22. Aztec Camera - High Land, Hard Rain (1983)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6611.jpg






Meer moeten we er niet van maken denk ik, maar daarmee is en blijft het toch wel een zeer plezierig album om naar te luisteren en is het wat mij betreft een blijvertje. Zou straks in part 2 misschien wat beter tot z'n recht komen, maar vooruit: nu krijgt het volop de kans om weer even de spotlights te pakken.



Als Johan dit zelf gezegd zou hebben zouden we denken 'ach, die lieve fanboy', maar het is Maar zelf geweest blijkbaar. Nou dan zal het gewoon zo zijn

Oblivious was voor mij de eerste kennismaking met wat donkere new wave, eigenlijk door toegankelijke nummers als deze en het vroegere Bananarama werk mij in een band als The Cure en Siouxsie and the Banshees gaan verdiepen, echt waar!

Yazoo link ik weer totaal niet aan Eurodance, maar wel aan de betere jaren tachtig dance, net als Our Darkness van Anne Clarke, nog steeds heerlijk om op te dansen. Over die vergelijking met Eurythmics heb ik wel hetzelfde, twee soulzangeressen die het onderscheid in de new wave maken. Misschien zelfs met Sade wel de beste soulzangeressen uit de jaren tachtig.

Ik haalde ze uit de Veronicagids en plakte ze in een map, heb dat het grootste deel van jaren tachtig volgehouden. In 1983 begon ik serieus in de muziek uit de Top 40 geïnteresseerd te raken en zat ik ook elke vrijdagmiddag klaar met mijn cassetterecorder om de leukste platen op te nemen. Ik kan wel merken dat je net een paar jaar ouder bent dan ik, de bands in dit draadje zijn vooral bands die ik in de jaren negentig ontdekt heb in een periode dat ik de meer serieuze bands uit de eighties via vrienden leerde kennen.

Niet alle bands die hier voorbijkomen heb ik toen ook ontdekt hoor. Zeker die van begin jaren '80 niet omdat ik toen met de top 40 begon en net als jij klaar zat bij de radio om op te nemen (wie deed dat niet in die tijd).

Halverwege de jaren '80 begon ik me ook in de serieuzere kanten te interesseren, de kant die in dit topic voornamelijk voorbij komt. Dat kwam omdat ik naar de Verrukkelijke 15 ging luisteren, of de KRO en VPRO.
Toen kwamen bands als The Smiths in beeld, maar nog steeds niet alles wat voorbij komt in deze lijst, zoals de volgende

23. Bauhaus - Burning from the Inside (1983)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/15000/15306.jpg




Dit dus:

Voor mij geen jeugdsentiment. Ik kende dit in de jaren '80 helemaal niet en dit is voor mij categorie latere ontdekkingen.

Opvallend dat veel mede-users niet veel op hebben met dit album:





Ik kan daar niet over oordelen, daar ik ben blijven hangen bij dit album en de rest niet ken. Gek genoeg ook geen grote behoefte aan.

Kocht ik een paar maanden geleden op vinyl in de kringloopwinkel.
Nog niet beluisterd. Ken voorlopig enkel de titeltrack. Interessant dat hij hier opduikt.

De muzikale voorkeuren van aERodynamIC kruisen voortdurend mijn pad maar gaan dan evengoed helemaal de andere kant op. Dat maakt dit topic zo boeiend. Het zou zo maar eens kunnen dat ik mijn twijfel bij een aantal dingen die hij duidelijk goedvindt maar eens moet verliezen.

Ik ga hierna aan een part two beginnen, maar daar staan dan albums tussen waar ik helemaal niet zo veel mee heb. Dan gaat de focus meer op pure pop, beetje foute pop wellicht, en dan wil ik de stadion-artiesten ook meenemen net als solo-artiesten. Veel meer een allegaartje.

Dit rijtje heb ik geprobeerd een beetje een lijn te trekken tussen de albums. Is natuurlijk ook arbitrair, maar ik heb een poging gewaagd. En inderdaad: deze albums kunnen mijn goedkeuring zeker krijgen (waarderingen vanaf 3,5* zeg maar).

