Ik vind het weer geweldig allemaal Wendy! Heerlijk dit soort lijsten en nog heerlijker als users je gewoon altijd op de verkeerde been hebben weten te zetten

55. The Chats - Get This in Ya!! (2017)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/709000/709045.jpg?cb=1517229563
Disco en punk zijn al weer een tijdje op sterven na dood, maar heel even af en toe duiken er opeens jochies op die via een vreemde time warp toch helemaal het oorspronkelijke gevoel weten op te rakelen. En wat was ik blij toen ik The Chats ontdekte. De beste punk sinds, tja sinds metalcore, screamo en emo de boel kwamen verzieken. En al die garagepunkies met hun meters in het rood in blikken opnamekwaliteit daar was ik ook al weer een tijdje klaar mee. Maar dit, hallo dan!! Weer lekker kort ook 7 liedjes in 14 minuten.

Het is ook een beetje feest vandaag, want zojuist is mijn zomervakantie begonnen. Drie weken totale vrijheid. Alleen maar doen wat ik leuk vind. Wat ik wel ga missen de Smoko's (= rookpauzes). Maar wat doet die zanger met dat shirt van mijn werkgever???? Ik heb opgezocht, de strandwacht in Australië wordt inderdaad gesponsord door mijn werkgever. Geweldig kapsel ook dat die gast heeft!! En nog beter: jeugdpuistjes!!

Hier en daar een duimje gestrooid. Meer nog dan met de op zijn zachtst gezegd eclectische smaak, is dit een aangename kennismaking met het schrijftalent van wendyvortex.

54. The Specials - Specials (1979)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2825.jpg
Wij gingen met ons gezin voor het eerst op vakantie in 1977. Bestemming: Leersum. Een huisje genaamd "De Dennenheuvel" in een soort jaren zeventig Center Parcs met flinke korting die mijn vader kreeg als lid van de FNV. Konden die arbeiders net als de hoge bazen ook eens een keer op vakantie. Ik was 6 jaar oud en had slechts één issue: maar dan mis ik TopPop. Gelukkig was er een televisie in de centrale ruimte en had mijn moeder gevraagd of ik daar TopPop mocht kijken. En dat mocht!! Gelukkig maar want ik moest ze toch zien Smokie, Albert West, Baccara en andere muzikale helden in die tijd.

Vanaf 1978 kwam ook de invloed van punk en new wave die hitparade en ik hield daar wel van: The Police, The Pretenders en natuurlijk ook Plastic Bertrand, Tenpole Tudor en de Ramones. I 1979 kregen we ook nog de kortstondige ska-rage. Duurde niet zo lang, maar ik denk dat al mijn leeftijdsgenoten die plaatjes nog steeds te gek vinden: Madness, The Selecter, Bad Manners (via onze oosterburen) en The Specials.
Madness die waren wat grappiger. The Specials waren wat grimmiger. Maar allebei staan ze in mijn Last.fm all time artistst Top 100. Qua album scoort het debuut van The Specials.

Op latere uitgaven stond ook hun eerste hit "Gangsters" er nog op. Favoriete hits op deze LP: It's Up to You, Doesn't Make It Allright, Monkey Man, Blank Expression, Stupid Marriage, Little Bitch en You're Wondering Now. En dan vergeten we nog de hitsingle Too Much Too Young. Op de LP meer dan 6 minuten. De single was de live versie. In het kader van de punk ethiek was het niet de bedoeling dat je fans opscheepte met een LP vol met al eerder uitgebracht single materiaal. Dit was een prima workaround. En als je dat clipje terugziet dan is dat ook wel iets spannender en opwindender dan Smokie. Dit is misschien ook wel een beetje het gevoel dat ik mis bij het huidige links. Kolkende zalen, veel bier, singalongs, feest en met zijn alle rondspringen op een podium, hier wil je bij horen, hier is de opwinding, hier gebeurt het. Niet dat rechts nu zo spectaculair is, dan denk ik alleen aan de zure commentaren van Jan Roos. Geert Wilders is trouwens van 1963, dus dit moet eigenlijk helemaal zijn tijd zijn geweest. Die moet hier toch ook ooit helemaal op los zijn gegaan?

