik daar wel blij om, in je hoofd is het toch altijd mooier. Tegenwoordig staan er wel wat filmpjes van op youtube volgens mij, maar dat weet het denk ik toch niet helemaal over te brengen hoe het was.
Hoewel het hele album tof is, zit het hoogtepunt op het einde met Skylined en Claustrophobic Sting, een trip van jewelste, vooral die laatste moet je keihard draaien met die acidlijn en snoeiharde beats. My Mind is Glowing aldus de sample in dat nummer, nou dat is het inderdaad als het album is afgelopen, wat een tijd en wat een feest!
Iedereen bedankt voor de aandacht en ik wens de volgende user veel succes!

Het was een mooie lijst Trebremmit. Ik heb erg genoten van veel van de albums die langs kwamen. Ik zal morgen van start gaan.

Ook met veel plezier meegelezen, en een paar mooie tips eruit kunnen halen (met Su Tissue als groot hoogtepunt), dank!

Ik zag dat ik dit album nog maar op 3,5* had staan, meteen even verandering in gebracht en gezien de herinneringen die ik aan deze plaat heb is 4* misschien zelfs nog wat te laag. Ik zal 'm snel weer eens helemaal beluisteren.

Erg mooie lijst met best wat overlap en ook een aantal tips die ik heb opgedaan. Bedankt!

Erg fijne lijst Bert, genoten van je stukjes met veel herkenning!

Dankjewel voor de lijst en tot ziens bij de Housemeters

Goed werk, Bert. Toffe nummer 1 ook, al heb ik die plaat al jaren niet meer als geheel gedraaid. Iconisch natuurlijk, zal hem weer eens opzetten binnenkort.

Intro:
Lijstjes. LIJSTJES!!!! Wat zijn lijstjes? Kun je lijstjes eten? Identificeert u zich tegenwoordig ook wel eens als een lijstje? Moeten we deze lijst dan ook weer gaan inlijsten? En tot slot – voor de filosofen onder u - wat is de essentie van een lijst? Veel vragen, geen antwoorden. Laten we kortom starten aan mijn album top 100-lijst (c’est ne pas une album). Uiteraard is mijn lijst wetenschappelijk verdedigbaar, ethisch en esthetisch verantwoord en commercieel onverslaanbaar. Regels zijn er niet; wel veel mooie muziek.

100. Eels - Electro-Shock Blues (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/262.jpg
Als popliefhebber kwam ik ter aarde en als popliefhebber zal ik wederkeren. Bij Eels prijs ik mij gelukkig een popliefhebber te zijn. Mark Oliver Everett combineert immers diepgang met pakkende ritmes. Dit is bovendien een album met heftige thematiek: de dood van de zus en moeder van Everett. Het evenwicht tussen berusting en bitterheid is ronduit indrukwekkend. De teksten zijn verder opvallend sterk; poëtisch zonder overdreven diepzinnigheid. (“Life is funny. But Not ha-ha funny. Peculiar I Guess” ). Hoewel veel nummers introspectief zijn, treffen we ook aanstekelijke knallers aan. Cancer for the Cure is gruizig en luguber. Hospital Food geeft ons een wrange luchtigheid. Bepaalde nummers( Baby Genius) vind ik minder sterk, maar dat zie ik graag door de vingers. Ik neem me nog altijd voor om een stuk meer van Eels te beluisteren.

99. Mammal Hands - Shadow Work (2017)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/700000/700475.jpg?cb=1509634089
Heerlijk heldere jazz. Goede muziek hoeft niet lastig te zijn! De welhaast neoklassieke arrangementen zijn zonder opsmuk al aangenaam. Tijdens het beluisteren, moet ik i.i.g denken aan Phillip Glass. De rondtedansstructuur van Boreal Forest is bijvoorbeeld vergelijkbaar. De combinatie van opwaartse blazertonen, strakke drumslagen en onderkoelde pianotonen zorgt hier voor een prettige schemersfeer. Eigenlijk geldt dit voor alle nummers op het album. Ze hebben ieder hun berustende schoonheid. Het is een plaat die ik nog wel eens beluister tijdens het lezen.