En het is bedoeld als feestje der herkenning voor wie het allemaal meegemaakt heeft in die tijd en hopelijk ontdekken jongere users misschien nog wat of stellen hun oordeel over deze jaren bij.

Want ik snap echt niet waarom de jaren '80 vaak als slechtste decennium wordt neergezet. Wat nu voorbij komt is toch gewoon goed?!

aERodynamIC schreef [En het is bedoeld als feestje der herkenning voor wie het allemaal meegemaakt heeft in die tijd en hopelijk ontdekken jongere users misschien nog wat of stellen hun oordeel over deze jaren bij.]

80-85 Oppervlakkig bezien: De muziekindustrie was flink op stoom, en het geld lag voor het opscheppen en als je Top of the Pops kon veroveren dan lag succes voor het oprapen.
je kan kritisch terugkijken al oordelend of een nostalgische bril opzetten, of in de geest van toen er een feestje van maken.

Bauhaus vond ik wel heel erg David Bowie, maar die coveren ze dan ook met Ziggy Stardust, pas later kwam de Burning from the Inside waardering, toch wel hun beste plaat.

A propos 22. Aztec Camera - High Land, Hard Rain (1983)

Verrassend om die hier te zien opduiken. Aztec Camera debuteerde op het fameuze indie-label Postcard -the sound of young Scotland, met als logo een trommelende kat. Op datzelfde label zaten ook Orange Juice en Josef K.

Dat label fungeerde min of meer als "incubator" kende geen lp-releases (m.u.v. Josef K) en was lang een hidden treasure; dit album verscheen - net als die van The Smiths - op Rough Trade. Veel moeite heeft Factory-baas Tony Wilson zich getroost om de Mozzer met zijn muziekmaten te tekenen, maar de chemie tussen hem en Morrissey stond dat absoluut in de weg. Om die reden heeft Wilson erg veel moeite gedaan om een stel reserve-Smiths te vinden, ter concurrentie van het origineel: Railway Children, Northside, Stockholm Monsters, alle gitaarbands met a jangling sound en wisselend succes. Geen een had het gitaarwerk noch de sfeerschets van The Smiths; die deed mij altijd denken eind jaren 60 met een glas warme chocolademelk, strips lezend in de leunstoel van oma bij licht van de staande schemerlamp.

Die sfeer vind ik niet terug bij Aztec Camera, da's meer sprankelend, lichter. Alhoewel labelgenoten Josef K (o.a. Sorry for Laughing) in hun muziek altijd iets van onrust en of urgentie hadden en o.m. als grote inspiratiebron voor Franz Ferdinand dienden.

De 12"s van Bauhaus mogen er absoluut zijn, net als hun debuut-album.

Hoezo vaak? Zeker niet op MuMe lijkt me, waar de jaren '80 de belangrijkste leverancier van de MuMeLadder is.

Andere Schotse band in het genre, was Del Amitri. Hun debuut was prima, daarna (net als landgenoten Aztec Camera) meer gericht op de Amerikaanse markt.

Bauhaus heeft idd veel van Bowie afgekeken, maar zie ze toch voornamelijk als het gothic neefje van T-Rex.
Hun debuut is best aardig, maar hun materiaal is te wisselvallig van kwaliteit.

Leuk topic. Door mijn door Eric gebruikte citaat bij Bauhaus, pas net ontdekt.

Een direct verband met 'Don't Go' is er - gelukkig - niet. Een direct verband met jaren 80 electro pop/wave is er natuurlijk wel. Open deur zelfs. Eurodance is de logische verdere ontwikkeling van de elektronische muziek uit de jaren 80. Volgt ook eenvoudigweg uit de technische doorontwikkeling in de jaren 90 van de synths die in de (loop van de) jaren 80 meer betaalbaar werden. Met dank aan o.a. Yamaha en Roland (heb zelf van beide merken een low budget exemplaar op de muziekzolder staan - leuke apparaten).

