Wat we vroeger met cassettes deden, doen we nu met Dropbox. Vandaag aan een goede vriend dit plaatje aangeraden, met de volgende woorden:

"Naar aanleiding van het weldra uit te komen nieuwe album drop ik vandaag een plaatje in de dropbox dat je wel leuk zal vinden denk ik. Noem het een Black Sabbath imitatie, maar ze doen het wel zo fris en met zoveel lef (slechts drie bandleden) dat het toch wel weer iets anders word. Uit Duitsland nog wel: Kadavar.
Lef ook, omdat in deze tijden van volgepropte producties hun motto wel lijkt: less is more... Met drie wil dus ook zeggen: geen slaggitaar tijdens de solo´s! Lef! , en kunst, om die handicap(?) uit te spelen als een troef (Black Sun!!). Genieten geblazen dus van de heerlijke solo´s - hier geen less is more - uitsluitend begeleid door bas en drums. Nog eens muziek waar 'open ruimte' een even belangrijke rol heeft als 'klank'. En met songs, gedragen op onmiskenbare Tony Iommi geïnspireerde riffs, badend in een wat duistere, occulte sfeer, die na elke luisterbeurt meer en meer de vorm krijgen van ware klassiekertjes (Forgotten Past!!), á la Black Sabbbath in Ozzy´s periode dus. Enjoy!"

Bedankt aan de toevoeger voor het toevoegen. Maar Niger?? Dit is Belgisch, uit het multiculturele Brussel. Alleen oprichter Anana Harouna is afkomstig van Niger. De andere zes leden hebben allemaal verschillende nationaliteiten. Dit was mijn zomerplaat v/h afgelopen jaar, licht, en erg aanstekelijk. Mooie liedjes en melodietjes verhullen de blues van de Touaregs. Op zijn typisch Afrikaans wordt de miserie verpakt in opzwepende, bijna vrolijke ritmes, die je zo in de woestijn katapulteren. Zelf ken ik nog niet zoveel Touaregmuziek, maar van Kel Assouf word beweerd dat ze nieuwe invloeden brengen in de nieuwe stroming binnen het gerne dat meer bekend is van pioniers als Takrist N’akal en Tinariwen en andere bekendere groepen als Itran Finatawa en Toumast.
Meer info in de bio op hun webpage (onderaan de pagina ook in het nederlands)

Geweldige ontdekking dankzij het Metal album v/d week topic. De zanger vind ik fantastisch (af en toe een uitschuiver maakt het juist rock&roll, het is geen opera) en de muzikanten freaken er op los alsof hun leven er vanaf hangt. Metal zoals ik het graag heb dus. Vanwaar dan toch geen hogere score? Te weinig memorabele nummers of momenten, er blijft zo goed als niks van hangen. Zoals Sir hierboven ook al aangeeft, een echte luisterplaat. Het is volle bak genieten terwijl de noten om je oren vliegen, maar achteraf is het overwegende gevoel een beetje vergelijkbaar als bij een lange jamsessie. Natuurlijk komen er qua songwriting wel eens leuke stukken in voor, maar ik heb het album ondertussen toch al een -tigtal keer gedraaid, en ik ben nog nergens echt aan verknocht. Spijtig, want met sterkere songs had er toch nog veel meer in kunnen zitten. To Queensryche, or higher!?

En Joy?? Iets mis-gelopen?

Klinkt vertrouwd als vanouds deze nieuwe. Al is de band zo goed als nieuw, in de muziek geen revolutionaire wijzigingen. Alleen de bassist is overgebleven, en verantwoordelijk voor de wederopstanding van Kong na de "break" in 2000.
Ik ben er me nooit van bewust geweest dat deze Nederlandse band zo obscuur is gebleven. Toch wel jammer, want redelijk uniek. Vooral ook live met de quadrofonische podium- en geluidsopstelling.

Ken je nog niets van Kong, kan je net zo goed ook met deze beginnen.