https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7679.300.jpg

190. Grateful Dead - American Beauty (1970)

Hoewel er hoe langer hoe meer bijzondere dingen mogelijk waren in de studio bleef The Grateful Dead vasthouden aan hun oude rommelige gewoonten. Het leverde wel een prachtig album op. Hun beste tot hiertoe. Met sublieme harmonische samenzang en uiterst vakkundige instrumentenbeheersing. De groep was meer geworden dan enkel begeidingsband van de charismatische frontman Jerry Garcia.

http://i.imgur.com/L324hE3.jpg

The Grateful Dead


Zoals op de foto al te zien is: Slaapverwekkend. Ik had gedacht dat het psychedelisch zou zijn maar eigenlijk is het gewoon brave saaie country- folkrock. Wel iets beter dan dat oeverloze gepiel op Live / Dead, maar ik zit niet op dit soort hippiemuziek te wachten. Snel weer verder dus.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 55 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/711.300.jpg

191. Nick Drake - Bryter Layter (1970)

Op Five Leaves Left stond vooral het gitaarspel van Drake centraal. Dit tweede album is rijker geïnstrumenteerd en Richard Thompson, die ook al op het debuut te horen was, rekruteerde hiervoor enkele van zijn collega's van Fairport Convention. Daarnaast horen we ook nog John Cale op piano.
Emotioneel is het album lichter dan de opvolger Pink Moon. Uit Poor Boy blijkt bijvoorbeeld enige zelfspot. Drake is wel teleurgesteld maar nog niet hopeloos omdat het succes uitblijft.

http://i.imgur.com/LGU56CY.jpg

Nick Drake


Weer een mooi album van Nick Drake maar toch niet zo goed als het debuut. Over het algemeen vind ik de nummers wat minder. Veel beluisteren helpt in dit geval ook niet. Dan gaat de sfeer van de muziek en die stem van Drake toch tegensteken.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 56 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/56000/56633.300.jpg

192. Ananda Shankar - Ananda Shankar (1970)

Jimi Hendrix wilde samen met Ananda, neef van Ravi, een album maken. Maar deze wilde dit album liever zelf maken omdat het anders niet zijn muziek zou worden.
Het resultaat kan sitar-rock genoemd worden, met covers als Jumping Jack Flash en Light My Fire waarin de sitar een hoofdrol krijgt. Andere nummers leunen meer aan bij funk. Op de achterkant van de lp is de Indische invloed nog groter.
In 1999 stierf Ananda op relatief jonge leeftijd maar zijn fusionstijl werd door een volgende generatie overgenomen en leeft dus net als Ananda's muziek verder.

Pff.. slecht hoor, ik hoor liever Ravi.

http://i.imgur.com/66qefck.jpg

Ananda Shankar


Slecht vind ik het niet maar misschien had Ananda voor wat meer vuurwerk toch beter wel met Hendrix samengewerkt. Instrumentale versies van gezongen nummers klinken mij altijd al snel als muzak in de oren. Zo ook hier met Jumping Jack Flash en Light My Fire. Verder staan er wel mooie dingen op en zeker in zijn tijd gezien vind ik het een leuk album. Het verbaast me een beetje dat ik er nog nooit van gehoord had. Aardige ontdekking.


3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 56 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6750.300.jpg

193. The Who - Live at Leeds (1970)

In de studio miste de albums van The Who altijd wat spanning. Deze live registratie verscheen een jaar na Tommy. Behalve werk daarvan en wat klassieke singles speelde de band ook covers. Young Man's Blues van Mose Allison is een van de vele hoogtepunten. Pete Townsend ontpopt zich als ijzersterk gitarist die bruist van emoties en ideeën.
Live at Leeds is zonder meer een van de beste live albums ooit.

http://i.imgur.com/BoA5DEP.jpg

The Who


Op Live at Leeds krijgen we The Who op volle kracht te horen. Volgens velen zou de muziek van The Who live beter tot zijn recht komen. Het klinkt in ieder geval enorm energiek. Maar dat streven naar het grootste volume doet denken aan de loudness war. Het heeft op mij hetzelfde effect dat het snel vermoeiend wordt om naar te luisteren, al is de speelduur gelukkig niet al te lang.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 32 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2109.300.jpg

194. Soft Machine - Third (1970)

Op het moment dat progressieve rockmuziek steeds meer publiek won beleefde Soft Machine hun hoogtepunt, maar tegelijk heerste er ook verwarring. De band had genoeg van Robert Wyatt en omgekeerd was dat ook zo. De serieusheid en jazz aspiraties van de anderen bevielen hem niet.
Moon In June is het laatste echte nummer dat Wyatt voor Soft Machine schreef en hoewel een meesterwerk was de rest van de band er niet blij mee. De foto op de binnenhoes laat ook zien hoe de vijandigheid tussen de verveelde bandleden de hotelkamer vult.