98. John Foxx - Metamatic (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/16000/16113.jpg
De mens als een radartje. De hoekige beats en onderkoelde klanken creëren hier een grootstedelijke paranoia. Enorme gebouwen benadrukken dat een inwoner, onder miljoenen, slechts een insect is. Een getal binnen een statistiek; de eenzame massa gevangen in een gedragspatroon. No-One Driving toont het gebrek aan keuzevrijheid. De bestemming is reeds ingetoetst; de bestuurderloze wagen accepteert geen tegenspraak. Het AI-systeem weet wat we willen… voordat wij dat doen! De klanken mogen verouderd zijn; de kille thematiek heeft nog steeds iets actueels. Verder geniet ik altijd met volle teugen van het indringende synthesizerwerk op deze plaat.

97. John Martyn - Solid Air (1973)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4385.jpg
Van de elektronische kou, naar de akoestische warmte. John Martyn componeert met een organische, impressionistische stijl. De muziek lijkt te zijn geschreven in een bepaalde flow. Het mag dan folk zijn; er is goed geluisterd naar jazz en funk. De combinatie van stijlen voelt natuurlijk. Vol zelfvertrouwen wordt de vernuftigheid nergens geëtaleerd, hoewel je het oog voor detail merkt. Op het gedreven I'd Rather Be the Devil na kent de muziek een slepend karakter. Toch verveelt dit album geen moment. Ik kan hier heerlijk op wegdromen.

96.Anthony Davis - Variations in Dream-Time (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/166000/166696.jpg
Surrealistische jazz. De structuur is niet (direct) inzichtelijk; de klanken moeten je meesleuren. De arrangementen zijn zwierig. Ze zijn ook weer duister. Ergens klinkt de muziek overdreven. Alsof de klanken té kluchtig zijn. Denk aan een mime die een familietragedie moet uitbeelden. Of denk aan iets anders; ik ben geen tiran of zo. Jazz – zeker van dit type- vind ik verder lastig te beschrijven. Goed ik kan nog opmerken dat we ons op de grensstreek tussen klassiek en jazz bevinden. Stiekem kent de eerste compositie een conventionele opbouw; het tweede nummer is onstuimiger. Nee, lezer verder kan ik niets meer beschrijven. Nou dan maar tot ziens, adieu het gaat je goed. En tot de volgende keer!

Nog een dikke thumbs up voor de lijst van trebremmit. Music for the Jilted Generation, wat een nummer 1 man!! Kapot van genot. Helemaal in extase na afloop altijd. Claustrophobic Sting is idd een mad underrated track...

Naar de lijst van Barney Rubble kijk ik uiteraard ook heel erg hard uit. Begint al zeer goed met Electro-Shock Blues, of niet dan ArthurDZ?

Jaaa dat begint al meteen heel goed hier! Succes Barns!

En nog eens merci trebremmit voor je interessante lijst en schrijfsels!

Twin Peaks vibes bij dit nummer, zeker in het begin. Laura Palmers theme. Of niet dan?

95. The Mars Volta - Frances the Mute (2005)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19823.jpg
Een uiterst intense audiotrip! De jazzprog van King Crimson en Van Der Graaf Generator wordt hier gedreven tot het uiterste. Naast jazzuitbarstingen en progbombasme, horen we immers ook nog de hardcorepunk van At The Drive-in . De teksten zijn verder een Joyciaanse brei. Het is een helse tocht waarin Danté nog zou walgen van de Bataille’eseque uitspattingen. De zanger krijst; de gitaren evenzeer. Gelukkig horen we niet enkel drukte. Inventieve sfeerstukjes zorgen voor reliëf en adempauzes. De muziek is chaotisch, maar desondanks steken de composities sterk in elkaar. Adembenemend! Een van de weinige progplaten die het geluid van het genre vernieuwd.