Wat betreft Yazoo - schoolvriend Marco kocht de single van 'Don't Go' en die werd ingezet voor de muzikale omlijsting van de klassenfuifen waarbij we de DJ's waren. Heerlijk nummer, nog altijd. Me toen niet verdiept in het album. De financiële middelen waren beperkt. Ging toen (ik was 12) op aan Beatles en Police. Ik was ook te jong om het allemaal goed te volgen - eigenlijk alles van de wave toen het nog echt "heet" was net gemist (gevalletje van "binnenvallen op het feestje als het voorbij is"). En zoekende naar mijn smaak. Pas vanaf 1984/85 kwam er meer richting. En dat was niet de synth gedreven muziek. Ben benieuwd hoe de meer oudere OLW'ers Yazoo destijds waardeerden. Mjuman, Premonition?

Wat een feest der herkenning! Mooi om jullie bijdrages te lezen. Het is dat ik na mijn album top 100 zin had in nog een topic maar had eigenlijk geen idee wat ik er nu echt mee aan moest omdat het geen top 80 van mezelf is. Ik hoop dat dit enthousiasme blijft en straks in het tweede deel ook (ook al zijn de albums daar soms misschien wat minder onze smaak).

24. China Crisis - Working with Fire and Steel (1983)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4657.jpg?cb=1505841615




Een dikke 4,5* van mijn kant dus ik kan niet anders dan onderstrepen wat dazzler zegt (ik heb een deel van zijn bericht gequote, dus even bij het album zelf kijken wat het geheel is.



En zo krijgen we nog wat fijne extra informatie:

Mij heb je mee hoor! We MOETEN een ode brengen aan Rick Astley!! Zonder dollen, het jeugdsentiment zorgt in het nu voor milde oordelen. En zelfs voor warme gevoelens. Trouwens, ik vind 'Billy Jean' inmiddels echt wel een puik nummer (toen...?).

[quote]aERodynamIC schreef:


Ik draai best vaak jaren tachtig muziek maar krijg daar inderdaad niet heel veel enthousiaste reacties op, zelfs niet van mijn vriendin:)

Als ik het goed begrijp gaat je volgende topic net iets meer mijn ding zijn want de eightiesmuziek die ik nu nog luister is meestal wel de muziek die ik als tiener luisterde. Overigens weet ik niet of ik het ook zo gewaardeerd had als ik in de jaren negentig was begonnen met mijn muzikale ontwikkeling, de jeugdherinneringen die er aanhangen maken het plaatje toch compleet. Muziek uit de jaren tachtig klinkt toch vaak een stuk meer gedateerd dan muziek uit de jaren zestig of zeventig, voor mij juist leuk maar ik kan mij goed voorstellen dat het voor twintigers en dertigers veel minder geldt.

Via radiotrefpunt heb ik complete Top 40 uitzendingen (inclusief reclame, superleuk) uit elk jaar van de jaren tachtig gedownload, ook altijd weer erg leuk om terug te luisteren. Vooral de Top 100 uitzendingen die aan het einde van het jaar werden uitgezonden met de beste platen van het jaar zijn leuk om terug te horen. Van een aantal uitzendingen kan ik mij nog precies herinneringen dat ik met mijn taperecorder in de aanslag zat. Zo is er een uitzending uit 1986 waarin een plaat van Falco aan zit te komen maar dat de DJ's aan luisteraars moeten vragen om een exemplaar naar de studio te brengen, wat ook lukt, omdat ze de plaat niet beschikbaar hebben. De hulpvaardige buurtbewoner komt zelfs nog even in de uitzending. Toen ik dat hoorde herinnerde ik mij meteen weer hoe ik als dertienjarige manneke in spanning zat op mijn kamertje of dat allemaal wel goed zou komen. Het leuke was, de volgende maandag op school hadden we het er allemaal over hoe leuk het was voor die jongen dat hij ook nog in de uitzending kwam.

