Begin jaren 80 zou ik dit schitterend gevonden hebben. Japanse bands hadden toen, misschien meer dankzij het exotische, dan puur voor het muzikale, een speciale aantrekkingskracht op mij. De eerste albums van Loudness waren toch ook wel erg straf, en bij de topfavorieten ten huize Cabeza & brothers. Minder straf, maar toch ook in huis uit Japan: Anthem, Earthshaker en Vow Wow.
Waarom weet ik zelf niet, maar nu spreekt die muziek me niet meer zo aan. Zelfs Loudness weet me niet echt meer te pakken. Alhoewel ik de technische kant nog kan waarderen, zoals ook het geval is op dit album, doet het me emotioneel gene ene moer. Ik vermoed dat het meer inspeelt op de gevoelens van erg jonge jongeren. Waar natuurlijk niks mis mee is. Ieder zijn aangepaste voer. Een kind zal een glas chocomelk ook meer weten te appreciëren dan een glas Bordeaux, waarmee dus niks gezegd is over de kwaliteiten van de twee. Doorspelend op dit thema zou ik zeggen dat dit album van zwitserse alpenmelk en belgische chocolade is gemaakt. Waarmee ik dus wil zeggen dat dit album in zijn gerne ongetwijfeld bij de absolute top behoort. Dat de zanger in het Japans zingt is voor mij alleen maar een meerwaarde (Loudness verloor veel van hun pluimen toen ze engels begonnen te zingen) die perfect past en bijdraagd tot de algemene sfeer van dit album, dewelke toch op en top japans is. Misschien hoort dit album zelfs beter thuis in de sectie wereldmuziek onder het etiketje Japan (zie de "vision kei" posts) dan in de metal afdeling, maar iedere metalhead die iets van de eerder genoemde bands weet te waarderen, zal op deze ook zijn gading vinden.

3,5*

Misschien ook leuk om weten dat de opener van het album de titeltrack is van het 1977 Frank Marino & Mahogany Rush album, die hun World Anthem ook speelden in 1978 in Japan.