94. múm - Finally We Are No One (2002)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/934.jpg
Na The Mars Volta willen we natuurlijk even uitrusten. Dan kan uitstekend bij deze plaat! múm maakt knusse, knisperende muziek. De onschuldige en warme zang van Kristín Anna Valtýsdóttir is welhaast sprookjesachtig. De kinderlijke synthesizerklanken doen mij denken aan scores van indieplatformers. Don’t Be Afraid had bijvoorbeeld maar zo van een spel als Fez of Celeste kunnen komen. Het is muziek die je bezwaarlijk duister of gevaarlijk kan noemen. Ik acht het echter een misvatting dat diepgang alleen van het negatieve kan komen. Opbeurende en berustende muziek raakt mij ook diep!

93. Hooverphonic - Blue Wonder Power Milk (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1685.jpg
Synthpop, maar dan één decennium later. Eigenlijk vind ik het opmerkelijk dat ik deze band zo laat heb leren kennen. Ik zag de hoezen regelmatig voorbij komen en van strakke toetsgedreven arrangementen geniet ik enorm. De wulpse zang van Geike Arnaert maakt de muziek ronduit begeerlijk. Met name Eden mag worden ingelijst. Een prachtcombinatie van slepende drums en melancholieke blazers. Soms verkies ik eerder een nummer als Battersea. Het is net iets statiger. Die typische Amen-breakdrums verklappen dat dit een jaren 90 product is, maar dat deert mij niet. Blue Wonder Power Milk is een album dat ik maar blijf opzetten. Een plaat vol met audiosnoepjes.

92. Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2827.jpg?cb=1574948486
Gruizig, heftig en naargeestig. The Downward Spiral week af van mijn toenmalige luisterdieet. Optimistische symfodromen spatten uiteen bij deze muzikale horrorfilm. Het is een afbraakproces dat uit de doeken wordt gedaan door middel van gedetailleerde, industriële soundscapes. De zang van Trent Reznor is getormenteerd en opgefokt. Hij acteert hier als een massamoordenaar met een geweten. De schuldgevoelens komen op laatst: vlak voordat de bom afgaat (“ I hurt myself today”). Het prijsnummer bevindt zich een paar nummers daarvoor. Het perverse, viezige Reptile is het moment waarop de kwaadzinnigheid onvergeeflijk wordt. Het enige werk dat een vergelijkbare indruk op mij heeft gemaakt is Requiem for a Dream. Een kunstwerk die de toeschouwer sleept naar de randen van een zelfgecreëerde hel. Slechts sporadisch wil ik zo afdalen.

91. Linda Perhacs - Parallelograms (1970)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/53000/53808.jpg?cb=1653155685
Begin jaren 70 werd er zo veel mooie folk uitgebracht dat ik mij kan voorstellen dat topartiesten tussen wal en schip vielen. Niettemin vind ik het jammer dat juist Linda Perhacs niet bekend is geworden. Die combinatie van psychedelica en folk is immers beeldschoon. De pure, desolate gitaarklanken worden hier steeds verdrongen door koude, electronische geluiden Het heeft iets triestigs en vervreemdend. Zo is Hey, Who Really Cares? Een prachtige melancholische compositie. Eigenlijk horen we enkel akoestische gitaar, emotionele zang en een orgeltje. Het resultaat is echter zo veel meer dan de som der delen. Eigenlijk geldt dat voor het hele album. Wat was het mooi geweest als ze in de jaren 70 een hele reeks aan dit soort platen had afgeleverd. *Zucht*

cosmic kid mag ik je vragen om de topictitel naar De Album Top 100 van (Barney Rubble) te veranderen.

fijn om wat albums te zien verschijnen die het bij mij net niet gered hebben.

90. Sonic Youth - Washing Machine (1995)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3710.jpg?cb=1550127608
Noiserock klinkt interessant, maar het onderliggende punkethos trekt me niet. Bij Sonic Youth waardeer ik dan ook met name de gitaarkronkels van Thurston Moore. De band werd richting de jaren 90 wat zweveriger. De composities strekten zich verder uit en dat bevalt mij beter. Zeker zo’n nummer als The Diamond Sea is indrukwekkend. Na acht minuten slaan we op drift en gaan we op weg naar een onbereikbare bestemming: een opbouw die in ruis ontaard. De kortere nummers zijn ook prettig; Becuz opent lekker hoekig. Unwind begint als een slaapliedje, maar dan neemt het tempo toe. Ondanks het onstuimige karakter steken de composities goed in elkaar. Goed, dat geldt ook voor de muziek van Evol en Daydream Nation, maar Washing Machine zet ik simpelweg vaker op.