Dat kan er natuurlijk maar eentje zijn: Arnhemsgewijs - Wij Maken Geen Grappen! (1997) - MusicMeter.nl

Ik zie de jonge Geert in de jaren zeventig eerder los gaan bij Op Volle Toeren op t.v....

Geert doet Amy Winehouse die was destijds denk ik meer van The Pointer Sisters
en Randy Crawford. Lijstje is ook wel om te huilen. Hoogstens verrassend Thierry Baudet met The Beatles, Sandra Beckerman (SP) en Aant Jelle Soepboer (NSC) met de Dropkick Murphys, Martin Bosma met John Coltrane, Dion Graus met Sammy Davis Jr, Marieke Koekkoek (Volt) met Dylan, Mohammed Mohandis (GroenLinks-PvdA) met Cheb Khaled, Pieter Omzigt met de Carmina Burana: O Fortuna, Dennis Ram (PVV) met Gorillaz, Joost Sneller (D66) met Simeon ten Holt, Jan Valize (PVV) met Ghostbusters van Ray Parker Jr en absolute shoutout naar Esther Ouwehand met Gnod.

Kamerleden en hun favoriete muzieknummer | Tweede Kamer der Staten-Generaal - tweedekamer.nl

Ja, dat was ik vergeten: Geert is Amy fan. Ik ken iemand die Esther Ouwehand kent en die is inderdaad van de zwaardere Metal.

Esther Ouwehand stond vorig jaar op Roadburn vooraan bij Chat Pile, met een AmenRa shirt aan.

Ik denk meer aan iets in de medische hoek.

Geen idee wie die mevrouw is maar wat een heldin, mijn stem heeft ze.

Een politieker van de partij voor de dieren.

Voor de wat?

53. June of 44 - Four Great Points (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/30000/30374.jpg?cb=1689749536
Postrock met redelijk wat Slint echo's. Met o.a. Jeff Mueller die eerder in Rodan speelde. Vervolg The Shipping News is ook heel fijn. Tja dit zijn jongens die wel eens een goed boek lezen en waarschijnlijk ook goed waren in wiskunde op school. Muziek voor en door nerds. Af en toe kabbelt het, met wat getokkel, af en toe een flard noise, we doen zelfs nog een dub reggae nummer en we typen een stuk op de typemachine met voice-over dat ook nog even een soort film noir sfeertje geeft. De jaren dat we qua dance de lounge in gingen en de gitaarrock een sik liet staan en pijp ging roken. Tortoise, Godspeed You! Black Emperor en als je af en toe ook nog een lekker nummer wil horen June of 44.

Deze draai ik nog regelmatig. Rijke, gevarieerde plaat waar de tijd geen vat op krijgt. En wat ben ik blij dat ik in de jaren 90/00 niet mijn LP's de deur uit heb gedaan zoals bijna al mijn vrienden, waardoor dit heerlijke zwarte plakje gewoon voor het grijpen staat.

52. Front 242 - Front by Front (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4571.jpg?cb=1572065152
Alles dat Front 242 uitbracht van 1984 tot en met 1988 is essentieel. Dansbare EBM uit het België van vlak voor de New Beat. Meer ziel, meer swing, meer cool dan al die andere tijdgenoten. Was in het kader van de één album per artiest strategie best moeilijk een keuze te maken. Omdat ik deze zelf heb gekocht toen deze net nieuw was mag deze vandaag in de lijst. Maar grote kans dat ik morgen baal dat ik jullie toch niet massaal aan de No Comment (1984) heb gekregen.

Destijds ook vaak te zien: de Anton Corbijn clip voor de (maxi)single Headhunter. Daarin ook het Atomium te Brussel. Ik ben er in 2000 geweest, toen stond dat ding op van-ellende-in-elkaar-storten en werd er gesproken over sloop. Ik kon er nog wel in, maar een aantal van die bollen waren niet meer toegankelijk. Gelukkig staat ie er nog steeds want laten we wel wezen, veel mooier dan de Eiffeltoren. Ook nog een verwijzing naar Calimero (want zij zijn groot en ik ben klein en dat is niet eerlijk).

