Kraftwerk - The Man-Machine: De heren schijnen gevoel voor humor te hebben en ik moest inderdaad wel lachen toen ik de robotstem in Robots hoorde. Wellicht om de verkeerde reden. Ik 'snap' deze muziek niet. Vaker beluisteren zal ook niet helpen want het nummer Model is me heel bekend en ik vind het niks. Je kan met schijnbaar emotieloze muziek natuurlijk goed "de geautomatiseerde wereld van stedelijke vervreemding, ruimtevaart en lege roem" (woorden uit het 1001 boek) uitdrukken, maar of dat goeie muziek oplevert is iets anders.

1,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 139 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3766.300.jpg

397. Blondie - Parallel Lines (1977)

Met het commerciële geluid van Mike Chapman's productie en de muziek geworteld in punk werd Parallel Lines het perfecte new wave album. De stem van Debbie Harrie klinkt rauw en rijp. Aanstekelijke melodieën vormen de aanvulling. Robert Fripp is van de partij met psychedelisch gitaarwerk op het dromerige Fade Away and Radiate. De nummers Sunday Girl en Pretty Baby zijn zoet en verfrissend als een ijsje in de zomer. Het album werd opgenomen tijdens de New Yorkse hittegolf in 1978. De band scoorde er meer hits mee in Europa dan in het thuisland.

Sorry.

Blondie - Parallel Lines: Het album opent met het heerlijke Hanging on the Telephone. Een slim opgebouwd kort nummertje. Heerlijk hoe Debbie Oh why can't we talk again / Oh I can't control myself zucht. One Way or the Other bouwt verder op dezelfde obsessie maar duurt langer dan nodig. Dat geldt nog meer voor Fade Away and Radiate, waarin ook duidelijk wordt dat Debbie nogal beperkt is als zangeres. Het past wel bij de invloed van punk die door het album raast. Verder is het allemaal pop en rock. Geen idee waarom hier ook vaak new wave bij staat. Maar dat zal wel te maken hebben met mijn al te beperkte kennis van die stroming. Het bekende Heart of Glass is ook nog een uitstekend nummer. Parallel Lines is een tof album met helaas iets te veel middelmatig songmateriaal. Een krappe vier kan ik er wel aan kwijt.

4*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 140 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/56000/56873.300.jpg

398. Elis Regina - Vento de Maio (1978)

Brazilië barst van de getalenteerde zangeressen maar Elis Regina steekt er bovenuit, met haar invloed tot ver buiten Zuid-Amerika.

Veel is daarvan niet te merken. Ik zie vooral lauwe reacties op dit album. Op Discogs scoort het wel hoog. Genre: Jazz, Latin, Pop. Stijl: Bossa Nova, Samba. Daar heb ik wel zin in op deze herfstige maar zonnige zondag. Nog even een glimp zomers gevoel.

Elis Regina - Vento de Maio: Elis heeft een goede stem en ik kan altijd wel genieten van een avant-gardistisch kantje in Braziliaanse muziek, maar dan ga ik toch liever voor het echte werk van grondlegger Caetano Veloso. Niettemin is Vento de Maio een fijn album dat op deze site wel iets meer aandacht en waardering verdient.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 140 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1709.300.jpg

399. Pere Ubu - Dub Housing (1978)

In plaats van hun unieke stijl verder uit te melken koos Pere Ubu voor een nieuw geluid. Het werd voor weinig geld en zonder veel poespas opgenomen met als resultaat een warm, oprecht maar ook bevreemdend album. Hoewel er geen commerciële insteek was hoopte ze toch dat de tijd rijp was voor dit soort artistieke expressies.

Pere Ubu - Dub Housing: Heel apart, die stem. In het titelnummer werkt dat goed. Te gek nummer. Maar de zang gaat mij al snel vervelen en zelfs irriteren. Een nummer als Thriller! kan me ook niet boeien. Ooit verschillende albums gehad van Pere Ubu en weer verkocht. Het ziet er niet naar uit dat ik fan ga worden.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 140 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/31000/31474.300.jpg

400. The Only Ones - The Only Ones (1978)

Pop, new wave, punkrock, dat zal weer niks worden. We naderen de jaren tachtig en ik vond/vind heel veel muziek uit die tijd slecht. Ik ben vooral benieuwd wanneer er nog eens iets verrassend te ontdekken valt voor mij. Er zijn best wat albums uit '78 die jammer genoeg ontbreken. Opvallendst toch het debuut van Kate Bush, The Kick Inside. Maar Shiny Beast van Captain Beefheart, Hemispheres van Rush en Easter van Patti Smith had ik ook graag gezien.