Het zijn wel de associaties die ik heb met de muziek uit dat decennium, iedereen in mijn klas luisterde naar Madonna, Duran Duran, Michael Jackson, UB40, David Bowie, ze bepaalden zelfs onze kledingstijl. We luisterden op vrijdagmiddag ook allemaal naar de Top 40 en wisselden bandjes uit met wat we hadden opgenomen. Tegenwoordig is dat niet meer. Er is zoveel concurrentie van andere media. Artiesten waren in jaren tachtig 'larger than life', waren voorbeelden en stonden veel verder van ons af en dat hoor je ook terug in de muziek. Ik werk veel met kinderen en heb er zelf ook drie, de jeugd van nu groeit op met Youtubers en Tictokkers, vaak maken ze ook nog muziek en die muziek bepaald voor hun de muziek van nu. De muziek gaat ook over hun, de doelgroep. De helden van nu heten 'De Bankzitters' of 'meisje Djamila' Zij zijn ook veel makkelijker te bereiken want ze zitten allemaal op Sociale Media, vroeger had ik daar alleen maar van kunnen dromen dat Simon LeBon of David Bowie mij een bericht zou sturen als ik hem wat gevraagd had. Ik merk bij mijn eigen kinderen en hun vrienden dat hun muzikale helden juist hun muzikale helden zijn omdat ze zo dichtbij zijn, gewoon in Youtubefilmpjes te zien die ze elke week uploaden, waarin ze over hun dagelijkse beslommeringen vertellen of hun nieuwste aankopen van die week laten zien en waarvoor ze zwaar gesponsord worden.

Ik weet niet of dat nu allemaal veel slechter is dan vroeger, al die Nederlandse rap en Bankzittermuziek vind ik verschrikkelijk, maar dit soort commentaren zullen mijn kinderen ongetwijfeld ook loslaten op hun kinderen over een jaar of dertig. Het illustreert voor mij wel het grote verschil met de jaren tachtig en negentig, muziek ging niet alleen om de muziek maar ook met het image dat de artiesten hadden. Michael Jackson was voor mij ubercool met zijn danspasjes en zombies, Duran Duran met zijn gereflex en Wild Boys, mijn kinderen vinden het maar een overdreven gedoe. Iets wat ik ook heel veel hoor van jongere collega's, die vinden muziek uit de jaren tachtig meestal een over the top gedoe met rare kapsels, mannen met make-up en vooral veel lelijke synsthesizers. Ik heb ook serieus de indruk dat dit geldt voor de meeste mensen die die periode niet bewust hebben meegemaakt.

MarkS73 heel herkenbaar, ook het verhaal van de kinderen.

Je opent een laatje van mijn memory box! Ook gedaan, samen met schoolvriend Marco. Ele week nauwgezet bijhouden. De stijgers en de dalers...

Aztec Camera - pas eind jaren 80 ontdekt. Te weinig krachtig om toen al op te vallen. Voor mij dan...Uitstekende pop trouwens.

China Crisis - prachtalbum! Gekocht uiteraard nav het fraaie 'Wishful Thinking'. Draai het album nog steeds regelmatig (die hobo's doen 't hem). Evenals het debuut - gekregen van Sinterklaas op 5 december 1983 - en het wonderschone 'Flaunt the Imperfection'. Voor mij echte feel good muziek. Zit dicht tegen het hart aan. Het laatste album van de heren - China Crisis - Autumn in the Neighbourhood (2015) - is ook een aanrader.

Kan me nog herinneren dat ik in 1985 op een avond laat in bed via de koptelefoon naar Hilversum 3 aan het luisteren was naar de tevoren aangekondigde review van het nieuwe album 'Flaunt The Imperfection' (ik denk dat het de KRO was). Vol spanning. Zou eerst samen met mijn broer gaan luisteren, maar die was te moe en ging al slapen. Er werden drie nummers gedraaid, waaronder - dat weet ik zeker - 'The Highest High'. Zelfs nog korte aantekeningen gemaakt van mijn eerste bevindingen en die op zijn ontbijtbord gelegd. Ik was niet helemaal overtuigd (inmiddels wel, één van de fraaiste popplaten van de jaren 80)...memories, memories.

