https://www.grunge.com/img/gallery/the-tragic-real-life-story-of-donna-summer/l-intro-1609175512.jpg

13. Donna Summer - I Feel Love

US – 1977 – Disco / Hi-NRG

Er was een tijd dat ik dacht dat mensen dit nummer vooral waardeerden vanwege haar innovativiteit en invloed, en niet zozeer vanwege het nummer zelf. Inmiddels weet ik wel beter. Ik weet niet meer wanneer het kwartje viel, het is zeker 10 jaar geleden, maar van het ene op het andere moment wist Donna mij ineens ook te hypnotiseren. Sindsdien snap ik ook niet meer zo goed hoe ik het ooit niet kon horen. Eigenlijk is het best wel bizar hoe fris, enerverend, zwoel, sensueel, modern, en buitengewoon euforisch I Feel Love 45 jaar na dato nog steeds klinkt, en ik kan me onmogelijk voorstellen hoe bijzonder het moet zijn geweest om dit anno 1977 in een club te horen.

Overigens ben ik vrij lang enkel bij I Feel Love en de heerlijke, 16 minuten durende versie van Love to Love You Baby blijven hangen, maar toen ik vorig jaar een beetje door de rest van haar oeuvre heen ben gelopen, werd ik met name verrast over hoe goed haar album Once Upon a Time... eigenlijk is. Ze heeft bovendien zelfs koddige poppy country liedjes op haar naam staan. Om maar even aan te geven dat mijn liefde voor Donna Summer nog immer groeiende is. Niet dat ze nog iets heeft gemaakt dat ook maar in de buurt komt van I Feel Love, maar hé, dat is dan ook direct één van de allerbeste nummers ooit gemaakt, dus neem het haar eens kwalijk.




Ook overwogen: -

https://www.rts.ch/2021/09/24/09/24/3687268.image?w=1280&h=720

12. Nina Simone - Sinnerman

US – 1965 – Vocal Jazz / Soul

Ik vind het prachtig dat Sinnerman de laatste jaren is uitgegroeid tot een ware klassieker op deze site en dat een plaatsje bij de laatste 32 in de MuMeladder inmiddels eerder regel is dan uitzondering. Ik herinner me nog heel goed het jaar waarin Sinnerman voor het eerst een beetje momentum kreeg in de ladder (2011), want das was ook het jaar dat het nummer bij mij enorm ging leven en ik met elke extra luisterbeurt nog net een beetje meer overtuigt raakte van Simone's genialiteit. Ik was zo onder de indruk dat ik in 2012 maar direct besloot haar hele oeuvre te verkennen (wat ik iedereen kan aanraden, want ze heeft een enorme reeks aan sterke albums uitgebracht tussen 1959 en 1967).

Nina klinkt op Sinnerman alsof ze bezeten is en het voelt alsof alle onrecht van de hele wereld via haar lichaam een uitweg zoekt. Het is ongetwijfeld het meest indrukwekkende moment uit haar lange loopbaan en het is prachtig hoe ze deze oude spiritual compleet eigen weet te maken. En hoewel het kleine, ingetogen He Needs Me heel lang mijn favoriete liedje van Nina was, moest uiteindelijk ook dat nummer buigen voor de overweldigende power, passie & bezieling van Sinnerman.

Het is dat 11 andere nummers me persoonlijk nog nét wat meer raken, maar eigenlijk vind ik dit gewoon het beste nummer aller tijden. Muziek klonk na (of voor) 1965 nooit meer zó meeslepend als tijdens deze 10 minuten.




Ook overwogen: He Needs Me / Four Women

https://i.ibb.co/42bGp3j/heatherdd.jpg

11. Heather Duby - Halo Sky

US – 1999 – Trip-Hop / Art Pop / Downtempo

In mijn beginjaren op deze site ontdekte ik veel muziek door de back catalogues van labels af te struinen, en via die van Sub Pop kwam ik destijds onder meer bij Heather Duby uit. Soms lijkt het wel alsof Massive Attack en Portishead zo veel aandacht qua '90s trip-hop en aanverwante genres hebben opgeslurpt, dat het fraaie werk van vele andere artiesten - zoals UA of Laika - hier nauwelijks op liefde kan rekenen, laat staan dat er nieuwe luisteraars op hun platen stuiten. Volgens mij valt er nog een boel moois te ontdekken als ik eens in die periode ga duiken. Dit album ziet er bijvoorbeeld ook bijzonder interessant uit, of deze en deze en deze, laat staan wat er allemaal in Japan uitkwam rond die tijd. Anyway, dat is iets voor een andere keer, nu wil ik even terug naar Heather Duby en dit kleine meesterwerkje van haar uit 1999, dat absoluut meer liefde verdient dan de magere 12 stemmen die nu bij het album staan.