89. Greg Haines - Slumber Tides (2006)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/62000/62967.jpg
Sommige genres passen goed bij elkaar omdat ze elkaars pluspunten versterken. De combinatie van klassieke muziek en ambient werkt goed. De slepende, dromerige toetsen verzorgen een triestige ondergrond voor de druilerige strijkers. De muziek rouwt, weent en zet moeizaam de volgende stap. De klanken hebben bagage; anders ken je niet zo'n moedeloos leed. De composities zijn haast een soort vervallen huis dat, na het zoveelste bombardement, provisorisch overeind blijft. Er is iets weggenomen! De muziek probeert het naarstig terug te vinden. Opmerkelijk dat een negentienjarige zulke gehavende muziek maakt.

88. Sun Ra and His Arkestra - Jazz in Silhouette (1959)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/64000/64973.jpg?cb=1593450165
Deze plaat kent een ondeugende zwierigheid. De muziek gaat alle kanten op! Het openingsnummer is dan nog een luchtige binnenkomer. Het is welhaast terrasjesjazz, hoewel de ober vreemd aandoet. Rond Ancient Aiethopia hallucineren we al over buitenaardse beschavingen. (Cluedo: was het de ober met het pilletje in de drankkamer? ) Op Blues at Midnight herintroduceert de realiteit zich. We bevinden ons in een bebop-nachtclub. Binnen het wat wisselvallige oeuvre van Sun Ra is dit een hoogtepunt. Er zijn er meer: Sleeping Beauty is lenteachtig en gefocust, Strange Strings is hels, The Heliocentric Worlds is uitzinnig en Atlantis is vervelend kattengejank dat in de prullenbak behoort. De muziek van Sun Ra heeft in ieder geval altijd wel iets opvallends Toch blijf ik terugkeren naar Jazz in Silhouette.

87. Catherine Ribeiro + Alpes - Paix (1972)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/78000/78755.jpg?cb=1613226469
De gedrevenheid maakt deze muziek minder cerebraal. Het voorkomt een probleem dat veel prog kenmerkt. Dit is op het conto van zangeres Catherine Ribeiro te schrijven. Ze heeft een van ‘s werelds mooiste stemmen. Zo krijg ik kippenvel van haar uithaal in het titelnummer. Het zet bovendien de muzikanten onverbiddelijk aan tot het starten van een imponerende climax. De uitzinnige chasson van Jusqu'a Ce Que La Force De T'aimer Me Manque was verder een hoogtepunt tijdens de beatsense-sessies. Ontroerd door muziek waar je geen woord van begrijpt!

86 Marillion - Clutching at Straws (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2171.jpg?cb=1607086897
In de jaren 80 wist Marillion prog en new-wave perfect te vermengen. De meest puntige kruisbestuiving horen we op Clutching at Straws. Een plaat waar schaamteloos alcoholisme en perverse doelloosheid hand in hand gaan. Torch Song kent bijvoorbeeld een zelfdestructieve romantiek die ,eenmaal de 29 gepasseerd, voorstelbaar wordt. De teksten zijn rauw, persoonlijk en pijnlijk. De muziek dingt niet opzichtig naar de emotie, maar schetst zelfverzekerd een situatie. Hierna zou Hogarth het stokje overnemen. De muziek bleef mooi, maar iets ontbrak. De klanken werden te rond en te opzichtig sentimenteel. Deze plaat voelt indringender en eerlijker aan.