51. Merle Haggard - The Lonesome Fugitive (1995)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/214000/214899.jpg?cb=1583669217
Johnny Cash was vroeger bij ons thuis slechts een voetnoot. Country was Hank Williams en zijn tijdgenoten. Qua moderne country Buck Owens en Merle Haggard vooral. Juvenile delinquent en gewoon in de bak in de jaren 50, totdat Lefty Frizell hem min of meer per ongeluk ontdekte. Beetje het genre van Johnny Cash, maar waar die liedjes ging zingen van/met Bob Dylan bleef Merle Haggard trouw aan zijn achterban, die helemaal niets moest weten van al die rare hippies uit de stad. Okie from Muskogee is een loflied op de "normale plattelands Amerikaan" die niks moet hebben van al die rare stadse fratsen. The Fightin' Side of Me gaat nog een stapje verder en geeft al die vieze hippies nog even een dringende waarschuwing mee: "If you don't love it. Leave it!!" Toch net even een andere boodschap in die hippie jaren.

Merle zal ook wel vreemd hebben opgekeken toen fan Gram Parsons in 1973 in z'n met marihuana bladeren versierde countrypak voor de deur stond: "Dag mijnheer Haggard ik ben net The Flying Burrito Brothers uitgeschopt wegen excessief drugsgebruik en ik wilde u vragen of u mijn eerste soloplaat wil produceren". Het leek er zelfs even op dat het zou gaan gebeuren, maar Haggard trok zich op het laatse moment terug.

Deze compilatie gaat tot en met 1977. Dat betekent dat de Townes van Zandt cover met Willie Nelson er niet op staat (uit 1982). Merle & Willie scoorden met Poncho and Lefty. Deze compilatie staat ook niet op Spotify, "Down Every Road 1962-1994" is het alternatief. Die is zelfs nog iets uitgebreider. Merle Haggard eindigde met zijn laatste albums op het Epitaph-sublabel: -Anti.

Topsongs: Swinging Doors, The Bottle Let Me Down, The Fugitive, Branded Man, The Legend of Bonnie and Clyde, Today I Started Loving You Again, Mama Tried, I Take a Lot of Pride in What I Am, Okie from Muskogee, The Fightin' Side of Me, Daddy Frank (The Guitar Man), Carolyn, It's Not Love (But It's Not Bad), If We Make It Through December en Kentucky Gambler.

Qua tussenstand gaan we eens kijken hoe deze toplijst zich verhoudt tot mijn All Time Top 100 artist lijst op Last.fm

1. Nummer 24
2. Nummer 19
3. David Bowie
4. Nummer 35
5. Guided by Voices
6. Nummer 26
7. The Smiths
8. The Beatles
9. Nummer 34
10. Depeche Mode

11. Minutemen
12. Sebadoh
13. Psychic TV
14. The Cure
15. Nummer 9
16. Einstürzende Neubauten
17. The Rolling Stones
18. Front 242
19. Ramones
20. Soft Cell

21. Dinosaur Jr.
22. KISS
23. Johnny Cash
24. The Human League
25. The Residents
26. Nummer 15
27. De Kift
28. Mudhoney
29. Nummer 44
30. Nummer 37

31. Nummer 39
32. Yello
33. Tom Waits
34. Talking Heads
35. Orchestral Manoeuves in the Dark
36. Pavement
37. Nummer 32
38. Nummer 1
39. Wire
40. Nummer 3

41. ABC
42. Nummer 8
43. Nummer 33
44. Leonard Cohen
45. Queen
46. Nummer 4
47. Hüsker Dü
48. The Clash
49. Buddy Holly
50. The Birthday Party

51. Duran Duran
52. Nummer 25
53. Nummer 12
54. Hank Williams
55. Meat Puppets
56. fIREHOSE
57. Fugazi
58. Nits
59. Swans
60. Art of Noise

61. The Beach Boys
62. Laurie Anderson
63. Nummer 30
64. Tad
65. Gang of Four
66. Nummer 28
67. Nummer 27
68. Au Pairs
69. Nummer 50
70. Doe Maar