Hearther Duby klinkt op Post to Wire namelijk een beetje alsof ze de erfenis van Cocteau Twins en andere 4AD-artiesten combineert met de meest verrukkelijke, heldere, dubby, organische '90s producties die er maar op deze planeet te vinden zijn. Deze elementen komen het allerbeste samen op het ruim 8 minuten durende prijsnummer Halo Sky, wat aanvoelt als een soort etherische trip waarin je als luisteraar het privilege hebt om - samen met Heather - op te mogen stijgen naar betere oorden, omgeven door zwevende synths, dubby percussie, en de eindeloze echo's van Duby’s stem, die een beetje klinkt alsof ze gevangen zit in een onaflatende spiraal aan wanhoop, liefde & verlangen. Ik ken geen andere muziek die zo veel verlangen – naar wat dan ook – uitstraalt als Halo Sky.

Het meest magische moment vindt plaats als richting de 6e minuut alle instrumentatie even wegvalt en enkel die prachtige stem overblijft, om je van alle kanten toe te zingen en gerust te stellen: I'll wait for you.... Dan is het echt alsof de tijd heel even stil staat, voordat ze vervolgens langzaam weer opstart en je opnieuw met muziek begint te omringen. Halo Sky is me al zo'n 15 jaar enorm lief en heeft eigenlijk altijd wel in of rondom mijn virtuele top 10 gebivakkeerd.




Ook overwogen: For Jeffrey / Judith

https://media.npr.org/assets/img/2011/09/23/alicecoltrane_wide-987b198eb8cce7f957ca46bd63c9ee524d6be3ae.jpg?s=1400

10. Alice Coltrane - Isis and Osiris

US – 1971 – Spiritual Jazz

De allerfraaiste plaat die ik tijdens mijn koken met jazz-project heb ontdekt (waarbij de jazz op de achtergrond speelt, Don Cappuccino, en niet op het vuur) is met enige afstand Journey in Satchidananda van Alice Coltrane, waarop ze wordt bijgestaan door Pharoah Sanders (sax), Rashied Ali (drums) Cecil McBee (bas), Tulsi (tanpura) en Majid Shabazz (bells/tambourine). Geen idee waarom ik zo lang heb gewacht met het beluisteren van dit album, wellicht dat het kopje Spiritual Jazz onbewust toch een beetje een soort van muffe connotatie met zich meebracht, maar wat een ongelooflijk fijne, rijke, serene muziek gaat er achter dat genre schuil. Het klinkt wellicht cliché, maar deze muziek heeft echt een zalvende werking op je ziel, weinig andere kunst is in staat om zo'n ontspannende, rustgevende ervaring te bieden.

Het beste nummer op het album vind ik afsluiter Isis and Osiris, waarbij het geluid deels gekleurd wordt door de gastbijdrages van Charlie Haden op bas en Vishnu Wood op de oud, een instrument waarvan ik zou willen dat het vaker in jazz gebruikt werd, want wat een prachtige klanken komen daar altijd uit. Datzelfde geldt natuurlijk net zo goed voor de tampura die op de eerste 4 nummers te horen is en ook voor de harp van Alice Coltrane zelf. De enigszins ongebruikelijke combinatie van al deze instrumenten vormt een groot aandeel in de unieke pracht van dit album, maar net zo'n belangrijke rol is weggelegd voor de uitgesponnen composities, die zeker niet direct hun geheimen prijsgeven, maar langzaam onder je huid weten te kruipen.

