Ik zal er proberen rekening mee te houden als ik het met de grond gelijk maak.

https://i.ytimg.com/vi/AGofPMyTEf8/hqdefault.jpg
https://i.ytimg.com/vi/ucwpNLDAin8/hqdefault.jpg

Ramones - Ramones: Echt veel kan ik er niet over zeggen. Maar de reden waarom niet zegt eigenlijk alles. Het plaatje duurt nog geen half uur maar het lukt me niet het van begin tot eind te beluisteren. Mijn afkeer is gewoon te groot. Voor de tweede keer in dit topic ga ik Bart De Wever citeren: 'Zet die ploat af!'

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 129 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/56000/56733.300.jpg

365. Fela Kuti & The Africa '70 - Zombie (1976)

"Het was een mengsel van jazz, funk en Afrikaans-Amerikaanse muziek met West-Afrikaanse popmuziek, traditionele Nigeriaanse muziek en Yoruba-ritmes", volgens Max Reinhardt in het boek.

Ik heb zo'n heel vaag voorgevoel dat dit me wel eens beter zou kunnen bevallen dan die zogenaamde 'essentie van de rock' hierboven.

En kon dat mens achter de kassa toen een glimlach en een dankwoord produceren? Vergane tijden, mijn record was ergens in de twintig, dacht ik. Met heel veel rugpijn want je moest je in allerlei bochten wringen om ergens bij te geraken, de beruchte bruine zetel bij de Metal platen.

Nee! Ze was tegen mij wel hartelijker geworden na een andere recordaankoop. Er stonden toen een tiental bakken met cd's voor 5 euro 't stuk op de grond in de gang van de jaren zeventig platen. Ik kwam aan de kassa met een stapel van 37 cd's. Dus zij begon te tellen: 5 (euro), 10, 15, 20, 25 enz. Toen ze bij 100 (euro) was begon ze opnieuw: 5, 10, 15, 20, 25 enz. Ze kwam uit bij 85. 'Dat is 85 euro', zei ze. 'Huh?', reageerde ik. 'Dat zal wat weinig zijn.' Zo eerlijk ben ik dan wel. Toen schrok ze zich opeens kapot, omdat ze die eerste 100 euro vergeten was. Ik moest nog geld gaan afhalen. Toen ik terugkwam stond de eigenaar even aan de kassa. Nooit eerder gezien daar. En hij was voor het eerst ook ietwat vriendelijk. Hij had die stuurse dame (volgens mij zijn zus) even naar achter gestuurd om te bekomen denk ik. Misschien was ze wel in die bruine zetel gaan zitten. En sindsdien, als ik er weer eens was, kon er wel een heel flauw lachje en een haast onzichtbaar knikje af als ik kwam afrekenen.

Ik heb mijn buit van toen nog teruggevonden in de privéberichten aan mezelf, waarin ik al mijn aankopen plaats.

25 mei 2011

Fela Kuti & The Africa '70 - Zombie: Het klinkt lekker feestelijk terwijl het toch een protestalbum is. Vier albums heb ik op cd van deze man en zijn band maar ik moet bekennen ze nog maar enkele keren beluisterd te hebben. Wat me op Zombie soms tegenvalt is de zangstem, vooral omdat die wat mij betreft te luid in de mix zit. Veel wordt er gelukkig niet gezongen en muzikaal is het verder wel dik in orde. Een heerlijke smeltkroes die aanzet tot beweging die, afhankelijk van je gevoel voor ritme, ook wel dansen genoemd wordt of een epileptische aanval.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 129 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3947.300.jpg

366. Peter Tosh - Legalize It (1976)

We blijven in exotische sferen. Legalize It, een nummer dat ongeveer iedereen kent, of je nu voor of tegen bent. Dit debuutalbum haalde de 54ste plaats in Engeland waardoor Bob niet meer de enige reggaeheld in het marihuanaveld was.

Peter Tosh - Legalize It: "Don't criticize it". Nou meneer Tosh, dat ga ik dus wel doen. Om te beginnen word je er ontzettend loom van. 'Wauw geweldig', denk je aanvankelijk misschien. 'Ik heb het gevonden, dit is het!' Maar al snel zit je verdwaasd wat voor je uit te kijken, misschien met een idiote grijns op je gezicht zonder te weten waarom.
En voor marihuana geldt dezelfde kritiek.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 129 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/91.300.jpg

367. Stevie Wonder - Songs in the Key of Life (1976)

Eerst wat indrukwekkende feiten: Stevie Wonder tekende in 1975 een contract van dertien miljoen dollar bij Motown en kreeg volledige artistieke vrijheid. Hij had honderden nummers klaarliggen. Hij bracht soms 48 uur aan een stuk door in de studio en nam niet eens de tijd om te eten.
Het album kreeg veel lof maar ook wat negatieve commentaren. Schoolmeesterachtige teksten, new age kul, te veel sentiment. Het is in ieder geval een gevarieerd album en Wonder transformeerde ermee van wonderkind tot superster.