85.Gene Clark - No Other (1974)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/16000/16821.jpg

Gene Clark werd op deze site eens omschreven als de Hillbilly Shakespeare. Zeker op dit album vind ik dat treffend. Country muziek klinkt immers als muziek voor de vernederden en vertrapten; de personages van een John Steinbeck-roman; degene die achterblijven op het platteland. Op No Other horen we ook zulke terneergeslagen klanken. Deze country is daarenboven rijk gearrangeerd . Daarnaast komt Clark met sterke tekstuele spitsvondigheden. Neem bijvoorbeeld het prijsnummer van deze plaat: Some Misunderstanding. Eén zinsnede van dit nummer kenmerkt zich door een prachtige triestige eenvoud: “Now I See That in My Visions That my Eyes are Seeing Twice. Once for every expectation And once for what I realize.” Sowieso kent het album een stoïcijnse rust wat, samen met de melancholieke sfeerstukjes, resulteert in troostende muziek. Ik mag er graag naar luisteren.

84. Tortoise - TNT (1998)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/534.jpg

Post-rock heeft als genre zijn belofte niet waargemaakt. Dit label betekent nu slechts dat de band hoekig en langzaam opbouwt naar gitaarerupties. Als je geluk hebt, hoor je tussendoor wat noise of ambient. Dat is jammer! Er zijn namelijk wel degelijk een handjevol artiesten die abstractere rock maken. Tortoise is een van die bands. Zo blijkt de ingehouden spanning aan het begin van Swung From the Gutters een prelude voor chaotische bevreemding. Four Day Interval is een indrukwekkend droomachtig sfeerstukje. Het klinkt welhaast Japans; maar het is eveneens welhaast buitenaards. TNT is over het geheel genomen een buitengewoon intrigerende plaat die nog niet al zijn geheimen heeft prijsgegeven.

83 Bacamarte - Depois Do Fim (1983)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/59000/59329.jpg

Indien je een genre tot de bodem uitpluist, ontdek je veel voor het generale publiek verborgen pareltjes. De naam Bacamarte zul je niet snel naast die van Yes, Genesis of Camel zien, maar niettemin leverden ze een van de mooiste symfoalbums af. De Latijnse klanken en de zang van Jane Duboc voorzien de muziek van emotionele slagkracht. Deze muziek voelt persoonlijk en ongedwongen aan. Último Entardecer is hierdoor een van de allermooiste nummers die ik ken. Die smachtende gitaarpartijen zijn alleen al goddelijk. Sowieso wordt de Jaren 80 nog wel eens onterecht terzijde geschoven als het aankomt op goede progrockplaten. Je moet enkel kijken buiten de Angelsaksische wereld. Zo wijs ik op Los Jaivas uit Chili en Asia Minor uit Frankrijk/Turkije. Evenzeer uitmuntende bands die nooit de bekendheid hebben gekregen die ze verdienen.

82.Thomas Köner - Nuuk (2004)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10696.jpg

Ik serveer mijn ambient graag ijs en ijskoud. Veel krakender als Nuuk wordt dit soort muziek niet. Sneeuwstormen snijden hier de luisteraar. Mijn neus bevriest; mijn voeten weigeren dienst. Alleen onze oren blijven- doch inmiddels zwart uitgeslagen- nog in orde. Deze ode aan de hoofdstad van Groenland is vrij minimaal, maar Köner zet elle verhandeling ijzersterk in. Er zit een verwondering voor natuurkrachten in deze muziek. Dat bevalt mij zeer.

81. Bell Witch - Mirror Reaper (2017)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/688000/688051.jpg?cb=1502122957

Lang, traag en tragisch. Het lage tempo zorgt er voor dat elke toon binnen komt als een mokerslag. Dit is muziek die werkt op dezelfde wijze als een Tarkovsky of Tarr-film. Het is sluimerend en hypnotiserend. Wellicht zou je het zelfs pijnlijk en depressief kunnen noemen. Toch valt vooral de schemerige schoonheid op. Heeft de mens niet altijd al leed van schoonheid willen voorzien. Kijk bijvoorbeeld eens naar middeleeuwse schilderijen waarop de dood danst met pestlijders. In wezen is dit soort funeraldoom een moderne variant.