In de zomer van 2020, niet lang nadat ik deze plaat had ontdekt, zat ik 's ochtends vroeg in de trein zonder enige vorm van slaap op weg terug naar Rotterdam, na een feestje dat was geëindigd op een balkon bij mensen thuis die ik diezelfde avond had ontmoet. Terwijl ik mijn ogen dicht deed en, nagenietend van de afgelopen nacht, weg begon te dromen bij dit album, gaf Journey in Satchidananda mijn vermoeide lichaam op dat moment zo absurd veel voldoening en rust dat mijn hele ziel er blij van werd. Die treinrit had rustig nog enkele uren langer mogen duren, ik had immers de muziek van Alice Coltrane bij me.




Ook overwogen: Journey in Satchidananda

Ook bij The Hostage uitgekomen? Met Sjef van Oekel?

Haha, jep. Lichtelijk bizar stukje televisie.

Oooh jammer dat het niet 'For Jeffrey' is geworden, Koenr

Dansen met Alice

https://www.leguesswho.nl/media/news/Juana%20Molina.jpg

09. Juana Molina - Los Hongos de Marosa

Argentina – 2008 – Folktronica / Progressive Pop

Toen ik in 2008 het nieuwe album van Juana Molina aan de site toevoegde, had ik nog geen idee dat ik te maken had met één van de beste platen van het decennium en dat Juana Molina in de jaren daarna zou uitgroeien tot één van mijn favoriete artiesten. Un Día bleek echter 8 geweldige, eigenzinnige, uitgerekte, inventieve & onweerstaanbare composities te bevatten, gevuld met speelse percussie, hypnotiserende synths, en Molina's eigenzinnige vocalen die eindeloos over de plaat ronddwalen, over, onder en door elkaar heen. De jaren daarop groeide de plaat langzaam uit tot één van mijn absolute topfavorieten en inmiddels is ze langzaam m'n top 10 binnengeslopen.

Los Hongos da Marosa vormt een beetje het middelpunt van de plaat en ik vind het echt één van de allertofste liedjes aller tijden. Op een bedje aan speelse synths weet Molina via vele vocale loops en haar eindeloze geneurie, gemompel, gekir & geflirt haar stem tot een soort van onderdeel van de percussie om te vormen. Het nummer is een soort eindeloze maalstroom aan heerlijke klanken waar je in mee kan drijven. Eigenlijk zingt Molina door het hele liedje heen maar enkele zinnen, maar ze weet een eindeloze variatie aan details in alles wat ze zingt te leggen.

Ook de rest van Un Día had ik rustig in mijn top 100 op kunnen nemen, want het album blijft de volle 50 minuten spannend en Molina houdt je als luisteraar constant geïntrigeerd. De langgekoesterde wens om haar live te zien ging enkele jaren terug op LGW? ook eindelijk in vervulling. Het was één van de vrolijkste concerten waar ik ooit ben geweest, ik heb zelden artiesten zo veel plezier zien uitstralen als Molina en haar band die avond. Voor mij bestaat er geen andere muziek die zo gelukzalig is als de 8 speelse composities op Un Día, en ik denk niet dat er een ander nummer is waar ik zo absurd blij van kan worden als van Los Hongos de Marosa. En dat begint al met de eerste tonen.




Ook overwogen: Dar (qué difícil) / Cosoco

Dit lijstje is de ultieme combinatie van 'geweldig inderdaad', 'o ja, daar moet ik eens wat vaker naar luisteren' en 'ben benieuwd, ga ik checken'

Kortom: fijn om mee te lezen en luisteren. Tijdje geleden dat ik Un Dia op heb gezet, snel weer doen!

Dat had ik niet verwacht! Gewoon een match in allebei onze top tienen! Isis and Osiris had ik ook in mijn top 10 staan. Komt onze smaak toch meer overeen dan dat ik zou verwachten
Dat het twee totaal verschillende nummers zijn, laat ik voor het gemak maar even buiten beschouwing

Overigens lees en luister ik met veel plezier mee in je top 100. Leuk om weer een totaal andere lijst te zien dan je eigen (al hadden we met Fisherman wel een daadwerkelijke overeenkomst)

https://s3.amazonaws.com/images.imvdb.com/video/203408953923-fka-twigs-video-girl_music_video_ov.jpg?v=4

08. FKA twigs - Water Me

UK – 2013 – Art Pop / R&B

Ik heb tijdens mijn essentiële albums-reis al een uitgebreid stuk gewijd aan het werk van Tahliah Debrett Barnett, en ik sta nog steeds volmondig achter die woorden. Haar werk raakt bij mij een unieke, sensuele en seksuele snaar, die ik bij geen enkele andere artiest op die manier ervaar. En dat geldt zowel voor de ingetogen, onderkoeld sensuele kant van haar eerdere werk als voor de uitgesproken seksuele kant van haar meer recente werk. Daarnaast opende ze voor mij ook de deur naar R&B, een genre wat ik daarvoor compleet links liet liggen.