Voor wie nog met een kater zit van 2016 en het niet ziet zitten om zelf muziek uit te zoeken, hier de twintig volgende singles netjes op een rij. Alleen maar even op de link klikken. Zo makkelijk kan dat zijn.




http://i.imgur.com/GUe0dC3.jpg
sngl. 81 MGMT - Time to Pretend (2008)
Als je het hele nummer niet hoort besef je waarschijnlijk niet dat we een grapje maken, zei Ben Goldwasser hierover.



http://i.imgur.com/EolGhK6.jpg
sngl. 82 Fleet Foxes - Mykonos (2008)
Harmonische barokke pop van baardmensen.



http://i.imgur.com/QceZEnd.jpg
sngl. 83 Sébastien Tellier - Divine (2008)
Een goed nummer op het songfestival is een zeldzaamheid.



http://i.imgur.com/kXczswC.jpg
sngl. 84 Amadou & Mariam (2008)



http://i.imgur.com/X0i68Hy.jpg
sngl. 85 Coldplay - Viva la Vida (2008)
Door deze single werd het album het best verkochte van 2008. Maar minstens drie beschuldigingen van plagiaat (the Creaky Boards, Joe Satriani en Cat Stevens) verstoorden het feestje ietwat.



http://i.imgur.com/KErMii9.jpg
sngl. 86 M.I.A. - Paper Planes (2007)
"It's about people... appearing really threatening to society - but not being so." (M.I.A., 2008)


http://i.imgur.com/BaG9e0l.jpg
sngl. 87 LCD Soundsystem - Someone Great (2007)
"It sounds like a long-lost Human League record and it's absolutely beautiful." (Mark Ronson, 2007)



http://i.imgur.com/GxAuLu2.jpg
sngl. 88 Robyn with Kleerup - With Every Heartbeat (2007)
"That song was trying to be mini and rural pop art, pinstriped - you know, Stravinsky." (Andreas Kleerup, 2009)



http://i.imgur.com/if4PMVR.jpg
sngl. 89 Feist - My Moon My Man (2007)
"Take it slow / Take it easy on me / Shed some light / Shed some light on things". Leslie Feist op haar kwetsbaarst.



http://i.imgur.com/r40rFIx.jpg
sngl. 90 Bloc Party - Flux (2007)
"Our management really hate it. They told us not to release it.' (Kele Okereke, 2007)



http://i.imgur.com/1b4IEG8.jpg
sngl. 91 The Presets - My People (2007)
My People is briljante elektro punk in een stampende verpakking.



http://i.imgur.com/TzDi2DA.jpg
sngl. 92 Justice - D.A.N.C.E.(2007)
Funky bas uit de jaren 80, flashy synths, een kinderkoortje; dit kon alleen een tribuut zijn aan Michael Jackson.



http://i.imgur.com/CvTxR4Y.jpg
sngl. 93 Robert Plant & Alison Krauss - Please Read the Letter (2007)
Onverwachte magie tussen Robert en Alison.



http://i.imgur.com/2BwyO05.jpg
sngl. 94 Vinicio Capossela - Ovunque proteggi (2006)
Eerst was hij 'de jonge Paolo Conte', daarna de 'Italiaanse Tom Waits'. Toen besloot Vinicio Capossela zichzelf te zijn.



http://i.imgur.com/0gugz5f.jpg
sngl. 95 Uffie - Pop the Glock (2006)
Sexy, futuristisch, maar old school.



http://i.imgur.com/HgKzXei.jpg
sngl. 96 Justin vs. Simian - We Are Your Friends (2006)
"We tried to make it a popsong." (Xavier de Rosnay)



http://i.imgur.com/PB3xi7S.jpg
sngl. 97 Muse - Supermassive Black Hole (2006)
"I was going out dancing in clubs around New York. That helped create songs like Supermassive Black Hole." (Matt Bellamy, 2006)



http://i.imgur.com/lpzUwgQ.jpg
sngl. 98 Christina Aguilera - Ain't No Other Man (2006)
Aguilera's eerste platina single sinds haar debuut Genie in a Bottle uit 1999.



