https://www.musicmeter.nl/album/4764
Bowies leven was een grote chaos toen hij dit album opnam. Zijn huwelijk gestrand, verslaafd aan alcohol en cocaïne, geplaagd door paranoia en obsessies. Door zijn interesse voor Duitse avantgarde zou dit een soulplaat zonder soul worden, waarop de overgang naar elektronisch minimalisme te horen is, als begeleiding bij zijn klinische zang.

https://www.musicmeter.nl/album/4247
Joni componeerde dit album tijdens een tournee, die volgde op het einde van een relatie. De titel 'Hejira' betekent dan ook 'reis'. Het is haar enige album dat op en voor gitaar is geschreven. Muzikaal is het vooral een logische opvolger van The Hissing of Summer Lawns, al is het toegankelijker en minder jazzy. Niet haar meest ambitieuze werk, maar het heeft een perfecte balans van muzikale virtuositeit en levendige beeldspraak waarmee ze haar verhaal vertelt.

https://www.musicmeter.nl/album/1957
Melodisch, flitsend en krachtig. Met verfijnde meerstemmigheid. Boston heeft geen sythesisers nodig om zoet te klinken terwijl er stevig gerockt wordt. Het nummer More than a Feeling zet een standaard. Door de blijvende populariteit van het nummer (ook Nirvana leek er goed naar geluisterd te hebben) werd het album platina (zeventien miljoen verkochte exemplaren in 2003).

https://www.musicmeter.nl/album/1815
"Het album onderzoekt de onderbuik van het succes, de donkere kant van het paradijs." (Glenn Frey) Je zou bijna een punkalbum verwachten. Maar deze verfijnde countryrock van de West Coast vertegenwoordigd datgene wat punk omver wilde schoppen; een steriele grote productie, volmaakt harmonische gitaarsolo's en samenzang. Maar ook voor Eagles was de tijd van love and peace, die ontaardde in een cynisch henodisme, voorbij. Ze hadden geleerd wat de prijs van excessen was. "De mens zal de hemel zeker vernietigen als hij zijn gang kan gaan, want de mens heeft elke hemel op aarde al vernietigd." (Don Henley, 1976)

https://www.musicmeter.nl/album/3262
Met het vierde album Arrival was ABBA eindelijk het stigma van songfestivalwinnaar kwijt. Met hun hits hadden ze inmiddels bewezen commercieel en artistiek sterk genoeg te staan op Europa verder te veroveren en de VS in te palmen. Al vonden sommige recensenten toch een paar nummers die sterk aan het songfestival deden denken. Daartegenover staan genoeg andere nummers, met het onverslijtbare Dancing Queen op kop.

https://www.musicmeter.nl/album/3238
Hun eerste livealbum sloot een periode af. Vanaf nu kwam er ook ruimte voor experiment, zoals flamencosolo's, stukjes Beethoven en geluidscollages. Maar in de basis blijft het onvervalste rock-'n'-roll, met tijdloze nummers als Detroit City en God of Thunder. Vreemde eendjes Beth en Great Expectations zorgen voor wat afwisseling. De hoes doet denken aan werk van Frank Frazetta, maar is van zijn neef Ken Kelly.

https://www.musicmeter.nl/album/1553
Caress Of Steel en Fly By Night waren geen grote successen. Met 2112 was het erop of eronder. Hoe dan ook zou Rush zijn eigen weg gaan. Dat is trouwens het thema van dit album. Geïnspireerd door vrijheidprekende boeken van filosofe Ayn Rand, bedacht Neal Peart een verhaal over een man die een revolutie leidt door middel van muziek. De frustratie over de muziekindustrie blijkt er uit. Pretentieuze critici vonden het maar een pretentieus werk, terwijl de fans het geweldig vonden. En de goden van Rush zagen dat het goed was.