Ja die vind ik best goed.

Tja die teksten en sentimenten had onze Stevie altijd al, maar goed heerlijke muziek.

Stevie Wonder - Songs in the Key of Life: Nr. 146 in de top 250, nr. 2 in de toplijst van 1976, nr. 24 in de toplijst van de jaren '70, nr. 3 in de toplijst funk, nr. 7 in de toplijst soul. Als dat niet uitnodigend is. Toch ligt de dubbel lp en single al een kleine drie weken te wachten. Dit album draai je niet snel even. Anderhalf uur muziek plus de tijd die je kwijt bent om elke keer de naald in de juiste groef te zetten. Eens dat gebeurd is heb je de groove wel meteen te pakken want Stevie Wonder swingt doorheen een berg pop en funk dat het een lieve lust is. Minpuntjes; het blijft altijd glad en braaf waardoor ik er naar het einde toe echt wel genoeg van heb. Zeker met die melige ballads ertussen. Anders had ik Songs in the Key al lang op cd bijgekocht.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 130 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8869.300.jpg

368. Peter Frampton - Frampton Comes Alive! (1976)

Frampton was niet erg bekend maar dat veranderde met dit live album. Het verkocht bijzonder goed blijkbaar maar op deze site is men er niet erg lovend over. Op AllMusic scoort het heel wat beter. Veel hoop heb ik er niet in want er zijn maar weinig live albums die ik de moeite vind.

Peter Frampton - Frampton Comes Alive!: Ha, dat saaie nummertje Show Me the Way is dus van Peter Frampton. Baby, I Love Your Way ken ik ook wel, maar ik heb nooit de aandrang gevoeld iets van dat nummer te vinden. Het is te kleurloos om mooi of lelijk te zijn. Dit is geen rockmuziek maar rockmuzak. Gelukkig zijn de andere ballads wel gewoon slecht. De gitaarsolo's zijn niet meer dan oké en de andere musici lijken er even weinig zin in te hebben als ik. Bij Jumpin' Jack Flash lijk je zelfs te horen dat ze voor de eerste keer rock spelen nadat ze altijd begeleidingsband van Mieke en Vader Abraham zijn geweest. Het slotnummer, wat de kers op de taart zou moeten zijn, vind ik eerder een rotte kriek op een koeienvlaai. Ik moet streng zijn en een onvoldoende geven, want als een muzikant rockmuziek maakt die een rockliefhebber als ik niet goed vindt, dan doet die echt iets verkeerd.

2,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 130 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9211.300.jpg

369. Brian Eno - Before and After Science (1976)

Before and After Science heeft een pop-formaat maar wijkt totaal af van de mainstream. De composities zijn gemaakt door afbraak en eliminatie. Ze werden eerst opgenomen en samengesteld in lagen die dan selectief van elkaar verwijderd werden, met als resultaat een geluid dat geheel veranderd is. De muziek op Before and After Science lijkt soms op die van Another Green World en behoort samen met dat album tot Eno's meest essentiële werk.

Ha met Frampton kan ik jou goed volgen, benieuwd wat jij van deze Eno vindt.

Brian Eno - Before and After Science: Net als Another Green World een goed album. De dromerige tweede helft bevalt me beter dan de nogal springerige eerste helft, waar de baspartijen soms wat teveel aandacht opeisen. Kurt's Rejoinder is meer gewaagd dan geslaagd en teveel nummers eindigen met een fade-out alsof ze zelf niet wisten hoe het verder moest. Verder weinig op aan te merken. Ik hou wel van Eno's stem. Maar ik schreef het eerder al; zijn beste album is niet in dit boek te vinden: Taking Tiger Mountain.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 131 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1840.300.jpg

370. Kraftwerk - Trans-Europe Express (1977)

We schuiven door naar het jaar 1977. Het jaar waarin Judas Priest het schitterende Sin After Sin uitbracht, Jethro Tull uit het bos terugkwam met een prachtige verzameling Songs from the Wood, John Coltrane het goddelijke oversteeg met First Meditations, Joni Mitchell haar nieuwe stijl verder ontwikkelde op Don Juan's Reckless Daughter, KISS alles en iedereen in vuur en vlam zette (soms ook zichzelf, letterlijk) met hun Love Gun, maar in plaats van mij daar mee te plezieren stelt dit boek me alweer op de proef met iets van Kraftwerk. Tussen mij en krautrock (alleen het woord al geeft me de kriebels) zal het nooit wat worden.

Alle andere namen die je hierboven noemt mogen nog niet eens de veters van de heren van Kraftwerk strikken. Wel eens met Frampton overigens, een van de zeldzame cd's die ik heb gekocht en vervolgens bij de kringloop heb afgegeven.