80. Popol Vuh - Hosianna Mantra (1972)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26871.jpg

Ik ben doorgaans huiverig voor het spirituele in kunst; aangezien het vaak op holle retoriek neerkomt. Desalniettemin is er veel indrukwekkende kunst die voortkomt uit het streven naar het transcendentale. Hosianna Mantra kan dienen als voorbeeld. Het is heerlijk zweverige muziek. Zo krijg ik kippenvel van de ijle gitaartonen op het titelnummer en zijn de aflopende piano-melodieën in Ah! goddelijk. Hoewel het niet op dit album staat, wijs ik nog kort op de soundtrack van Aguirre, der Zorn Gottes. De openingsscene verwees mij ooit eens door naar de muziek van Popol Vuh .

79.Arcade Fire - Funeral (2004)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/15000/15508.jpg?cb=1675082589
Ik ben geenszins eigentijds in mijn muziekliefhebberij. Desalniettemin kwamen er wel bands op in mijn jeugd die ik waardeer. Arcade Fire is zo’n band. Hoewel de composities toegankelijk zijn, hebben de arrangementen een ruig karakter. De zang is onvast; de klanken zijn slordig. Het geeft de muziek een ongedwongen karakter; er wordt benadrukt dat iets diepgravends wordt geuit. Het levert gouden moment op. Wake Up is onder meer een nummer dat aanzet tot meeschreeuwen en In The Backseat is een afsluiter die nazindert. De nummers die Régine Chassagne zingt, vind ik overigens dikwijls de beste van deze band.

78. Fire! Orchestra - Exit! (2013)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/309000/309725.jpg?cb=1682926054
Ik neem mij nog steeds voor om meer freejazz te beluisteren. Er is veel moois te vinden in die hoek. Het is wel muziek die mij moeite kost. Exit! Is in dat opzicht welhaast toegankelijk. De drijvende baspartijen zijn vormen namelijk een aangrijppunt waaromheen de chaos geniepig gromt. Ook vind ik het uitzinnige sfeertje erg aangrijpend. De muziek lijkt bezeten en de zang van o.a Sofia Jernberg evenzeer. Voeg daar een Twin Peaks-referentie aan toe en het feestje kan niet meer kapot.

77. Camel - Moonmadness (1976)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3777.jpg

Camel leeft op het grensvlak tussen de Canturbury Scene en symfo. Ze missen het humoristische element, maar de combinatie van weelderige toetspartijen, sympathiek gitaarspel en ludieke jazzinvloeden helt soms over naar de stijl van artiesten zoals Caravan. In ieder geval heeft bij Camel de virtuositeit immer in dienst van de composities gestaan. Deze plaat heeft hierdoor een fantasierijke sfeer die erg prikkelend is en die niet verzandt in hoogdravende clichés. Air Born begint bijvoorbeeld heerlijk breekbaar, waarna het nummer opstijgt. Op Lunar Sea mag Andrew Latimer los. Een overtuigende afsluiter die toont waarom Latimer een van mijn lievelingsgitaristen is.
 

76. The Black Dog - Music for Real Airports (2010)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/191000/191006.jpg

Klaarblijkelijk bediscussieert men of dit een ambientalbum is. Wellicht horen we net te veel ritme? Of wellicht is het enkel muziek die gevangen is tussen twee gedachten. Het creëert een transitgevoel. De muziek wil ergens naar toe, maar de bestemming is nog lang niet bereikt. We horen geluiden op de achtergrond; weggegooid glas; flarden van een gesprek. Precies kunnen we de klanken niet thuisbrengen Als luisteraar voel je een buitenstaander. De muziek is hierdoor vervreemdend en afstandelijk, maar ook erg mooi.

Barney Rubble heb je vakantie?