352. Joni Mitchel - Hejira: Als sinds de jaren negentig ben ik fan, maar toen onlangs The Hissing of Summer Lawns aan de beurt was merkte ik er al iets van; Mitchelmoeheid. Haar manier van zingen, de timing, het komt allemaal wat gezocht over momenteel. Ik moet haar albums maar eens vijf jaar weg leggen misschien en zien hoe het dan klinkt. Het nummer Black Crow beviel me nu het meest maar verder viel er weinig te genieten. Dat kost helaas een half strafpunt.

****

355. Abba - Arrival: Het is voor mij altijd moeilijk een album-gevoel te krijgen bij de albums van Abba. Ik hoor de hits en de rest die weinig voorstelt. Het begint aardig met When I Kissed the Teacher, toen dat nog mocht. Een Dancing Queen van nog maar zeventien was ook geen probleem. Dit blijft mijn favoriet van Abba. Een serieuzer nummer als Knowing Me, Knowing You is ook de moeite. De b-kant opent luchtig met Money, Money, Money en sluit mooi af met het titelnummer, een instrumentaaltje.

***1/2

354. Eagles - Hotel California: Dit album heb ik eigenlijk nog maar pas op cd. Kringloopkoopje. Ik hoor zeer vakkundig gemaakte muziek waar ik weinig emotie bij voel. Voor rockmuziek is het nogal soft ook, onder andere door de zeemzoete samenzang. Enkele nummers kende ik al van de verzamelaar en het titelnummer kent natuurlijk iedereen. Een echte hoogvlieger is het voor mij niet maar een nummer dat eindigt in een lange gitaarsolo is zelden verkeerd. Nog een klein minpuntje is de basdrum. Het klinkt alsof er geen drumvel maar een plastic zeil op is gespannen.

***1/2

dan mogen deze jongens hun handen dichtknijpen met jouw 3,5 ster!

Ik denk niet dat die gasten tevreden zijn met een krappe 3,5*.

351. David Bowie - Station to Station: De afgelopen jaren heb ik Station to Station verschillende keren beluisterd. Meer dan een gewoon goed Bowie album heb ik er nog niet van kunnen maken en het is maar de vraag of ik er ooit het meesterwerk in zal horen dat het voor sommigen is. Het begint goed met die verstikkende bas in het titelnummer maar na een mooie overgang draaft het te lang door. Golden Years is lekker funky, verder niet bijzonder. Dit had zo op Young Americans kunnen staan. Wat volgt is een beetje wisselvallig. Ook gemengde gevoelens bij de cover Wild Is the Wind. Bowie zingt aangrijpend maar misschien ook wel wat te melodramatisch. En de muzikale begeleiding neigt soms naar liftmuziek. Voor mij blijft The Rise and Fall zijn beste album.

****

357. Rush - 2112: Met dit album brak Rush zo'n beetje door. De vraag is wel of dat te maken heeft met muzikale progressie of vooral met imago. De eenvoud van de hoes spreekt aan, alsook de albumtitel. Neem daarbij dat sommige muziekliefhebbers helemaal lijp worden als op het woord 'concept' het woord 'album' volgt en succes is verzekerd. Akkoord, de muziek moet ook wel oké zijn. En dat is gelukkig zo. Maar net als bij de voorgangers slaagt Rush er niet in het hele album memorabel te maken. Een paar sterkere nummers en passages opgevuld met nog meer muziek. Nergens slecht, zelden beklijvend.

****

356. Kiss - Destroyer: Dit is een van de weinige Kiss albums die we (mijn broers en ik) vroeger niet hadden. Ooit wel eens beluisterd maar niet zo vaak dus. Ik voel er dan ook weinig of geen nostalgie bij. Misschien dat het daarom nooit tot de echte favorieten is gaan horen voor mij (komt pas op een negende plaats in de rangschikking). Met Detroit Rock City opent het album wel zeer beresterk. God of Thunder is ook goed maar ik hoor Simmons niet zo graag roe... eh, zingen. Wie dan weer wel verrassend goed zingt is Peter Criss in het mooie nummertje Beth. Helaas staan er toch echt wel wat mindere dingen op de plaat. Tijdens die nummers pak ik de hoes erbij om van te genieten.