http://i.imgur.com/K9EwpSK.jpg
sngl. 99 Amy Winehouse - Love Is a Losing Game (2006)
"This is the best female vocalist I've heard in my entire career and one of the best writers." (George Michael, 2007)



http://i.imgur.com/mi9t3FN.jpg
sngl. 100 Gnarls Barkley - Crazy (2006)
"Crazy was een natuurkracht waardoor het album en de band als een nagedachte leek."

http://i.imgur.com/wBqSvC0.jpg
Soft Machine


Robert Wyatt ken ik al wel maar van Soft Machine had ik nog geen muziek beluisterd. Dit derde album is misschien ook niet het beste om mee te beginnen. We hebben hier duidelijk met begaafde muzikanten te maken maar verder wordt me weinig duidelijk. Het lijkt op een eindeloze uitweiding van een nummer zonder dat we dat nummer zelf te horen krijgen. Muziek die er alleen is omwille van de muziek misschien. Ik hoor wat echo's van Zappa, Jethro Tull en zelfs Deep Purple (Facelift ergens in de tweede helft). Slecht vind ik het zeker niet. Het laat me alleen een beetje onverschillig.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 32 (reeds in bezit)

Van de singles die hier laatst voorbij gekomen zijn heb ik dat van Fleet Foxes, Robert Plant & Alison Krauss, Feist en Amy Winehouse al ergens op cd staan. Amy Winehouse steekt er natuurlijk bovenuit. Een tweede plaats is voor Feist. Heel leuk videoclipje ook. De samenwerking tussen Robert en Alison is mij maar matig bevallen. En als ik nu Fleet Foxes terug hoor valt dat toch nogal tegen.

Van de rest van de nummers vind ik niks goed. Geen ontdekkingen dus. Dat nummertje van Uffie vond ik nog best geinig. De prijs van vreselijkste muziek gaat naar Coldplay. Schrijnend, hoe die gasten links en rechts hun muziek bij elkaar pikken maar er dan toch niks van bakken. Dat dit dan wel succes heeft hoeft niet te verbazen. Kwestie van smaak noemen ze dat.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/11000/11994.300.jpg

195. Rod Stewart - Gasoline Alley (1970)

Dit ondergewaardeerde tweede album volgde snel op het succesvolle solodebuut van Rod Stewart, die ook nog frontman van The Faces was. Uitschieters zijn de nostalgische titelsong, waarin zijn rauwe stemgeluid helemaal tot zijn recht komt. Only a Hobo is dan weer een van de beste Dylancovers. Rod zag snel in wat hij in zijn mars had en de basis voor zijn solocarrière was met Gasoline Alley trefzeker gelegd.

http://i.imgur.com/kSVVxaV.jpg

Rod Stewart


Het moet in de jaren tachtig geweest zijn toen ik voor het eerst (bewust) muziek van Rod Stewart hoorde. Niet zijn beste periode en ik luisterde toen vooral naar metal. Maar later ben ik sommige van zijn nummers toch wel goed gaan vinden en dus haalde ik ooit deze verzamelaar in huis. Van Gasoline Alley staat er echter niks op. En dat is jammer want The Story So Far had daardoor een betere compilatie kunnen zijn. Al vind ik Gasoline Alley niet echt geweldig, maar toch tot zijn betere werk horen.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 56 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4297.300.jpg

196. George Harrison - All Things Must Pass (1970)

Vooral Lennon en McCartney bepaalden de koers van The Beatles, al staan er verschillende klassiekers op naam van George Harrison. Maar toen het einde van The Beatles een feit was had Harrison zo'n schat aan ongebruikte nummers bij elkaar geschreven dat All Things Must Pass als 3 lp's werd uitgebracht.
Phil Spector kreeg toestemming om zijn 'wall of sound' verder te bouwen en ook Billy Preston, Eric Clapton en Phil Collins verleenden hun medewerking. De derde lp met voornamelijk jamsessies is amper de moeite, maar door prachtige nummers als My Sweet Lord, Beware of the Darkess en What is Life, kan dit album tot een van de beste gerekend worden dat door een ex-Beatle werd gemaakt.

Beste soloalbum van een ex-Beatle. George veegt hier zelfs een paar erkende klassiekers van zijn vorige bandje van tafel. Die derde LP is leuk voor een keertje, de echte kracht van deze plaat zit toch echt in de dubbelaar die eraan vooraf gaat.

Benieuwd of ie bij jou ook lekker binnenkomt.

Ik ben ook benieuwd. Een Beatles-fan ben ik zeker niet. Van het solowerk dat ik ken bevalt dat van McCartney mij het best.

Van Lennon heb ik genoeg met Imagine: John Lennon op cd en van Paul McCartney heb ik Wings Greatest (lp) en Pure.