71. Helmet
72. All
73. Madness
74. Madonna
75. Stiff Little Fingers
76. Yo La Tengo
77. Descendents
78. Angelic Upstarts
79. The Cars
80. Angry Samoans

81. Frankie Goes to Hollywood
82. Ry Cooder
83. Thompson Twins
84. Elvis Costello & The Attractions
85. Grace Jones
86. Yazoo
87. Killing Joke
88. June of 44
89. The Specials
90. Shellac

91. The Jam
92. Tuxedomoon
93. The Cramps
94. Siouxsie & The Banshees
95. Creedence Clearwater Revival
96. The Exploited
97. Simple Minds
98. Nirvana
99. Merle Haggard
100. Steel Pole Bath Tub

50. Cock Sparrer - Shock Troops (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/99000/99024.jpg
Het was Jimmy Pursey van Sham 69 die het wel een goed idee leek om de Engelse punk uit te breiden met zijn working class vrienden. Terwijl de originele punks al druk aan het post-punken waren kwamen er twee nieuwe stromingen door een nieuwe generatie. Enerzijds de UK 82 met The Exploited als bekendste act en de streetpunk/Oi! variant met als bekendste Stiff Little Fingers. Cock Sparrer is vergelijkbaar met SLF. Ook dit is verzengende punk met een fantastische zanger. Oorspronkelijk begonnen als pubrockers met een geluid dat al dicht tegen de komende punk aanzat. Vergelijkbaar met Ian Dury, Elvis Costello, Stiff Reords. Decca bracht hun eerste LP uit, maar die werd alleen in Spanje uitgebracht.

Hier retestrakke arbeiderspunk, stuk venijniger dan een latere volger als de Dropkick Murphys. Doedelzakken hebben ze ook niet nodig, we sluiten wel af met de Colonel Bogey March uit The Bridge on the River Kwai. In het Nederlands ook wel bekend als "Schele, zie jij een vliegmasjien?".

Favoriete plaat ook van Onno Cro-Mag die jarenlang de punk en hardcore reviews deed in de Aardschok. Stevig non-political standpunt ook. Plaat begint met ook met een bijna dood verklaring van de punk, verder gaan we lekker rellen in Argy Bargy en claimen we Engeland als zijnde van de arbeidersklasse (en niet van de bazen en de politici). Ze bestaan nog steeds, treden nog steeds op, bierbuiken en all.

49. The Parallax Corporation - Cocadisco (2001)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/264000/264370.jpg
Die mooie stad achter de duinen is toch maar mooi het Berlijn van Nederland. En dat komt vooral door de bunkertechno, bunkerelectro en bunkeritalo van Ferenc E. van der Sluijs. Voormalig Unit Moebius en altijd met de anti-kapitalistisch Do It Yourself attitude uit de punk. Vanuit de Acid Planet feesten in De Blauwe Aanslag. Bekendst als I-f met de alternatieve dansvloer wereldhit Space Invaders Are Smoking Grass. The Parallax Corporation is de iets meer aangeklede versie, we schuiven hier een beetje richting DJ Hell.

Die bandnaam komt uit de geweldige 70's paranoia-thriller The Parallax View. Whore of the Floor (Disco Sucks) bevat samples de Disco Demolition Night uit 1979. Poging van een radio DJ om de disco ééns en voor altijd kapot te krijgen door een gigantische hoeveelheid discoplaten op te blazen tijdens de pauze van de Baseballwedstrijd tussen de Chicago White Sox en The Detroit Tigers. De disco overleefde echter en kwam terug gemener en venijniger dan ooit.

48. Crass - Penis Envy (1981)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22536.jpg
Eigenlijk zijn de eerste (The Feeding of the 5000) en deze me even lief. Maar toch deze vanwege over de hele linie sterker. De Crass-vrouwen-plaat. Steve Ignorant is niet te horen. Een anarchistische commune die hun visie op punk gaf en de eerste anarcho-punk band. Dit is op punk op zijn politieks, heel veel te lachen valt er niet, maar compromisloos is het wel. En ach geen humor "Our Wedding" was als eerste te verkrijgen als flexidisc-bijlage in een tienermeisjesblad. What the Fuck? en Where Next Columbus? zijn hier de hoogtepunten. Muzikaal is het ook allemaal iets breder dan puur felle anarcho-punk. Maar qua spirit sluit het helemaal aan op de eerste 2 LP's. De 2 opvolgers zijn nog een stuk meer aquired taste.