****

353. Boston - Boston: De zoete samenzang van Eagles, de progressieve insteek van Rush en de rock-'n-roll basis van Kiss. Zo heb je Boston waarschijnlijk nog nooit omschreven gezien, maar in deze toevallige context zijn er toch deze raakpuntjes. Het is een genietbaar album waar ik wat dubbele gevoelens bij heb. Vooral de meer progressieve nummers bevallen mij uitstekend. Er wordt aanhoudend op hoog niveau gemusiceerd, maar bij de gewonere nummers gaat het dan wel wat te glad klinken soms.

****

https://www.musicmeter.nl/images/cover/56000/56732.300.jpg

358. Jorge Ben - África Brasil (1976)

Jorge Ben begon als bossanova muzikant in de stijl van Joao Gilberto en had in de jaren zestig al de grote hit Mas Que Nada. Maar aangestoken door de Amerikaanse funk en r&b ging hij die richting op. Door er Afro-Braziliaanse percussie aan toe te voegen is hij een niet te onderschatten invloed geweest op die genres. Dit album is het hoogtepunt uit die periode.

Jorge Ben - África Brasil: Met exotische muziekjes kan ik meestal wel uit de voeten. En als er dan ook nog sprake is van funk zie ik het zeker zitten. Maar het funkgehalte op dit album is niet zo hoog. En ik heb me serieus geërgerd aan iets dat door de speakers aan mijn laptop lijkt op een klein hondje dat voortdurend aan het keffen is. Verder vond ik de zang ook niet best. Wel heb ik een paar nummers met potentieel gehoord.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 127 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/30000/30698.300.jpg

359. Joan Armatrading - Joan Armatrading (1976)

De platen van Joan Armatrading hebben ooit goed verkocht veronderstel ik want je ziet (of zag) ze altijd wel tweedehands voor een eurootje te koop liggen. Zo kom ik aan haar tweede album en de twee opvolgers van deze. Maar daar ben ik nooit van onder de indruk geraakt dus dat zal met haar derde ook niet gebeuren.

ik lees nog steeds mee Kronos, en ben geboeid door je bevindingen, al zijn de platen momenteel niet erg aansprekend.

Leuk om te weten dat er nog steeds meegelezen wordt zaaf. Hoewel er in het begin veel te ontdekken was voor mij, vooral jazz, wordt nu steeds duidelijker wat er allemaal ontbreekt. Kan ook niet anders, maar toch. Voor het jaar 1976 had ik liever High Voltage van AC/DC gezien, Small Change van Tom Waits, Rising van Rainbow, Jailbreak van Thin Lizzy, Chicken Skin Music van Ry Cooder of High Energy van The Supremes, dan Joan Armatrading.

of Ramones, of Gaye, of Max Romeo, Jaco Pastorius voor mijn part. laffe plaatjes liever niet.

Joan Armatrading - Joan Armatrading: Een album dat zo veilig en braaf klinkt dat ik er een beetje kregelig van word. In het boek staat dat je Joan tekort doet door haar als een van de eerste zwarte vrouwelijke singer-songwriters te omschrijven, omdat daarmee haar muzikale talent niet genoeg benadrukt wordt. Dat talent is er duidelijk. Maar ik meen mosterdzaadjes te herkennen - van Nina Simone en soms misschien ook wel van Betty Davis - waar geen mosterdsmaak meer aan zit. Zo bekeken is het haar kwalijk te nemen dat ze op deze manier met die erfenis omspringt.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 127 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/135.300.jpg

360. Aerosmith - "Rocks" (1976)

Intussen staat dit album op. Een uit de collectie dat meer van mijn aandacht verdient dan het al gekregen heeft. Klinkt meteen erg lekker zo na Armatrading. Biedt de perfecte uitlaatklep voor mijn opgedane ergernis.