Haar allereerste periode, met de twee EP's die ze in 2012 en 2013 uitbracht, vind ik (ondanks de twee sterke albums die volgden) nog steeds haar beste. Op die EP's staan 8 sfeervolle, mysterieuze, sensuele en enigszins ongrijpbare nummers, waarop twigs een bijzondere balans tussen kwetsbaar & zelfverzekerd weet te vinden. Ache was heel lang mijn favoriete nummer van haar, met de subtiele intro en het meeslepende, verleidelijke refrein, maar de laatste jaren is Water Me uitgegroeid tot een nog net iets grotere favoriet, met de enorm ingetogen, gedetailleerde en licht verontrustende productie, waarover Barnett met hese, onderkoelde zang haar seksuele en relationele worstelingen met de luisteraar deelt.

Met de jaren ontdek je dat er voor werkelijk elke behoefte en elke emotie geschikte muziek te vinden is, zo is er muziek voor ontspanning, voor levensvreugde, voor troost, voor pijn, etc. De lijst is eindeloos, en twigs mag zich in dat rijtje gerust de ongekroonde koningin van de sensuele muziek noemen.




Ook overwogen: Ache / Cellophane

Dat vat het wel heel mooi samen inderdaad. De lezenswaardige en soms ontroerende begeleidende betogen van Koen maken het helemaal een feestje om te volgen.

In de derde categorie vond ik Halo Sky wel een mooie ontdekking, ik had tot dan toe nog nooit gehoord van Heather Duby. Binnenkort maar eens wat meer van beluisteren, wellicht is het net zo'n vergeten parel als Laika.

Dat zijn zes artiesten met een baarmoeder op een rij. Komen er nog testikels?

waar je zin in hebt...

En waar je je druk over kunt maken...

José Afonso staat nu op, past heel goed bij de huidige lome Portugese avond (het was 34 graden in Troia vandaag)

Binnenkort Heather Duby maar eens checken, die ken ik ook nog niet. Alice Coltrane wel, maar die heb ik ook pas net ontdekt en daarbij ben ik nog lang niet uitontdekt

https://live.staticflickr.com/5284/5249897278_75720508d8_b.jpg

07. Iva Bittová & Vladimír Václavek - Churý Churuj

Czech Republic – 1997 – Avant-Folk

De allerbeste tip die ik in mijn 17 jaar op MuMe heb gekregen kwam van aerobag in de vorm van Bílé Inferno, waarop Bittová & Václavek je meenemen op een folk-trip van 75 minuten die overloopt van de variatie, schoonheid en spanning. Het album is behoorlijk grillig (deels door de bij vlagen uitzinnige vocalen van Bittová) en vliegt af en toe een beetje uit de bocht, maar er is enorm veel bijzondere muziek op te vinden voor ieder die daar een beetje tegen bestand is.

Prijsnummer is voor mij Churý Churuj, waarvan alleen al de intro tot de mooiste stukjes muziek aller tijden behoort en een vrijwel net zo rustgevende werking op mij heeft als het werk van Alice Coltrane. Bij mijn veel te uitgebreide recensie van het album wijdde ik deze woorden aan het nummer:



We zijn inmiddels vrijwel exact twee jaar verder en ik sta onverminderd achter die woorden. Bittová & Václavek hebben op in 1997 een album vol unieke, wonderlijke muziek aan de wereld geschonken om voor eeuwig in te verdwalen, en dat ga ik nog vele malen doen.