Van George Harrison heb ik Brainwashed, wat ik een prima album vind. All Things Must Pass heb ik wel eens geleend uit de bib, maar niet grondig beluisterd.

http://i.imgur.com/eDBub9n.jpg

George Harrison


Gezien zijn plaatsje in dit boek en het zeer hoge stemgemiddelde hier op de site, is dit toch wel een serieuze tegenvaller. Meer dan een tweederangs Beatles album kan ik er niet van maken en van de Beatles ben ik al geen grote fan.
Als zanger doet George het niet slecht. Hij klinkt soms wat saai en slap maar wel gevoelig. De productie van Phil Spector doet helaas grotendeels het persoonlijke karakter teniet. De jamsessies heb ik maar achterwege gelaten.
Ik heb daarstraks ook nog eens Brainwashed beluisterd. Dat album was een meevaller. Maar als koopje van een euro lag de verwachting ook lager. Toch vind ik op All Things Must Pass nergens zo'n mooi nummer als Stuck Inside a Cloud.

3,25*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 56 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1128.300.jpg

197. Simon & Garfunkel - Bridge over Troubled Water (1970)

Hier ga ik niet te veel tijd in steken want ik heb een ontzettende hekel aan deze gasten. Natuurlijk ga ik het album wel beluisteren. Al was het maar om het daarna gefundeerd met de grond gelijk te maken.

Onterecht. Simon & Garfunkel zijn bazen en BoTW is hun beste album. Direct één van de beste albums van de seventies ook.

Met elkaar kibbelende baasjes naar het schijnt. Hoe dan ook, ik ben mijn eigen baas en mijn waardering van muziek is nooit onterecht maar altijd eerlijk.

Zoals te verwachten was is Bridge Over Troubled Water niks voor mij. Al heb ik me er wel even kostelijk mee geamuseerd en dan in het bijzonder met El Condor Pasa (If I Could). Dat deed me zo hard aan BZN denken dat ik ervan in de lach schoot. S and G maakten gewoon slijmerige lichte muziek.

1,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 56 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4300.300.jpg

198. Cat Stevens - Tea for the Tillerman (1970)

Cat Stevens had al enkele hits maar met dit album werd hij wereldster. Zijn muzikale talent uitte zich in grootse melodieën, gevoelige teksten en het snel oppikken van actuele thema's, voornamelijk inzake spiritualiteit. Later bekeerde hij zich tot de Islam. Het hoge niveau van Tea for the Tillerman werd helaas nooit meer benaderd.

Doet het ook niet een beetje aan onze Jannes denken? Klik (op eigen risico)

Haha, altijd leuk, van die lokale nitwits die een graantje willen meepikken van het succes van internationale sterren.

Onvermijdelijk heb je op een reis van die momenten dat je denkt; was ik maar thuisgebleven. Waar ik me met Filemon en Fartuncle nog kon amuseren heb ik me tijdens het beluisteren van het album van Cat Stevens alleen maar zitten ergeren. Dat kwam tot een hoogtepunt bij het bekende maar vreselijke Wild World en nam niet meer af tot aan het einde van het album. Positieve noot is dat het album eindigt met het titelnummer dat maar één minuut duurt.

1,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 56 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/24000/24823.300.jpg

199. Traffic - John Barleycorn Must Die (1970)

Het vorige album van Traffic vond ik al niks en kijkend naar het veel lagere stemgemiddelde dat John Barleycorn Must Die hier krijgt lijkt het verloren moeite. Maar als ik de beschrijving in het boek lees en de reacties bij het album dan zou dit me juist wel eens meer kunnen bevallen. Met de moed der wanhoop probeer ik het dus toch gewoon.

Op dit album van Traffic valt weinig aan te merken. Aardige muziek. Of het ook in een lijstje als dit thuishoort is wat anders. Daar vind ik het toch wat te gewoontjes voor.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 19 (gekocht), 56 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3151.300.jpg

200. The Stooges - Fun House (1970)

Na het geflopte debuut kregen The Stooges een onbekende producer toegewezen. Don Gallucci bleek echter een schot in de roos. Hij liet The Stooges hun gang gaan zoals tijdens een optreden en dat leverde een heftig feestje op. De a-kant is daarin uitbundig, een verheerlijking van het hedonisme. Op kant-b wordt het grimmiger, met waarschuwingen van Iggy dat de Fun House je hart wegneemt.
De hoes beeldt de sfeer perfect uit. Het album kreeg navolging. Geînspireerd door The Stooges gingen bands als Black Flag hun soort duistere punk maken.