Aerosmith - "Rocks": Een mooie opvolger van Toys in the Attic. Er staat geen klassieker op zoals Walk This Way maar als geheel is dit album wel net iets beter. En dat is gewoon goed. Ook niet meer dan dat. Zonder de charismatische zanger zou het nogal doordeweekse hardrock zijn.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 128 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26183.300.jpg

361. Parliament - Mothership Connection (1975)

George Clinton liet zich inspireren door de werkwijze van Motown, waarbij aan de lopende band albums gemaakt konden worden. Zijn funkbedrijf heette Parliament-Funkadelic en het bestond uit twee groepen, verschillende andere projecten en ruim vijftig musici.
Dit derde album van Parliament is hun beste. Het zit vol vernieuwing, waar het gebruik van lsd een grote rol in speelde. Uiterlijk ziet het er al even 'spacy' uit als het klinkt. De funk werd heruitgevonden waar later bands als Primus en Red Hot Chili Peppers weer op voortborduurden.

Parliament - Mothership Connection: Saaie lange nummers met veel herhaling. Wanneer je ze als trip beleeft, al dan niet onder invloed, zijn ze ongetwijfeld fantastisch. Maar zoveel funk aan eenzelfde gezapig tempo is niks voor mij. Funkadelic ligt me dan iets beter, vooral als er coole gitaarsolo's voorbijkomen.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 128 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/37000/37753.300.jpg

362. Penguin Cafe Orchestra - Music from the Penguin Café (1976)

Simon Jeffes kwam op het idee om dit album te maken nadat hij bedorven vis had gegeten in Zuid-Frankrijk. De meeste nummers zijn instrumentaal en bevatten invloeden uit barok, jazz, pop en avant-garde. Het varieert van luchtig, satirische tot prachtig. De opnamen duurden maar liefst drie jaar. Het opvallendst is het emotionele 'The Sound of Someone You Love Who's Going Away and It Doesn't Matter'. Moeilijke muziek maar wel mooi.

Kronos en de P-funk.... ik was er al bang voor.... nou dan houd ik ze lekker voor mezelf

Zeker doen.

Ik ben meer een liefhebber van funky dan van funk denk ik. En als er lsd mee gemoeid is (ook bij rock) dan mis ik vaak focus in de nummers.

dat klopt wel, het gaat bij Parliament en andere junkies vaak om de vibe. ik ben daar wel gevoelig voor, al zeg ik tegen mn kids dat ze van die troep af moeten blijven

Ja, logisch, des te meer blijft er voor jou over natuurlijk.

Penguin Cafe Orchestra - Music from the Penguin Café: De plaat werd oorspronkelijk uitgebracht op het label van Brian Eno en dat is er aan te horen. Het is leuk dat er nog eens iets tegendraads in dit boek staat, maar echt moeilijke muziek is het niet. Of misschien wel, om wakker bij te blijven, want het neigt teveel naar muzak met hier en daar wat onverwachte vreemde wendingen en geluiden. Desalniettemin, om dat woord nog eens te gebruiken, een aangename luisterervaring.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 128 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7441.300.jpg

363. Jean Michel Jarre - Oxygene (1976)

Meer dan tien miljoen exemplaren verkocht maar voor het zover was moest Jarre maanden met het album leuren voor hij een contract kreeg bij een onafhankelijk label.

Ik vraag me alleen maar af hoeveel jonge gastjes deze plaat destijds gekocht hebben omdat ze dachten dat het hardrock was.

Je kon hier gewoon naar luisteren in de platenzaak hoor...? Kan me herinneren dat ik deze en Equinoxe van een vriendje (we waren nog jong bedoel ik dan, he?) op een SA C90 cassettebandje kreeg. Dit had in mijn omgeving in mijn beleving eind jaren '70 iedereen in huis. Hoe kan dit toch zo succesvol zijn geworden, vraag ik me dan weer oprecht af?