Bijgaand ook nog even de VPRO-docu over Crass, volgens mij uit de Loladamusica-reeks. Interessant wel om te zien hoe het verder ging na de albums. Ik ben zelf niet zo van de communes. Denk dat je dan nog nogal snel erg in een beperkt wereldje zit. En was er ook het militante van hun optredens met zwarte hemden in plaats van de bruinhemden, in het kader van kunst kan veel. Bij Crass vraag ik me dan altijd altijd af in hoeverre het kunst en in hoeverre het ideologie is. Het wringt maar ook dat mag soms.

Crass! Bunker Records! Wendy's anarchistische inborst laat haar horen, yes!

Hoewel ik Crass qua ideologie heel tof vind kan ik nooit helemaal langs het papieren drumgeluid heen

In mijn uitvaartwensen: de goedkoopste kist bespoten met regenboogkleuren en een anarchisme teken. Dan weten ze hierboven ook meteen wat er aankomt

47. Eric's Trip - Forever Again (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/38000/38173.jpg
Uit de tijd dat Sub Pop nog uitermate relevant was. Voorganger "Love Tara" uit 1993 geldt officieel als hun beste album, maar ik heb toch nog meer met de opvolger. Ingehouden maar stekelige indierock uit Canada. Een soort van die derde van The Velvet Underground, maar dan alsof het allemaal opgenomen is bij één van de bandleden in de slaapkamer. Voor het prachtige album hoogtepunt My Chest Is Empty hebben ze heel vroeg de wekker gezet. Snel kopje koffie, met de instrumenten en opnameapparatuur de tuin in, niet te hard anders maken we de buren wakker. De vogeltjes zijn ook te horen op de opname.

Verder heeft de zangeres haar ouders nog niet verteld dat ze niet met een vriendje maar met een vriendinnetje is, vind de zanger zijn bed onder het bloed en bezingen we in één de iets stevigere nummers de aloude geliefde rode Viewmaster.

Ik vond onlangs Love Tara in de kringloop, een plaat die ik vroeger heb grijsgedraaid en later kwijtraakte. Nu draait hij opnieuw grijs. Deze vind ik toch wat minder, maar mijn vrouw leerde de band ooit (ver voor onze tijd samen) met deze kennen en dat is haar favoriet. Zo gaat dat.

46. Van Morrison - Astral Weeks (1968)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/485.jpg
Dat moet wel een hele verrassing zij geweest toen angry young Them Van Morrison opeens kwam met een dromerige plaat waarbij 3 van de 8 nummers op of boven de 7 minuten klokken. Een plaat die ook meer seventies klinkt dan eind jaren zestig. Een soort sprookjesbos, waar het af en toe ook griezelig wordt. Kate Bush kon hier ook weer op voortbouwen. Van Morrison kan ook saai zijn (Have I Told You Lately) maar hij heeft een klein rijtje meesterwerkjes die ik regelmatig draai. Zelfde genre als die saaie platen, maar hier klopt alles en dan is het opeens magisch: Astral Weeks (1968), Moondance (1970), Veedon Fleece (1974), Into the Music (1979), No Guru, No Method, No Teacher (1986).