Laten we er even van uitgaan dat er inderdaad zo'n schoenveterstrikorde bestaat. Dan zou je in het allerbeste onmogelijke geval misschien ergens op een onbestaande planeet in een onbestaand sterrenstelsel een heel raar klein beetje soort van gelijk kunnen hebben voor vier van de vijf namen. Maar nu komt het. De bovenstebeste opperbaas John Coltrane. Die strikt geen veters maar toetert dat Kraftwerkje gewoon achteloos weg. Zo is het.

Dat getoeter kan mij eerlijk gezegd gestolen worden, word ik toch vooral nerveus van en meer ook niet. Minder is meer en zo

Beste quote in 44 pagina's, Kronos, daar hoef ik ze niet eens allemaal voor terug te lezen.

Kraftwerk - Trans-Europe Express: Blijven proberen. Je weet het nooit. Maar nog meer dan bij Autobahn valt meteen op hoe lelijk ik het geluid vind. De melodieën variëren van knullig tot kil oninteressant. Dit hou ik geen veertig minuten vol. Misschien dat in het nummer Franz Schubert iets van Schubert's compositiekwaliteiten te horen is? Niet dus.

Helaas, ik kan hier niks mee*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 131 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1569.300.jpg

371. Billy Joel - The Stranger (1977)

De schoolgaande Billy Joel speelde piano in bars om bij te dragen aan het loontje van zijn alleenstaande moeder. Al in 1971 bracht hij zijn debuut uit maar pas met The Stranger brak hij echt door. Hij kwam er mee op nummer 1 en tot midden jaren tachtig bleef dit het best verkopende album van Columbia. De muziek klinkt warm maar heeft iets bevreemdend spookachtigs, zoals ook op de hoes tot uiting komt. De teksten zijn poëtische en Joel blijkt uit te blinken als verhalenverteller.

Billy Joel - The Stranger: Op mij komt Billy Joel over als een man met zijn voorbeelden die de kneepjes van het vak heeft geleerd maar weinig muzikale inspiratie en identiteit heeft. Het klinkt vaak gekunsteld in mijn oren maar dat zal wel aan mij liggen. Just the Way You Are en She's Always a Woman kende ik uiteraard al maar raken me niet. Omdat Goodnight Saigon wel een goed nummer is heb ik het album The Nylon Curtain ooit in de kringloopwinkel gekocht. Later ook nog Glass Houses en River of Dreams. En mocht ik er ooit The Stranger vinden voor een euro, dan neem ik het zonder enig enthousiasme misschien ook wel mee.

2,75*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 131 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1604.300.jpg

372. Bob Marley & The Wailers - Exodus (1977)

Visionair, popster, profeet, pacifist, rasta mysticus, vurig minnaar, Bob Marley was het allemaal en op Exodus komen al die aspecten tot uiting. Eigentijds muzikale invloeden als funk, dub en rock zijn vooral te horen op de sterk politiek getinte eerste helft. Op de tweede helft is het tijd voor feest. Een feest van liefde.

"One Love, one heart. Give thanks and praise to the Lord."

Het klinkt utopisch mooi. Maar zolang er een 'Lord' bij komt kijken vrees ik dat er geen 'one love, one heart' zal zijn.

Aha Exodus, in mijn boek *****

Ow, ook een mooie! Je komt op dreef, Kronos!!!

Je hebt anders behoorlijk veel voldoendes voor Deep Purple over

Bob Marley & The Wailers - Exodus: Dit album kocht ik ooit tweedehands op lp. Veel viel er niet meer te ontdekken want de helft ervan zijn hits. Zes van de tien nummers staan ook op de compilaties Legend en Natural Mystic. Van de rest bevallen Guiltiness en The Heathen mij het meest.
De kracht van de muziek op Exodus zit 'm ongetwijfeld voor een groot stuk in de eenvoud. Zowel muzikaal als tekstueel. Maar soms klinkt het mij wat te simplistisch en te braaf.
Terwijl ik dit schrijf krijg ik zin om Rock for Light van Bad Brains nog eens te draaien, waarop relaxte reggae wordt afgewisseld met felle hardcore punk.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 132 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2666.300.jpg

373. Electric Light Orchestra - Out of the Blue (1977)

Weer zo'n bekende band waarvan ik me niet meteen muziek voor de geest kan halen. Even zoeken in mijn verzameling op Discogs brengt me bij Livin' Thing dat op de soundtrack van Boogie Nights staat. Ja, dat nummer ken ik wel. En veel vind ik er niet aan. Op basis daarvan gok ik dat mijn mening over Out of the Blue zal aansluiten bij de recensie van RuudC.

Zelfs geen stem voor Kraftwerk?