75. Tool - Ænima (1996)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/247.jpg?cb=1574264971
De thema’s van Tool schipperen tussen het vieze vlezige en het cerebraal filosofische. Althans dat was de balans gedurende de jaren 90. Tegenwoordig wordt de walging in het verleden gelaten. Dit album kent echter nog een intense brok woede. Zo smijt Maynard James Keenan op Eulogy de gestorvene hardhandig ter aarde. De drums in dit nummer zijn evenzeer tegendraads en opstandig. Gek genoeg is het hoogtepunt juist bedaarder. Afsluiter Third Eye is een prachtige ode aan (de te jong gestorven komiek) Bill Hicks. De compositie is van meet af aan intrigerend. Uit een indringend psychedelisch intro doemen drums op, waarna we hardhandig het derde oog openen. Met drugs op zal dit wellicht logisch zijn. Als saaie drol die zich hier verre van houdt, waardeer ik in ieder geval de muziek

74. The Beatles - Revolver (1966) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/75.jpg?cb=1606266171
Hoewel Abbey Road consistenter is, waardeer ik Revolver steeds meer. De band richt zich hier vol op het experiment, maar dit staat in dienst van de composities. Zo blijft Tomorrow Never Knows een opvallend fris nummer. De combinatie van lome drums, psychedelische tapemanipulaties en Indiase klanken creëert een heerlijk dynamiek. Eleanor Rigby heb ik al vaak beluisterd; maar recent viel mij de gelaagdheid pas op. Dan heb ik nog niet eens de prachtige tekst benoemd. Een ander prachtnummer is For No One, dat het einde van het relatie in pijnlijk detail beschrijft. Het laat duidelijk horen waarom ik McCartney als songwriter verkies. Hij blinkt uit in dit soort indringende miniatuurtjes. Op de hoogtepunten is dit (kortom) de indringendste Beatlesplaat met het meeste kippenvel op de vierkante minuut.

73. Beth Gibbons & Rustin Man - Out of Season (2002) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5964.jpg?cb=1566553681
Verleidelijk, zweverig en herfstig. Out of Season is een intrigerende sfeerplaat. Zelfs nog meer dan bij Portishead het geval is, wordt de smachtende stem van Beth Gibbons ondersteund door zwoele arrangementen. De muziek doet mij nog het meest denken aan vocal-jazz. Er zit een ritselende rokerigheid in de muziek. Alsof we ons bevinden in een schemerig bruincafé. Een zangeres staat hier op het verscholen podium en buiten schuurt de wind gevaarlijk. Het is koud en de winter moet nog komen. Laten we hier, in de betrekkelijke warmte, nog even aandachtig luisteren voordat de ramen van het café bevriezen.

72. Blonde Redhead - Misery Is a Butterfly (2004)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8233.jpg
Als sluipmoordenaar trad Blonde Redhead mijn muziekleven binnen. Was het een toevallige muisklik die de deur opende, of verraadde een mede-user het album?. Het mag niet deren! De muziek heeft me gevangen. Hoe kan het ook anders met zulke intrigerende composities. Fluwelen klanken verbloemen hier een onderkoelde woede We horen bovendien twee karakterstemmen, Kazu lispelt, Pace piept. Het creëert een opmerkelijk sensueel sfeertje. Met name het titelnummer is memorabel met zijn lijzige strijkers. Het is schemerig new-wave die schoonheid in miserie vindt. Prachtig! Het bekendste nummer van de plaat – wraakballade Elephant Woman- vind ik evenzeer tof. Met name de climax halverwege valt op. Slechte nummers bevat het album niet en ook een van mijn lievelingsboeken wordt genamecheckt(Thomas Mann’s - Toverberg) kan mijn waardering voor de band niet meer kapot.

71. B12 - Electro-Soma (1993)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5604.jpg
Een tijdje geleden heb ik een aantal weken intensief gegrasduind in de catalogus van Warp. Zo kwam ook B12 naar boven. In deze cynische tijden vind ik hun optimistische houding tegenover technologie aansprekend. In de jaren 90 konden computers steeds meer, (de koude )oorlog was voorbij en met het internet behoorde onwetendheid tot het verleden. Muzikaal uitte zich dit door open tonen, opzwepende ritmes en speelse detaillering. Hoewel dit album geen mindere composities bevat, vind ik Debris het tofst. Het nummer maakt slim gebruik van een Brian Eno-sample. Met zulke muziek wil je gewoon de ruimte in kaart brengen.

Een like van mij, maar niet voor arcade fire.