Ook overwogen: Uspávanka / Zvon

https://fudge.jp/wp/wp-content/uploads/2021/01/1-16.jpg

06. Ichiko Aoba - いりぐちでぐち

Japan – 2013 – Folk

Ahh, Ichiko. Wat is het fijn om nog steeds nieuwe, favoriete artiesten te ontdekken. Aan Ichiko Aoba heb ik op deze site nog niet echt veel woorden gewijd, dus dit is een mooie gelegenheid om dat onrecht even te verhelpen. Ze is namelijk de beste folk-artiest van het afgelopen decennium, en dat wil wat zeggen.

Hoewel ik haar ontdekte in 2019 en ik qp dat jaar een aantal keer heb gedraaid, begon ik in 2020 pas echt in haar werk te duiken. Haar albums bleken zo fraai dat ze binnen no time een beetje de soundtrack werd van de periodes die we in lockdown doorbrachten. Naar geen enkele artiest en naar geen enkel album heb ik ooit zo veel geluisterd in een korte periode als naar 0 in 2020. Maandenlang stond ik op met de plaat en ging ik slapen met de plaat - ik leefde haar muziek op een manier die ik sinds mijn jeugd eigenlijk niet had gedaan. De eindeloze, uitgestrekte folkcomposities vol kleine details boden rust, troost, ontroering, en een heerlijk hoekje om af en toe in weg te kruipen.

Wat ik haar allermooiste nummer vind verschilt nogal eens, maar ik neig al een tijdje naar いりぐちでぐち. Het is haar meest vrije nummer, waar Ichiko door middel van spaarzaam getokkel, minimale, meanderende zanglijnen, een hoop stiltes, wat gefluister en field-recordings haar muziek laat ademen op een werkelijk ongeëvenaarde manier. Het nummer wordt er een soort alomvattende ervaring van; als een bos aan muziek om eindeloos in rond te wandelen, terwijl steeds andere details je opvallen, zonder dat ze ooit specifiek om je aandacht vragen.

Als kers op de taart kon ik haar vorig jaar, een stuk sneller dan verwacht, ook nog eens live zien. Twee keer zelfs, zowel in Amsterdam als in Brussel. Met dank aan Gretz – bij het ene concert verantwoordelijk voor het vervoer en bij het andere, uitverkochte, concert verantwoordelijk voor mijn last-minute ticket - en uiteraard aan 123poetertjes voor het gezelschap bij beide concerten. Het al geweldige optreden in Botanique werd enkel overtroffen door het nog intiemere optreden enkele weken later in De School, waar Ichiko de laatste paar nummers tussen het publiek kwam zitten en na afloop iedereen één voor één een bloem kwam geven. Ik hing tweemaal de volle speelduur aan haar lippen en ik voelde me achteraf een stukje lichter.




Ook overwogen: Amuletum / Imperial Smoke Town / 機械仕掛乃宇宙 / いきのこり●ぼくら

https://www.folkradio.co.uk/wp-content/uploads/2018/07/276A0CEC-D4EA-433F-88CD-33616531320E.jpeg

05. Bert Jansch - Needle of Death

UK – 1965 – Folk

Schijnbaar ingespeeld in zijn keuken op een geleende gitaar, heeft Bert Jansch in 1965 één van de meest pijnlijke, hartverscheurende liedjes ooit opgenomen. Gewapend met enkel zijn prachtige stem & voordracht en z'n ingetogen, zelfverzekerde spel weet hij rechtstreeks in zijn eigen ziel te kijken. Niet alle folk-liedjes hoeven uitgesponnen te zijn om hun doel te bereiken, Jansch weet hier met minimale middelen een maximaal resultaat te behalen.

Het is vooral de onvoorstelbaar pijnlijke tekst (geïnspireerd door de dood van vriend en collega folk-zanger Buck Polly) die Needle of Death voor mij tot zo'n onvergetelijk nummer maakt. In de loop der jaren heb ik zelf helaas enkele begrafenissen te veel mee moeten maken, en Bert Janch weet hier een heel erg rauwe balans te vinden tussen pijn, troost & acceptatie. Gedeelde rouw is uiteindelijk toch net iets beter te verteren, hoewel ik het niet altijd even makkelijk heb gevonden om naar dit nummer te luisteren.

In het laatste couplet krijgt Jansch het zelfs over zijn hart om, ondanks alles, ook nog wat begrip op te brengen voor de menselijke onmacht. Het maakt Needle of Death voor mij tot het allermooiste rouw-liedje ooit geschreven, en daarmee ook tot één van de allermooiste liedjes ooit.




