WAAUW!! Wat een album! Deze heeft me omver geblazen! Met deze kennisgemaakt dankzij Metal album v.d. week Ik keek al speciaal uit om deze te beluisteren omdat horned_reaper in zijn voorstelling van het album enkele van zijn favoriete bands vernoemd die ook mij erg bekoren (Therion, Gamma Ray, Savatage). En voor een in het buitenland wonende Belg krijgt alles van het thuisland nog eens een extra aantrekkingskracht, vandaar ook extra benieuwd naar de Vlaamse, alom geprezen zangeres, Magali Luyten.
Eindelijk ook eens een Metal album van de week dat niet in een sub-hokje thuishoort, nee, dit IS Heavy Metal!! (al word er ook dit etiket op geplakt: "Melodic Power Heavy Metal", maar serieus, is dat niet muggeziften?) Nee, dit is pure Heavy Metal, zoals in de Golden 80's, maar met een hedendaagse klank en productie. Dit album doet me spontaan terugdenken (doch niet vergelijken!) aan het betere werk van bands als Tokio Blade, Loudness, Warlock, Savatage, Queensryche etc.
Verder, zoals het hoort bij een echte Metal klassieker, is dit album zeer gevarieerd, met een natuurlijk onvermijdelijke "ballad", hier het zeer mooie "Closer to my Heart", wat opgevolgd word door het krachtige, beukende en zeer aanstekelijke "Give Up Once for All" (Die vocals! Skin (van Skunk Anansie) slaat hier gegarandeerd wit van uit!) Verder worden er ook regelmatig synthesizers gebruikt, wat mij meestal spontaan doet braken, maar hier heel doeltreffend, smaakvol en gevarieerd gebeurt. Zelfs het (ook al onvermijdelijke) instrumentale "Brace for Impact", waar de synthesizer overheerst kan mij erg bekoren.

Zie wel dat je de versie hebt met de bonustrack "Le Reve Originel", een schitterend, in het frans gezongen nummer, en met, je gelooft het nooit, aan het eind een kippehok koor! Wat zou ik graag die haan zien kelen en headbangen on stage! (Brengen ze dit wel Live? - )

Voor elke rechtgeaarde Metalhead: Niet te missen deze schijf!

Voor wie niet zoveel wil lezen: (uit Metal Storm review)

[...]If you like Heavy Metal and want to discover an amazing singer, I really recommend you all to have a look on this album. "The Unexpected" is an excellent surprise and I really hope that Uli and his mates will release a lot of others albums. Highly recommend[...]

Metal Storm review

Zojuist mijn exemplaar uit een voor jaren gesloten gebleven verhuisdoos gehaald. Stickertjes hangen nog op de jewelcase:
- Bef. -390 ( )
- Technics Mercury Music Prize - An album of the year 99
- "A truly wondrous record" - Time Out / "A pretty great record" - Evening Standard / "A Funky Electro Masterpiece" - Company / "Suberb" - Front / "This is -more or less- blinding" - The Guardian / "The Future of rock 'n' roll" - Evening Standaard / "****" - Q

Transglobal Underground meets Moby (Play) in Bombay. Lijkt je dat wel iets? Laat deze dan zeker niet liggen.

Destined for Extinction, met zo'n titel kan je natuurlijk geen uitgespande toekomst verwachten. De algemene trend volgend in de thrash van die periode, een stuk sneller dan zijn voorganger. Dit wel ten koste van het NWoBHM sfeertje dat bij wijlen zo leuk door het debuut geesterde. Na deze hardere, snellere, niet minder originele, met algemeen lovende kritieken onthaalde opvolger van Kill or be Killed verdween Blessed Death dan ook in het niets. Tot in 2006 enkele fossielen werden opgegraven en in eigen beheer werden uitgegeven: Hour of Pain.

Volgens CD Baby, bijna het enige officiele kanaal om dit in eigen beheer uitgegeven album te bemachtigen, zou deze samengesteld zijn met materiaal uit de opnamesessies van 1991 voor de nooit verschenen opvolger van Destined for Extinction.

Ik heb er meer info over kunnen terugvinden, maar ik heb hier toch mijn twijfels over. De cd wordt ook besproken als een Kill or be Killed meets Destined for Extinction. Een happy medium tussen die twee. Mij lijkt het echter een verzameling van tracks die die twee albums niet gehaald hebben. Sommigen klinken als recht uit Kill or be Killed te komen, andere als uit Destined for Extinction. Voor mij geeft het album dan ook een wat onsamenhangend gevoel.

Het zou me ook verbazen, als dit inderdaad 1991 opnamen zijn, dat Blessed Death, na de grondige evolutie in de twee jaar tussen Kill en Destined, in de volgende twee jaar qua evolutie volledig ter plaatse zouden blijven zijn trappen.

Pruim je de twee voorgangers, zal je ook aan deze plezier beleven, maar verwacht dus zeker geen evolutie of nieuwigheden t.o.v. die eerdere albums.