The Only Ones - The Only Ones: Dat viel eigenlijk nog goed mee. Niet te veel punk en new wave. Het lijkt alsof de zanger weinig zin heeft om zich te laten horen. Bij It's the Truth deed mij dat denken aan Silver Jews. Het beste wordt voor laatst bewaard in de vorm van een lange solo in The Immortal Story.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 140 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/929.300.jpg

401. Elvis Costello & The Attractions - This Year's Model (1978)

Van de grote Elvis werd ik twee jaar terug fan, van de kleine al lang geleden. This Year's Model is compromisloos en boos. Maar niet blind. Costello vindt zijn weg in nijd en wraakgevoelens, vindt waarheid in wantrouwen.

ik hoor het niet, maar Silver Jews

Deze Elvis en ook .

Niet?

Ik wil er graag nog


aan toevoegen.

Welke Elvis is hier groot en welke is er klein? Ik vind denk ik de kleine Elvis, die wel zelf zijn nummers schreef, groter dan de grote Elvis. Dus, wie is er dan groot en wie is er dan klein zou ik zo zeggen.

Ik vind ze allebei vrij overschat tbh

wat ben je toch een schavuit

Het is toch opvallend hoeveel mensen op de site lijden aan zelfoverschatting door te denken dat hun inschatting van artiesten/muziek de standaard is waarop die van anderen afgemeten kan worden.

Die butthurt is niet nodig hoor, rustig. Ik dacht: ik poneer ff een mening Leuk topic, doe zo verder!

Ik probeer het nog 11,5 jaar vol te houden.

Ik heb een boxje met het oude werk van Elis, zij was er wel een paar jaar eerder bij dan Caetano Veloso. Al is haar vroege werk zeker niet avant-gardistisch te noemen. De latere Elis ben ik niet mee bekend, maar dit album ga ik eens opzoeken.

Elvis Costello & The Attractions - This Year's Model: Met The Attractions erbij wordt het nog wat puntiger. This Year's Girl, Pump It Up, (I Don't Want to Go to) Chelsea springen eruit terwijl het album nergens inzakt. Toen ik deze lp op een beurs kocht vroeg ik me af of de hoes een misprint was.
Hopelijk staan er uit de latere periode van Elvis Costello ook nog wat albums in het boek.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 141 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7168.300.jpg

402. The Jam - All Mod Cons (1978)

Van The Jam heb ik bij mijn weten nog niets gehoord. Paul Weller ken ik wel van de albums Stanley Road en Heavy Soul. In het boek staat deze geweldige foto.
https://thejam.org.uk/wp-content/uploads/2016/02/the-jam-paul-weller.jpg

The Jam - All Mod Cons: Dit album geeft me de indruk dat veel postpunkbandjes hier meer jam vandaan hebben dan van pakweg Sex Pistols. Geen spek voor mijn bek dus. Maar toch liever dit dan die postpunkbandjes, want het album bevat best wat afwisseling, zoals het nummer English Rose.

2,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 141 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/56000/56734.300.jpg

403. Joe Ely - Honky Tonk Masquerade (1978)

Een van de beste albums uit de jaren 70 volgens Rolling Stone en The Clash vond de country van Joe Ely zo veelbelovend dat ze hem in hun voorprogramma hadden. Van het publiek kreeg hij echter geen applaus maar spuug en bier. Op MusicMeter doet Honky Tonk Masquerade niet veel. Gelukkig is dit topic er om uit te maken wie nu gelijk heeft.

Joe Ely - Honky Tonk Masquerade: Doet op de beste momenten wat denken aan Gram Parsons. De overslaande stem in I'll Be Your Fool vind ik niet erg geslaagd. Verder wel een aardig album. Een klassieker zou ik niet zeggen. Daar is het toch te doorsnee voor.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 141 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/11000/11358.300.jpg

404. The Adverts - Crossing the Red Sea with the Adverts (1978)

En dan nu weer een streepje punk.

hij gaat hárd!

The Adverts - Crossing the Red Sea with the Adverts: Dit is minder vreselijk dan gevreesd. Sommige nummers vind ik ondermaats maar het merendeel kan er mee door. Zelfs het gekke Gary Gilmore's Eyes. Muzikaal technisch stelt het album natuurlijk weinig voor maar het gevoel is er. En het geeft mij, anders dan veel andere punkalbums, eens niet het gevoel dat het enkel gericht is op puisterige pubers.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 141 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/579.300.jpg

405. Big Star - 3rd (1978)

Hun debuut passeerde hier al. En deze derde wordt nog hoger aangeschreven. Al wel eens beluisterd maar kon me nog niet overtuigen. In 1992 werd de definitieve versie pas uitgebracht, dus we moeten even in de teletijdmachine.