Wel een album voor luigifort dan, lijkt me?

Gedragsregels op de site:
- Het is alleen toegestaan te stemmen op albums die je in zijn geheel hebt gehoord, en die je dus als geheel kunt beoordelen.

Electric Light Orchestra - Out of the Blue: Queen, Kansas, Beatles, je hoort het allemaal voorbijkomen in het vakkundige werk van deze topmuzikanten. Feilloze samenzang, doordachte composities. Waanzinnig goed is dit. Toch? Nee, vreselijk. Het is de muziek waar punk voor uitgevonden moest worden. Die voortdurend gladde samenzang is gekmakend. De truttige bravigheid die op dit album te horen is leidt tot agressie. Na meer dan een uur van deze muziek moet je wel iets kapotmaken. Ik heb zonet mijn oude niet meer bruikbare xtra-kaart van de Colruyt in stukken geknipt! Ha, dat luchtte lekker op.

1,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 132 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/46000/46694.300.jpg

374. Weather Report - Heavy Weather (1977)

De superlatieven kunnen niet op in het boek bij dit album. Grote namen worden genoemd, jazzplaat van het jaar in tal van magazines enzovoort. Op MusicMeter is het enthousiasme minder. Gelukkig ben ik er met dit onmisbare topic om uit te maken wie nu gelijk heeft.

Weather Report - Heavy Weather: Dit lijkt soms wel de ELO van de jazz. Zeker A Remark You Made is behoorlijk melig en glad. Maar hoe smooth deze jazz ook is, het blijft jazz. Met gekke onverwachte wendingen, muzikale hoogstandjes, beetje gefreak. Al wordt dat basspel van Jaco Pastorius me soms wel teveel. Ik ga het bij deze eens een keer duidelijk maken aan alle bassisten ter wereld: 'De bas is geen solo instrument! Als je absoluut wil soleren, leer dan gitaar of viool spelen! Dank u.' Van dit kleurrijke bandje dat barst van het talent heb ik Black Market al op cd. Daar ga ik het voorlopig bij houden. Maar Heavy Weather verdient wat mij betreft zeker zijn plaats in deze lijst.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 132 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/38000/38729.300.jpg

375. Muddy Waters - Hard Again (1977)

Na meer dan een kwarteeuw verbrak Muddy Waters zijn verbintenis met Chess Records. Wat volgde was een erg middelmatige periode. In 1977 wilde hij zich weer bewijzen. En ironisch genoeg, als gitarist die de blues elektrisch maakte, speelde hij op Hard Again niet op zijn Fender Telecaster. Hij zocht de basis weer op en zou met dit rauwe en pure album zeker de goedkeuring van Robert Johnson en de duivel gekregen hebben. De reacties waren alom lovend en Muddy kreeg er zijn vierde Grammy bij.

Muddy Waters - Hard Again: Een album dat begint met een van de beste versies van een van de beste bluesnummers ooit. En het is wellicht ook een van de beste bluesalbums ooit. Ik ben niet een van de grootste bluesliefhebbers ooit maar kan hier geen negatieve kritiek bedenken. Of het moet zijn dat echt naar je roots terugkeren niet kan.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 132 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/11000/11660.300.jpg

376. The Stranglers - Rattus Norvegicus (1977)

Het album werd in zes dagen opgenomen naar goede punkgewoonte. Maar met het gebruik van keyboards waren The Stranglers toch een afwijkend bandje. Er kwamen beschuldigingen over vrouwenhaat. Sometimes en London Lady zouden seksistische teksten hebben en er werd weinig moeite gedaan dat te weerleggen. Of was het gewoon ironisch bedoeld? Aan de luisteraar om het vonnis te vellen.

The Stranglers - Rattus Norvegicus: Golden Brown heb ik altijd wel een mooi nummer gevonden. Van dit debuut kende ik alleen Peaches en daar vind ik niks aan. Toch valt hier en daar voor mij wel te genieten van Rattus Norvegicus. Dat zit 'm in de eigen(zinnig)heid die later ook nog in Golden Brown te horen is. Het gebruik van keyboards voegt echt iets toe maar de zang vind ik hier redelijk slecht.

2,75*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 132 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5371.300.jpg

377. The Clash - The Clash (1977)

Ten onrechte wordt The Clash vaak op de tweede plaats gezet na The Sex Pistols. In politieke songs en rake slogans waren ze sterker en ze bleven weg van het destructieve ethos. In drie weken tijd werd het debuut ingeblikt. De bandleden komen uit West-Londen, een multiculturele smeltkroes. Reggae, ska, rock steady, ze ontkwamen er niet aan en lieten zich er door beïnvloeden, wat hen muzikaal voorsprong gaf op collega's uit de punkmuziek. "The Clash kwam altijd uit het hart" (Joe Strummer, 1988)