Eén van mijn favoriete vroege thrash albums. In 1987 nog speciaal vanuit de Noorderkempen naar een jeugdhuis(je) in het verre Heerlen (Nederlands Limburg) gereden (met o.a. user Kronos in gezelschap) om deze buitenbeentjes van de toenmalige thrash-scene live aan het werk te zien. Als ik me niet vergis heeft Kronos zich toen nog ter plaatse de toen voorgestelde opvolger van dit debuut, Destined for Extinction, aangeschaft.
Pure nostalgie voor mij, en deze week mijn keuze voor het Metal Album van de Week. Meer info over dit album ook bij mijn MAvdW forumtopic post.

Zeeer leuke female-fronted old school based thrash, met een hedendaags tintje (vanwege een snuifje stoner, een tikkeltje psychedelic en een spatje grunge). De melodieuze zanglijnen doen me terug denken aan de vroege Bay Area thrash. Een beloftevolle EP van dit Antwerpse vijftal uit Mol, die ondertussen ook al een sterke live-reputatie en uitgebreide fanbase hebben opgebouwd (o.a. de leden van Alex Agnew's Diablo Blvd. vertonen zich al eens in Bliksem-merchandise).
Benieuwd wat ons hier in toekomst nog van te wachten staat!
Deze week voorgesteld in het Metal Album van de Week topic (lees hier meer)

Met deze hun debuut LP, al is 38 minuten niet bepaald lang voor een langspeler. De plaat ligt in de lijn van hun debuut EP uit 2010, waar ook The Life on Which I Feed al opstond. Als je die EP nog niet hebt, is het misschien beter nog even te wachten om deze LP aan te schaffen. Want de overige 24 minuten van die EP lijken me een ideale bonustrack vulling voor een volwaardiger release van 62 minuten. Afwachten of die er komt dus.
Het album is momenteel nog te beluisteren op de Luisterpaal.

Vanwege de 20 ste plaats in het eindejaarlijstje van digg.be toch nog maar eens een keer aandachtig beluisterd. Mijn score blijft echter onveranderd, maar dat heeft veel meer te maken met mijn persoonlijke smaak dan met de kwaliteit van dit album. Er wordt fantastisch gemusiceerd , en de songs zijn werkelijk prachtig opgebouwd, maar wel vooral rond het creeren van (vooral duistere) sfeer. Alhoewel het allemaal zeker niet emotieloos blijft, wringt daar voor mij toch het schoentje om helemaal overstag te gaan. Maar hou je van dit gerne (wat dat ook moge zijn) moet dit toch een top-schijf zijn. En zelfs als je, zoals ik dus, niet zoveel hebt met dit soort donkere zware mist, loont het toch de moeite je er door te waden. Want dichte mist is het zeker niet, het zit vol met voor de muziekliefhebber genietbare lichtpuntjes.

Teveel struikelblokken om dit album zo geweldig te vinden dan haar reputatie doet vermoeden. Op muzikaal vlak zit het album dikwijls erg fijn in elkaar, het meest spraakmakende aan dit album lijkt mij dan ook de ommezwaai van Dylan zelf: Van overwegend akoestisch naar dit in vele opzichten vernieuwende geluid.

Ook over de songteksten kan ik niet onverdeeld positief zijn. Goede teksten, dat wel, met leuke vondsten, verwijzingen, en dikwijls open voor verschillende interpretaties. Maar een goede tekst wil nog niet zeggen dat het ook een goede songtekst is. Getuige het feit hoe de zanger zich dikwijls moet wringen in allerlei bochten om ze een beetje passend bij de muziek uitgespuwt te krijgen. Dikwijls ook irriterend dat te directe, te verhalende, het gebrek aan lyriek ook. Zoveel keer weer "And I said...", "And he said...", "And... said", "And...", "And than...", "And now...", "Now you...", "You...",... en ga zo maar door. Gaat nog in een voorlees verhaaltje, maar werkt erg storend in een song vind ik. Geef mij maar wat meer poëzie in een songtekst.

En dan die stem, al went het wel een beetje, blijft toch ook een heikel punt. Gelukkig is de muziek met momenten zo rijkelijk dat ik soms "vergeet" naar de zanger te luisteren, zo kom ik er toch weer goed doorheen.
Mijn score, gebaseerd op hoe ik het nu beleef, 3,5*. Haar plaats in de geschiedenisboekjes lijkt me wel zonder enige twijfel terecht.

Al hebben deze Gilbralteese muzikanten elkaar voor het eerst in Londen ontmoet en de band daar gevormd, in de muziek verloochenen ze hun spaanse roots niet. Deze valt te omschrijven als metal met flink wat grunge-, rock- en flamenco invloeden. De singles uit het album (La Ultima Hora, World's on Fire en The River) hebben het allen tot bij de 50 best verkochte gehaald in de U.K.. Buiten de U.K. en Spanje is de band zo goed als onbekend gebleven.
Deze week door mij voorgesteld in het metal album v/d week topic.