Zo gewoon was dat niet altijd. In een lokaal platenwinkeltje waar je de enige klant was, geen probleem. In Antwerpen in 'den Brabo' was het altijd vollen bak. Ik herinner me zelfs in de Fnac, dat was al in het cd tijdperk, dat er een rij van twintig man stond aan te schuiven om muziek via de koptelefoon te beluisteren. En je kon ook wel platen kopen in zaken waar ze gewoon geen afspeelapparatuur hadden. Enkel op basis van de hoes, het label, de songtitels en de bandfoto's een lp kopen heb ik vaak gedaan (geen Oxygene hoor). En ik zal niet de enige zijn.

Ha ja, dat is wel herkenbaar inderdaad, Kronos. Zo heb ik bij de Bullit in Eindhoven (eerst in de Kerkstraat, later op het Stratumseind) menig zaterdagmiddag met een stapeltje LP's of CD's in de hand op een bankje zitten wachten tot er eindelijk een koptelefoon beschikbaar kwam. Die was dan nog warm van de vorige luisteraar, zeker als de muziek dusdanig beviel, dat diegene er rooie oortjes van had gekregen. Zelden iets blind gekocht. Abigail van King Diamond misschien, alleen voor de hoes al het geld waard, maar dat is een andere discussie.

Jean Michel Jarre - Oxygene: Dat dit zo goed scoorde moet alles te maken hebben gehad met de hit Oxygene, Pt. 4. Maar toch doet het hele album het hier op MusicMeter ook goed. 3,80 (289) is een mooi gemiddelde. Het meesterwerk dat sommigen er in horen kan ik er niet in herkennen. Daarvoor klinkt het me allemaal wat te new age. Maar vervelend is het niet als dit op de achtergrond voorbij komt zweven.

Bij mijn lp exemplaar is aan de binnenkant van de hoes een krabbeltje gezet. Dan weet ik dat ze van de vergane Record Collector komt. Normaal stond op die plaats de prijs geschreven, maar lp's die de eigenaar rommel vond kregen een krabbel en verdwenen in het rommelkot. Daar kon je, op zoek naar verborgen goud, het risico lopen stoflongen te krijgen. De grootste buit die ik op een dag heb buiten gesleurd bestond uit 75 lp's. Voor evenveel euro's. Ze werden verdeeld over vier zakken. Met in elke hand twee zakken moest ik nog vijf kilometer wandelen naar de auto. Mijn armen hingen tegen dan bijna tegen de grond. Ja, je moet er wat voor over hebben.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 129 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1340.300.jpg

364. Ramones - Ramones (1976)

Een album dat werd opgenomen voor nog geen 5000 dollar en enkel de essentie van rock behoudt.

Dit is een klassieker die zeker in het boek hoort. Maar voor zover ik iets van de muziek van Ramones voor de geest kan halen ergert die mij. Er zijn vast nummers die ik ken en in tv programma's over muziek hoor je ook wel eens fragmenten, maar ik kan er geen positief gevoel bij herinneren. Tegenvallen kan het niet. Ofwel wordt mijn verwachting bewaarheid of ik word aangenaam verrast.

als de plaat zo'n mooie herinnering oproept, is 3 sterretjes misschien wat karig of beoordeel je louter de muziek

Het album van Ramones is nummer 364 in de lijst. Als je 364 deelt door 52 (weken) kom je exact uit op 7. En dat is dus ook precies hoeveel jaar dit topic intussen loopt. Want hoewel het vaak met horten en stoten voort kwakkelt wordt nog altijd aan het strakke schema van 1 album gemiddeld per week vastgehouden. Nog 637 albums/weken te gaan.

Ramones debuut liefde hiervoor is onmeetbaar.