Ook overwogen: -

3x

En geweldige gitarist ook, Bert Jansch.

Lekker updateje hoor

En wat de fuck is een flugelhorn

Dat loopt inmiddels behoorlijk uit de hand met die gendercorrectheid Het was niet meer dan een speelse opmerking bij een fabelachtige lijst die mij inmiddels een aantal maal naar Discogs heeft gevoerd.

Maar de echte vraag is, deed ze in De School ook een vogeltje na op een bepaald moment?

Ja, dat deed ze.


Dit.

https://cdn.pastemagazine.com/www/articles/VANMORRISONhoriz.jpg

04. Van Morrison - Madame George

US – 1968 – Folk

Net als bij John Coltrane en Alice Coltrane (zie #10) beleefde ik mijn definitieve klik met het werk van Van Morrison ook tijdens een treinreis terug naar huis, na een nacht met weinig tot geen slaap. Blijkbaar zijn dat de momenten waarop ik extra ontvankelijk ben voor emotionele connecties, vermoeide hersenen nemen dingen toch net in een ander licht waar. Of wellicht komen die momenten gewoon niet zo vaak voor en blijven ze me daardoor zo goed bij. Jullie mogen kiezen welke verklaring meer hout snijdt. Anyway, na een concert van Liars in Tivoli de Helling was ik met enkele andere mensen op een feestje in een galerij beland, vervolgens zijn we in een club terecht gekomen en daarna heb ik bij mensen thuis de avond afgesloten, waar op de achtergrond Tom Waits aan stond terwijl er ook ergens een oude film zonder geluid speelde.

Nou kende ik Van's werk al wel een tijdje, maar de echte emotionele klik bleef tot die bewuste ochtend een beetje uit. Ik hoorde wel een boel originaliteit en kwaliteit, maar dat eindeloze gemijmer en het gebrek aan houvast maakte met name Astral Weeks toch een beetje afstandelijk. Die ochtend, met de opkomende zon die door het raam in m'n gezicht begon te schijnen, kwamen enkele nummers ineens vol bij me binnen en wisten teksten die eerder nogal vreemd of ondoorgrondelijk aandeden me ineens diep te ontroeren. De maanden daarna kon ik niet stoppen met luisteren naar Astral Weeks.

Het is zo'n zeldzame plaat die compleet zijn eigen wereld weet te scheppen, los van alle referenties naar andere muziek. Een zeldzaam album waar elke seconde me kan raken, waar geen noot te veel op staat, waar elke nummer rijk is aan eigenzinnige wendingen en ontroerende momenten. Het is één van de vier albums die ik zo op 6* zou zetten als die optie er was.

De hele tracklist had dan ook zo in m'n top 100 in gekund, maar ik ga voor Madame George omdat de verhalende, enigszins ongrijpbare lyrics dit nummer nog net wat extra's geven, omdat Van op het middenstuk zo heerlijk lang door kan mijmeren, omdat die zinnen zo heerlijk zijn opgebouwd, omdat het nummer zo vol met prachtige details zit, en omdat Van's wonderlijke intonatie, pauzes, binnensmonds gemompel, uithalen en herhaling van fragmenten me elke keer weer weten te raken. Er zit zo veel liefde in dit nummer, ik denk (en hoop) dat ik hier nooit op uitgeluisterd raak.




Ook overwogen: Astral Weeks / Cyprus Avenue

OMGOMGOMG mooisteooit #besteooit

Ik heb werkelijk geen idee welke drie liedjes nog mooier kunnen zijn dan deze en Good Morning, Captain.

Volgens mij is het toch wel enigszins voorspelbaar wat er nog gaat komen, in ieder geval welke artiesten.

Top 3 volgt morgen.

Jeetje, heb nog wel wat in te halen blijkbaar! Snel 'ns over de tracks gegaan, staat nog heel wat moois tussen.

Qua top 3 zou ik durven gokken op Joni, Joanna & Low, niet noodzakelijk in die volgorde.

Ik zeg Lullaby - Emily - A Case of You

Ik zet vijf MuMe-coins in op Only Skin.