Ik kocht Upstairs at Eric’s begin 1983. De singles Don’t Go en (vooral) Situation waren de oorzaak. Het is melodieuze synthwave met een donker randje, nog steeds op mijn eighties playlist.

Ik kocht hem - op vinyl - half jaar geleden bij de plaatselijke occasionboer. Zo zie je maar dat een paar jaar leeftijdsverschil ertoe doet.

Jaren tachtig kenmerken:
cassetterecorder gereed om nummers op te nemen bij de Verrukkelijke 15 (geld was er niet om regelmatig LP’s of zelfs singles te kopen);
LP’s lenen bij de biep om vervolgens dat op TDK D90 over te nemen;
OOR (bij de kiosk of weer de biep) was jouw referentiepunt en later Vinyl.

Bauhaus - het was me in 85/86 wel duidelijk geworden dat deze band ook enige relevantie in de new wave had, hoewel ik toen maar een paar nummers kende. Nooit een heel album geraadpleegd. Later wel, maar niet zo mijn ding. Hoewel ze een aantal geweldige nummers op hun conto hebben staan, zoals 'In the Flat Field' en het hier geplaatste 'She's in Parties'.

25. Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made of This) (1983)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4626.jpg?cb=1672789426




Eén van de laatste toevoegingen aan deze lijst. Ik vond het iets té veel pop in vergelijk met veel andere albums. Toen wist ik nog niet dat ik hierna nog aan een tweede deel zou gaan beginnen, dus nu dan toch dit zeker lekkere album. Voor mij een geval: het gaat vooral om de hitsingles. En dat vind musicfriek ook:



En dan het verhaal van cd's overnemen op tape. Zo herkenbaar. Lenen bij de bieb, maar ook veel uitlenen aan vrienden. Toch begon dit voor mij pas toen ik een cd speler had en dat was pas in 1988. Tot die tijd kocht ik lp's. Deze niet, die kwam pas later; toen ik opnieuw lp's ging kopen. Tot die tijd deed ik het met mp3 (vroeger cassette opname) en een Greatest Hits op cd.





dazzler is gewoon een groot liefhebber met een score van 5*:

Ik hou vooral van de sound van deze plaat: met een minimum aan middelen werd een erg sfeervol synthipop album afgeleverd. En mijn liefde reikt verder dan de twee hitsingles. Enkel de cover Wrap It Up kan me wat minder bekoren. The Walk (ook een single trouwens), Jennifer en This City Never Sleeps zijn parels. En ik hou ook wel van het meer hoekige werk: I've Got An Angel, I Could Give You (A Mirror) en Somebody Told Me.

26. Heaven 17 - The Luxury Gap (1983)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3887.jpg?cb=1510665662










Wat mij betreft een prima band. Temptation steekt er ver bovenuit, maar de rest is ook goed te doen. Het verbaasd me dat de reacties bij het album eigenlijk best heel positief zijn. Daar ging ik niet van uit.

Daarna was het ook wel over en uit voor Heaven 17. Een paar vruchteloze pogingen maar ze doen het nog best aardig in het 'back to the eighties circuit' en hun huidige live versie van temptation is, dankzij zangeres Kelly Barnes, nog steeds heel goed te doen.
https://www.youtube.com/watch?v=tfC7I8VSUv0

(We Don't Need This) Fascist Groove Thang was mijn eerste kennismaking met Heaven 17. Heb deze op 12". Dit nummer werd veel gedraaid in het alternatieve clubcircuit. The Luxury Cap heb ik nog op elpee gekocht.

Eurythmics - Singles toen altijd wel oké gevonden. Maar dat was het dan ook wel. Moet me nog steeds in het vroege werk verdiepen.

Heaven 17 - vond het toen niet veel. Nu best aardig. Maar ook niet meer dan dat.