45. Test Dept. - The Unacceptable Face of Freedom (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/25000/25428.jpg
Percussie, staal op staal, rammelende vaten, performances in grote leegstaande fabriekshallen. Politiek was het nogal grimmig met Ronald Reagan en Margaret Thatcher als de westerse leiders. Die Russen die hadden na honderd jaar Brezjnev een paar leiders die binnen no-time alweer dood waren Andropov duurde niet lang en Tsjernenko die lag al op zijn sterfbed bij zijn aantreden, mocht je hem niet kennen zijn enige wapenfeit is dat het de Rus is die tegen Reagan vecht in het clipje van Frankie Goes to Hollywood. En toen kwam Gorby, maar in 1986 hadden we daar nog niet zoveel vertrouwen in. Jaren van de grimmige mijnstakingen. Thatcher heeft haar zin gekregen, alle arbeid verdween uit Europa, ICT ging er later achter aan, het enige dat we hier nog doen is de klantenservice. Het socialisme werd in de uitverkoop gedaan door de grote linkse partijen in ruil voor een poldermodel. Lukte in Nederland iets beter als in de UK. Zie ook het politieke zooitje dat het daar nog steeds is. Beating the retreat in de lege fabriekshallen. We roepen Enver Hoxha nog even aan terwijl ondertussen de wanhopige oproepen aan de wereld vanuit de Praagse Lente klinken als de Sovjet-tanks oprukken.

44. Joy Division - Substance (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3936.jpg
Lastig dat één per artiest beleid want natuurlijk hoort ook Unknown Pleasures (1979) in de lijst. Net zoals die van The Velvet Underground & Nico een plaat die een hele nieuwe wereld geschapen heeft. Die Unknown Pleasures was toen nog vrij makkelijk tweedehands te vinden. Daarnaast had ik nog de 12" Love Will Tear Us Apart/These Days. Maar gelukkig deze in 1988. Was ook een behoorlijke hit. Iedereen had deze eigenlijk wel. De volledige versie met 17 nummers, waar die 10 versie variant vandaan komt?, de LP release? Volgens was deze eigenlijk ook meer gangbaar op CD.

Atmosphere stond natuurlijk hoog op de aan te schaffen lijst. Komakino werd bij de VPRO gedraaid in 1988. Maar daarnaast een heel lijstje nieuwe favorieten die het als geheel net boven de debuutplaat uit doen komen: Leaders of Men, Digital, No Love Lost, From Safety to Where, Novelty en mijn favoriete Joy Divison nummer. 1988 de tijd dat we nog erg afhankelijk waren van cassettebandjes en we iedere week verrast werden door weer een fantastisch nieuw nummer of nieuwe band.

And we could dance
Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio

43. Off - Organisation for Fun (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/139000/139213.jpg?cb=1581351142
We gaan nu naar het echte 1988. Algemeen erkende klassieker. Dat verklaart ook waarom dit album een stemgemiddelde heeft van de volle 5*. Volle mep van al die gelukkigen die dit album kennen. Zelden waren de stemmen op MusicMeter zo unaniem lovend. De single was al een hit in februari 1987. Een dikke topnotering op de 37e plaats maar liefst. Het begin weer van de house met als voorman ene Sven Väth met hulp van Luca Anzilotti en Michael Münzing die later nog bescheiden succes kenden als producers van Snap!

Jaren tachtig house lijkt helaas geen populair genre hier, dat ondanks een hele nieuwe generatie die ooit opgroeide met Turn Up the Bass-compilaties. En dat stonden net de leukste eerste house en (laten we het ook nog eens noemen onze Belgische vrienden van de) New Beat niet op. M|A|R|R|S, Farley Jackmaster Funk, S'Express, Off, New Beat is waanzinnig leuk. Toen het voorvoegsel Happy kwam ging de lol er snel af. Baba Baba en zorg dat je de versie met alle remixen krijgt.

42. Nina Hagen Band - Nina Hagen Band (1978)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3867.jpg
Einen recht schönen guten Abend, meine Damen und Herren
Ich begrüße Sie recht herzlich zu unserem heutigen Fernsehprogramm
Und wünsche Ihnen einen recht guten Empfang

Ubercool, Nina Hagen. Althans in 1978. Punk is het niet, dit is meer de start van de Neue Deutsche Welle. Nina begon al snel te zwalken. Nunsexmonkrock (1982) en In Ekstase (1985) zijn nog wel erg goed. Verder doet ze vooral een beetje maf in allerlei TV-shows. RUR met Jan Lenferink o.a. Unbehagen (1979) is dan net zo'n plaat die altijd er nog eens een keer van moet komen. Ik heb het ding vaak in handen gehad, maar er was altijd net iets dat toch weer net interessanter was. En als je dan niet op Spotify staat. Geen idee wat daar de reden van is.