Big Star

Big Star - 3rd: Inderdaad een mooi album. Al kan het me niet helemaal overtuigen. Daar klinkt het soms iets te veel als demo materiaal voor. Lo-fi heet dat dan, een term die in de jaren negentig ook weer aan bod kwam met bands als Guided by Voices en Pavement. Het nummer Holocaust is angstaanjagend mooi. De Velvet Underground cover vind ik niet zo geslaagd.

3,75*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 141 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/20000/20513.300.jpg

406. The Residents - Duckstab / Buster & Glen (1978)

The Residents, dat klinkt als een punkband. Maar het schijnt avant-garde te zijn. Dit album is eigenlijk een compilatie van twee EP's. The Residents integreren de vreemdste geluiden in hun muziek, van stemmen uit tekenfilms tot atonaal getoeter. De groepsleden bleven anoniem. Ik ben benieuwd.

The Residents - Duckstab / Buster & Glen: Het klinkt mij vooral als gekke muziek in de oren. Een en ander lijkt ook humoristisch bedoeld maar een Laughing Song werkt niet echt op mijn lachspieren. Dan luister ik beter naar Elvis' laughing version van Are You Lonesome Tonight. Het album (twee EP's eigenlijk) blijft wel amusant, wordt nergens vervelend. Zodoende een krappe voldoende.

2,75*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 141 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7932.300.jpg

407. Public Image Ltd. - Public Image (First Issue) (1978)

Als ik de tekst in het boek lees word ik hier enthousiast van. Het stemgemiddelde op deze site tempert de verwachting een beetje.

Public Image Ltd. - Public Image: De eerste tien minuten van het album zijn niet bepaald uitnodigend, maar Theme heeft wel iets. Daarna volgen min of meer gewone nummers. Een jaar na Never Mind lijkt John Lydon nog bozer te zijn geworden. De nummers denderen ongenadig voort terwijl hij zijn gal spuwt. In Annalisa werkt deze formule het best wat mij betreft. De lange afsluiter Fodderstompf is overbodig maar verder een genietbaar album.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 141 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/16000/16183.300.jpg

408. Magazine - Real Life (1978)

Magazine - Real Life: Lovende recensies en enthousiaste reacties, ze scheppen een beeld en wekken een verwachting. Maar the proof of the pudding is in the eating. Voor mij zit er te veel new wave in, dat zag ik al aankomen. Veel afwisseling spreekt me wel aan. "Ik vond het altijd leuk albums te maken met veel verschillende gemoedstoestanden", zei Howard Devoto. En ja, er zitten zelfs tempowisselingen in die aan heavy metal doen denken. Maarrrr.... wat een zeurderige zanger! Die verpest alles wat er van het plaatje nog te verpesten valt.

2,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 141 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3051.300.jpg

409. Bruce Springsteen - Darkness on the Edge of Town (1978)

Bruce the Boss had er na het succes van Born to Run nog een bombastisch schepje bovenop kunnen doen. Hij verkoos echter een kleinere aanpak. Hij trok zich terug en verhuisde naar een boerderij in New Jersey. 'Een leven in de kleine wereld van de stadjes waar ik ben opgegroeid.' Hij schreef er onder andere over de stress die zijn ouders hadden door de moeite die het kostte de eindjes aan elkaar te knopen. Het album werd een waardige opvolger.

Bruce Springsteen - Darkness on the Edge of Town: Een prima opvolger van Born to Run. Het heeft minder toeters en bellen maar voor de rest is het niet bepaald een stijlbreuk. Niet alle nummers zijn even sterk en er echte uitschieters staan er niet op. Kant b bevalt me beter dan kant a. Het album verdiend zeker een plaats in deze lijst. Toch wel jammer dat The River niet in het boek staat en Rising wel.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 142 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9192.300.jpg

410. Funkadelic - One Nation Under a Groove (1978)

Zowel het publiek als de critici waren enthousiast over One Nation Under a Groove.en het album werd platina. Velen zien het nog steeds als het beste funkalbum aller tijden. Het bevat pure funk in de traditie van James Brown maar voegt ook rock (Hendrixgitaren) en wat avant-garde toe.

Funkadelic - One Nation Under a Groove: Het heerlijke titelnummer kende ik natuurlijk al. Als album had ik hier meer van verwacht. Een lang nummer als Promentalshitbackwashpsychosis Enema Squad is echt wel gezapig te noemen. Slecht wordt het gelukkig nergens en de band heeft een fantastisch geluid.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 28 (gekocht), 142 (reeds in bezit)


---------


https://www.musicmeter.nl/images/cover/11000/11138.300.jpg

411. Throbbing Gristle - D.o.A. The Third and Final Report (1978)

3,61 (32 stemmen), Avant-Garde / Electronic.